α    [π.κ.]    (πολιτικές κινήσεις,τοπικές επιτροπές, πυρήνες,οργανώσεις βάσης)

• είναι εδαφικές (πόλη, διαμέρισμα, γειτονιά)
• κάθε π.κ. έχει την ευθύνη για την εδαφική ‘επέκταση’, τον αριθμό των μελών που θα απαρτίζεται
• τα μέλη είναι μέλη κοινωνικών χώρων
• λειτουργούν ολομελειακά (αμεσοδημοκρατικά)
• αποφασίζουν την εκπροσώπησή τους (συντονιστικό πόλης, νομαρχιακή και συνέδριο)
• εκλαϊκεύουν στο χώρο τους την πολιτική και στρατηγική απόφαση του συνεδρίου
• έχουν ευθύνη της δικτύωσης τους (οριζόντια και κάθετα)
• κουβεντιάζουν ότι τους απασχολεί, την ενημέρωση από τις θεματικές και διαβουλεύονται
• διακινούν τις εμπειρίες και τις αποφάσεις τους στον πολιτικό οργανισμό ηλεκτρονικά και έντυπα
• είναι η “προπαγάνδα” στον χώρο τους. έχουν αυτονομία.
• κάθε χρόνο συγκροτούν την νομαρχιακή συνδιάσκεψη
• είναι η κατάθεση της πρωτόλεια ερώτησης-απάντησης
• έχουν την οικονομική ευθύνη της π.κ.
• έχουν την ευθύνη για αυτοάμυνα και φροντίδα της οργάνωσης
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης

β [ θεματικές ]

• απαρτίζονται από μέλη και μη
• είναι ανοιχτές διαδικασίες διαβούλευσης με π.κ. – κ.π.ε. – συνέδριο
• καταθέτουν τις αναλύσεις και τις προτάσεις τους
• δικτυώνονται τοπικά, περιφερειακά, πανελλαδικά και διεθνώς (κοινωνικοί χώροι, κινήματα, θεματικές)
• συμμετέχουν στο συνέδριο επικουρικά (με τα μέλη μας)
• θεματικές δημιουργούνται ανά πόλη (πολιτική επικαιρότητα  συγκυρία, εργασιακά, δικαιώματα, τοπική αυτοδιοίκηση, οικολογία, παιδεία, θεωρία, υγεία …) (τάσεις, πρωτοβουλίες)
• κάθε χρόνο πανελλαδικό

[Η συνέλευση πόλης]

• γίνετε κάθε δύο μήνες,είναι διαδικασία ανοιχτή σε κάθε μέλος,
• εκθέτουν την δράση τους οι π.κ. και οι θεματικές,
• αποφασίζει  πρόγραμμα δράσης,
• ετοιμάζει την συμμετοχή στην συνέλευση της κ.π.ε. ή του πανελλαδικού,
• οργανώνει σε συντονισμό με τις υπόλοιπες πόλεις και την νομαρχιακή συνέλευση
• ορίζει τις κοινωνικές συμμαχίες
• προετοιμάζει διαχειρίζεται συλλογικά τις εκλογικές διαδικασίες
• ορίζει το συντονιστικό που είναι ανοιχτό στα μέλη και εκπροσωπούνται σταθερά οι π.κ. και οι θεματικές
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• έχει την ευθύνη για την έκδοση  εσωτερικού εντύπου της οργάνωσης (διάλογος-ενημέρωση),αλλά και για το έντυπο στην πόλη

[συντονιστικό πόλης]

• αποτελείτε από την εκπροσώπηση των π.κ. και των θεματικών
• είναι ανοιχτό σε κάθε μέλος
• οργανώνει, συντονίζει την υλοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης πόλης
• δεν παίρνει πολιτικές αποφάσεις
• έχει ημερήσια διάταξη
• συντονίζει την οριζόντια επικοινωνία
• οργανώνει την συνέλευση πόλης
• έχει την ευθύνη για τα μ.μ.ε
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης

[νομαρχιακή συνέλευση]

• γίνετε μια φορά το χρόνο και είναι ανοιχτή διαδικασία σόλα τα μέλη
• κάθε π.κ. και θεματική έχει εκπροσώπηση (1-2 μέλη και αιρετά)
• ορίζει την εκπροσώπηση στο συνέδριο ή στο πανελλαδικό( 1 μέλος)
• ορίζει ένα συντονιστικό ανοιχτό που θα αποτελείτε από μέλη κάθε πόλης και θεματικής, δεν έχει αποφασιστικό ρόλο
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης

Γ [ κ.π.ε.]   (κεντρική πολιτική επιτροπή, πανελλαδικό συντονιστικό)

• είναι όργανο – διαδικασία  των αιρετών εκπροσώπων  από κάθε συνδιάσκεψη νομαρχιακή  και από τα μέλη που ορίζονται από το συνέδριο
• συνεδριάζει κάθε 3-4 μήνες και είναι ανοιχτό στα μέλη
• ελέγχει την πορεία του προγράμματος δράσης που αποφασίστηκε στο συνέδριο
• παίρνει αποφάσεις για τις πολιτικές καμπάνιες
• συντονίζει την οριζόντια επικοινωνία
• διαδικασίες, ενημερώσεις, έντυπα, @, θεματικές
• ορίζει τις ομάδες:
  • για συντονισμό της κ.π.ε.
  • για δικτύωση-συντονισμό των των π.κ(τ.ε) και των θεματικών
  • εντύπων και@
  • του τύπου
  • του κοινοβουλευτικού έργου
  • των οικονομικών
• ορίζει την ‘πολιτική γραμματεία’ (π.γ.) και ‘πρόεδρο’ -’γραμματέα’  αν χρειάζεται
• ελέγχει την π.γ.
• συμμετέχει στην ιδεολογική – θεωρητική ενίσχυση των οργανώσεων
• απολογισμός έργου από π.γ-πρόεδρο
• οικονομική διαχείριση, ενίσχυση της δικτύωσης, εντύπων, “προπαγάνδα”, μισθώματα
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης

Δ [ π.γ. ]  (πολιτική γραμματεία)

• είναι η διεύθυνση της ημερήσιας επικαιρότητας
• συντονίζει, διευθύνει τις καμπάνιες
• διαβουλεύεται με την κ.π.ε.
• ανανεώνεται από την συνέλευση της κ.π.ε
• αποτελείται από τον “πρόεδρο”, εκπρόσωπο τύπου (2-3 μέλη), συντονιστικό κ.π.ε. (3 μέλη), συντονιστικό κοινοβουλευτικής ομάδας (3 μέλη)

[ Συνέδριο ]

• γίνεται κάθε 3 χρόνια και είναι ανοιχτό σ’όλα τα μέλη
• η διαδικασία κρατάει 6 μήνες
• σύνεδροι είναι τα μέλη από κάθε π.κ. που έχουν προταθεί, εκλεγεί ή κληρωθεί (ας πούμε 2 στα 10).
• συμμετέχουν με εκθέσεις οι θεματικές
• 3 μήνες για την συλλογή των κειμένων – προτάσεων από τις π.κ. και θεματικές (ό,τι θεωρεί η κάθε π.κως διακύβευμα)
• η κπε συντάσσει κοινό κείμενο που είναι αποτέλεσμα της συλλογής και της κωδικοποίησης των αποφάσεων όλων των π.κ.(τ.ε.) και επιστρέφει στις π.κ.(τ.ε.) για να αποφασίσουν και καταλήξουν σε κείμενο.
• 3 μήνες διαδικασία στις π.κ. (εκπροσώπηση, ψήφιση-τροποποίηση  κειμένων, απόφαση π.κ. προς κ.π.ε. – συνέδριο), σε εργαστήρια -πανελλαδικά σώματα (θεματικές)
• είναι το κυρίαρχο πολιτικό όργανο για την σχεδίαση της πολιτικής απόφασης
• αποφασίζει την πολιτική κατεύθυνση
• αναλύει  τα πεδία δράσης
• αποφασίζει τα πολιτικά μέτωπα και τις συμμαχίες
• ορίζει τα αιρετά μέλη για την κ.π.ε. και προτείνει π.γ. και ‘πρόεδρο’
• για π.γ και πρόεδρο αποφασίζει η 1η συνεδρία της κ.π.ε.

[ θητείες ]

*μέχρι 2 συνεδριακούς χρόνους για τον πολιτικό οργανισμό, παύση 1 – 2 και μετά ξανά δικαίωμα. Στην παύση (έχουν) ασκούν επικουρικότητα

*μέχρι 1 θητεία για βουλή και ευρωβουλή. παίρνουν μισθό υπαλλήλου του δημοσίου. δεν κάνουν χρήση προνομίων.  Στην παύση (έχουν) ασκούν επικουρικότητα (άμισθοι).

*επαγγελματικά μέλη : πρόεδρος και π.γ. (αν επιθυμούν) παίρνουν μισθό υπαλλήλου του δημοσίου

και τεχνικές υπηρεσίες που είναι σταθερή σχέση εργασίας με μισθό υπαλλήλου του δημοσίου.

*οι σημερινές κλαδικές μετατρέπονται σε θεματική (εργασιακά, δικαιώματα…)

Picabia  ζυγαριά

Δεν είναι deja vu, είναι αστεία πραγματικότητα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η συμμετοχή μου στη δημιουργία ενός νέου παραδείγματος κοινωνικής χειραφέτησης με τους κατοίκους της περιοχής μου για τα προβλήματα της καθημερινότητας με έχει γεμίσει αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας.

Η συμμετοχή απλών ανθρώπων της γειτονιάς ( συνελεύσεις που ξεκίνησαν με περισσότερους από 150 άτομα και στις επόμενες ξεπέρασε τα 250) έδειξε ότι όταν ο κόσμος κάθετε και κουβεντιάζει με σκοπό την επίλυση προβλημάτων τότε βγάζει όλο το ταμπεραμέντο του, βρίσκει οργανωτικές λύσεις και μεθοδεύει την δράση του με αλληλεγγύη και ισοτιμία

Η μόνη συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για την μέχρι τώρα επιτυχία των συνελεύσεων ήταν να κουβεντιάσουμε πριν την συνέλευση με άτομα που τα γνωρίζαμε, με αριστερή, αναρχική και αντιεξουσιαστική ειδίκευση στις συνελεύσεις και να τα δελεάσουμε να μη μιλήσουν στην συνέλευση. Προφανώς άρεσε το πείραμα στα συντρόφια και το αποτέλεσμα ήταν να μιλήσει ο απλός κόσμος που δεν έχει ειδικευτεί σε συνελεύσεις και συνδικαλισμούς και αφού μιλήσανε δεσμεύτηκαν να κάνουν πράξη τα λόγια τους. Εμείς οι ειδικευμένοι απλά ενθαρρύναμε και βοηθούσαμε σε ότι χρειάζονταν οι κάτοικο, κάνοντας και λάθη.

Ακούγετε λίγο άκομψο να αποτρέπεις κάποιο κόσμο να μιλήσει και μάλιστα όταν είναι καλοπροαίρετος. Όμως στην περίπτωση που έχουμε την πρωτοκαθεδρία από ειδικευμένο πολιτικό προσωπικό για τα ζητήματα της πόλης τότε έχεις κηδεμονία, χειραγώγηση και όχι δημοκρατία. Στη δημοκρατία οι ειδικευμένοι παίζουν επικουρικό, βοηθητικό ρόλο, όχι κυρίαρχο.

Στην περίπτωση των ανοιχτών συνελεύσεων από κάτοικους στις γειτονίες, αποκαλύπτετε η ευρηματικότητα του κόσμου , η λαϊκή ευφυία, οι ατομικές αγκυλώσεις, ομοιότητες και διαφοροποιήσεις, ακατέργαστη πολιτική σκέψη και γούστο. Βγαίνει το μεράκι, οι φοβίες, από την χρόνια αποξένωση, το νεύρο, η επιφυλακτικότητα, βλέπεις αποφασιστικότητα, σχολαστικότητα, ειδίκευση και γνώση, προφάσεις, αδυναμίες, άγνοια, περιέργεια, ενδιαφέρον για το μέλλον της γειτονιάς, για τα παιδιά τους, για τους εαυτούς τους.

Όταν λοιπόν ο κόσμος κάθετε και συζητάει για κοινά πράγματα, όχι απαραίτητα μέσα από συνειδητή ταξικότητα, αλλά με θρησκευτικές και πολιτικές προκαταλήψεις και κινείτε μέσα από το ‘ατομικό’ πρίσμα ,με λίγη τέχνη βγαίνει συνεννόηση αρκεί να μη χειραγωγηθεί η συνέλευση απο το κράτος, το κεφάλαιο, τις τακτικές των κομμάτων, των οργανώσεων και τις ομαδικές και προσωπικές φιλοδοξίες.

Αυτό λείπει στην αριστερά, η δυνατότητα να συζητήσουν τα μέλη δίχως να χειραγωγούνται από τα στελέχη (άλλο τόσο από αυτά που έχουν πάνω από 20 χρόνια στον μηχανισμό του κόμματος, στην βουλή και την ευρωβουλή).

Η ιεραρχία, η αντιπροσώπευση, η ανάθεση ευθυνών και εξουσιών, η εξειδίκευση στελεχών και η απομάκρυνσή τους από την κοινωνική πραγματικότητα , έχουν ένα κορμό γύρο από τον οποίο λειτουργούν οι απόψεις και οι ιδέες, μετατρέποντας αγωνιστές και αγωνίστριες σε εργαλείο για τους σκοπούς αυτού του μηχανισμού’ μοιραία θα λέγαμε.

Αυτά τα κόμματα γίνονται και απρόβλεπτα για τα ίδια τα μέλη του όταν είναι και αρχηγικά, προσωποκεντρικά, με εξουσία πάνω από την συλλογικότητα, έχοντας προσωπικές στρατηγικές, κρυφά χαρτιά και δυνατότητα να ξαφνιάζει με θετικές ή αρνητικές πρωτοβουλίες ερήμην της συλλογικότητας.

Έτσι έγινε και με τον Αλ. Αλαβάνο όταν μια, μας ξάφνιασε θετικά, δημιουργώντας προσδοκίες για τον κόσμο αποχωρώντας από την ηγεσία στο όνομα της νέας γενιάς αγωνιστών του κόμματος, στο εγχείρημα ‘με τον Αλέξη Τσίπρα’.

Τις τελευταίες μέρες όμως ο κόσμος ξαφνιάστηκε αρνητικά και έμεινε αμήχανος από τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την άρνηση του προς το εγχείρημα ανανέωσης..

Προφανώς η αμηχανία είναι αποτέλεσμα των μεγάλων προσδοκιών που δημιούργησε η συμπεριφορά του, κατά την διάρκεια της προεδρίας του στον ΣΥΝ, με την πρωτοφανή και γενναία απόφαση, να αφήσει την ηγεσία και να ανοίξει τόπο στην νέα γενιά.

Τότε ο σύντροφος Αλαβάνος άρχισε να καταγράφετε στη συνείδηση του κόσμου ως ο μοναδικός πολιτικός που παραιτείται ενώ είναι στο ζενίθ της επιτυχίας του για να εξυπηρετήσει την ανανέωση του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ευρύτερα την ελληνική πολιτική σκηνή.

Εγω θα πρόσθετα και την προσδοκία που μου δημιούργησε, να δω την παραίτηση να έχει διδακτικό χαρακτήρα.

Να είναι μια πράξη που δε θα οδηγεί στο σπίτι, ούτε στον παραγοντισμό αλλά στον αγώνα με άλλο ρόλο, με σκοπό να παραδώσει γνώση και εμπειρία στην νέα γενιά, δίχως κηδεμονία αλλά δίπλα, επικουρικά , βοηθώντας και συμβάλλοντας στην συνολική στελεχική ανανέωση του κόμματος, προτρέποντας και τα υπόλοιπα στελέχη του κομματικού μηχανισμού και της ηγεσίας (που κατέχουν πάνω από 20 χρόνια διάφορες ή μόνιμες θέσεις) σε ανάλογη συμπεριφορά.

Η παραίτηση ήταν μια πράξη που έδωσε στον κόσμο πολλές προσδοκίες και ανανέωνε το περιεχόμενο της αριστεράς με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Έδινε μια ώθηση στα πράγματα, έβαζε σε δράση μια γενιά με νέες ριζοσπαστικές ιδέες, εμπειρίες και παραδείγματα

Το έχω ξαναζήσει αυτό στον συνασπισμό, αλλά πριν 20 χρόνια, με διακύβευμα την ανανέωση και πρωταγωνιστούσαν στο κομματικό μηχανισμό και τις δημόσιες θέσεις οι ίδιοι

που αρνούνται ακόμα πεισματικά να ξαναγίνουν απλά μέλη, στην τοπική τους οργάνωση.

Είδα χιλιάδες συντρόφια της φουρνιάς μου να αφήνουν την κομματική ζωή γιατί δεν τους αρκούσε ο ρόλος του αναλώσιμου ή χρήσιμου εργαλείου που κομματικά υπάρχει για την παθογένεια των γραφειοκρατών και την αναπαραγωγική αγωνία των ‘στελεχών’.

Είναι μια χρυσή ευκαιρία να μετατρέψουμε την κομματική κρίση σε δημιουργική κίνηση των μελών με σκοπό τα ίδια τα μέλη να γίνουμε η λύση στην κρίση της αριστεράς. και την δημιουργία ρεύματος για την ανανέωση με όρους δημοκρατικούς, ριζοσπαστικούς και όχι πρόσκαιρους και αποσπασματικούς, ώστε να να γενικεύσουμε το ‘εγχείρημα Τσίπρα’.

Ίσως έτσι να εμπνευστούν και να να μας προκύψει μια λαϊκή αριστερά που γοητεύει τον κόσμο μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι μέσα από την ηγεμονία και την εργαλειακή αντίληψη των ανθρώπων. Προτρέποντας να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο., βάζοντας στην ημερήσια διάταξη την δημοκρατία όχι ως πρόσχημα αλλά ως την άμεση συμμετοχή στην αλλαγή του τοπίου.

υ.γ

Παραίτηση-Παράδοση-Επικουρικότητα

είναι η μόνη σωστή πράξη για τα ‘στελέχη’ μας, ειδάλλως υπομονή άλλα 20 χρόνια συντρόφια, μέχρι να νικήσει η φυσική φθορά.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ. Κέντρου/θ.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
και κάναμε αρκετά

Το τελευταίο διάστημα είναι διακριτή η τάση ενός μεγάλου τμήματος του κόσμου που ευχαρίστως θα ενίσχυε μια άλλη δύναμη , κόντρα στον δικομματισμό και με απέχθεια στο πολιτικό κατεστημένο της ρεμούλας και της δημαγωγίας.

Υπάρχει δηλαδή κόσμος που δεν πείθεται από την Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ και περιμένει μια ευκαιρία για να κάνει κάτι άλλο.

Πέρυσι με την ανάδειξη του Α.Τσίπρα στην κεντρική πολιτική ως προέδρου του ΣΥΝ., αυτή η τάση εκφράστηκε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Τρεις δεκαετίες μεγαλώσαμε με τα ίδια πρόσωπα ασχέτως πολιτικής και στο πρόσωπο του Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος είδε μια ευκαιρία για αλλαγή από τον δικομματισμό και την πολιτική των συμφερόντων αυτών.

Αντί όμως να το πάρουμε στα σοβαρά αυτό και να κινηθούμε με ορίζοντα την πολιτική πλειοψηφία και την κοινωνική οργάνωση της καθημερινότητας, κάποια στελέχη από την ηγεσία της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ., πρότειναν χέρι βοηθείας στο ΠΑΣΟΚ (σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας από ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ).

Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα πίσω που υπονόμευσε την αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική για πολιτική πλειοψηφία όπως και την ευκαιρία για να αλλάξουμε το τοπίο.

Ένα άλλο βήμα πίσω ήταν που δεν αξιοποιήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΣΥΝ. ως αξιόπιστο σχήμα υποδοχής του κόσμου σε οργανωτική συμμετοχή και όχι απλά ως θεατές των εξελίξεων και των εκδηλώσεων.

Πίσω κάναμε και στο ζήτημα της κομματικής δημοκρατίας με την ανοχή που δείξαμε στην κομματική στελεχιακή γραφειοκρατία-επετηρίδα του αριστερού ρεύματος και της ανανεωτικής πτέρυγας, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν σαν «βαρόνοι», βάζοντας έτσι βαρίδια στην κομματική ανανέωση.

Πίσω κάναμε και στην εξέγερση του Δεκέμβρη, προσπαθώντας στα ΜΜΕ να δείξουμε καθωσπρέπει και ξένοι με την κοινωνική βία, ζητώντας συγνώμη για το λαϊκό σύνθημα ‘μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι’ , ακυρώνοντας την αυτονομία της νεολαίας του συν και την εύστοχη προκήρυξη της που βγήκε μέσα από τα ίδια τα γεγονότα.

Αψηφώντας τους συμβολισμούς της εξέγερσης επισκεπτόμασταν τα αστυνομικά σώματα αντί τα ξυλοδαρμένα, από τους μπάτσους, δικά μας σώματα.

Πίσω κάναμε εξαιτίας δηλώσεων από στελέχη του ΣΥΝ. στα ΜΜΕ, όπου προέβαλλαν την συνδιαλλαγή με το ΠΑΣΟΚ, αντιπαρατιθέμενοι έτσι με την εικόνα μας ως δύναμης που ανατρέπει και διαμορφώνει νέα δεδομένα στο πολιτικό τοπίο.

Δεν πέρασε ακόμη καιρός από την επαίσχυντη συμπεριφορά κάποιων μελών του ΣΥΝ., στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ, που συντάχτηκαν σε άλλο σχήμα, ανταγωνιστικό προς τις θέσεις του συνδικαλιστικού σχήματος που συμμετέχουμε, ανατρέποντας αποφάσεις που υπερασπίζονταν το δημόσιο (δημοκρατικό, ελεύθερο και κοινωνικό) πανεπιστήμιο.

Είναι βήμα πίσω οι συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο κεντρικά αλλά και τοπικά ή συνδικαλιστικά και δυσχεραίνουν την δημιουργία κοινωνικού ρεύματος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάναμε πίσω και στην αριστερή ευρωπαϊκή φυσιογνωμία μας, υπαναχωρώντας από τις δράσεις που μας χαρακτήρισαν ως την μοναδική συνεπή δύναμη που ενδιαφέρεται για την Ευρώπη ως ενιαία πολιτική οντότητα με δημοκρατία και αλληλεγγύη ενώ μέχρι τότε δραστηριοποιούμασταν και τρέχαμε ως Ευρωπαίοι σε κάθε πόλη της Ευρώπης και διαδηλώναμε και τα σπάγαμε σε συνόδους, όπως π.χ. στην Πράγα του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου ή στην Γένοβα, στη Θεσσαλονίκη, κτλ.

Αντιπροτείναμε με τα δικά μας δημοκρατικά ευρωπαϊκά φόρουμ, όπως στη Φλωρεντία και την Αθήνα. θεσμούς και μέτρα για την Ευρώπη των λαών και όχι του κέρδους και όλα αυτά δίχως να υποτιμήσουμε την πείρα που απέκτησε η αριστερά και την συμβολή της στην Ε.Ε., διεκδικώντας μια άλλη Ευρώπη από αυτήν για την οποία αδιαφόρησε και ο κόσμος στις εκλογές.

Ήταν βήματα πίσω να πάμε στις ευρωεκλογές σε ψηφοδέλτιο που τα πρώτα πρόσωπα από πλευράς του συν ήταν δυο άξιοι κομματικοί της επετηρίδας των δύο τάσεων και όχι δυο νέα άτομα από αυτό το κίνημα που επηρέασε και δημιούργησε μια νέα παγκόσμια εμπειρία ή από τη νέα γενιά αγωνιστών της επισφαλούς εργασίας.

Προτείναμε κάτι αναντίστοιχο από το εγχείρημα του 5ου συνεδρίου και ο κόσμος το κατάλαβε και έχασε τον ενθουσιασμό του και το ενδιαφέρον του για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και ας ήταν κατά τ άλλα το πιο ριζοσπαστικό και κοινωνικό που κατεβήκαμε ποτέ ως ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ.

Θα τελειώσω με την χαμηλή συσπείρωση που είχαμε ως κόμμα στις εκλογές κάτι που δείχνει βήματα πίσω από την μαζική συμμετοχή την περίοδο των μεγάλων δημοσκοπικών αριθμών.

Από την πρώτη πτώση που είχαμε στα ποσοστά (πριν κάτι μήνες ) μέχρι την τελευταία μέρα, η ηττοπάθεια κυρίευσε αρκετά στελέχη με αποτέλεσμα το ηθικό του κόμματος να είναι χαμηλό και «αυτό προμηνύει ήττα», όπως λέει ο σύντροφος Κλάουζεβιτς.

Από την μία είχαμε μαζικές εκδηλώσεις στην επαρχία με την περιοδεία -καμπάνια του πρόεδρου του συν με αποκορύφωμα την κεντρική ομιλία της Αθήνας και από την άλλη είχαμε το μισό κόμμα (από όλες τις τάσεις), που με μεγάλη απροθυμία συμμετείχε στην εκλογική καμπάνια.

Ένα τέτοιο κόμμα είναι αδύνατο να προχωρήσει στην κοινωνία όταν αρνείται την ίδια του την ανανέωση τρώγοντας και θυσιάζοντας τις δυνατότητες για καθαρά γραφειοκρατικούς λόγους με προσχήματα τα ρεύματα του παρελθόντος.

Αν μας ενδιαφέρει το μέλλον της κοινωνίας, πρέπει να αλλάξουμε και εμείς ως κόμμα και να μην είμαστε αιχμάλωτοι μιας παθογένειας που μεταφέρεται από την τριαντάχρονη και βάλε, της στελεχιακής δηλαδή γραφειοκρατίας, κάνοντας πολιτική μέσα από το αλλοτριωμένο προσωπικό πρίσμα μιας χούφτας στελεχών στην Π.Γ. και την Κ.Π.Γ.

Πρέπει να κάνουμε αρκετά βήματα μπροστά και κανένα πίσω, γιατί κάναμε πολλά βήματα πίσω.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ. κέντρου του συν-θ

διαρκές… πρόγραμμα ανατροπής

Πολλές δεκαετίες τώρα η κομμουνιστική και σοσιαλιστική αριστερά, στα προγράμματά της για την αντιμετώπιση του καπιταλισμού (καθημερινά προβλήματα) αλλά και για τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό έχει στον πυρήνα της το κράτος ως πεδίο κατάκτησης και μετατροπής του σε εργατικό πριν την απονέκρωση του.

Οι τρόποι που προκρίθηκαν ήταν ο μετωπικός και ο δημοκρατικός μα και οι δύο σε εξάρτηση από το κράτος, γιαυτό και οι δύο τρόποι απέτυχαν να δημιουργήσουν θεσμούς χειραφέτησης.

Η μετωπική σύγκρουση (στην στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος) διαπότισε όλη την δράση και σκέψη, με αποτέλεσμα το καθημερινό πρόβλημα να αντιμετωπίζεται ως αφορμή για διαμαρτυρία που γεννάει την επιθυμία για αγώνα και από εκεί στην συστράτευση των ανθρώπων, που επηρεάζονται από την αριστερά, ώστε να εξυπηρετήσουν τον ευγενή σκοπό της κατάληψης τουκράτους.Από το κοινοβούλιο ως τα εργατικά συνδικάτα η τακτική σέβεται την δομή και υπόσχεται την αλλαγή των ρόλων όχι όμως την δημιουργία άλλων.

Από τον Λένιν και τους μπολσεβίκους ως και σήμερα, οι εργαζόμενοι, στον ταξικό αγώνα συνδικαλίζονται και αγωνίζονται για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και στον πολιτικό αγώνα σχεδιάζουν να εκπληρώσουν όλα τα καθημερινά κοινωνικά αιτήματα (είτε με την αντιπολιτευτική πίεση στην βουλή, είτε με διαδηλώσεις που καταλήγουν εκεί, στην βουλή ακόμα και ως κυβέρνηση). Αντιμετωπίζουν τα σωματεία και τους συνεταιρισμούς ως εργαλεία και όχι ως τον πυρήνα του σοσιαλισμού.

Εκατομμύρια ανθρώπων, για δεκαετίες, έδρασαν υπό την επιρροή των αριστερών προτάσεων και διαμόρφωσαν μια κουλτούρα αγώνα που περνάει από γενιά σε γενιά, διαμορφώνοντας κοινά χαρακτηριστικά σ όλο τον κόσμο. Συνδικάτα και κόμματα συμπληρώνουν το αστικό τοπίο και ας διακηρύττουν την αντίθεση σ αυτό.

Όμως αυτό που μετράει- γιατί διαμορφώνει σχέσεις και συνθήκες- είναι ότι οι αγώνες συντελούνται εντός του συστήματος δίχως να δημιουργούν τα δικά τους παραδείγματα για ανεξάρτητες αυτόνομες κοινότητες, ανταγωνιστικές του κράτους και της οικονομίας της αγοράς, με αποτέλεσμα, οι πιέσεις από τους αγώνες να πράττουν, όπως έλεγε ο Κ. Μαρξ, ‘το έγκλημα με τους συνεχώς νέους τρόπους, με τους οποίους πλήττουν την εξουσία, προκαλεί την επινόηση πάντα νέων τρόπων άμυνας’, εκσυγχρονίζεται ‘εξασκώντας έτσι μια παραγωγική και πολιτική λειτουργία’ αφομοιώνοντας στο σύστημα τους αγώνες και την επινοητικότητα.

Το ίδιο αδιέξοδος ήταν και ο σοσιαλδημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό όπως και ο ευρωκομμουνιστικός που ενώ διακήρυτταν τον δημοκρατικό τρόπο προκρίνονταν ο πολιτικός αγώνα (δίχως συγκρούσεις ή με συγκρούσεις)και δεν πήραν άλλο δρόμο από την διατήρηση της κρατικής δομής και την αφομοίωσή τους στο τέλος και οργανικά. Η απονέκρωση του κράτος δεν σχεδιάστηκε και δεν δοκιμάστηκε ως πυξίδα στον δημοκρατικό δρόμο και η δημοκρατία, για την αριστερά γενικότερα, έμεινε στα όρια της αντιπροσωπευτικότητας με ιεραρχία και γραφειοκρατία μακρυά από τις επισημάνσεις του Κ.Μαρξ.

Για πρώτη φορά ένα κομμάτι της αριστεράς διαφοροποιείται από την παράδοσή της και επί της ουσίας προκρίνει τον κοινωνικό αγώνα για απονέκρωση του κράτους παράλληλα με τον μετασχηματισμό τους σε δημόσιους, δημοκρατικούς, δηλαδή μια διαρκή πορεία από το κρατικό στο δημόσιο που νοείται ως δημοκρατικό κοινωνικό και ισότιμο.

Για πρώτη φορά τα δημόσια αγαθά-υπηρεσίες αντιμετωπίζονται σε κοινή σφαίρα εργαζόμενων και καταναλωτών σε μια νέου είδους διοίκηση-διαχείριση. Ο αγώνας που καλούμαστε να δώσομε απαιτεί να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Οι οργανώσεις μας θα πρέπει να γίνουν παραγωγικές στην εδαφική, γεωγραφική και κοινωνική πραγματικότητα, να κάνουμε πρόγραμμα πράξης το πρόγραμμα, ανακαλύπτοντας την μέθοδο και μεταδίδοντας τις εμπειρίες μέσα από την οριζόντια επικοινωνία αξιοποιώντας την συσσωρευμένη γνώση των προηγούμενων χρόνων

. Ο αγώνας μας πρέπει να διέπεται από αισθήματα συνεργασίας και αλληλεγγύης και όχι καθοδήγησης και τυχοδιωκτισμού, ώστε οι οργανώσεις να αλληλεπιδράσουν για την δημιουργία παραδειγμάτων, όπου υπάρχει πεδίο κοινωνικής δράσης για την επανάκτηση του δημόσιου αγαθού.

Στη γειτονιά για την κοινή αντιμετώπιση του περιβάλλοντος (από τα δέντρα ως τις κεραίες και την γενετικά τροποποιημένη διατροφή), για μια κριτική της εμπορικής διάστασης των κοινωνικών αγαθών με αφορμή τα τιμολόγια, μαζί με τους εργαζόμενους σ αυτά ( νερό, ενέργεια-ρεύμα, επικοινωνίες, υγεία, μεταφορά, ελεύθεροι χώροι ).

Για τα σχολεία, με τον περιβάλλοντα χώρο της γειτονιάς, όπου εμπλέκονται και ενδιαφέρονται οι μαθητές και οι μαθήτριες (ως καταναγκασμός αλλά και ως χώρος κοινωνικοποίησης), το εργατικό προσωπικό, οι γονείς, και οι κάτοικοι της γειτονιάς, (το σχολείο είναι ένας χώρος με ενισχυμένο ενδιαφέρον στις πόλεις λόγο της έλλειψης ελεύθερων χώρων για παιχνίδι, συζητήσεις, εκδηλώσεις ). Καταλήψεις ακατοίκητων κτηρίων και την μετατροπή τους σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους. Διαδικασίες δηλαδή κινηματικές.

Ο δημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό είναι αγώνας καθημερινός που από την μία, στέκεται στην αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών, από την άλλη όμως είναι ένας αγώνας για την αποκρατικοποίηση των οργανισμών και την μετατροπή τους σε κοινωνικούς, μέσα από την δημοκρατική συμμετοχή των ενδιαφερόμενων, στο σχεδιασμό μιας νέας παραγωγής με την παράλληλη δημιουργία καταστάσεων και κοινωνικών παραδειγμάτων.

Μιας νέας πραγματικότητας, ανταγωνιστικής του καπιταλισμού για την άρνηση της ανταλλακτικής αξίας και την εδραίωση της αξίας χρήσης ανάμεσα σε μια σειρά από συνεργαζόμενους συνεταιρισμούς και κοινότητες ακόμα και μέσα στο αστεακό περιβάλλον.

Μια διαδικασία που στον ιδιωτικό τομέα δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με τον κρατικό. Στον ιδιωτικό τομέα η κατάληψη της ιδιωτικής επιχείρησης σημαίνει σύγκρουση, συνταγματική ανατροπή και θέλει κοινωνική πλειοψηφία που ριζοσπαστικοποιείται ως προς την ιδιοκτησία και την κρατική καταστολή.

Η εργατική τάξη εκτός από τον μετωπικό συγκρουσιακό δρόμο, θα πρέπει να οργανώσει την ανεξαρτησία της από το ιδιωτικό κεφάλαιο και το κράτος, δημιουργώντας παραδείγματα συνεταιρισμών, αυτόνομων και αλληλέγγυων μεταξύ τους με ισότητα και άμεση δημοκρατία δημιουργώντας νέους δικούς της θεσμούς σε όλη την επικράτεια.

Ο δημοκρατικός δρόμος στην ημερήσια διάταξη είναι κοινωνική επανάσταση και μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την εμπλοκή του κόσμου, ως ένα πλειοψηφικό κίνημα που ανταγωνίζεται το σημερινό σύστημα μέσα από την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού πλούτου.

. Καρανίκας Νίκος

Συν Θεσσαλονίκης, π.κ. κέντρου

βία και αριστερά

Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η αριστερά και ιδίως ο σύριζα ως κάτι άλλο από αυτό που ήταν και έγινε στις μέρες της εξέγερσης. Από την πλευρά του συστήματος μας παρουσιάζουν ως ένα μπλοκ με μασκοφόρους που έσπαζαν και ρήμαζαν τα καταστήματα της αγοράς, ενώ από την άλλη πλευρά τα περισσότερα στελέχη του σύριζα (συν)  μας παρουσιάζουν στην tv, σχεδόν ως ξένο σώμα από την εξέγερση και πως τάχα, βρεθήκαμε εκεί από μια φιλανθρωπική οπτική, για να διαμαρτυρηθούμε για έναν ξαφνικό θάνατο, μακρυά από το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό αίτιο, δίχως να εκφράζουμε κάποια απαίτηση, έτσι απλά και διακριτικά με πανό και σημαίες.

Μας παρουσιάζουν να καταγόμαστε από τον Gandhi, τον Luther King, τον πασιφισμό, ότι είμαστε γέννημα θρέμμα κάποιων ευρωπαϊκών και ειρηνικά λουλουδόστρωτων λεωφορειόδρομων της δημοκρατίας, και μακρυά από συγκρούσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Η αδυναμία αυτών των στελεχών στα μμε, να υπερασπιστούν ιδεολογικά αυτό που κάναμε από την πρώτη μέρα της εξέγερσης στους δρόμους, είναι πλέον ένα ενοχλητικό συμβάν και δυσάρεστο θέαμα στην ΤV, διότι  μας προσβάλουν και μας καθιστούν αναξιόπιστους και αναξιόπιστες απέναντι στον κόσμο που εξεγέρθηκε αλλά και τον κόσμο που θα ήθελε αλλά δίστασε ή δε μπόρεσε να βρεθεί στους δρόμους.
Αυτά τα στελέχη δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν την δίχως ενοχή συμμετοχή μας ως πραγματικό μέρος της εξέγερσης, το συμβάδισμα με τον εξεγερμένο κόσμο που είχε δίκιο αλλά εκφράστηκε άκομψα και πολιτικά ‘πρωτόγονα’, σπάζοντας και καίγοντας αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και φιρμάτα μαγαζιά

Δεν κατάφεραν στις T.V. να υπερασπιστούν ότι είμασταν εντός αυτής της μάζας αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο και προπαντός δίχως διάθεση και δυνατότητα για χειραγώγηση , καθοδήγηση και καταστολή των εξεγερμένων (που δεν ήταν μόνο μαθητές και μαθήτριες).
Δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν το δίκιο των συμβολισμών, την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, την αντοχή μας στη βία της αστυνομίας και την αλληλεγγύη μας στον ξυλοδαρμένο κόσμο.

Όλη η αριστερά εκτός από το κκε, συμμετείχε στην εξέγερση με τον δικό της τρόπο αλλά συμμετείχε και δεν την έκανε σε άλλους δρόμους, ούτε στον καναπέ.
Είναι πράγματι δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις του συστήματος να μας εντάξει στο αστικό μπλοκ διαχείρισης της κρίσης. Όμως άλλο είναι η δυσκολία και άλλο η παράδοσή μας στην ηθική των υπαίτιων της κοινωνικής κατάστασης που οδήγησε στην εξέγερση του Δεκέμβρη.

Από την άλλη όμως είναι δύσκολο και από πλευρά μας, να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα την ιδεολογική δεξιά παρέκκλιση από τα ‘στελέχη’ μας, κυρίως στην t.v., που μας έβαλαν σε απολογητικό ρόλο, ξεχνώντας την βια του κράτος και καλώντας μας να ξεχάσουμε την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς.

Η άρνηση της βίας δίχως σύγκρουση, αλλά και δίχως ανταγωνισμό με τις κυρίαρχες δυνάμεις που επιδιώκουν την βία ( δολοφονία Αλέξη, καταστολή διαδηλώσεων, δολοφονική απόπειρα στην μετανάστρια συνδικαλίστρια Κούνεβα, μαζική ανεργία, φτώχεια…), είναι κατανοητή αλλά δεν ανήκει σε καμιά αριστερά. Ακόμα και ο Gandhi είχε επιλέξει την σύγκρουση, λέγοντας ότι μεταξύ δειλίας και βίας επιλέγουμε την βία και οδηγούνταν στις φυλακές και στα νοσοκομεία χιλιάδες οπαδοί του αντιαποικιοκρατικού αγώνα και της μη βίας.

Στην δική μας περίπτωση δε πήραμε μόνο διαζύγιο από την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς και των κινημάτων αλλά ειπώθηκαν και ανιστόρητα ψέματα συκοφαντώντας τις πρακτικές που υιοθετήθηκαν όχι μόνο στις προηγούμενες δεκαετίες αλλά και την πρόσφατη δική μας ιστορία στους δρόμους της Ευρώπης και του Μαρμαρά συμβάλλοντας στην παγκόσμια αντίσταση.

Είναι σεβαστή η πολιτική-κοινωνική στάση της μη-βίας, εξάλλου μαζί τους σπάσαμε την σύνοδο του Δ.Ν.Τ στην Πράγα, αλλά είναι άλλο πράγμα από τις ιδεολογικές ασάφειες περί πασιφισμού των στελεχών, που απαξιώνουν την ιστορία μας και παραγράφοντάς την προσπαθούν να την ξαναγράψουν, όπως τους βολεύει.

Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να λέμε ότι θα αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό, στον νεοφιλελευθερισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον πόλεμο, την καταπάτηση του δημόσιου χώρου, την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις εταιρίες και το κράτος και δε θα συναντήσουμε την βία του κράτους.

Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να απαιτούμε από τους ανθρώπους ‘χωρίς φωνή’, χωρίς συλλογικότητα, που ζούνε χωρίς δικαιώματα, δίχως δουλειά και μέσα στην φτώχεια να εκφράζονται όπως τα στελέχη μας που έχουν φωνή στη βουλή και στα μμε, έχουν συλλογικότητα, σταθερή δουλειά στο κράτος ή στο κόμμα, δίχως δηλαδή το πραγματικό πρόσωπο της εργοδοσίας, με μηνιαίο μισθό πάνω από 1200 ευρώ, με σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές χειμώνα καλοκαίρι και άλλα πολλά προνόμια.

Είναι ανεπίτρεπτο να μη βλέπουμε ότι τα λαϊκά κινήματα συμπεριφέρονται ανάλογα της πίεσης που έχει η κατάσταση, ανάλογα της βίας που ασκεί το κράτος. Τα λαϊκά κινήματα δεν ασκούν βία, αλλά άμυνα και συγκρούονται με τις πολιτικές του κράτους και όταν το απαιτεί η κατάσταση και με τους μηχανισμούς του κράτους.

Το ζήτημα της βίας μπαίνει τεχνηέντως, από τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους και τους βουλευτές, ως πρόβλημα συμπεριφοράς από την αριστερά και τα κινήματα και σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να έχουν σε ομηρία την αριστερά. Η βία ανήκει στο κράτος και το κεφάλαιο ως επιλογή, ως βασικό στοιχείο της ύπαρξης και της αναπαραγωγής τους όπως λένε και οι πρόγονοί μας Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Ρόζα, Λούκατς…

Σε εμάς ανήκει η αντίσταση, η ρήξη, η ανατροπή, η λαϊκή αντί-βία, ο ανταγωνισμός, τα οδοφράγματα, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι συνελεύσεις, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η δημοκρατία, ο πολιτισμός, ακόμα και όταν παλεύουμε για αστικά δικαιώματα, για μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι ακόμα και όταν τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, που ήταν πιστά στην εντολή του Στάλιν για ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό*, αρνήθηκαν να πάρουν το δρόμο της ένοπλης αντίστασης ή εξέγερσης, υπήρξαν λαϊκά τμήματα που ανέλαβαν το έργο της ένοπλης αντιπαράθεσης και κέρδισαν.

Έχει γίνει αξιολύπητη η εικόνα της αριστεράς, να δίνει από την τηλεόραση την μάχη της νομιμοφροσύνης, σε αυτούς μάλιστα που ευθύνονται για τον ασύμμετρο πλουτισμό, τα σκάνδαλα με την δημόσια περιουσία, το πλιάτσικο των τραπεζιτών και των χρηματιστών.

Τηλεοπτικά είναι τόσο αξιολύπητη η εικόνα μας που αντί της εκλογικής συμπάθειας που επιδιώκουν τα ‘t.v.-στελέχη’ μας, οδηγούμαστε στην κοινωνική αντιπάθεια και αναξιοπιστία. Τι χρησιμότητα μπορεί να προσφέρει στα φτωχά λαϊκά στρώματα η αριστερά όταν δείχνει τόσο φοβισμένη και ανίκανη να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα, παραγράφοντας την ιστορία και εκλιπαρώντας για μερτικό στην εξουσία;

Είναι αντιδημοκρατικό και πραξικοπηματικό μια χούφτα στελέχη να βγαίνουν στα μμε και να δείχνουν στον κόσμο, το δικό τους πρόσωπο ως το πρόσωπο όλης της αριστεράς. Αν δεν έχουν την ιδεολογική και ηθική επάρκεια ας μη βγαίνουν στα μμε.

Καρανίκας Νίκος

*Φερνάντο Κλαουντιν ‘ευρωκομουνισμός και σοσιαλισμός’

υ.γ

…η βία παίζει κι έναν άλλο ρόλο στην Ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, είναι η μαμμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια, αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές… Φρ. Ενγκελς

goya ο θανατος του ταυρομαχου

για την αυτονομία της τάξης

Από την εποχή που με την αδερφή μου και τα ξαδέρφια δουλεύαμε για το σόι στα χωράφια, στο σιδεράδικο του τεχνίτη μπαμπά και στην μοδίστρα μάνα, με ή χωρίς άμεση χρηματική ανταμοιβή, μέχρι σήμερα που δουλεύουμε στην άγρια αγορά, αυτό που γινόταν ,δίχως συνείδηση αλλά και αυτό που γίνεται με συνείδηση είναι να αυτοριθμίζουμε την ζητούμενη ‘εργασία’.

Σχεδόν αδιαφορώντας για τις επίσημες εντολές ή νόρμα, την δουλειά την κάνουμε και η παρέμβασή μας , ‘διορθώνει’ τις εργοδοτικές- διευθυντικές εντολές.

Αυτό δε το κάνουμε για να την σπάσουμε στην εργοδοσία ούτε γιατί μας το ζητάει, το κάνουμε για να βγει η δουλειά, για να μην ταλαιπωρούμαστε αλλά και γιατί έχουμε την δυνατότητα, τον έλεγχο της δουλειάς, τουλάχιστον στο κομμάτι που μας αντιστοιχεί.

Αν αποφασίσουμε να εκτελέσουμε με ακρίβεια τις εντολές του διευθυντή το μόνο σίγουρο είναι ότι η δουλειά δε θα γίνει. ‘Όπου δοκιμάστηκε ως μοχλός πίεσης ( απεργία ζήλου), η παραγωγή φράκαρε και η εργοδοσία φρίκαρε.

Πέρα από το να δούμε την αυτορύθμιση ως μορφή πάλης αξίζει να την δούμε ως τον πυρήνα της αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης για την χειραφέτηση, την αυτονομία της. Η εμπειρία των εργαζόμενων (που βιώνουν τον αγώνα ως καθημερινή υπόθεση και όχι ως μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση ενός αιτήματος) είναι πιο χρήσιμη από την συνδικαλιστική εμπειρία των πολύχρονων επαγγελματιών της ΓΣΕΕ που μας διασφάλισαν τα 0,80 λεπτά του ευρώ την εργάσιμη ημέρα.

Η οργάνωση της εμπειρίας των εργαζομένων με σκοπό την συλλογική αντιμετώπιση της εργασίας, χρειάζεται να απελευθερωθεί από τον σημερινό τρόπο οργάνωσης.

Ο κυρίαρχος τρόπος οργάνωσης είναι αστικός, χαρακτηρίζεται και καθορίζεται από το αντιπροσωπευτικό σύστημα, αποφεύγει την κουβέντα για το περιεχόμενο της εργασίας, αναθέτει εξουσίες, ρόλους, υπηρετεί αυτήν την οικονομία και αποφεύγει τις άλλες του ταυτότητες χάνοντας την δυνατότητα ενός κοινωνικού ιστού.

Η αντιμετώπιση του προλεταριάτου ως στοιχείο της παραγωγής, παρουσιάστηκε από τον Μαρξ στο έργο του ‘Το Κεφάλαιο’, για λόγους καθαρά επιστημολογικούς και όχι για να το μετατρέψει σε κάτι ανήμπορο. Αντιθέτως όπως γράφει το 1871 στην εισήγηση του προς την Διεθνή, η κομμούνα είναι ο τρόπος οργάνωσης, για όλο το κόσμο και οι εργάτες είναι στοιχείο ανατροπής και όχι ρυθμιστής της πολιτικής οικονομίας.

Ο δημοκρατικός τρόπος που προέκυψε από την κομμούνα και τους συμβουλιακούς κομμουνιστές, αντικαταστήθηκε από σωματεία που δεν ζουν από την συνέλευση και το κουμάντο το κάνει το προεδρείο με το διοικητικό συμβούλιο δηλαδή ονομαστικά 5 με 7 άτομα για δύο-τρία χρόνια…

Αν για παράδειγμα ένα σωματείο που έχει 500 μέλη συνεδριάζει μόνο για να εκλέξει προεδρείο, αυτό σημαίνει ότι δεν κουβεντιάζει για την εργασία και το περιεχόμενο, ούτε ανιχνεύει τις αντιθέσεις που δημιουργούνται ώστε να οργανώσει τις απαιτήσεις, χάνει το ‘φυσικό’ του περιβάλλον, τον προσανατολισμό και βρίσκεται ήδη αφοπλισμένο και ηττημένο.

Εμείς το προλεταριάτο, (με ή δίχως πτυχίο ) είτε δουλεύουμε σε ‘επιλογής μας’ έργο είτε όχι, δίνουμε έναν διαρκή αγώνα μέσα από την καθημερινή διαπάλη να συνεννοηθούμε με το υπόλοιπο εργατικό δυναμικό, να δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον, να μάθουμε να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας τα προβλήματα μπας και τα λύσουμε.

Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουμε προβλήματα από το σπίτι ως την δουλειά και αντίστροφα. Η καθημερινότητα στο αστεακό περιβάλλον και οι κοινωνικές υποχρεώσεις στην καταναλωτική κοινωνία, δημιουργούν εξαρτήσεις και αποξένωση, ώστε τα προβλήματα να γίνονται τόσα που να μη ξέρουμε από που να ξεκινήσουμε.

Να ξεκινήσουμε από την αύξηση του μισθού; τον απεγκλωβισμό στη μετακίνηση-συγκοινωνία; να απομαγευτούμε από τα εμπορεύματα; να βρούμε χρόνο, να τον χάσουμε; να τραφούμε υγιεινά; να διασκεδάσουμε; να γίνουμε πιο ωραίοι ως άνθρωποι, δημιουργικοί, να φροντίσουμε το περιβάλλον, να ερωτοτροπήσουμε, να κάνουμε φιλίες, νέες κοινωνικές σχέσεις;…

Και για να ξεκινήσουμε από τον μισθό θα πρέπει να συνομιλήσουμε όλο το εργατικό προσωπικό, όχι μόνο ειδήμονες (και εξαιρώντας τους διευθυντές όπως τους εργοδότες) και αν συνομιλήσουμε δε θα θέλουμε να πούμε κάτι και για την δουλειά;

Γίνεται όμως κάτι τέτοιο με τον τρόπο που είναι οργανωμένο το προλεταριάτο και τους στόχους που έχει και μάλιστα από εργαζόμενους που για δεκαετίες καλούνται μόνο για να εκλέξουν ηγεσία-προεδρείο και να κάνουν τυπικούς περιπάτους στις απεργίες;

Ο φετιχισμός της μορφής του συνδικαλιστικού αγώνα, η αλλοτρίωση από τον τρόπο οργάνωσης και η αποξένωση είναι το αδιέξοδο που βιώνει η εργατική τάξη σήμερα και κοιτιέται αμήχανα.

Όμως αν τα καταφέρουμε και οργανωθούμε και το σωματείο γίνει μια ζωντανή διαδικασία αμεσοδημοκρατική με τους στόχους όμως που έχει, είναι αρκετό για το προλεταριάτο; ή θα μείνουν τα προβλήματα της καθημερινότητας άλυτα καθότι δεν είναι εργατικά και στους άμεσους στόχους;

Το προλεταριάτο στην κλασική εργασία έχει άλλα δύο οχτάωρα την μέρα με πολλά προβλήματα και όλο αυτό το πακέτο προβλημάτων το έχει καθηλώσει, το έχει αλλοτριώσει.

Αυτή η καθήλωση από την καθημερινότητα και την δουλειά, μαζί με την απουσία της οργανωμένης συζήτησης, (για το περιεχόμενο της ζωής και την απελευθέρωσή από τα προβλήματα) έχει μετατρέψει το προλεταριάτο σε ανήμπορο.

Βασικά η κλασική εργασία ως αποτέλεσμα των εργατικών κατακτήσεων του προηγούμενου αιώνα έχει αμφισβητηθεί από τις δυνάμεις του κεφαλαίου προς χειρότερη κατεύθυνση για το προλεταριάτο και έτσι μας έχει προκύψει ένα νέο προλεταριάτο σε νέες εργασίες και παλαιότερες, όμως δίχως δικαιώματα και δίχως να επικοινωνεί με το ήδη οργανωμένο, προλεταριάτο.

Πρέπει ως εργαζόμενοι να καταλάβουμε ότι “κάτω από τον καπιταλισμό θα υφίσταται πάντοτε ένα πρόβλημα ενοποίησης των αγώνων που διεξάγονται από διαφορετικές κατηγορίες εργαζόμενων, οι οποίοι δεν βρίσκονται και δε θα βρεθούν ποτέ σε άμεσα ταυτόσημες καταστάσεις.”*

Τα προβλήματα είναι δηλαδή περισσότερα και διαφορετικού τύπου από αυτά που αναγνωρίζει και διαπραγματεύεται η ηγεσία του εργατικού κινήματος και είναι λογικό, γιατί η ηγεσία ξεκομμένη από την εργασία δίχως φρέσκες δικές της εμπειρίες και με πολλά προνόμια, δεν μπορεί να εκφράσει το προλεταριάτο αλλά μόνο την γραφειοκρατική αντίληψη και με σκοπό την ρύθμιση της εργασίας στο βωμό της πολιτικής οικονομίας, δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση, για καλύτερες συνθήκες σ αυτό το σύστημα.

Το διπλά κυριαρχούμενο προλεταριάτο ζώντας στην κοινωνία του εμπορεύματος ως εμπόρευμα και άνθρωπος μαζί, πρέπει να στρέψει το βλέμμα του στον εαυτό του, στις δυνατότητες που έχει ως τάξη και είναι αρκετές για να απελευθερωθούμε από τα προβλήματά μας.

Αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο που προσεγγίζουμε την τάξη, την κοινωνική μας κατάσταση, να αλλάξουμε τον τρόπο που συζητάμε τα προβλήματά μας, να μη θέλουμε την ηγεμονία αλλά την αλληλεπίδραση, την διαβούλευση. Να αφήσουμε την αντιπροσώπευση και η άμεση δημοκρατία θα ορίζει την εκπροσώπηση όπως και το τι να κάνουμε.

Να μάθουμε να συζητάμε τα υπόλοιπα προβλήματα σε συνελεύσεις γειτονιάς, λαϊκές συζητήσεις για την οργάνωση και αντιμετώπιση της καθημερινότητας, με σκοπό όχι μόνο την επίλυσή τους αλλά και την αναζήτηση των αιτιών.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη μας θύμισε ότι όταν στην καταναλωτική κοινωνία οι καταναλωτές δεν καταναλώνουν εμπορεύματα τότε έχουμε κρίση και όπως έλεγε ο Μαρξ**, να μη ξεχνάμε ότι η παραγωγή ρυθμίζεται από την ιδιοτροπία και το γούστο, να μη ξεχνάμε τις ‘εκλεπτυσμένες ανάγκες’ και ότι η χρήση είναι που καθορίζει την αξία ενός πράγματος και η μόδα καθορίζει την χρήση.

Δεν είναι σωστό να διαμαρτυρόμαστε για την καταστροφή των εμπορικών καταστημάτων από ανθρώπους που είναι εκτός αυτής της εμπορικής κατάστασης και αποκλεισμένοι από την οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων. Η συμβολική γλώσσα μιας εξέγερσης όπως η επίθεση στα αστυνομικά τμήματα και η καταστροφή των εμπορικών καταστημάτων είναι για ανάλυση και όχι για καταγγελία.

Αν θέλει η αριστερά να συμβάλει θα πρέπει να βάλει τις δυνάμεις της να λειτουργήσουν προωθητικά για να συνευρεθούν όπου μπορούν (σχολεία, δήμοι, κινηματογράφοι…) αποκλεισμένοι και εγκλωβισμένοι- εργαζόμενοι, σε κοινές συζητήσεις για κοινές λύσεις, γιατί ‘σε τελική ανάλυση, η αντικειμενική ανάλυση είναι εκείνη που υπόκειται στην εμπειρική διότι οι συνθήκες από μόνες τους δεν είναι επαναστατικές, οι άνθρωποι είναι επαναστάτες και το καθοριστικό ζήτημα είναι να μάθουμε πώς αυτοί προσαρμόζονται και μετασχηματίζουν τη συνθήκη τους’.***

Καρανίκας Νίκος

*Κ.Καστοριάδης “ η πείρα του εργατικού κινήματος” β τόμος

**Κ.Μαρξ “οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα”

***Κλοντ Λεφορ “Η προλεταριακή εμπειρία”

οδοφραγμα 18/3/1871 παρισινη κομμουνα

Στην κοινωνία του εμπορεύματος μια ρήξη από το Φιλί της νέας γενιάς

Για να αποκτήσεις συνείδηση ενός ερωτικού φιλιού θα υποδεχτείς σάλιο από άλλον άνθρωπο που θα φτάσει στον εγκέφαλο και θα σου ανάψει το λαμπάκια. Αν όμως αποκομμένα από όλο το γεγονός και την διαδικασία εστιάσεις στο ‘σάλιο από άλλο άνθρωπο’ τότε προφανώς θα το καταγγείλεις αποτρέποντας ανάλογες πράξεις που μεταδίδουν μικρόβια. Κάπως έτσι θα μπορούσε εκτός από αμαρτία να είναι και ποινικό αδίκημα το ερωτικό φιλί.
Έτσι και της νεολαίας μας (και όχι μόνο) της άναψαν τα λαμπάκια της αξιοπρέπειας και λαμπάδιασε το περιβόητο χριστουγεννιάτικο δέντρο του δήμου Αθηνών, δίνοντας σ όλο τον κόσμο και ιδίως στην Ευρώπη το έναυσμα για τις αγωνιστικές γιορτές 2008-2009 με την πιο ψηλή φωτιά στο κόσμο.
Για άλλη μια φορά η νεολαία μπαίνει μπροστά σε μια εξέγερση και οργανώνει την αγριότητα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας. Γιατί περί ανθρωπιάς πρόκειται η μη αποδοχή της αφαίρεσης της ζωής με ή δίχως εκπυρσοκρότηση από το όργανο του κράτους.
Το έγκλημα είναι διαρκές και πολύμορφο. Ο μπάτσος πράγματι πυροβόλησε στο ψαχνό, όμως χρόνια τώρα, οι κυβερνήτες με τους υπουργούς τους, τους βουλευτές και τους δημοσιογράφους τους, παρακινούν για κατάλυση του ‘κράτους των Εξαρχείων’ από το κράτος της αστυνομίας. Είναι αυτή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις που όπλισαν την αστυνομία, δημιούργησαν νέα σώματα καταστολής, άφησαν ατιμώρητους βασανιστές και δολοφόνους μπάτσους.
Είναι επίσης το νέο μοντέλο της αστυνομίας που μας το φόρεσε ο Χρυσοχοϊδης το ΠΑΣΟΚ και χωράει πολλή καταστολή και έλεγχο αφού άλλαξε το δόγμα από ‘αστυνόμευση ανάλογα με την εγκληματικότητα’ σε ‘αστυνόμευση ανάλογα με τον πληθυσμό’. Αυτό σημαίνει ότι κεφάλαιο και κράτος βλέπουν τον άνθρωπο δυνητικά ως εγκληματία, παραβατικό, ανυπάκουο, ταραξία.
Θέλω να πω ότι εκτός από την ιδεολογική καφρίλα του μπάτσου που πυροβόλησε έχουμε και μια συγχορδία που ευνοεί το έγκλημα και ας το καταγγέλλει ως πράξη.
Το κράτος εδώ και χρόνια οργανώνει την χειραγώγησή μας, υπέταξε την δικαιοσύνη στον τρομονόμο δίνοντας την δυνατότητα για διεύρυνση της καταστολής και ποινικοποίησης του κόσμου, όμως, η τρομοκρατία δεν μπορεί να εδραιωθεί αν στους χώρους εργασίας υπάρχει ελευθερία οργάνωσης, γι’ αυτό και εκτός από αντεργατικούς νόμους και παράνομες απεργίες έχουμε τρομοκρατία από την εργοδοσία, εκδίωξη συνδικαλιστών, απελευθέρωση των απολύσεων. Έχουμε δηλαδή συνεργασία του κράτους με το κεφάλαιο για τον πλήρη έλεγχο και χειραγώγηση της κοινωνίας.
Μια κοινωνία όμως που είναι απρόβλεπτη και εκεί που τη θεωρείς δεδομένη και καλουπωμένη, κάτι γίνεται και μεταμορφώνεται. Έτσι και σήμερα μια δολοφονία -όχι όπως τις άλλες- είναι αρκετή για να γίνει η οργή το σάλιο στα στόματα που ξεφωνίζουν’ μπάτσοι-γουρούνια δολοφόνοι’.
Το όργανο του κράτους δε δέχτηκε την αυθάδεια της εφηβείας, το θράσος της πιτσιρικάδας να πίνει αμέριμνα καφέ στα Εξάρχεια που αμφισβητούν την αστυνομική κυριαρχία. Αυτή την αυθάδεια και αμφισβήτηση δεν αντέχει η εξουσία και γι’ αυτό ακόμα και τώρα απειλεί και τρομοκρατεί .
Η πισιρικάδα όμως βρέθηκε απέναντι από την αστυνομία -κράτος σ όλη τη χώρα όπου έχει λύκεια και γυμνάσια. Ριζοσπαστικοποιήθηκε δίχως να το ξέρει, το έκανε καθώς βγήκε στο δρόμο και πέταξε συνθήματα, νερά, νεράντζια, πέτρες, ξύλα, ό,τι μπορούσε.
Αναμίχτηκε με τον υπόλοιπο κόσμο μέσα στην μάζα που καθώς μεγαλώνει ώρα την ώρα, μέρα την μέρα, περιοχή την περιοχή επηρεάζει και δίνει νόημα στην νεολαία, αψηφώντας γονείς, σχολείο, την κρατική τρομοκρατία, τα μμε, τους παρακρατικούς.
Δε μάσησε, αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους, επικοινώνησε με τον τρόπο της, συντονίστηκε και πήγε στα αστυνομικά τμήματα` δεν έμεινε όμως εκεί, πήγε και συνέβαλε στη δημιουργία μιας σημαντικής μάζας που άρχισε να δημιουργείται από τα υγιή αντανακλαστικά των ανθρώπων της πόλης, το φοιτηταριάτο, την γενιά των 500-700 ευρώ και τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, των αντιεξουσιαστών και αναρχικών.
Αυτή η μαζικότητα όμως ξεπέρασε τα δεδομένα κάθε προηγούμενου αυθόρμητου ξεσπάσματος. Οι επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, η καταστροφή των λαομίσητων τραπεζών, των κυβερνητικών κτηρίων και εμπορικών καταστημάτων (έλκουν τα άτιμα), ξεπερνάνε κάθε υφιστάμενο θεσμό, όχι μόνο κρατικό αλλά και κοινωνικό.
Οι κρατικοί θεσμοί αμφισβητήθηκαν όχι στα λόγια και με την αστική ευπρέπεια, αλλά όπως αρμόζει την στιγμή της οργής, ενώ οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί της αντίστασης συγχωνεύτηκαν και με την στάση τους από θέση αρχής ή θέση αμηχανίας από την δίκαιη οργή, γίνανε μέρος των γεγονότων.
Καμιά ουδετερότητα δεν υπάρχει αυτές τις στιγμές και αυτό που ενοχλεί τους μικροαστούς νοικοκυραίους, είναι η συνείδηση.
Η συγκρότηση της μάζας-κατάστασης έφερε μια ανάταση ψυχής, σηκωθήκαμε όρθιοι και βάλαμε τα κορμιά μας, που κυκλοφορεί αίμα ανάκατο με αξιοπρέπεια, σε δράση.
Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι πράξεις των χιλιάδων ανθρώπων δημιούργησαν μια εξεγερτική μάζα που στράφηκε ενάντια στη κοινωνία του εμπορεύματος και της ‘τάξης και ασφάλειας’ και αψηφώντας τους στολισμένους δρόμους που περίμεναν καταναλωτές, γέμισαν τα καταστήματα με πέτρες, αφού τα ευρώ δεν υπάρχουν.
Η εικόνα της φωτιάς θύμισε στην εξουσία ότι ο κόσμος αν το αποφασίσει μπορεί να τους αμφισβητήσει έμπρακτα. Είναι ένα σύμβολο που χρησιμοποιεί ο κόσμος εδώ και αιώνες σ όλο τον πλανήτη, όταν θέλει να δείξει ότι έχει την δύναμη να καταστρέψει, ότι η διαφωνία έχει την ανάλογη αγριότητα με αυτήν, της κυριαρχίας.
Οι λόγοι της εξέγερσης είναι ο κόσμος που εξεγέρθηκε, οι νεολαίοι με τα αδιέξοδά τους στην εκπαίδευση, στο παιχνίδι, στην καθημερινότητα, είναι οι νέοι άνθρωποι που δουλεύουν με 500 και 700 ευρώ, χωρίς ασφάλεια, δίχως σωματείο μέσα στην φτώχεια. Είναι οι άνεργοι, οι μετανάστες και χιλιάδες άνθρωποι γιατί μπούχτισαν από την κρατική αλαζονεία, το πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου, τον ασύμμετρο πλουτισμό, την βια και τα εγκλήματα της αστυνομίας.
. Ο θάνατος του εμποράκου οφείλεται στην χρόνια οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων που υπερασπίζονται το εμπόρευμα περισσότερο από τον άνθρωπο και όχι από τους νέους ανθρώπους με ή χωρίς κουκούλα που τα σπάει στην οργή του πάνω.
Όσο ο πλούτος μαζεύεται σε λιγότερους, τόσο η δημοκρατία χάνεται, απομακρύνεται από την κοινωνία και γίνονται οι θεσμοί βαρίδια δίχως νόημα, ξένοι
Αυτή η μάζα κόσμου με την πλούσια κοινωνική εμπειρία από την δύσκολη καθημερινότητα οφείλει να κουβεντιάσει, να οργανώσει την δημοκρατία της ανταγωνιστικά στην αστική -αντιπροσωπευτική δημοκρατία, να δημιουργήσει τους δικούς της θεσμούς. Να ξεπεράσει τους τρόπους οργάνωσης που χρόνια λειτουργούσε, ώστε να χωράει όλη αυτήν την διαφορετικότητα σε μια κοινή στρατηγική για την ζωή. Ένα νέο κοινωνικό κίνημα, ατιιεραρχικό, αμεσοδημοκρατικό, ενάντια σ’ αυτό που έχει όνομα και το λένε καπιταλισμό.
Να εμπνεύσουμε όχι μόνο τις επόμενες γενιές, αλλά και όλο τον κόσμο. Να μαγευτούμε με ωραίες ανθρώπινες ιδέες.

Καρανίκας Νίκος

οργανωνοντας την αγριοτητα της ανθρωπιας μας

Ανυπακοή στην κόκκινη ζώνη
Νίκος Καρανίκας

Η ανυπακοή με πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, ατομικά και μαζικά ενυπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας που αντιστέκεται. Κάποιος νόμος, ένα διάταγμα είναι αρκετά για να υπάρξει κοινωνική δυσαρέσκεια. Η συνείδηση της κοινωνικής ή ατομικής αδικίας οδηγεί σε αντιπαράθεση, παράγει το Λόγο και την Πράξη. Εκφράζεται οργανωμένα και ασύντακτα, συμβολικά και διεκδικητικά, αποδεχόμενη την αντιπαράθεση με τους μηχανισμούς καταστολής, παθητικά και ενεργητικά.
Η ανυπακοή είναι μια πολύμορφη κατάσταση με όρους πολιτικούς. Αντιμετωπίζεται από το κράτος κατασταλτικά. Η βία που εξαπολύει το κράτος είναι είτε ατομικά είτε μαζικά, με διοικητικά-δικαστικά μέτρα και με τις δυνάμεις καταστολής (ΕΚΑΜ – ΜΑΤ-ασφάλεια, φυλακή). Το κράτος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να πρυτανεύσει η “υπάκουη λογική”. Πιέζει συλλογικότητες (συνδικάτα, κόμματα, συλλόγους) σε συναίνεση, “δημιουργεί” την υπακοή, χειραγωγεί το Σώμα της Κοινωνίας, χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ τα οποία αποτρέπουν, φοβίζουν, δυσφημούν.
Η Ανυπακοή είναι μονόδρομος στην πορεία της χειραφέτησης του ανθρώπου. Είναι η ριζοσπαστικοποίηση καθώς έρχεται από την πολιτική αντιπαράθεση. Είναι η αποτύπωση της Άρνησης. Η Πράξη ανυπακοής αμφισβητεί έμπρακτα, υπερασπίζεται δικαιώματα, ελευθερίες.
Τον Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη- Χαλκιδική θα γίνει η Σύνοδος Κορυφής των αρχηγών κρατών της Ε.Ε. Ήδη από τον Γενάρη της ελληνικής προεδρίας στη χώρα οργανώθηκαν λαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα αλλά και στον πόλεμο του Ιράκ που πέρναγε από τη Σούδα.
Ζούμε σε μια περίοδο που κυριαρχούν οι πόλεμοι, η ανεργία, η τρομοκρατία της φτώχιας, η καταστροφή του περιβάλλοντος και της διατροφικής ισορροπίας, η εμπορευματοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών, η διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών, που η Αστυνομοκρατία ξεπερνά και τα χρόνια της Χούντας (δεκάδες χιλιάδες άτομα στις υπηρεσίες καταστολής και ασφάλειας), χτίζοντας μια Ευρώπη-Φρούριο με Σέγκεν και τρομονόμους.
Γι’ αυτό, οι πολίτες αυτού του τόπου και ιδιαίτερα η νέα γενιά οφείλει να αντιπαρατεθεί με όλα αυτά και με τον Φόβο του Κράτους. Να διαδηλώσει μαζικά και να αρνηθεί την προσβολή της δημοκρατίας μέσω “κόκκινων ζωνών”. Να οργανώσει ποικιλόμορφα (πλουραλισμός δράσης) την αντιπαράθεση της με τις “κόκκινες ζώνες”. Να αρνηθεί τις παράνομες απαγορεύσεις τους και να βάλει με φαντασία το σώμα της να υπερασπιστεί ανοιχτούς δρόμους, λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα που γεννάνε διαδηλώσεις.
Όμως, μια διαδήλωση δεν είναι πάντα ένας περίπατος και, ως πολιτικό γεγονός, θέλει την οργάνωση της.
Πρέπει να υπάρξει μια “ομάδα δράσης” που θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη της Ανυπακοής στη Χαλκιδική με όρους κινήματος και δη μαχητικό, πρωτότυπο, μαζικό τρόπο.
Θα πρέπει να συνδυάσει τη διεθνή πείρα με την τοπική πραγματικότητα, τη σωματική ακεραιότητα με την αστυνομική βία, τη φαντασία που δημιουργεί αμηχανία στις δυνάμεις καταστολής με την προσέγγιση του στόχου.
Μια πολιτική ανυπακοή που χρειάζεται την πολιτική στήριξη του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, τον νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο, την περιστολή των δικαιωμάτων, τον ρατσισμό.
Μια πράξη που ο λόγος της θα έρχεται από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, θα οργανώνεται από έναν διάλογο που στοχεύει να έχει πολιτική μορφή η δράση. Τον Ιούνη δεν θα είναι στόχος η διάλυση της Συνόδου αλλά η μαζική αντιπαράθεση και η αισθητή καταγραφή της Δυσαρέσκειας και της Άρνησης της πολιτικής της ΕΕ.
25/05/03 ΕΠΟΧΗ

Συστράτευση να έρθουν τα πάνω κάτω

Η απρόβλεπτη απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να μην είναι Πρόεδρος του Συν μετά το 5^ο Συνέδριο, δημιούργησε πολλαπλά κύματα. Με την υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα είναι πλέον διάχυτα αισθητό ότι, πέρα από την επιρροή του στο κόμμα, κάποια κύματα διεισδύουν σ’ όλο το πολιτικό στερέωμα της χώρας. Δεν επηρεάζει μόνο τις σταθερές οργανωτικές σχέσεις (ηγεσίας-βάσης) του Συν, αλλά η επιρροή του κάνει ευρύτερο στην κοινωνία το αίτημα για ανανέωση και αλλαγή του πολιτικού σκηνικού

Η συγκυρία κάνει άμεσο αυτό το αίτημα και από άκρη σε άκρη σ’ όλη τη χώρα, όπου υπάρχουν μέλη, εκφράζεται η επιθυμία για ανανέωση του στελεχικού δυναμικού. Σαν ντόμινο επηρεάζει αρκετές δυνάμεις.

Μια επιθυμία που άρχισε να ξεστομίζεται μετά την επιτυχία του δημοτικού σχήματος της Αθήνας ¨ανοιχτή πόλη¨. Στο πρόσωπο του Αλέξη στράφηκαν τα περισσότερα βλέμματα, ευρύτερα στα λαϊκά στρώματα. Το εγχείρημα ‘’Τσίπρα’’ δηλ. ανανέωση του κόμματος με τη νέα γενιά αγωνιστών-αγωνιστριών ξεπέρασε παλιές αντιπαραθέσεις κ δημιούργησε προσδοκίες.

Ο Συν βρίσκεται σ’ ένα κομβικό σημείο, να σταθεί αντάξιο στη συγκυρία και να στραφεί στο μέλλον. Το εγχείρημα για ανανέωση θα κάνει την οργάνωση γόνιμη και εύφορη για ενεργή συμμετοχή χιλιάδων νέων, στις πολιτικές κινήσεις κ όχι μόνο Αθήνα –Θεσσαλονίκη αλλά σ’ όλη την επαρχία κ με την κουλτούρα που έχει, να περάσει από την οργανωτική στασιμότητα (πάνω από μια δεκαετία) στην οργανωτική διεύρυνση και μαζικοποίηση με όρους ριζοσπαστικούς..

Αυτή η αλλαγή είναι ένα κάλεσμα στη γενιά μας που αποστρατεύτηκε και απογοητεύτηκε τη δεκαετία του ’90, αλλά και στη γενιά των νέων αγωνιστών-αγωνιστριών που συμμετέχουν ανιδιοτελώς στα κοινωνικά κινήματα. Μια ευκαιρία να βρεθούν νέοι τρόποι να διεκδικήσουμε την ανατροπή των συσχετισμών στην κοινωνία να ξεφύγουμε από τη γενικότερη σήψη του συστήματος. Να αλλάξει όχι μόνο η ηγεσία του τόπου αλλά το ίδιο το τοπίο..

Μια ευκαιρία να σταθούμε στις νέες κοινωνικές σχέσεις με το βάρος της επιρροής. Να αλληλεπιδράσουμε με τη νέα γενιά εργαζόμενων τις σημερινές ανασφαλείς περιόδους που η εργασία δεν είναι σίγουρη και αλλάζει άρδην από τον τρόπο οργάνωσής της (οριζόντια, δικτυακά ) ως τον τόπο παραγωγής και τις σχέσεις εργασίας.

Η περίοδος που ζούμε έχει στο επίδικό της την γενικευμένη αλλαγή. Ο κόσμος βιώνει οικονομικά αδιέξοδα χάριν των είκοσι χρόνων διαχείρισης από ΠΑΣΟΚ- ΝΔ., τους ίδιους θεσμούς, τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες κυβερνήσεις^. Τον δικομματισμό.

Η χειραγώγηση έχει μετατρέψει την πολιτική σ’ αντιπαράθεση «καλού- κακού» διαχειριστή, τίμιου και απατεώνα υπουργού και η κριτική τελειώνει στα πρόσωπα. Η στατιστική δίνει στοιχεία ολικής εμπλοκής στις ηγεσίες των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν και κυβερνούν και όχι στην αριστερά. Γι’ αυτό ο κόσμος κοιτάζει με αισιοδοξία την αλλαγή ηγεσίας του Συν και όποια συνεργασία μαζί τους μας καθιστά συνένοχους στη λαϊκή συλλογική μνήμη-κρίση.

Η αριστερά δεν πρέπει να αρκεστεί στη κολακεία. Οφείλει να πράξει πολιτικά με στρατηγική την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης προς όφελος της κοινωνικής χειραφέτησης.

Πρέπει να προτείνει αλλαγές στους θεσμούς που δίνουν τη δυνατότητα ατασθαλίας. Αυτοί οι θεσμοί παρέχουν απόλυτη εξουσία σε υπουργούς-πρωθυπουργούς-διευθυντές και ευθύνονται για την πολιτική σήψη ενώ το ιδιοκτησιακό καθεστώς και ο τρόπος παραγωγής συνεχίζει να ευθύνεται για την εκμετάλλευση και την συσσώρευση πλούτου σε λίγους. Δεν είναι ζήτημα βούλησης κι αγιοσύνης. Το κεφάλαιο δεν έχει άλλο δρόμο από το να μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα (ακόμα και μας). Από την άλλη όμως η αριστερά δεν έχει άλλο δρόμο από την αντιπαράθεση με αυτή τη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας.

Το αίτημα για αλλαγή ηγεσίας στον Συν είναι ένα ανάλογο αίτημα. Ο τρόπος οργάνωσης πρέπει να αλλάξει, γιατί απλά δεν ταιριάζει με τις θέσεις του 5^ου Συνεδρίου και δεν μας εξυπηρετεί στρατηγικά.

Η αυτοοργάνωση και η χειραφέτηση είναι προτάγματα της νέας γενιάς αγωνιστριών και αγωνιστών όχι τυχαία ούτε γιατί πουλάνε, είναι συστατικό στοιχείο των κοινωνικών κινημάτων αλλά και η εμπειρία μας από το 1988 και μετά που στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους χειραφετηθήκαμε μέσα από τις καταλήψεις και την αυτονομία των κινημάτων. Η διαχείριση της πολιτικής μας στον κοινωνικό μας χώρο βάσει αρχών και το πολιτικό κριτήριο ως μέλη αριστερών συλλογικοτήτων είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των νέων αγωνιστριών-αγωνιστών αλλά και η απάντηση στην περιβόητη ανανέωση και την αλλαγή στους συσχετισμούς.

Ας ρισκάρουμε. Αξίζει και μόνο η διαθεσιμότητα των νέων να εμπλακούν σε ένα εγχείρημα που ταρακουνάει οργανωτικές και δομικές συνήθειες της αριστεράς και παράλληλα στοχεύει στην κοινωνία με όρους ριζοσπαστικούς φιλοδοξώντας ο Συν και ο ΣΥΡΙΖΑ να επηρεάσουν την πλειοψηφία του κόσμου.

Υ.Γ.1 Η νεολαία Συν δεν ενεπλάκη στην αντιπαράθεση των τάσεων που διαμορφώθηκαν στο κόμμα, βάσει του παραδοσιακού σχίσματος του ’68 καθ’ ότι από τη συγκρότησή της σε αντιπαράθεση με τον σταλινισμό, είχε διαφορετική άποψη και από τα δύο αυτά ρεύματα, παίρνοντας τα υπόψη.

Νίκος Καρανίκας

Σωτήρης Τριάντος

Βαγγέλης Χαλάστρας

krecichwost

Για την ενότητα της Αριστεράς

Ο Συ.ριζ.α. ως εκλογικό εγχείρημα, που αποτύπωνε την κοινή δράση (αριστερών οργανώσεων, ανεξάρτητων αγωνιστών) στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού, ήταν αρχικά ενθαρρυντικό. Ως επανάληψη όμως είναι αναντίστοιχο. Η εμπειρία του Συ.ριζ.α. έδειξε ότι οργανωμένος κόσμος και μη οργανωμένος επιζητάει τη δημιουργική συμμετοχή και όχι απλά την εκλογική. Το ψηφοδέλτιο, όταν προκύπτει από την ενότητα του κοινωνικού με το πολιτικό τότε έχει προοπτικές γιατί συμβάλλει στη συνείδηση και χειραφέτηση των ανθρώπων που εμπλέκονται στο εγχείρημα. Η δράση στα πεδία των κοινωνικών προβλημάτων, είναι αυτή που φέρνει τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες μπροστά στα ζητούμενα (όποια και αν είναι κάθε εποχή), διαμορφώνοντας τους όρους για συμμαχίες, γίνεται πόλος έλξης και συσπειρώνει την αριστερά.

Στο «κίνημα των κινημάτων» συναντηθήκαμε, γνωριστήκαμε περισσότερο, κριθήκαμε μεταξύ μας. Οι διαδικασίες, αν και γίνανε υπόθεση αντιπροσωπείας των οργανώσεων, δημιούργησαν νέα κουλτούρα συζήτησης και οργάνωσης που δεν υπήρχε πριν λίγα χρόνια. Ήταν επόμενο το εγχείρημα και για πολιτική έκφραση αυτής της αριστεράς που συμμετέχει σ’ αυτό το κίνημα.

Ένα άλλο κοινωνικό πεδίο που η ενότητα της αριστεράς είναι εφικτή και έχει νόημα είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η αριστερά κατέληξε (κατακερματισμένη, ενωμένη ή συνεργαζόμενη) στην αστική αντίληψη για τον θεσμό της Τ.Α. και «απομακρύνθηκε» από την πλούσια εμπειρία αυτοδιαχείρισης που είχε. Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν ελάχιστες ενωτικές πρωτοβουλίες, με αμεσοδημοκρατικά και αυτοδιαχειριστικά χαρακτηριστικά και αυτή η στρατηγική πρέπει να γενικευτεί ώστε τα κινήματα πόλης (που ιχνηλατούνται δύσκολα) να διαμορφώνουν την πολιτική ενότητα των ενωτικών αριστερών σχημάτων.

Το τρίτο κοινωνικό πεδίο που η ενότητα της αριστεράς μπορεί και οφείλει να δοκιμαστεί ώστε να γίνει μια νέα κατάσταση, μια άλλη πραγματικότητα είναι το εργατικό κίνημα. Επειδή όμως δεν υπάρχει σήμερα εργατικό κίνημα, αλλά αριστερές παρατάξεις και αυτόνομοι αγωνιστές και αγωνίστριες, ας δημιουργήσουμε ένα χώρο ενότητας δηλαδή κοινές συνελεύσεις, συζητήσεις, δράσεις και όλα αυτά με αμεσοδημοκρατικό τρόπο και θα δούμε από κει και πέρα. Είναι εφικτό και έχει νόημα, αρκεί να κάτσουμε να μιλήσουμε για την εργασία και τις συνθήκες ως εμπειρία σήμερα.

Οι αγώνες του φοιτηταριάτου, αυτοοργανώθηκαν, συνταιριάζοντας τον αυθορμητισμό (των μαζών του φοιτηταριάτου) με τη συνειδητή «στράτευση» (των οργανωμένων συλλογικοτήτων) διαμορφώνοντας σε συζητήσεις και μαζικές συνελεύσεις ένα «κοινό πλαίσιο». Είναι λογικό να πολιτικοποιήσουν τις ενότητες του αγώνα και να εκφραστεί ψηφοδέλτιο ενιαίο από άτομα και συλλογικότητες του «κοινού πλαισίου». Η ενότητα της αριστεράς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δοκιμάστηκε στον αγώνα, θα βρεθεί και μπροστά στις εκλογές για διοικητικά συμβούλια. Τρεις δρόμους έχει να επιλέξει το φοιτηταριάτο∙ ενιαίο «ψηφοδέλτιο», συνέχιση με γενικές συνελεύσεις χωρίς Δ.Σ. και τρίτο δρόμο την κάθοδο στις εκλογές κατακερματισμένα με μπόλικο κομματικό πατριωτισμό. (Με εξαίρεση τον τρίτο δρόμο, οι δύο πρώτοι συμβαδίζουν με τον αγώνα που δίνει το φοιτηταριάτο).

Η ενότητα, από την ενότητα του κοινωνικού με το πολιτικό, είναι η αριστερά που έχει προοπτική. Τα πεδία δράσης (κοινωνικά κινήματα, εργατικό και τοπική αυτοδιοίκηση) εγγυώνται το εφικτό και ριζοσπαστικό πρόγραμμα της αριστεράς (που δεν αρκείται στο κοινοβούλιο, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και με τη συμμετοχή της το δια-περνάει). Ένα εκλογικό πρόγραμμα που αποτυπώνει τα αιτήματα των τριών πεδίων δράσης είναι πρόγραμμα που αντιστοιχεί σε πραγματικό κόσμο, δεν είναι επινόηση μιας ηγεσίας και δεν προτείνει σοσιαλισμό. Κανένα εκλογικό πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι σοσιαλιστικό. Παρ’ όλα αυτά όμως μπορεί και οφείλει να είναι συγκεκριμένο, να συγκρούεται με το ρεαλισμό, να υπερασπίζεται τα δημόσια κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες συμβάλλοντας σε μεταρρυθμίσεις προς όφελος του λαού και με την εμπλοκή του (ας πούμε η μεταφορά της τροχαίας στο υπουργείο συγκοινωνιών και δίχως όπλα είναι πρόταση εφικτή, ριζοσπαστική και κατανοητή από το κοινωνικό υποσύνολο που υποδεικνύει το αίτημα και είναι χρήσιμο για το μέλλον).

Η αριστερά διεκδικεί να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα υποκινώντας τη δράση των μαζών, ενώ αντιπαλεύει τα άλλα μπορεί να το κάνει και στη Βουλή αλλά ως ένα πεδίο που προκύπτει από την ενότητα του πολιτικού με το κοινωνικό, έχει εκλογική διάρκεια και ανανεώνεται από τα κοινωνικά δρώμενα.

Ενότητα λοιπόν με κοινή κάθοδο στις εκλογές αλλά δημιουργώντας τους χώρους που θα συναντηθεί και θα αυτοοργανωθεί το πολιτικό εγχείρημα. Δεν είναι αργά αρκεί να προχωρήσει άμεσα σ’ όλους τους νομούς και τις πόλεις ως αυτοτελής συνελεύσεις συσπείρωσης της αριστεράς που θέλει ενότητα και την κάνει υπόθεσή της, δηλαδή δημοκρατική.

Η συσπείρωση της αριστεράς ας γίνει με προοπτική, δημιουργώντας μια ρωγμή στην αστική θέσμιση της αριστεράς, εισάγοντας την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείρηση του συνόλου της αριστεράς.

Υ.Γ.

Η δημοκρατία αποτελεί ακόμα πρόσχημα. Δεν κατάφερε ποτέ να ανθίσει αφού ευνουχίζεται από την εκάστοτε ηγεσία ή σωστότερα από το διευθυντικό μοντέλο οργάνωσης, μια ασύνδετη για τη δημοκρατία δομή που όσο και αν θέλεις να γίνει δημοκρατική είναι αδύνατο να υπάρξει με την ιεραρχία και τον κατακερματισμό εκτός από την γραφειοκρατία (που γίνεται κορμός του ασύνδετου)

Van Gogh