από την πυραμίδα στην πεταλούδα

α    [π.κ.]    (τοπικές  πολιτικές κινήσεις, τοπικές επιτροπές, πυρήνες, οργανώσεις βάσης)

• είναι εδαφικές (πόλη, διαμέρισμα, γειτονιά)
• κάθε π.κ. έχει την ευθύνη για την εδαφική ‘επέκταση’, τον αριθμό των μελών που θα απαρτίζεται
• τα μέλη είναι και  μέλη κοινωνικών χώρων
• λειτουργούν ολομελειακά (αμεσοδημοκρατικά) και αποφασίζουν τον τρόπο δράσης
• αποφασίζουν γενικά και ειδικά την εκπροσώπησή τους (συντονιστικό πόλης, νομαρχιακή και συνέδριο)
• ορίζουν μια γραμματεία σε περίπτωση που υπάρχει ανάγκη [που αλλάζει κάθε 6μηνο] για την διαχείριση της πολιτικής επικαιρότητας και τον συντονισμό της πολιτικής κίνησης (π.κ)
• εκλαϊκεύουν στο χώρο τους την πολιτική και στρατηγική απόφαση του συνεδρίου
• έχουν ευθύνη της δικτύωσης τους (οριζόντια και κάθετα)
• κουβεντιάζουν ό,τι τους απασχολεί, την ενημέρωση από τις θεματικές και διαβουλεύονται
• διακινούν τις εμπειρίες και τις αποφάσεις τους στον πολιτικό οργανισμό ηλεκτρονικά και έντυπα
• είναι η “προπαγάνδα” στον χώρο τους.
• κάθε 2 χρόνια συγκροτούν την νομαρχιακή γιορτή δημοκρατίας-συνδιάσκεψη
• είναι η  πρωτόλεια κατάθεση κάθε  ερώτησης-απάντησης που αφορά την πολιτική, την π.κ  όπως και το σύνολο του πολιτικού οργανισμού την οποία και διαβουλεύεται
• έχουν την οικονομική ευθύνη της π.κ.
• έχουν την ευθύνη για αυτοάμυνα και φροντίδα της οργάνωσης
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• οι σημερινές κλαδικές μετατρέπονται σε θεματικές (εργασιακά, δικαιώματα…)

β [ θεματικές ]

• απαρτίζονται από μέλη και μη
• είναι ανοιχτές διαδικασίες διαβούλευσης με π.κ. – κ.π.ε. – συνέδριο
• καταθέτουν τις αναλύσεις και τις προτάσεις τους
• δικτυώνονται τοπικά, περιφερειακά, πανελλαδικά και διεθνώς (κοινωνικοί χώροι, κινήματα…)
• συμμετέχουν στο συνέδριο επικουρικά ( τα μέλη )
• θεματικές δημιουργούνται ανά πόλη-π.κ (πολιτική επικαιρότητα – συγκυρία, εργασιακά, δικαιώματα, τοπική αυτοδιοίκηση, οικολογία, παιδεία, θεωρία, υγεία …τάσεις, πρωτοβουλίες)
• ορίζουν πανελλαδικό συντονισμό

[Η συνέλευση πόλης]

όταν η πόλη έχει περισσότερες από μια π.κ

• γίνετε κάθε δύο μήνες,είναι διαδικασία ανοιχτή σε κάθε μέλος και έχει συνδιάσκεψη μια φορά τον χρόνο
•  ορίζει το ´συντονιστικό’ που είναι ανοιχτό στα μέλη και εκπροσωπούνται σταθερά οι π.κ. και οι θεματικές με επικουρικότητα.
• ορίζουν μια γραμματεία [που αλλάζει κάθε 6μηνο] για την διαχείριση της πολιτικής επικαιρότητας και τον συντονισμό του συντονιστικού
• εκθέτουν την δράση τους οι π.κ. και οι θεματικές,
• αποφασίζει  πρόγραμμα δράσης,
• συζητάει την συμμετοχή στην συνέλευση της κ.π.ε. ή του πανελλαδικού,
• οργανώνει σε συντονισμό με τις υπόλοιπες πόλεις και την νομαρχιακή συνέλευση όταν υπάρχει καμπάνια
• συζητάει για τις κοινωνικές συμμαχίες
• προετοιμάζει διαχειρίζεται συλλογικά τις εκλογικές διαδικασίες
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• έχει την ευθύνη για την έκδοση  εσωτερικού εντύπου της οργάνωσης (διάλογος-ενημέρωση),αλλά και για το έντυπο στην πόλη
• οι εκπρόσωποι στο συντονιστικό και γραμματεία δεν είναι μόνιμα και έχουν θητεία δύο (2)εκλόγιμες φορές, 1-2 παύση και ξανά δικαίωμα εκλογής.

[συντονιστικό πόλης]

• αποτελείτε από την εκπροσώπηση των π.κ. [και των θεματικών επικουρικά]
• εκλέγεται στην συνδιάσκεψη που γίνεται μια φορά τον χρόνο. στην πρώτη του συνεδρίαση εκλέγει συντονιστή-γραμματέα μέχρι την επόμενη συνδιάσκεψη και γραμματεία για την διαχείριση της πολιτικής επικαιρότητας και τον συντονισμό του συντονιστικού.
  είναι ανοιχτό σε κάθε μέλος. κάθε εξάμηνο ορίζουν νέα γραμματεία
• οργανώνει, συντονίζει την υλοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης πόλης
• δεν παίρνει πολιτικές αποφάσεις που αλλάζουν αποφάσεις της συνέλευσης πόλης ή του συνεδρίου
• έχει ημερήσια διάταξη
• συντονίζει την οριζόντια επικοινωνία
• οργανώνει την συνέλευση πόλης
• έχει την ευθύνη για τα μ.μ.ε
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• οι εκπρόσωποι στο συντονιστικό και γραμματεία δεν είναι μόνιμα και έχουν θητεία δύο (2)εκλόγιμες φορές, 1-2 παύση και ξανά δικαίωμα εκλογής.

[νομαρχιακή συνέλευση]

• γίνετε 3 φορές το χρόνο και είναι ανοιχτή διαδικασία σόλα τα μέλη
• κάθε π.κ. έχει εκπροσώπηση ( αιρετά)
• ορίζει την εκπροσώπηση στο συνέδριο ή στο πανελλαδικό( 1 μέλος στα 7-10. )
• εκλέγει σε κάθε συνδιάσκεψη  ένα συντονιστικό ανοιχτό που θα αποτελείτε από μέλη κάθε πόλης , δεν έχει αποφασιστικό ρόλο
• ορίζουν μια γραμματεία για την διαχείριση της πολιτικής επικαιρότητας και τον συντονισμό του συντονιστικού[αλλάζει κάθε 6μηνο στην συνέλευση]
• συντονίζει καμπάνιες, κινητοποιήσεις
• συμβάλει στο κοινοβουλευτικό έργο της κ.ο.
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• οι εκπρόσωποι στο συντονιστικό και γραμματεία δεν είναι μόνιμα και έχουν θητεία δύο (2)εκλόγιμες φορές, 1-2 παύση και ξανά δικαίωμα εκλογής.

Γ [ κ.π.ε.]   (κεντρική πολιτική επιτροπή, πανελλαδικό συντονιστικό)

έχει συγκεκριμένη πολιτική δουλειά

• είναι όργανο – διαδικασία  των αιρετών εκπροσώπων  από  τα μέλη των π.κ που ορίζονται από το συνέδριο
• συνεδριάζει κάθε 3-4 μήνες και είναι ανοιχτό στα μέλη
• ελέγχει την διαδικασία του προγράμματος δράσης-στόχου που αποφασίστηκε στο συνέδριο
• ‘κωδικοποιεί’ τις αποφάσεις, εκθέσεις, δράσεις των π.κ, και των θεματικών
• παίρνει αποφάσεις για τις πολιτικές καμπάνιες
• συντονίζει την οριζόντια επικοινωνία
• διαδικασίες, ενημερώσεις, έντυπα, @, θεματικές
• ορίζει τις ομάδες:
  • για συντονισμό της κ.π.ε.
  • για δικτύωση-συντονισμό των των π.κ(τ.ε) και των θεματικών
  • εντύπων και@
  • του τύπου
  • του κοινοβουλευτικού έργου
  • των οικονομικών
• ορίζει την ‘πολιτική γραμματεία’(π.γ.) ,’γραμματέα’ και ‘πρόεδρο’
• ελέγχει την π.γ.
• συμμετέχει στην ιδεολογική – θεωρητική ενίσχυση των οργανώσεων
• απολογισμός έργου από π.γ-γραμματέα-πρόεδρο
• οικονομική διαχείριση, ενίσχυση της δικτύωσης, εντύπων, “προπαγάνδα”, μισθώματα
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης, αποφάσεις-δράσεις
• οι εκπρόσωποι στην κ.π.ε. δεν είναι μόνιμα και έχουν θητεία δύο (2)εκλόγιμες φορές, 1-2 παύση και ξανά δικαίωμα εκλογής.

Δ [ π.γ. ]  (πολιτική γραμματεία)

• είναι η διεύθυνση της ημερήσιας επικαιρότητας
• συντονίζει, διευθύνει τις καμπάνιες
• διαβουλεύεται με την κ.π.ε.
• ανανεώνεται από την συνέλευση της κ.π.ε
• αποτελείται από τον “πρόεδρο”, εκπρόσωπο τύπου (2-3 μέλη), συντονισμό κ.π.ε. (3 μέλη), συντονισμό κοινοβουλευτικής ομάδας (3 μέλη)
• γραμματέας, έχει ευθύνη για την οργανωτική και πολιτική επικοινωνία λειτουργία του οργανισμού [π.κ, νομαρχιακές, κπε].έχει θητεία-διάρκεια 2 συνέδρια.εκλέγεται από την κ.π.ε.
• πρόεδρος είναι η κεντρική έκφραση και εκπροσώπηση. εισηγείται  στις συνεδριάσεις κ.π.ε , κ.ο,  π.γ , συνέδρια. έχει διάρκεια 2 τετραετίες, όσο οι εθνικές εκλογές.

Ε [ Συνέδριο ]

• γίνεται κάθε 3 χρόνια, σε  4 μέρες και είναι ανοιχτό σ’όλα τα μέλη. είναι μέρες γιορτής της δημοκρατίας
• είναι  διαδικασία  και κρατάει 6 μήνες.
• 3 μήνες για την συλλογή των κειμένων – προτάσεων από τις π.κ. και θεματικές (ό,τι θεωρεί η κάθε π.κ ως διακύβευμα) και
• η κπε συντάσσει κοινό κείμενο που είναι αποτέλεσμα της συλλογής και της κωδικοποίησης των αποφάσεων όλων των π.κ.(τ.ε.) και επιστρέφει στις π.κ.(τ.ε.) για να αποφασίσουν και να καταλήξουν- σε κείμενο.
• και 3 μήνες διαδικασία σε εργαστήρια -πανελλαδικά σώματα (θεματικές) και στις π.κ. (για  συζήτηση, ψήφιση-τροποποίηση  κειμένων και αποφάσεις των π.κ. προς κ.π.ε. και τέλος εκπροσώπηση),
• η κ.π.ε διαμορφώνει το κείμενο και μ αυτό συνεδριάζουν στο συνέδριο.
• σύνεδροι είναι τα μέλη από κάθε π.κ. και νομαρχιακή που έχουν προταθεί, εκλεγεί ή κληρωθεί (ας πούμε 2 στα 10).
• συμμετέχουν με εκθέσεις οι θεματικές
• είναι το κυρίαρχο πολιτικό όργανο για την σχεδίαση της πολιτικής απόφασης
• συζητάει και αποφασίζει την πολιτική κατεύθυνση
• αναλύει  τα πεδία δράσης
• τοποθετείται για τα  κινήματα
• αποφασίζει τα πολιτικά μέτωπα και τις συμμαχίες
• εκλέγει τα αιρετά μέλη για την κ.π.ε. και προτείνει π.γ. και ‘πρόεδρο’
• για π.γ και ‘πρόεδρο’ αποφασίζει η 1η συνεδρία της κ.π.ε.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           κ.ο [κοινοβουλευτική ομάδα]
• ο πρόεδρος οργανώνει σε συνεργασία με π.γ
• συνεδριάζει και ακολουθεί τις αποφάσεις της κπε-πγ
• έχει ενιαία έκφραση και δεν αυτονομούνται οι βουλευτές ως τάσεις ή άτομα.
• παραιτούνται -απολύονται σε περίπτωση συνειδησιακής σύγκρουσης ή πολιτικής διαφωνίας
• εκθέτουν την δράση τους στην κ.ο, στην κπε, νομαρχιακές.

[ θητείες ]

*μέχρι 2 συνεδριακούς χρόνους για τον πολιτικό οργανισμό, παύση 1 – 2 και μετά ξανά δικαίωμα. Στην παύση (έχουν) ασκούν επικουρικότητα

*μέχρι 1 θητεία για βουλή και ευρωβουλή, ανακλητοί  . παίρνουν μισθό υπαλλήλου του δημοσίου. δεν κάνουν χρήση προνομίων.  Στην παύση (έχουν) ασκούν επικουρικότητα (άμισθοι).

[επαγγελματικά μέλη]

*’πρόεδρος’ και π.γ. (αν επιθυμούν) παίρνουν μισθό υπαλλήλου του δημοσίου

*τεχνικές υπηρεσίες γραμματειακή υποστήριξη και οι κοινοβουλευτικές-επιστημονικές ομάδες-  είναι σταθερή σχέση εργασίας με μισθό υπαλλήλου του δημοσίου. οι αποσπάσεις θα είναι μια θητεία για να μην αποκόβονται από τον εργασιακό τους χώρο. οι βουλευτές έχουν θητεία μία (1 )εκλόγιμη  και όχι σταθερή σχέση.

Picabia  ζυγαριά

ή κυβέρνηση αριστεράς άμεσα ή 70 χρόνια πίσω

.

Το προλεταριάτο αυτήν την εποχή,
την εποχή της αναδιάρθρωσης της εργασίας-κεφαλαίου, είναι ένα οπορτουνίστικο προλεταριάτο. Δεν οπορτουνίζει λόγου της αντεπαναστατικής του θεωρίας, αλλά λόγο των παραγωγικών σχέσεων.
Δίχως εργασία, δίχως σταθερή εργασία, δίχως εργασία που καλύπτει τις βασικές ανάγκες, τρέχοντας για το άμεσο, το σημερινό, μετατρέπεται σε ύπαρξη δίχως μέλλον, δίχως μακροχρόνιο σχέδιο, μακρυά από την παραγωγική σχέση που του επιτρέπει να οργανώσει την ζωή του.
Αυτή η αλλαγή στις παραγωγικές σχέσεις είναι που δεν επιτρέπει τον άνθρωπο [που αναζητεί μια σταθερή σχέση για να σχεδιάσει ακόμα και την ανατροπή της, τον μετασχηματισμό της] να φανταστεί τον εαυτό του σκηνοθέτη της ζωής του.
Πριν 100 χρόνια ή 30 χρόνια, ένας άνθρωπος που έμπαινε στην βιοπάλη στέριωνε σε μια δουλειά, και ας άλλαζε εργοδότη. Είχε σε λίγο καιρό συναδέλφους και συναδέλφισσες που, με τον καιρό γίνονταν γνωστοί, φίλοι, συντρόφια, εραστές, οικογένεια. Εμπιστεύονταν ή μελετούσαν κάθε συνάδελφό που δούλευαν για χρόνια μαζί. Συνδικαλίζονταν και συνωμοτούσαν μακρυά από επιστάτες. Οργάνωναν την οργή και το δίκιο τους, κάνανε αγώνες, όνειρα, σχέδια, επαναστάσεις.  Έπαιρναν σύνταξη από την δουλειά, είχαν την δυνατότητα του αυτοπροσδιορισμού με το βλέμμα στο μέλλον.
Σήμερα αυτό όλο δεν υπάρχει [τουλάχιστον ως κυρίαρχη σχέση].
Η συνείδηση  είναι αποτέλεσμα της οργάνωσης της ενεστώσας αισθητής εμπειρίας και ως τέτοια σήμερα δεν την λες επαναστατική.
Οι βερμπαλισμοί, για επανάσταση, που ακούγονται σήμερα από τμήματα της αριστεράς και της αναρχίας είναι αποκαΐδια μιας πρόσφατης ζωής και αφήγησης.
Δεν αντανακλούν την κατάσταση του βιοπαλαιστή, παρά μόνο την γραφειοκρατία των οργανώσεων που όπως είπα έρχονται από το πρόσφατο διασφαλισμένο παρελθόν.

Σήμερα, στην Ελλάδα και όχι μόνο, το πολιτικό τραβάει και αυτό την δική του κρίση, καθώς το κοινωνικό οργανώνεται με άλλους ρυθμούς και τρόπους [ στις πλατείες, τις γειτονιές, κοινωνικοί χώροι μιας αλληλέγγυας οικονομίας ή κοινωνίας των αναγκών, ίντερνετ και παγκόσμια συζήτηση συνεννόηση, προσωπική σχέση του πολιτικού].
Η πολιτική επιθυμία για ανατροπή προκύπτει να είναι πιο προωθητική από το κοινωνικό παράδειγμα και έτσι η πρόταση του προέδρου του συριζα για αριστερή κυβέρνηση [πέρυσι τον μαϊο-ιούνιο] προκάλεσε φόβο στην κυρίαρχη τάξη αλλά και στην γραφειοκρατία-ηγεσία των αριστερών ομάδων, εκτοξεύοντας μας στο 27%.
Η πρόταση για ανάληψη ευθύνης, για αριστερή κυβέρνηση και ο καθαρός λόγος του Αλέξη Τσίπρα ως εκφραστή της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην αδιέξοδη πολιτική έφερε τα πάνω κάτω.

Έδωσε στον κόσμο της βιοπάλης την δυνατότητα να φανταστεί τον εαυτό του κύριο της πολιτικής που θα τον απαλλάξει από τα βάρη που τον έχουν γονατίσει και δεν βλέπει μπροστά του. Και όταν δεν βλέπεις μπροστά σου δεν κάνεις σοσιαλισμό.
Αυτή η επιθυμία του κόσμου συναντήθηκε με τον συριζα-εκμ που ζητάει να αναλάβει την κυβέρνηση του τόπου για κοινό καλό.
Όχι για να κάνει σοσιαλισμό με δέκα νόμους και διατάγματα, σε 8 μήνες, αλλά για να ξαναφέρει την αξιοπρέπεια στην κοινωνία που ζει σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης, με τα συσσίτια της εκκλησίας κάτι που δεν το ζει η γραφειοκρατεία- ηγεσία των ομάδων παρεών τάσεων [που ονειρεύονται και σχεδιάζουν την κοινωνική αντιπολίτευση(sic) σε περίοδο κυβέρνησης της αριστεράς- αυτό ονομάζεται παθολογία]
Λοιδορείται o πρόεδρος του συριζα -εκμ από τα μμε και το κεφάλαιο-κυβέρνηση μνημονίου, λοιδορείται όμως και από την γραφειοκρατεία-ηγεσία  ομάδων-παρεών-τάσεων της αριστεράς [ και μέρος του συριζα] γιατί η ανάληψη ευθύνης από τον συριζα-εκμ αυτήν την περίοδο είναι μια βόμβα στην παθολογία τους ως ταυτότητες αντιπολιτευτικές και σήμερα εγωιστικές.

Αποδείχτηκε ότι ο κόσμος που δεν είχε γνώση και εμπειρία από την συλλογική οργάνωση και αντιπολίτευση, είναι πιο τολμηρός και γενναίος από την ειδικευμένη φρουρά της επαναστατικής αριστεράς που σ αυτήν την περίοδο που ο λαός αγκομαχά, αυτές οι περιβόητες γραφειοκρατίες της επανάστασης επιλέγουν τα γνώριμα πόστα τους και τα δόγματά τους.
Ο μόνος τρόπος όμως για να αντιμετωπίσουμε την κρίση και την φτώχεια μας είναι να κυβερνήσουμε ως αριστερά και αυτό για να γίνει πρέπει να λειτουργήσουμε ως πολιτικός οργανισμός που πολεμάει πολιτικά και όχι που συμπεριφέρεται εγωιστικά περιφέροντας τις σωστές επαναστατικές τους αρχές αδιαφορώντας οπορτουνιστικά για την συγκυρία, ως φιλελεύθεροι αυτονομιστές της αλήθειας.
Οπορτουνισμός είναι και ιδεολογική τυφλαμάρα να εκφέρεις λόγο- απαίτηση για οικονομική και θεσμική αντιπαράθεση με την εκκλησία, ιεραρχώντας αυτήν την αντιπαράθεση για τώρα αλλά και για τα πρώτα μέτρα της αριστερής κυβέρνησης.
Ο οπορτουνισμός την εποχή της ανθρωπιστικής,διατροφικής κρίσης αντί να στραφεί στο μεγάλο κεφάλαιο κοιτά της εκκλησίας τις καταθέσεις.
Γιατί αυτό που είναι πιο ισχυρό στην εκκλησία , δεν είναι το χρήμα που έχει, αλλά ο Λόγος της που επηρεάζει, σύντροφοι και συντρόφισσες, που στην αριστερά τον αντικαταστήσανε τα τσιτάτα και τα δόγματα.

Οπορτουνισμός είναι να λες ότι ο δρόμος για την σοσιαλιστική επανάσταση ξεκίνησε και το μόνο που έμεινε είναι η εξαγγελία της με συνθηματικό την δραχμή και στρατηγική την εθνική εικόνα.

Οπορτουνισμός είναι να θέλεις την ταξική επίθεση μέσα από τον εργατικό συνδικαλισμό που έχει γίνει προνόμιο και δεν έλκει κανέναν πέρα του μηχανισμού και να μην διεκδικείς  την επανίδρυση του και τον απεγκλωβισμό του κόσμου της εργασίας  από το κράτος και το κεφάλαιο ή έστω να συναντηθείς με τον κόσμο αυτό στην γειτονιά που ζει.

Οπορτουνισμός είναι να λες ότι συμφωνείς με την διεκδίκηση της κυβέρνησης από τον συριζα-εκμ, την αριστερά, αλλά να συμπεριφέρεσαι εγωιστικά προκρίνοντας τις επαναστατικές σου φοβίες, εικασίες, αλήθειες και τα δίκαιά σου, σπάζοντας όμως της ενιαία εκφορά της διεκδίκησης, προσφέροντας εφόδια μόνο στον αντίπαλο.

Επίσης οπορτουνισμός είναι να θες ως γλώσσα και λόγο τον λόγο τον φετιχοποιημένο, τον ξύλινο αδιαφορώντας για την συγκυρία και το περιεχόμενο,  κατηγορώντας την ”στρογγυλοποίηση” της γλώσσας,  όταν δεν ακυρώνει το περιεχόμενο, ως ιδεολογική και προγραμματική στροφή.

Αν θέλουμε να βάλουμε φραγμό στην κοινωνική κατρακύλα και να ξεπεράσουμε την ανθρωπιστική κρίση που μας διαπερνά θα πρέπει να διεκδικήσουμε κυβέρνηση της αριστεράς για κοινωνική σωτηρία, με προοπτική.

Αλλά αυτό για να γίνει θα πρέπει σταματήσουμε να οπορτουνίζουμε,  να σταματήσουμε να λέμε το μακρύ μας και το κοντό μας δημιουργώντας εικόνα χαλασμένης λατέρνας  στο τσίρκο της επανάστασης.

Αφού καταφέρουμε μέσα από την πολυμορφία μας να προτάξουμε έναν λόγο προωθητικό για ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων,  όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αν γίνεται,  να εμπνεύσουμε τον κόσμο και να ταιριάξουμε  και με τις πράξεις μας που την περίοδο αυτή είναι η αλληλεγγύη και η αντίστασή.

υ.γ-ερώτημα

αν στο 27% μας έφερε η συνέπεια στον αγώνα  τότε γιατί το κκε, η ανταρσυα και τα μλ κκε, πήγαν τόσο χαμηλά;

καρανικας νίκος συριζα-εκμ 5ο διαμέρισμα θεσσαλονικης

Οtto Dix

Ο τόπος είμαστε εμείς, χωρίς αυτούς

.

Κάθε πράξη διαμαρτυρίας, αντίστασης και ξεσηκωμού του κόσμου ενάντια στην κυβέρνηση και την ψήφιση των μνημονιακών μέτρων, είναι πράξη  για να σωθεί ο τόπος.
Ο τόπος συμπυκνώνει κάθε νόημα αντίστασης αφού καθώς συμπεριλαμβάνει εμάς τους ανθρώπους, δίνει πολιτικό νόημα και σε ότι είναι γύρω μας.
Βουνά, λίμνες, δάση, θάλασσα, ποτάμια είναι για πούλημα ως εμπόρευμα σε ιδιώτες. Τα λιμάνια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι δρόμοι μετατρέπονται σε πρόβλημα για τους μη έχοντες και τόποι δύσβατοι αφού πάνε στα χέρια φίλων και γνωστών της κυβέρνησης.

H ΔΕΗ είναι ο τόπος μου όπως και οι επικοινωνίες, που μαζί με το νερό θα με φέρουν σε δύσκολη θέση αφού θα γίνουν τόποι σύγκρουσης συμφερόντων.

Tο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο θέρμανσης θα κάνουν τον τόπο κατοικίας μια κρύα κόλαση που καταστρέφει την κοινωνικότητα και την ελευθερία κινήσεων σε ένα τόπο που του επιτίθενται συμφέροντα κερδοφορίας.
Οι ανθρώπινες σχέσεις συντρίβονται στον τόπο που υλοποιούνται μέτρα που τον κάνουν εχθρικό.

Ο πλούτος στους πλούσιους και ας μην τον δημιούργησαν αυτοί.
Ο τόπος κινδυνεύει αν δεν τον υπερασπιστούμε από την μανία αυτής της πολιτικής, αυτής της κυβέρνησης και η πράξη αντίστασης θα πρέπει να είναι τόσο μαζική που να μην αφήνει χώρο για αυτούς.
Η πράξη αυτή φέρνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε κατάσταση ενεργητικής πολιτικής κάνοντας την αριστερά λύση πολιτική μέσα από το αίτημα για εκλογές τώρα.
Να αποφασίσουμε αν θέλουμε τα μέτρα που μας επιβάλουν για τον τόπο και για εμάς, να αποφασίσουμε για τον τόπο μας γιατί είμαστε μέρος του και όχι εξολοθρευτές του.
Κάθε φόβος και δισταγμός είναι συμπόρευση στο καταστροφικό έργο μιας μειοψηφίας που είναι όμως οι πιο πλούσιοι του τόπου.
Κάθε δισταγμός θα κάνει την φτώχεια καθεστώς και τις πολιτικές δυνάμεις που κυβερνάνε τόσα χρόνια θα τις ανανεώσει αντί να τις συντρίψει.
Ας σκεφτούμε τον Μάιο και τον Ιούνιο που πέρασαν. Μέσα στην δίνη των εξελίξεων μια πράξη εκλογική έδωσε σε μια ελίτ την δυνατότητα να μετατραπεί το μέλλον, ο κάθε τόπος σε ένα πρόβλημα και όχι σε μια απόλαυση.
Απλά και αποτελεσματικά χάριν των κυβερνήσεων τους, δηλαδή πασοκ νδ  και δημαρ σήμερα.

Τόσο απλά δίχως θαύματα, μόνο με την δύναμη του κράτους, που και αυτή την απέκτησαν χάριν της ψηφοφορίας που κέρδισαν στις εκλογές και αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Τόσο απλά, αν σκεφτούμε την πράξη της ψηφοφορίας, των εκλογών, όμως τόσο πολύπλοκα μέσα στην ιστορία της χειραγώγησης που κάνει αυτήν την συγκυρία  μια μεγάλη ευκαιρία να ξεπεραστούν  σχέσεις εξάρτησης και να δημιουργηθεί μια νέα σχέση του κόσμου με την δυνατότητα της αριστεράς, του συριζα εκμ και να κυβερνηθεί αυτός ο τόπος από μια νέα πλειοψηφία που θα είναι από μόνη της η απάντηση στο τι θα κάνουμε αρκεί να μπει ενεργά στο ανοιχτό σχέδιο που διαμορφώνει  η συμμετοχή, η αλληλεγγύη, η δημοκρατία σ όλα τα πεδία, μέχρι τα όριά της.
Αρκεί να προχωρήσουμε στην ανατροπή της σημερινής κατάστασης, αλλάζοντας τους συσχετισμούς.
Η αριστερά που στρέφεται στις ιδεοληψίες για να αποφύγει την πολιτική ανατροπή είναι μια μικροαστική σέχτα αποκομμένη από τις επιθυμίες και τις ανάγκες του κόσμου, αγκυροβολημένη στις γραφειοκρατίες της τάξης και της φράξιας, βολεμένη σε κοινοβουλευτικά έδρανα γκρίνιας και μιζέριας.
Η ηγεσία του κκε δεν κάνει τίποτα άλλο από το να περιχαρακώνεται αδιαφορώντας όχι μόνο για την κοινωνία αλλά και για τον δικό της κόσμο που δυσκολεύεται να απαντήσει στο ερώτημα :γιατί όχι τώρα;
Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά αποφασίζει ακόμα πιο περιχαρακωμένες πολιτικές σε μια αόριστη ταυτότητα, σε έναν επικίνδυνο αυτισμό.
Είναι μια κρίσιμη εποχή και η άρνηση τους να συνταχτούν στο πολιτικό κάλεσμα για κοινή κάθοδο με τον συριζα εκμ είναι πέρα της πολιτικής, κρατώντας τα πάθη τους πάνω από το λογικό που είναι η ανατροπή.
Οι μέρες που έρχονται πρέπει να γίνουν πράξεις που θα ξεπεράσουν αυτές τις αγκυλώσεις και θα ενώσουν όλο τον κόσμο που επιλέγει την αντίσταση και την κάνει πολιτική πρόταση για εκλογές με την αριστερά νικηφόρα ενός σχεδίου για κυβέρνηση που θα βγάλει τον τόπο από το αδιέξοδο αυτής της οικονομίας, αυτής της πολιτικής.
Οι απεργίες από μόνες τους και μόνες τους δεν φτάνουν για να ρίξουν την κυβέρνηση, θέλει κοινωνικό ξεσηκωμό με πυρήνα τον κόσμο που δεν αντέχει από την φτώχεια, την ανεργία, τον αποκλεισμό.
Θέλει να περικυκλώσουμε όχι μόνο την βουλή αλλά και σ όλη την χώρα, σε κεντρικά σημεία να αναδείξουμε τον τόπο ως τόπο αντίστασης, να δείξουμε την δύναμή μας.
Να πέσει η κυβέρνηση αλλά να μην πέσει στα κεφάλια μας κάνοντας την άκρα δεξιά συνομιλητή του κόσμου που αντιστέκεται και διαμαρτύρεται.
Ο σύριζα- εκμ  αποτελεί την τόλμη, την ενότητα των διαμαρτυριών και των αντιστάσεων και ο Αλέξης Τσίπρας  ως πρόεδρος της κ.ο και δημόσια έκφραση του σύριζα-εκμ συμπυκνώνει το ηθικό πλεόνασμα απέναντι στο καθεστώς με ηγέτες τον κάθε Σαμαρά,  Βενιζέλο και Κουβέλη.
Αυτό είναι που αντιλαμβάνεται ο λαός και συντάσσεται με τον σύριζα, την ελπίδα και την γενναιότητα για μια άλλη πολιτική.

Ο χρυσός κανιβαλισμός των ΜΑΤ στην υπηρεσία του κράτους των εταιριών.

Την Κυριακή 21/10/12 στο βουνό Κάκαβο της Χαλκιδικής έκανε την εμφάνισή του ένα νέο είδος θηλαστικού που μετά από κάποια χρόνια εκπαίδευσης στα ανθρώπινα κορμιά των διαδηλωτών, με αίμα και χημικά, κατέληξε να κανιβαλίζει.

Ο κανιβαλισμός αυτών των θηλαστικών δεν έχει κανόνες, αξίες, ιδανικά. Δεν συμπεριφέρεται με όρους πολεμικούς, εχθρότητας και αντιπάθειας. Έχει χαρακτηριστικά τυφλής βίας, ωμής έκφρασης της επιθυμίας για πόνο από βασανισμό με συνοδεία προσβολής της αξιοπρέπειας και αδιαφορία για τον θάνατο- λόγω της απόλαυσης των πράξεων. Δεν συμπεριφέρθηκαν ούτε ως πολεμιστές σε πόλεμο, που σέβονται την ήττα του εχθρού που υποχώρησε μεταφέροντας τα θύματά του.

Η διαμαρτυρία των κατοίκων της Χαλκιδικής, μαζί με ανθρώπους της ευρύτερης περιοχής, έλαβε τέλος λόγω της στρατιωτικής υπεροχής των ΜΑΤ και των χημικών που έριχναν, μαζί με σφαίρες πλαστικές και καπνογόνα. Αρχίσαμε να φεύγουμε υποχωρώντας, μαζεύοντας ανθρώπους κάθε ηλικίας που έπεφταν στο χωματόδρομο αλλά και στις φυλλωσιές μέσα στο δάσος.

Ένα τόσο όμορφο μέρος άρχισε να γίνεται πεδίο βαρβαρισμού από τα θηλαστικά του κράτους. Έριχναν τις σφαίρες λες και είναι ευχές, λόγια και βρισιές και όχι κάτι που οδήγησε κόσμο σε νοσοκομεία, με ράμματα, λάμες και γύψους. Τα περισσότερα καπνογόνα, που εκτοξεύονταν από όπλα και όχι από φαντασία, ρίχνανε οριζόντια κατευθείαν επάνω μας, στα κορμιά μας και μόνο χάριν της ανθρωπιάς που αψηφούσε τον κίνδυνο και σταμάταγε να τρέχει για να σωθεί, σηκώνοντας τραυματίες, κουβαλώντας λιπόθυμα άτομα είτε από τα χημικά είτε από το χτύπημα του καπνογόνου στο κεφάλι.

Τα έβλεπα να γίνονται και δεν προλάβαινα να τα αντιμετωπίσω. Ανάλογα πράγματα ξαναζήσαμε και σε άλλες διαδηλώσεις και η ψυχραιμία μου με συνόδευε, μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει χειρότερα αλλά όχι κάτι τόσο διαφοροποιημένο, τόσο απάνθρωπο.

Είχαμε τελειώσει, φεύγαμε με τα πόδια και κατευθυνόμασταν στα παρκαρισμένα οχήματα και μόλις βγήκαμε στο δημόσιο δρόμο αρχίσαμε να βάζουμε τραυματίες στα αυτοκίνητα που ήταν εκεί παρκαρισμένα. Κοιτάγαμε να δούμε απώλειες, μετράγαμε χαμένους στο δάσος, υποθέταμε συλλήψεις και έμπαιναν όλοι στα αυτοκίνητα και στις καρότσες τους.

Είχε τελειώσει νομίζαμε η μάχη, η διαδήλωση, η κατάσταση με τα ΜΑΤ και φεύγαμε, όλος ο κόσμος, μέχρι που είδαμε τους κανιβάλους να πηδάνε στον δρόμο…αφού μας ακολουθούσαν εφτάμιση χιλιόμετρα, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου, σαν ύαινες περιμένοντας να ξαποστάσουμε αμέριμνοι.

Πρώτη φορά είδα και έζησα τέτοια βια, τέτοια βαρβαρότητα. Δεν το πίστευα, ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και μάλιστα από κρατικούς υπαλλήλους.

Πέταγαν ασταμάτητα τα χημικά και τα καπνογόνα πάνω μας και όρμησαν στα αυτοκίνητα και τράβαγαν τον κόσμο έξω και τον χτύπαγαν πριν τον συλλάβουν. Κόσμος πάνω σε καρότσες των αγροτικών αυτοκινήτων βρέθηκαν αντιμέτωποι με κανιβάλους που τους έριχναν καπνογόνα, πριν τους βασανίσουν.

Σπάσανε τα παρμπρίζ και πετάξανε μέσα στα αμάξια χημικά καπνογόνα οδηγώντας τον κόσμο που ήταν μέσα σε ασφυξία και σύγκρουση με άλλα αυτοκίνητα αφού τίποτα δεν βλέπανε και δεν μπορούσαν να κάνουν.

Έτσι είδα και τις συντρόφισσες από την νεολαία να πετάγονται και να χάνονται από το οπτικό πεδίο μου και με το ζόρι σκεφτόμουνα τι να κάνω μέσα στην αδυναμία μου να περπατήσω προς το μέρος τους, λόγω των χημικών.

Σ’ αυτό το αγροτικό ο οδηγός, ένας ηλικιωμένος, πάλευε μέσα στην ασφυξία του να μη πατήσει άνθρωπο , να μην τρακάρει σε αυτοκίνητο, να μη σκοτώσει και σκοτωθεί. Το έβλεπα και δεν μπορούσα να κάνω κάτι, όταν είδα τους κανίβαλους να τρέχουν επάνω του και κατάλαβα ότι θα συλληφθεί αλλά που να φανταστώ ότι θα του απαγγείλουν και κατηγορία ανθρωποκτονίας αρχικά και μετά για σωματική βλάβη.

Ακινητοποίησαν αυτοκίνητο, έβγαλαν ηλικιωμένη γυναίκα, την έσυραν με βία, την διέταζαν ουρλιάζοντας να γονατίσει και της σπάσανε το πόδι πατώντας την με την μπότα του ο κανίβαλος ματατζής.

Προπηλάκισαν την βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής και αφού κινδύνεψε να την ποδοπατήσουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, παραβίασαν το αυτοκίνητό της, ψάχνοντας το και στο τέλος συλλάβανε τον άνθρωπο που το οδηγούσε.

Η κατάσταση ήταν διαφορετική από κάθε άλλη που είχα ζήσει, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε άλλα κράτη.

Η άμυνά μας στον βρώμικο πόλεμό τους και στην ωμή βία των προηγούμενων διαμαρτυριών μας οδήγησε στην αυτοάμυνα των αντιασφυξιογόνων μασκών, του πετροπόλεμου και των βεγγαλικών σε κοκτέιλ οινοπνεύματος [που πουλιούνται νόμιμα και είναι ακίνδυνα για την ρόμποκοπ εξάρτηση των κανιβάλων ματ].

Το αποδείξαμε γιατί όταν βρεθήκαμε σώμα με σώμα με τα ματ [με αφορμή την γενναία στάση των γυναικών]  και για ώρα μιλώντας τους για το άδικο της εταιρίας που προστατεύουν, λες και είναι ιδιωτική αστυνομία.

Το αποδείξαμε ακόμα και όταν τους βρίζαμε που μας μαγνητοσκοπούσαν. Δεν τους πετάξαμε τίποτα ακόμα και όταν βάλανε μόνοι τους φωτιά στο δάσος, λίγο πιο δίπλα τους και κυνικά μπροστά στα μάτια μας.

Τα χρησιμοποιήσαμε μόνο όταν μας επιτέθηκαν ωμά κατάμουτρα με καπνογόνα, χημικά και πλαστικές σφαίρες  και πιστεύαμε ότι με βεγγαλικά θα τρόμαζαν και θα σταματούσαν για λίγα δευτερόλεπτα ώστε να μπορέσουμε να φύγουμε και να γλυτώσουμε από την λύσσα τους.

Ξεκίνησαν την επίθεση γιατί κάποια πέτρα πετάχτηκε σε μια ασπίδα και αυτό, αφού πρώτα έσκασε μισό μέτρο από αυτήν. Τέτοια ήταν η παράβαση που κάναμε και οι ρόμποκοπ κανίβαλοι όρμηξαν σε ηλικιωμένα άτομα, παιδιά, άντρες και γυναίκες. Ήταν τέτοια η λύσσα τους που βάραγαν εκτός από ανθρώπους και τους θάμνους, τα δέντρα, τα αυτοκίνητα…

Ο κανιβαλισμός κάποιων μεταλλωρύχων με φόβισε πιο πολύ, αφού εμφανίστηκαν μπροστά από τα ματ, στο τέλος όταν νύχτωσε και είχαν φύγει σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Ψάχνανε στα δρομάκια και στα χωράφια να βρούνε διαδηλωτή που ξέμεινε καθώς προσπαθούσε να γλυτώσει από τα ΜΑΤ και βρωμούσανε ανθρωποφαγία.

Ο κανιβαλισμός των ματ της ελληνικής αστυνομίας και κατά επέκταση της ίδιας της αστυνομίας ταιριάζει στην πολιτική της κυβέρνησης που είναι υποτελής στα συμφέροντα των εταιριών, των μνημονίων και υπηρετεί το χρήμα.

Τα μμε στην ίδια ρότα, πρόδρομοι του σημερινού κανιβαλισμού, έχουν, στην καλύτερη, αποσιωπήσει το συμβάν στις σκουριές, στα μεταλλεία -ορυχεία της Χαλκιδικής. Ο βρώμικος ρόλος τους όμως εκπέμπει με την παραποίηση της πραγματικότητας.

Η κυβέρνηση με την γνωστή της κυνικότητα αντιμετώπισε τα θύματα ως εγκληματίες και εχθρούς της ανάπτυξης.

Αν δεν σπάσουμε την σιωπή, αν δεν σταματήσουμε τα μεταλλεία, τον Μπόμπολα, τον Πάχτα και την καναδική Eldorado, τότε θα καταντήσουμε ζόμπι γιατί θα μας κυβερνάνε κανίβαλοι.

Αυτό που θα διατηρήσει στην ζωή τον κανιβαλισμό των ματ είναι η εξουσία του κράτους που τους έχει παραχωρηθεί και της ανοχής από πλευράς του φορολογούμενου κόσμου, για να μην πω της ανοχής του πολιτικού κόσμου.

Τα χθεσινά στην πανέμορφη Χαλκιδική δεν πρέπει να τα συνηθίσουμε, δεν πρέπει να τα αφήσουμε να καταστρέψουν το αύριο, όλης της περιοχής.

Δεν θέλω να ξαναζήσω αυτά που έζησα με τους κανίβαλους της αστυνομίας και γιαυτό θα κρατήσω μόνο τις υπέροχες στιγμές αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων που δίχως να γνωρίζονται και μόνο με τον ευγενή σκοπό να σωθεί το μέλλον μας από την περιβαλλοντική καταστροφή έκανε το θαύμα ώστε να μην θρηνούμε θύματα, ανθρώπινες ζωές. Φτάνει πια με τον δισταγμό μας και την παθητικότητα. Ας βγούμε μπροστά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ας οργανώσουμε την αγριότητα της ανθρωπιάς μας.

Η Χαλκιδική είναι όλων μας, εκτός των κανιβάλων και των εταιριών. Να την υπερασπιστούμε τώρα, για να μην πούμε, όπως λέει ένας φίλος μου από τον Γιδά: ‘σαν την Χαλκιδική δεν ΕΙΧΕ!’

υγ

αφού για την κυβέρνηση μετράνε τα χρήματα, τότε ως φορολογούμενος πολίτης είναι λογικό να απαιτώ την απομάκρυνση των ματ από τα βουνά , να πάψει να παίζει τον ρόλο της ιδιωτικής αστυνομίας η ‘ελληνική αστυνομία’ γιατί την πληρώνω εγώ και οι άλλοι φορολογούμενοι.

Ως πολιτισμένος άνθρωπος, μέλος αυτής της πολιτείας απαιτώ την απόλυση της κανιβαλικής ομάδας με το όνομα ΜΑΤ που ήταν στην δολοφονική επίθεση και την παραδειγματική τιμωρία τους.

Τέλος, κύριε υπουργέ Δένδια, αν αισθάνεστε άσχημα με την κανιβαλική παρέα τότε παραιτηθείτε ή απολύστε τους για να μην μείνετε στην ιστορία ως ο υπουργός των κανιβάλων.

το πάθος για ζωή η επανάσταση

.

το πάθος για ζωή η επανάσταση

Να βάλουμε το πάθος μας για ζωή στην πρώτη γραμμή, να αρνηθούμε να παγώσουμε το αίμα μας μπροστά στα τιμολόγια της καθημερινότητας, να τεντώσουμε τους αδένες μας και να ανοίξουμε τους πόρους μας στα μαντάτα που μεταφέρουν οι αρτηρίες μας που είναι σαν τα καλώδια που μεταφέρουν την επικοινωνία, τα όνειρα και τις ελπίδες.

Να αντισταθούμε στην κατάσταση που θέλουν να μας φέρουν, γιατί τότε δεν θα μπορούμε να καταλάβουμε που είναι το στομάχι και που το γόνατο από το σκύψιμο. Να βάλουμε μπροστά την ζωή σημαίνει να γίνουμε ενεργητικοί, να πάρουμε την ευθύνη ότι χωρίς εμάς η ζωή είναι άσχημη και αυτό αγγίζει τον άλλον άνθρωπο, τον μοναδικό που έρχεται από την δίπλα πόρτα και είναι γείτονας, ή από το δρόμο και είναι ξένος, στο αστικό και είναι μετανάστρια, στο μαγαζί για κάποια αγορά και είναι απελπισία.

Αυτή την απελπισία θέλει να αξιοποιήσει ο φασίστας και να κάνει την διαφορά εχθρό και αυτή η διαφορά είναι παντού, στη δίπλα πόρτα, στο δρόμο, στην δουλειά, στο αστικό αλλά και στα έντερα μας. Αυτή την απελπισία θέλει να την χώσει μέσα στον φόβο, να προκαλέσει τις συστολές των αδένων μας ώστε να μην μπορούμε να απλώσουμε το χέρι για βοήθεια, να παγώσει τις καρδιές μας να μην μιλάμε σε άνθρωπο, να μην πούμε τα αδιέξοδα από την καθημερινότητα, να μη φανεί ότι μοιάζουμε, να μη μας γοητεύσει η μοναδικότητα του άλλου, της άλλης.

Ο φόβος παίρνει οστά στην κοινωνία μέσα από τους μπάτσους, μέσα από τον απλήρωτο λογαριασμό, και το άδειο ψυγείο. Όταν σε κοιτάει ο εργοδότης σου με τον ίδιο τρόπο που κοίταξε την προηγούμενη απόλυση, ή κλείνει η επιχείρηση που σε εκμεταλλεύονταν, αλλά έτσι κοινωνικοποιούσουν και το πάλευες. Όμως να βάλουμε το πάθος για ζωή μπροστά, σημαίνει να τολμήσουμε να αγγίξουμε τον άνθρωπο στην διπλανή πόρτα, να βάλουμε την μοναδικότητα του καθενός μας και της καθεμιάς μας σε συνεργασία και να πράξουμε αλληλέγγυα, ισότιμα.

Να συνθέσουμε όλες τις αρνήσεις προς την μισαλλοδοξία, όλες τις αντιστάσεις που είναι αξιοπρέπεια, τις μικρές ενεργητικότητες του δημότη, του ανθρώπου που θέλει το στομάχι όχι απλά γεμάτο αλλά στην θέση του. Υπάρχουν καθημερινά τόσες πράξεις αξιοπρέπειας που αν τις δούμε στενά μέσα από το μάτι της ιδεολογίας θα είναι βλέμμα θολό, φοβικό, δασκαλίστικο, χειραγωγικό. Οι μοναδικότητες που λειτουργούν δίπλα μας μπορεί να έχουν τα πάθη τους, τις δυσκολίες τους, τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, που άνθρωποι εκπαιδευμένοι στον συλλογικό βίο με πολιτικό κριτήριο να τα θεωρούν ποταπά.

Όμως αν κοιτάξουμε την διπλανή μας με μάτι καθαρό θα δούμε ότι αυτή η μοναδικότητα έχει να προσφέρει την δική της γνώση και εμπειρία από τον μοναχικό βίο που τα καταφέρνει με το τιμωριτικό και άδικο κράτος, τον εργοδότη, τα μμε, τον φόβο με τα άγνωστα που την πολιορκούν. Ο κόσμος είναι γεμάτος με τέτοιες υπάρξεις και όλες μαζί ποθούν, με διαφορετική ένταση, την ζωή. Ας μιλήσουμε για την ζωή με τον κόσμο, ας βάλουμε την κουβέντα με πράξεις, δημιουργώντας νέες σχέσεις και ας έχουν κάποιες ομοιότητες με αυτές που αντιπαθούμε. Αρκεί οι πράξεις μας να εμπνέονται και να υπηρετούν αξίες όπως η ισότητα, η αλληλεγγύη, η συνεργασία.

Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την φτώχεια με όρους πολιτισμού, αν θέλουμε να δούμε σε κάθε γειτονιά αυτοοργανωμένα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, δηλαδή χώρους που θα φιλοξενούν τον ανθρώπινο φόβο προς το άγνωστο παρέχοντας την ασφάλεια της αλληλέγγυας κοινωνίας τότε με τέτοιες αξίες θα πρέπει να προχωρήσουμε. Αν δεν θέλουμε να δούμε την κοινωνία να  έρπεται και τον φασισμό να έχει πρόσωπο στις γειτονιές και στις δουλειές, τότε αυτοί οι χώροι και αυτές οι αξίες θα πρέπει να είναι ελεύθεροι σ’ όλο τον κόσμο δίχως διαχωρισμούς ρατσιστικούς, σοβινιστικούς, θα πρέπει επίσης να είναι αντιιεραρχικά και αμεσοδημοκρατικά ‘δομημένοι’ και έτσι να λειτουργούν.

Ένας χώρος τέτοιος έχει κόστος που πρέπει να μοιραστεί στους οργανωμένους κοινωνικούς πολιτικούς οργανισμούς και την εθελοντική συμμετοχή του κόσμου. Ένα τσάι, ένας καφές, ένα πιάτο φαΐ, ένα ζεστό μπάνιο και καθαρά ρούχα θα αναδείξουν την ζωή και θα μας κάνει δυνατές και δυνατούς απέναντι στον φόβο που έχει το πρόσωπο της κυβέρνησης, του κράτους, του κεφαλαίου, των πλούσιων, με τις δυνάμεις καταστολής, που πάνε παρέα με τους φασίστες αλλά και τη δικαιοσύνη που αλληθωρίζει στην κυριαρχία.

Αν δεν φτιάξουμε άμεσα μια άλλη πραγματικότητα σε κάθε γειτονιά που μπορούμε, τότε θα μας πνίξει η πραγματικότητα  που φέρνει την απελπισία και τον φόβο. Κάθε τέτοιο εγχείρημα πρέπει να συνεργαστεί με κάθε ανάλογο των αξιών και των πράξεων εγχείρημα. Στέκια, καταλήψεις, συνεταιρισμοί, που υπάρχουν και λειτουργούν με τέτοιο αξιακό φορτίο άσχετα της ιδεολογικής, πολιτικής τους καταγωγής οφείλουν να δικτυωθούν και να κάνουν την αρχή ώστε να έλκουν και κοινωνικούς οργανισμούς που δεν λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά και αντιιεραρχικά αλλά είναι πρόθυμοι να συμβάλουν στην κατεύθυνση που έχει προχωρήσει αυτό το εγχείρημα για κοινωνική αντίσταση στην φτώχεια και τον φασισμό.

Αν δεν δημιουργήσουμε τις συνθήκες αυτές θα χάσουμε την γλύκα της ζωής που τόσα χρόνια μας την στερεί η δουλειά, το ψάξιμο για δουλειά, η εμπορευματοποίησή μας. Η κρίση είναι μια ευκαιρία να αναδείξουμε την δυνατότητα της αλλαγής των συσχετισμών, της ανατροπής της πολιτικής που συγχρονίζει τον φόβο, την εκμετάλλευση, την παγωμάρα μας απέναντι στην καταστολή με λογαριασμούς, φόρους και μπάτσους.

Οι πλούσιοι έχουν κάθε λόγο να λειτουργούν με απόψεις και με ‘αξίες’ ολιγαρχικές, ρατσιστικές, με  μισαλλοδοξία, με λογική και πρακτική διακρίσεων και ανισοτήτων, με την ιεραρχία τους, με την αξιοκρατία τους και την κληρονομιά των προνομίων. Εμείς οι υποτελείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι περίπου φτωχοί και οι αποκλεισμένοι, άνθρωποι κάθε πόρτας πλέον, γιατί να λειτουργούμε, όταν κάνουμε κάτι μόνοι μας και δίχως αυτούς, με τα δικά τους πρότυπα;

Ας φράξουμε εμείς σε ό,τι κάνουμε και όπου μπορούμε, τις ‘αξίες’ τους και ας αναδείξουμε σε κάθε μας πτυχή την δυνατότητα να δημιουργήσουμε άλλες σχέσεις μεταξύ μας. Να αναστενάξουμε  για την ζωή, με την ζωή μας, να ζήσουμε την ζωή μας ανακατεύοντας τα κορμιά μας με τις μοναδικότητες που φοβάται ο φασισμός, που τα τσαλακώνει η εκμετάλλευση, η δουλειά, το ψάξιμο της δουλειάς.

Να αγωνιστούμε χαρούμενα γιατί συμβάλουμε στην αυτοοργάνωση  για χώρους φιλικούς, ισότιμους, αντιιεραχικούς με την ασφάλεια της αλληλέγγυας κοινωνίας για κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη ή θέλει εθελοντικά να συμβάλει. Υπάρχουν ήδη αρκετοί χώροι και εγχειρήματα που λειτουργούν ισότιμα, αλληλέγγυα, δίχως τις αξίες του χρήματος, της συσσώρευσης και της εκμετάλλευσης και αν ανακατεύεται το χρήμα προσωρινά με τα εγχειρήματα αυτά, αυτά τα ίδια δεν έχουν για αξία το χρήμα.

Έτσι πρέπει, αυτήν την δύσκολη εποχή, να δικτυωθούν τέτοια εγχειρήματα, τέτοια παραδείγματα και να συμβάλουν για να ξεκινήσει μια τέτοια εκστρατεία για την δημιουργία σε κάθε γειτονιά χώρων κοινωνικής αλληλεγγύης με αλληλέγγυα οικονομία που θα ικανοποιεί βασικές ανάγκες και θα συντονίζει όλες τις δράσεις αξιοπρέπειας. Ας φερθούμε τολμηρά για να σεβαστούμε τις ζωές μας, ας πράξουμε όμορφα μεταξύ μας και ας κάνουμε τα αισθήματα που παράγει η ευφορία της ενεργητικότητας μας και της δημιουργικότητας μας μια γλώσσα των νέων αγώνων, λαϊκή και γοητευτική.

Να επαναφέρουμε την επιθυμία για επανάσταση και να γίνει κατανοητό ότι αυτή η επιθυμία πρέπει να γίνει καθημερινή διαδικασία που θα ανατρέπει και όχι μια αναμονή στο γεγονός που το ζαλίζει η εκφορά ενός λόγου που εξαγγέλλει έναν άλλο άνθρωπο, μια άλλη κοινωνία, σε μια άλλη ζωή.

www.karanikas.wordpress.com

αστυνομία, αριστερά και αυτοαναφορικότητα

με αφορμή την αστυνομία που διεκδικεί τα δεδουλευμένα στο κράτος και την αντιδραστική στάση κάποιων με αριστερές ταυτότητες

φτάνει με την σαχλαμάρα.

Η αστυνομία δεν διαλύεται  με διάταγμα όπως και κάθε θεσμός και κοινωνική σχέση. Γιαυτό και κανένα λογικό αριστερό κόμμα δεν λέει διάλυση της αστυνομίας,  σε μια κοινωνία που δεν έχει απαντήσει πρακτικά με δικούς της θεσμούς [ πχ. στο θέμα της ασφάλειας των πολιτών από το  ποινικό έγκλημα και τον κανιβαλισμό, με δικές της μορφές].

Από την στιγμή που δεν υπάρχει τέτοια κοινωνική οργάνωση  δεν προχωράμε αυτιστικά και καθώς διεκδικούμε την κυβέρνηση του τόπου λέμε ότι πρέπει να θέλουμε αλλαγή του ρόλου και του δόγματος που υπηρετεί η αστυνομία και όχι την τιμωρία των αστυνόμων μέσα από την οικονομία [ας μάθουμε για την αστυνομία πόλεως την εποχή του ε.α.μ , καθώς και για τους εαμίτες αστυνομικούς...]

Τις δεκαετίες που κυβερνάνε οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του ιδιωτικού πλούτου δημιούργησαν και τις υποδομές που χρειάζονταν` έτσι θα ξεκινήσει και η αλλαγή της αστυνομίας, αποδομώντας και μετασχηματίζοντας, παίρνοντας δύναμη από τα διαλυμένα ματ και βάζοντάς την, αλλαγμένη στους δρόμους που ο κανιβαλισμός και οι μαφίες τρομοκρατούν τα λαϊκά νοικοκυριά.

Αφού όμως ως συριζα-εκμ λέμε διάλυση των ματ και απεμπλοκή τους από τις κοινωνικοπολιτικές διαδηλώσεις και εκφράσεις τότε προς τι η γκρίνια, τα δάκρυα και οι μύξες οι ιδεολογικές;

Είναι πολιτικαντισμοί, άστοχοι βερμπαλισμοί,  λαϊκισμοί που τροφοδοτούν συναισθηματισμούς και αερολογίες.

Αυτά τα γκρινιάρικα ποσταρίσματα που αναπαράγουν αντιδραστικά κείμενα διάφορων, δεν έχουν σχέση με την αριστερά που επιδιώκει και επιλέγει την ανατροπή των συσχετισμών, την αριστερά που τάσσεται με τα συμφέροντα του λαού και όχι των πλουσίων, των εχόντων και κατεχόντων.

Η αριστερά που, έχει ενδιαφέρον για την κοινωνία που ασφυκτιά από την πραγματικότητα και όχι από ιδεοληψία, στέκεται σ αυτήν την πλευρά, την πλευρά της λαϊκής απαίτησης για ανατροπή, διεκδικώντας στην συγκυρία την αριστερή κυβέρνηση του τόπου και την ανατροπή της πολιτικής που κυριαρχεί.
Η αυτοαναφορικότητα που διακρίνει κάποιο  κόσμο από την αριστερά με αφορμή την συμμετοχή βουλευτών του συριζα-εκμ στην διαδήλωση των αστυνομικών, είναι αποτέλεσμα και άλλων αδυναμιών εκτός της ιδεοληψίας και του συναισθηματισμού.  Αυτή η αριστερά έχει αδυναμία να συλλάβει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο ανατροπής, έχει μόνο την  εκφορά λόγου αόριστου προς την ανάγκη αλλά και προς την ελευθερία. Παράγει κατάθλιψη και απογοήτευση, δογματισμό που εμπνέει αυτιστικές παρέες ιδεών.

Οι αριστερές και οι αριστεροί που δεν διακρίνουν το πολιτικό διακύβευμα και την δυνατότητα αλλαγών και ανατροπών, πνίγονται στον γαλαξία του ιδεαλισμού με κραυγές χυδαιότητας, παίρνοντας αποστάσεις από την ουσία, αγκιστρωμένα στο φαινόμενο και προσβάλλουν την αριστερά.

φτάνει πια με την χυδαία λογοδιάρροια, της γκρίνιας και της φοβίας προς την ανάληψη ευθύνης για αριστερή κυβέρνηση, για ανατροπή.
Τα συνθήματα :” ή αυτοί ή εμείς,  ανατροπή της μνημονιακής κυβέρνησης, αριστερή αυτοδύναμη κυβέρνηση, να πληρώσουν οι πλούσιοι…” είναι συμπύκνωση, έχει την ουσία και τον πυρήνα του διακυβεύματος, απαντάνε στην συγκυρία με τόλμη και δεν είναι ιστορικά σεχταρίσματα του φόβου και οπορτουνισμοί.

η δημαρ δεν αντέχει την κριτική

με αφορμή τα μέλη της δημαρ

που δεν αντέχουν την κριτική και εκλιπαρούν για συναισθηματική κατανόηση, ως παρθενικά όντα.

τι είναι κριτική;

λέει ο Μ.Φουκό: ” να καλλιεργούμε την τέχνη του να μην κυβερνιόμαστε μ αυτό τον τρόπο και με τέτοιο τίμημα.”

‘ο κριτικός πολιτικός και ιστορικός λόγος δεν συμφιλιώνει, δεν είναι εκεχειριακός. προβάλει ένα δίκαιο που λειτουργεί ως προνόμιο για απόκτηση και η αλήθεια λειτουργεί ως όπλο’ λέει ο Κ. Δουζίνας.

η κυβέρνηση σήμερα με την συνεργασία των μμε μας παρουσιάζει τους ειδικούς ‘για να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι εμείς, το υποκείμενο, είμαστε εμπόλεμοι και μας μιλάνε για τα δήθεν κοινά μας συμφέροντα, για την χώρα’.

η δημαρ στρατεύεται ως δύναμη ευθύνης. όμως όταν η ευθύνη ορίζεται ως κατάφαση στις εντολές της κυβέρνησης και της εξουσίας τότε η ευθύνη είναι δίχως ηθική. κάθε κριτική που της ασκούμε κάνει τα μέλη της να μετατρέπονται επαίτες συναισθημάτων σε έναν κόσμο που υποφέρει από την πολιτική της ως κυβερνητική δύναμη υλοποίησης των μνημονίων.

εμείς γιατί πρέπει να βουτήξουμε στον βούρκο αυτόν; τα μέλη της δημαρ έχουν ευθύνη που στηρίζουν αυτήν την κυνική στάση των στελεχών της που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και όσο κι αν το παίζουν παρθενικά αθώα μέλη που αγωνίζονται για την αλήθεια και για την κοινωνία, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να γελοιοποιούνται στα πρώην συντρόφια τους και στον λαό που παρακολουθεί στα μμε την καταισχύνη της εξουσίας και τον δικό τους αμοραλισμό.

η κατάφαση στην πώληση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών και πόρων με την α.τ.ε. ,  τον ο.σ.ε. ,  τα ελ.τα, το νερό, το ρεύμα, τους δρόμους… σε ιδιώτες είναι μια πραγματικότητα που την δημιούργησαν, δεν την βρήκαν.

αυτή η κατάσταση έγινε από την νδ-πασοκ-δημαρ και η ουδετερότητα είναι ηθική κατάπτωση.

αποδεχτείτε την κριτική και μην την θεωρείτε βρισιά,

ύβρις είναι η πολιτική σας.

για βάστα ρε

.

Για βάστα ρε κυβέρνηση…

Η μνημονιακή κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει πρωτογενές πλεόνασμα και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς μαζεύοντας λεφτά από άνεργους, εργαζόμενους και συνταξιούχους. Δεν της βγαίνει όμως ούτε και με το ξεπούλημα των πιο κερδοφόρων κρατικών οργανισμών [ατε, ελτα, οσε, δεη, οπαπ...].

Μπρος την χρεοκοπία που μας οδηγούν τρέχουν λυσσασμένα να διαλύσουν κάθε δυνατότητα για λύση.

Ιδιωτικοποιούν τα αγαθά και εκμεταλλεύονται τα πάθη, τις αδυναμίες του λαού.

Από την άλλη, ο λαός δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα τιμολόγια της δεη, του φυσικού αερίου, του φπα, των χαρατσιών, της εφορίας, του τεβε, των ενοικίων…και αυτό θα γεννήσει νέες τακτικές, νέες ενότητες και απαιτήσεις.

Η συνειδητή ή ασυνείδητη άρνηση πληρωμής των τιμολογίων-χαρατσιών, η οργάνωση στις γειτονιές και όχι στα σωματεία, η περιφρούρηση διακοπτών, η ακύρωση πλειστηριασμών, η δικτύωση των ετερώνυμων αντιστάσεων και η νέα πλειοψηφία του διαμαρτυρομένου πλήθους είναι μια εικόνα από το αύριο.

Η κοινωνική οργάνωση που θα προκύψει [ δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, σύλλογοι, συνεταιρισμοί, επιτροπές , συντονιστικά...] αν δεν θέσει την αντιεραρχία, την εναλλαγή και την ισότητα τότε εύκολα θα γίνει πεδίο νέων γραφειοκρατών από το κίνημα αλλά και πεδίο ανάπτυξης των χρυσαυγουλιών του φασισμού.

Η μαζική τρομοκρατία από την φτώχεια, ζητάει ασφάλεια και σταθερότητα. Αυτό διακήρυξαν οι σημερινοί κυβερνώντες και με την βοήθεια φοβικών και εγωιστικών τάσεων μέρους της αριστεράς, βρέθηκαν και στην σημερινή κυβέρνηση για να αλωνίσουν και τις τελευταίες ελπίδες.

Όμως λίγες βδομάδες κυβέρνησης και οι απαιτήσεις, του κόσμου που είναι τρομοκρατημένος, δεν είναι στα επίπεδα του ιούνη.

Οι νέες απαιτήσεις θέλουν πτώση της κυβέρνησης πριν να είναι αργά και εκλογές για ανάδειξη αυτοδύναμης κυβέρνησης του συριζα, της αριστεράς που θέλει ανατροπή.

Όταν θέλεις ανατροπή δεν μπαίνει ζήτημα ετοιμότητας. Η ετοιμότητα είναι για την διαχείριση του υπάρχοντος, ένας οπορτουνισμός που απογειώνει το άγχος, τον φόβο, τις ιδεοληψίες και αγνοεί την κίνηση της κοινωνικής ύλης που πρωτοβγαίνει στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό.

Όταν ανατρέπει η κοινωνία μια πολιτική κατάσταση τότε επινοεί θεσμούς που υπηρετούν τον λαό, την δημοκρατία και δεν υποτάσσεται στην υπάρχουσα κατάσταση.

Το κράτος της ρεμούλας, των υψηλόμισθων της ελίτ στη γραφειοκρατία, οι χειραγωγημένοι σύλλογοι -σωματεία και συνεταιρισμοί από τα σταθερά στο χρόνο και την μακροημέρευση στα προεδρεία και την κομματική ιεραρχία, η μετατροπή των οργανισμών σε κοινοβουλευτική πελατεία και τα προνόμια της βουλής δεν γίνεται να τα διαχειριστεί ο συριζα, δεν είναι έτοιμος, πράγματι. Όμως ο συριζα επιδιώκει ανατροπή και αυτό σημαίνει τέλος σ αυτά με νέους θεσμούς και κανονισμούς.

Αν δεν μπορούμε να αφουγκραστούμε το υπόγειο αλλά και φανερό κίνημα των διαμαρτυρόμενων πολιτών, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ομοιότητες των απαιτήσεων, αν φοβηθούμε να ανακατευτούμε με τον απλό κόσμο και τον ηγεμονεύσουμε τότε αυτή η δυνατότητα για αλλαγές σ όλη την ευρώπη

θα χαθεί και θα επικρατήσουν οι συνήθειες, όχι του καπιταλισμού αλλά, της τυραννίας.

Δεν μπορεί να υπάρχει δημοκρατία όταν ο πλούτος συσσωρεύεται σε λίγους. Ο ”πλούτος” αντιδρά όταν το πλήθος θέλει μερίδιο από τον πλούτο και όταν αυτή η αντίδραση γίνεται πολιτική τότε γίνεται έκπτωση στην συμμετοχή, στην δημοκρατία. Διατάγματα, νόμοι, νομοσχέδια όλα εξυπηρετούν την ελίτ της οικονομίας και της γραφειοκρατίας του κράτους.

Όλους τους αιώνες ο λαός είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων για αλλαγές αλλά ποτέ δεν επωφελήθηκε πραγματικά, ποτέ δεν κατάφερε να αντιτάξει ένα πρόγραμμα για την πάρτη του, τον εαυτό του, την κοινωνία δηλαδή.

Τα εκατοντάδες πειράματα και δοκιμές που έκανε ο λαός όπως και το προλεταριάτο τον τελευταίο αιώνα υπό την ηγεμονία του κομμουνιστικού κόμματος, κατέληξαν είτε στον ηγεμόνα, είτε στην συλλογική ηγεσία-ηγεμονία που περιορίζεται σε ένα πολιτικό γραφείο.

Λαός, είναι το περιβάλλον των εργαζόμενων και υποτελών που ζουν και επικοινωνούν με τις τέχνες και τις τεχνικές της αναπαραγωγής τους, διαχωρίζεται από την τάξη των κυρίαρχων όπως και στον καθημερινό βίο. Υπάρχει αλληλεγγύη,ευφυΐα και εγρήγορση, έχει διαστρωματώσεις και ανταγωνισμούς και ως υποτελής είναι και χειραγωγημένος, παρ όλα αυτά όμως ο λαός, οι άνθρωποι του, είναι και οι παραγωγοί της καθημερινότητας που πολλές φορές στην ιστορία συσπειρώθηκαν ενάντια στην υποτέλεια τους. Μια ζωή ταΐζει βασιλείς, αυτοκράτορες και αστική τάξη. Έχει ταΐσει και την γραφειοκρατία του.

Αυτή είναι η ιστορία μέχρι σήμερα που από τον συλλογικό βίο προκύπτει ολιγαρχία. Αυτή η ιστορία όμως μπορεί να ανατραπεί γιατί προκύπτει και γνώση για τον λαό.

Το πλήθος στις πλατείες του κόσμου έχει γνώση, γιαυτό και οργανώνεται αμεσοδημοκρατικά δίχως μόνιμες εκπροσωπήσεις, διατηρώντας ως αξία την επιφυλακτικότητα προς την σημερινή αστική, ολιγαρχική, ηγεμονική ιεραρχία και την ανισότητα των ειδικών που συγκροτούν τις ηγεσίες του συλλογικού βίου.

Οι ανοιχτές συνελεύσεις των γειτονιών, των παραγωγών-διανομέων, των θεματικών, είναι το ίδιο επιφυλαχτηκές στην πυραμιδική τεϋλορίστικη οργάνωση. Ενώ το μοίρασμα των ευθυνών, της γνώσης και των εμπειριών είναι χειραφέτηση και είναι η κοινωνική απάντηση.

Σήμερα όμως αυτή η κοινωνική εναλλακτική οργάνωση δεν μπορεί να γενικευτεί δίχως την πολιτική οργάνωση του κράτους, δίχως την κυβέρνηση της αριστεράς, αυτοδύναμης και πλειοψηφικής στην κοινωνία. Ώστε να είναι λιγότερα τα εμπόδια και οι τρικλοποδιές από την αστική τάξη που έχει πλέξει τις σημερινές κυρίαρχες σχέσεις.

Ο συριζα με την δημόσια εκπροσώπηση της από τον Αλέξη Τσίπρα είναι αυτή η απάντηση που καθιστά άχρηστα τα παλιά εργαλεία και τις τακτικές, φέρνοντας νέους τρόπους προσέγγισης του πολιτικού, νέους τρόπους οργάνωσης του και δεν μπορεί να πάει πιο πίσω από το κοινονικό φόρουμ, ούτε πιο πίσω από τις λαικές συνελευσης και τις πλατείες του πλήθους.

Η ειρηνική επανάσταση, η λαική κοινωνική χειραφέτηση είναι το πολιτικό πρόταγμα της αριστεράς το 21ο αιώνα.

Μια αριστερή κυβέρνηση που θα εμπνεύσει όλους τους λαούς της ευρώπης, θα συμπορευτεί με τα δημοκρατικά αυτοδιαχειριστικά πειράματα των λαών της λατινικής αμερικής, θα συνεργαστεί με το ”όχι στον πόλεμο” της κίνας, θα συνομιλήσει με την αραβική επανάσταση δίχως κυνικότητα.

Σ όλο τον κόσμο οι λαοί είναι σε κατάσταση δύσκολη για την αναπαραγωγή τους. Ανεργία, φτώχεια, διατροφικό πρόβλημα, περιβαλλοντική καταστροφή, καταστολή, μιλιταρισμός, θρησκευτική μισαλλοδοξία. Αυτή η αβεβαιότητα όμως δεν είναι μια ακαδημαϊκή κουβέντα του αέρα. Συνοδεύεται με κατάθλιψη, κοινωνικό αποκλεισμό, ηθική μετατόπιση, αισθητική κατάρρευση, στωικό θάνατο των φτωχών που δεν έχουν τα νοσήλια, αυτοκτονίες. Φτάνει πια.

Αν δεν δράσουμε τώρα και δεν ανατρέψουμε αυτήν την σπείρα των πλουσίων τότε θα ζήσουμε στα σκοτάδια της απελπισίας.

Να υιοθετήσουμε τις διαμαρτυρίες του κόσμου, προτείνοντας του την κυβέρνηση της αριστεράς που θα συμπορευτεί για να αλλάξει τους συσχετισμούς .

Να μετατρέψουμε τους κρατικούς οργανισμούς από εργαλεία πλουτισμού μιας ελίτ σε δημόσιες δημοκρατικές επιχειρήσεις, κερδοφόρες για την κοινωνία και θα αναδεικνύουν την αξία της συμμετοχής.

Τα κοινωνικά αγαθά και οι υπηρεσίες δεν πρέπει να είναι στα χέρια ιδιωτών, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εμπόρευμα. Το ”όχι στις ιδιωτικοποιήσεις των αγαθών” πρέπει να γίνει η αρχή μιας παγκόσμιας συνεννόησης των λαών, ενώ το ”δημοκρατία παντού, αλληλεγγύη, ισότητα” να είναι η κοινή πορεία των αγώνων.

Να απευθυνθούμε στην κυβέρνηση και να πούμε, για βάστα ρε, πως πουλάς, στην τελική, κάτι που δεν σου ανήκει;

Να ξεσηκωθούμε με όλους τους τρόπους της αξιοπρέπειας μας, οργανώνοντας την αγριότητα της ανθρωπιάς μας, πριν μας καβαλήσει η βαρβαρότητα. Να ρίξουμε την κυβέρνηση, να ανατρέψουμε την σημερινή κατάσταση. Να πληρώσουν οι πλούσιοι με τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια. Να κάνουμε αριστερή κυβέρνηση της ανατροπής.

Ya basta-φτάνει πια, όπως λένε στην λατινική αμερική οι ζαπατίστας, για βάστα ρε, όπως λένε στην γειτονιά μου.

Καρανίκας Νίκος συριζα 5ου διαμερίσματος θεσσαλονίκης