ο κόσμος που μαζεύεται στις πλατείες έχει ενα βασικό παρανομαστή, την φτώχεια, τον φτωχό άνθρωπο που είναι εργαζόμενος άνεργος και αποκλεισμένος.
αυτός ο άνθρωπος, έχει κοινά χαρακτηριστικά και φοβερές ομοιότητες, όλους αυτούς τους αιώνες που εξεγείρεται.    δεν εχει φωνή, δεν εκπροσωπείται, τον εκμεταλλεύονται και έχει σχέση με την ένδεια. αυτός ο κόσμος είναι ο κορμός του πλήθους που συγκρότησε τις πλατείες των αγανακτισμένων.
σ αυτό τον κορμό εντάχθηκε μια ποικιλία από διαφορετικότητες, όπως έκπτωτοι μικρομεσαίοι, υπάλληλοι που ‘ανοίχτηκαν’ οικονομικά και τώρα βρίσκονται σε πραγματικά ζόρια, οικογένειες με έξοδα λόγω σπουδών, συνταξιούχοι, ριζοσπάστες μικροαστοί που δεν αντέχουν το άδικο, ούτε το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την μελλοντική τους απόλυση, συμμετέχουν νεολαίοι των λυκείων, φοιτηταριάτο και μέλη κομματικών οργανώσεων που ήταν και είναι ενάντια στο μνημόνιο.
με εξαίρεση τα άτομα που είναι κάπου οργανωμένα, ο υπόλοιπος κόσμος έχει αρνητική άποψη για τους φορείς που απαρτίζουν τις κρατικές λειτουργίες όπως κόμματα, σωματεία, κυβέρνηση.   ο κόσμος της πλατείας έχει επίσης στο ίδιο πλαίσιο την εκκλησία, τις τράπεζες, τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές, που ενώ έχουν φορολογική ασυλία και την κύρια ευθύνη για την κρίση, αυξάνουν τον πλούτο τους ακόμα και σε εποχή κρίσης.
αυτή η απαξίωση είναι αποτέλεσμα του αποκλεισμού από τα όργανα των αποφάσεων και την μετατροπή του σε εκλογικό μηχανισμό. όσο δεν θίγονταν η ισορροπία επιβίωσης ο άνθρωπος έκανε υπομονή και προσωπικό αγώνα για την επιβίωση και μάλιστα ‘φλερτάροντας’ από μακρυά τις συλλογικότητες που ούτως ή άλλως δεν τις εκτιμάει, αφού, όλοι-μα όλοι!- οι φορείς έχουν αριστοκρατία και προνόμια.
εκτός δηλαδή από χειραγώγηση έχουμε και το έλλειμμα δημοκρατίας. τί άλλο θέλουμε δηλαδή να συμβαίνει για να απαξιωθούν οι φορείς-θεσμοί που μιλάνε στο όνομά τους; μήπως να κάνουν έρευνα από μόνοι τους να δουν αν υπάρχει αριστερός και αριστερή που δεν κάνει χρήση προνομίων και ποια οργάνωση βρίσκεται από πίσω;
τι να πούνε οι εργαζόμενοι που είδαν τα στελέχη των σωματείων να συμψηφίζουν τα ‘δικαιώματα’ σε χρόνο εργασίας και να τσιμπάνε την εθελούσια έξοδο από την εργασία με συνταξιοδότηση πριν τις περικοπές και πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην εργασία ( και με γνώση γι αυτό, λόγω αυτής της θέσης τους) παίρνοντας για πάρτη τους όχι μόνο χρήμα αλλά και την γνώση-εμπειρία από την κατά τ άλλα, συλλογική προλεταριακή ζωή; ένα είναι σίγουρο, δεν αναρωτιούνται, ξέρουν, φαντάζονται.
το κράτος, το κεφάλαιο και η αριστερά, ‘θερίζουν ό,τι έσπειραν’, ασχέτως αν έχουν διαφορετικούς σκοπούς, έχουν μπει στο ίδιο πλαισιο.
το κεφάλαιο χάνει την ιερότητα που είχε ως αξία κοινωνική μ αποτέλεσμα ο κόσμος τώρα να  αμφισβητεί την ιδιωτικοποίηση ως σύστημα ευημερίας για τον κόσμο, επαναφέροντας, έστω και στρεβλά, τον δημόσιο πλούτο άρα και δημόσιο βίο.
το κράτος, η κυβέρνηση, θερίζει το σπάσιμο της συναίνεσης και το λιντσάρισμα  -κοινό χαρακτιριστικό των φτωχών και αποκλεισμένων όλων των αιώνων.
η αριστερά αφού υιοθέτησε την κρατική μορφή οργάνωσης, όσο και αν αντιπολιτεύεται, εισπράττει την ίδια απαξίωση και αφού την γνωρίζουν συνήθως μόνο κάθε φορά που έχουν εκλογές σε σωματεία, σύλλογο, δήμο, βουλή, ευρωβουλή, την γνωρίζουν με τον ίδιο τρόπο και στις απεργίες. η απαξίωση προς την αριστερά αυξάνεται αφού την βλέπει να έχει ομοιότητες με τ άλλα κόμματα μέσα απο τα προνόμια που δημιουργεί η χρόνια κατοχή θέσεων από τα ίδια άτομα που είναι σε βουλή, κόμματα και σωματεία.      επίσης γνωρίζουν και ενοχλούνται, όταν, ενώ αυτοί δουλεύουν και παίρνουν μειωμένη σύνταξη, οι συνδικαλιστές παίρνουν αρκετές άδειες, μεταθέσεις, αποσπάσεις και δυο κανονικές συντάξεις.
αυτός ο κόσμος έχει συσσωρεύσει πολλά αρνητικά για τους θεσμούς που μιλάνε στο όνομα της δημοκρατίας, δεν αντέχει άλλα βάρη και απαξίωση και δείχνει ότι είναι ζωντανός οργανισμός που παλεύει για την αξιοπρέπειά του, έχοντας βάλει στο κέντρο των επιθυμιών του τις βασικές του ανάγκες κραυγάζοντας ενάντια σε μνημόνιο, κυβέρνηση, τρόικα, δντ..    αυτό το κίνημα δεν είναι λαϊκό κίνημα, ούτε ταξικό και ιδεολογικό, δεν έρχεται από την συνοχή και ας είναι όλοι εργαζόμενοι ή άνεργοι, είναι κίνημα φτωχών και αποκλεισμένων, είναι πλήθος κόσμου και γι αυτό δεν είναι κυριαρχικό αλλά απαιτεί μέσα από την υλοποίηση των αιτημάτων του, την αξιοπρέπεια και ψάχνει τρόπο να οργανωθεί, να εκφραστεί.
το πλήθος του κόσμου δεν έχει σημαίες [η εθνική σημαία δεν είναι το σύμβολο του κόσμου αυτού, αλλά σημείο του παλιού κόσμου που έχασε την ενοποιητική του σημασία και τώρα πιο πολύ λειτουργεί γηπεδικά, ως εισιτήριο στην συγκέντρωση].
τα σύμβολά του δεν έχουν ιδεολογία, προέρχονται από την κοινωνική κατάσταση, την φτωχια και γιαυτό είναι άδειες κατσαρόλες που κάνουν θόρυβο και δίνουν ρυθμό.
βλέποντας ο κόσμος όλα αυτά τα χρόνια τους φορείς να είναι οι φορείς της δημοκρατίας, επιλέγει την άμεση δημοκρατία, την πραγματική όπως σωστά λέει και γι αυτό δεν θέλει αντιπροσώπους. δεν γνωρίζει τι είναι η άμεση δημοκρατία, αφού όλα γύρω είναι αντιπροσωπευτικά όμως δεν διστάζει, διαβάζει γι αυτήν, σκέφτεται, την φαντάζεται, την αναζητάει και δοκιμάζει παλεύοντας να ξεπεράσει τις ενοχές που τυχόν έχει από την χρόνια καναπεδοκαθίζηση, την ιδιώτευση και μπαίνει στον αγώνα για την αξιοπρέπεια.
αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο όπως και το κίνημα, γι αυτό τα άτομα που έχουμε ‘προϋπηρεσία στις συλλογικότητες (κόμματα, σωματεία) πρέπει να σταθούμε σεμνά, επικουρικά και όχι υπεροπτικά επειδή τόσα χρόνια είχαμε δίκιο και διαδηλώναμε.
το συλλογικό άτομο έχει εμπειρία οργανωτική , έχει κριτήριο πολιτικό από την επίδραση του συλλογικού, γνωρίζει την αλληλεγγύη, έχει αναλύσεις, ιστορία. παλεύει χρόνια την χειραγώγηση και χειραφετείται μέσα σ αυτές, δεν είναι δηλαδή το ίδιο ή ισοδύναμο μέσα στο πλήθος, μέσα στις συνελεύσεις με τον άνθρωπο που χειραγωγείται χρόνια από τις κυβερνήσεις, τα μμε, το κεφάλαιο, τις παραγωγικές σχέσεις,  την εκκλησία, την αγορά, το χρήμα και είναι δίχως συλλογικότητα.
στις πλατείες η συνάντηση δεν μπορεί να γίνει με όρους ηγεμονίας αλλά με όρους αλληλεγγύης. το πλήθος δεν χρειάζεται την οργανωτική εμπειρία της αριστεράς και των σωματείων γιατί είναι άκυρη για την άμεση δημοκρατία, ούτε την καθηγητική φιγούρα που συνεχώς αρπάζει το μικρόφωνο και προτείνει την διέξοδο και την λύση.
στις πλατείες ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των αγανακτισμένων και συνειδητοποίησε ότι όχι μόνο δεν ειναι μόνος αλλά είναι και περισσότερος απ ότι στα καλέσματα των φορέων, της προηγούμενης  γι αυτόν εποχή και το πολιτικό του πρόταγμα είναι επαρκές και δεν χρειάζεται τώρα να γίνει τόμος, τα λέει όλα συμπυκνώνοντας το στην άρνηση του μνημονίου, της κυβέρνησης, τρόικα, δντ και την επιλογή της άμεσης δημοκρατίας, τι πιο ταξικό!.
ας ανακατευτούμε με το κόσμο, ας τον ακούσουμε και αντι να δίνουμε  απαντήσεις ας περιοριστούμε στις ερωτήσεις και την αλληλλεγγύη.
να συμβάλουμε ώστε το πλήθος να μη δείχνει ανιστόρητο διαχέοντας τις ευθύνες σ όλο το πλαίσιο του συστήματος. δεν έχει, παραδείγματος χάριν, καμιά ευθύνη για το μνημόνιο και την είσοδο του δντ η αριστερά, μα καμιά αριστερά όσο γνωστή ή άγνωστη και αν είναι. επίσης δεν έχει καμιά ευθύνη για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των κοινωνικών υπηρεσιών κανένα σωματείο όσο γραφειοκρατικό και αν είναι. και είναι άδικο και επικίνδυνο η γενίκευση της ενοχής.
δεν έχουν όλοι την ίδια ευθύνη γιατί δεν έχουν όλοι την εξουσία     μια νέα εποχή για την αντίσταση ξεκίνησε και αυτή  τη φορά από τον κόσμο που δεν αξίωνε τίποτα μέχρι τώρα. ας ανακατευτούμε δίχως να γίνουμε η γάγγραινά του, δίχως καπελώματα και με εμπιστοσύνη που σημαίνει δίχως ιδιοτέλεια.
να συνδράμουμε για την αυτονομία και την αυτοτέλεια του κινήματος σημαίνει να πάμε δίχως αντιπροσωπίες κομματικές ή του σωματείου. να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε την μάχη ενάντια στο μνημόνιο και να πάμε παντού, να ανακαλύψουμε την άμεση δημοκρατία  στις γειτονιές κάθε δήμου, στα σωματεία, στους συνεταιρισμούς, στον τόπο εργασίας, στους αγώνες, στην οργάνωση της πολιτικής.
να μάθουμε όλοι απο την άμεση δημοκρατία επηρεάζοντας δραστικά τα πάντα και εμάς τους ίδιους και τις ίδιες.
είναι μια ευκαιρία μέσα από αυτήν την νέα ύπαρξη να συμβάλουμε ώστε να δημιουργηθεί το περιβάλλον που οι επιθυμίες όλων μας θα αγγίξουν την ουσία των αναγκών μας δημιουργώντας μια ανάλογη κοινωνία.

Είναι κουραστικό να επαναλαμβάνουμε στον κόσμο συνεχώς την οικονομική του κατάσταση από τα μέτρα λιτότητας και τις δυσκολίες της ζωής με αφορμή την κρίση.

Είναι πολύ άσχημο να αναφέρεις το πως ζουν οι άλλοι ενώ, εσύ δεν ζεις την ίδια φτώχεια, τα ίδια ζόρια. Άλλο τόσο αν είσαι βουλευτής, επαγγελματίας πολιτικός – συνδικαλιστής και συνδικαλίστρια, κρατικός υψηλόμισθος, μητροπολίτης και όλα τα τυχερά της πολιτικής οικονομίας..

Δεν συγκινούν τα λόγια των χορτάτων, τα αυτιά των πεινασμένων. Είναι τα αυτονόητα που δεν τα κουβεντιάζουν και δεν τα αποφεύγουν, απλά, αφού τα ζουν, περιμένουν να ακούσουν κάτι νέο, κάτι που μπορεί να τους εμπνεύσει, ακόμα και να τους ξεγελάσει, αλλά όχι και να ακούν για τις δυσκολίες τους από αστούς και μικροαστούς.

Αυτό που συγκινεί είναι οι προτάσεις διεξόδου, τα πολιτικά λόγια που ξεσηκώνουν τα μυαλά γιατί προσφέρουν εικόνες από άλλο τοπίο. Κάτι τέτοιο κάνουν τα δημαγωγικά λόγια αλλά και τα ριζοσπαστικά, επαναστατικά.

Η διαφορά είναι ότι ο ριζοσπαστικός και επαναστατικός λόγος-αν είναι τέτοιος- βάζει σε κίνηση και τον άνθρωπο, τον ‘μετατρέπει’ σε συλλογικό άτομο που γίνεται μέρος των ιδεών,

στοιχείο της λύσης, πρωταγωνιστή στην ζωή του.

Οι εκλογές όμως δεν έχουν την ίδια σημασία, το ίδιο νόημα για όλο τον κόσμο. Άλλη προσέγγιση έχει ο αντιεξουσιαστής, ο αριστερός και η αριστερή, άλλη έχει ο καθεστωτικός, ο φιλελεύθερος, ο δεξιός, ο φασίστας, όπως και ο αφελής, ο αδιάφορος, ο διαφημιστής, ο δημαγωγός, ο επιχειρηματίας, η υπάλληλός του, η μετανάστρια που προσέχει τα παιδιά του.

Το ίδιο διαφορετική είναι και η προσέγγιση του κόσμου για τις δημοτικές εκλογές και ακόμα διαφορετικά αυτήν την εποχή που η κυβερνητική πολιτική μας έβαλε στον μύλο του ΔΝΤ για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Η κυβέρνηση κερδίζει στις κινήσεις της γιατί έχει αποσπάσει την συνοχή του κόσμου για τον μονόδρομο της πολιτικής της.

Σ αυτές τις εκλογες καθήκον μας είναι να σπάσουμε την κυβερνητική κυριαρχία, να συμβάλουμε ώστε την επομένη των εκλογών να μην έχει την συνοχή που έχει, να δημιουργηθούν ρήγματα, να αμφισβητηθεί ο μονόδρομος και να δοθεί στον κόσμο μια εικόνα διεξόδου, μια προοπτική να αλλάξουμε το τοπίο, να έρθουν τα πάνω κάτω.

Αυτό απαιτεί από την πλευρά μας συστράτευση με ενιαία εκφορά λόγου και πράξης, δημιουργία παραδειγμάτων για το τι εννοούμε αυτοδιοίκηση και αλληλεγγύη την περίοδο της κρίση.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο κόσμος περιμένει τόσο την ανάλυσή μας για την κρίση όσο την κοινή μας παρουσία για την προσέγγιση του κόσμου σηματοδοτώντας την άλλη πλευρά της λύσης..

Σ αυτήν την φάση που είμαστε, με τα τόσα κοινωνικά, οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος αρκεί να βγούμε όλοι και όλες μαζί και να απαγγείλουμε ενα αδιάφορο αλλά γνωστό ποίημα, τότε περισσότερη αποδοχή θα έχουμε απ΄ ότι τώρα που ακούγονται διαφορετικές απαγγελίες και ας υποθέσουμε ότι έχουν όλες το δίκιο τους.

Τα προγράμματα δυστυχώς ελάχιστοι τα διαβάζουν και παρόλα αυτά ο κόσμος διαμορφώνει τις επιλογές τους.

Κάτι προφανώς μετράει για τον καθένα και την καθεμία χωριστά και παίρνει την απόφαση. Κάτι η ιδεολογία, κάτι η προκατάληψη, οι αρκετές φιλοδοξίες, το στρεβλό ατομικό συμφέρον, το σόι που έχει υποψήφιο, η ανάγκη για μια θέση εργασίας ή μια θέση στον μύθο, η αυταπάτες γενικότερα πως με μία ψήφο θα σωθεί ο κόσμος όλος ή ότι θα σωθείς εσύ (κάποιοι φυσικά σώνονται), όπως και η συνείδηση της κατάστασης και των αιτιών της.

Όλα αυτά είναι η σημερινή κατάσταση και σ αυτήν θα πρέπει να δράσουμε με τους πιο αξιοπρεπείς όρους αλλά κυρίως με την αξίωση ότι λειτουργούμε με την ιδιότητα του κομματικού μέλους και όχι ως προσωπικότητες και ντίβες της παρέας μας, της ομάδας μας, της τάσης και τέλος κάποιου γραφειοκρατικού-πολιτικού οργάνου.

Στις εκλογές ποτέ δεν έχουν αξία τα ‘αν’ μιας άλλης κατάστασης και όποιο κόμμα πορεύεται με τις φαντασιώσεις που προκαλεί η πολιτική του συνείδηση ξεκομμένα από την κοινωνική κατάσταση καταλήγει στο περιθώριο.

Αυτή η πολυδιασπαστική εικόνα την περίοδο των εκλογών την εισάγουν στην κοινωνία μας αριστερές δυνάμεις και δεν μας την επιβάλει κανένας εχθρός. Είναι κατάντια του μικροπολιτικού, των ατομικών και ομαδικών φιλοδοξιών, της υπερβολής απέναντι στις εκλογές, που ενώ υπερέχει το πολιτικό, ο αριστερός βερμπαλισμός απογειώνει την υπερβολή με απαιτήσεις κοινωνικής αντιστοίχησης.

Σ αυτήν την περίπτωση όποια πλευρά και να έχει δίκιο δεν θα το βρει στις εκλογές γι αυτό και ποτέ τα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα δεν διασπούν την εκλογική εικόνα και προβάλουν τις ενστάσεις τους μετά τις εκλογές.

Επίσης όταν τα στελέχη διαφωνούν και δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους παραιτούνται τουλάχιστον από τα αξιώματα χάνοντας τα προνόμια που έχουν και δεν γίνονται χάριν αυτών σημαιοφόροι άλλων ομαδοποίησεων.

Μας έχει μείνει περίπου ένας μήνας ως την κάλπη, ας το καταλάβουμε καλά και ας συμβάλουμε ώστε να σπάσει η κυβερνητική πολιτική κάτι που ξέρουμε ότι είναι προς όφελος της κοινωνίας γιατί θα εισάγουμε στον κόσμο μια πολιτική απορία και όχι τον κανιβαλισμό μας.

Καρανικας νικος κπε συν

Το τελευταίο διάστημα η αριστερά παρουσιάζει την αδυναμία της να παρέμβει και να κάνει την κρίση ευκαιρία, για τις κοινωνικές δυνάμεις που όλα αυτά τα χρόνια είναι εξαρτημένες για διάφορους λόγους από τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, κόσμος που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ διαφοροποιείται διακριτά από την κυβέρνηση, λόγο των μέτρων που παίρνει και πλήττουν όλους τους εργαζόμενους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και την νεολαία.

Όπως φαίνεται το μνημόνιο θίγει τόσους και τόσο που άρχισε να εκδηλώνετε μαζική δυσαρέσκεια στα απλά μέλη-φίλους και στα στελέχη, με δημόσιες διαφοροποιήσεις και διαγραφές.

Όλα τα τελευταία χρόνια που το ΠΑΣΟΚ ασκούσε αντιλαϊκή πολιτική και ξεπουλούσε τον δημόσιο πλούτο, υποβαθμίζοντας την παιδεία και την υγεία και γενικεύοντας την πολιτική που αντιμετωπίζει τα πάντα ως εμπόρευμα, ελάχιστες διαφοροποιήσεις είχαμε από τα στελέχη και τα μέλη του.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι αλλιώς, φέρνοντας την κοινωνία σε κατάσταση ανοχής και αμηχανίας, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα από την λύση που προτείνει η κυβέρνηση με τα παπαγαλάκια της στα Μ.Μ.Ε..

Μέσα σ αυτήν την συγκυρία έχουμε τις εκλογές για τοπική αυτοδιοίκηση, όπου ‘μνημόνιο’ και ‘Καλλικράτης’ πρωταγωνιστούν διαλύοντας κάθε νόημα αυτοδιοικητικό και την κυβέρνηση να προσπαθεί να συγκρατήσει τον κόσμο της με δημαγωγίες, εκβιασμούς και χυδαίους τακτικισμούς με απώτερο σκοπό να καταγράψει τις λιγότερες απώλειες ώστε να συνεχίσει την επίθεσή της προς την εργατική τάξη, την κοινωνία..

Η ΝΔ με το Σαμαρά δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να δημαγωγήσουν, μιλώντας αόριστα ενάντια στο ‘μνημόνιο’.

Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς ως αριστερά αυτήν την περίοδο και όχι γενικά τι θα κάναμε σε ομαλή περίοδο και συνάμα να υπερασπιστούμε την αντίληψη μας για την τοπική αυτοδιοίκηση δημιουργώντας ένα ρεύμα ενάντια στο μνημόνιο.

Τόσο ο συνασπισμός όσο και ο συριζα έχουμε αποφασίσει ότι σ αυτή τη συγκυρία πρέπει να συνδράμομε ώστε να διευκολύνουμε την δημόσια έκφραση διαφωνίας του κόσμου που ενώ κατάγεται από το ΠΑΣΟΚ διαφωνεί με το μνημόνιο και τον Καλλικράτη και είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί μαζί μας στις εκλογές.

Αν αδιαφορήσουμε για την δυσαρέσκεια που υπάρχει από την πλευρά του κόσμου του ΠΑΣΟΚ και αρκεστούμε σε ρητορείες, και υποθέσεις, θα καταλήξουμε να λειτουργούμε με βάση το συναίσθημα και μια ‘εγωιστική’ αριστερή αισθητική.

Η εποχή όμως απαιτεί να σκεφτούμε και να δράσουμε πολιτικά γνωρίζοντας ότι τόσα χρόνια σε ελάχιστες πόλεις έχουμε δημιουργήσει σταθερές σχέσεις με άξονα την τοπική αυτοδιοίκηση, την αυτοδιαχείριση, την άμεση δημοκρατία, την αλληλεγγύη, την κοινωνική χειραφέτηση ώστε η ρήξη με τον Καλλικράτη και το μνημόνιο να είναι υπόθεση απλού συντονισμού.

Να σκεφτούμε και να πράξουμε πολιτικά ως αριστερά δεν σημαίνει να πράξουμε δημαγωγικά, γιατί δημαγωγία είναι να αποφασίζεις κάτι και να πράττεις αλλιώς επειδή διευκολύνει προσωπικές στρατηγικές ή γιατί η δυσκολία να επινοήσεις και να χαράξεις την ανάλογη τακτική, και να την δικαιολογήσεις, σε οδηγεί σε γνώριμες τακτικές ασάφειας προς γενικά καταγγελτικά καλέσματα και δικαιολογίες αριστερού ήθους..

Αντιθέτως στην περίπτωση μας σημαίνει ότι πρέπει να βρεθούμε με ανθρώπους που πριν ένα διάστημα διαφωνούσαμε και τους καταγγέλαμε για την υποστήριξη τους σε αντιλαϊκές, δεξιές πολιτικές και σήμερα διαφωνούν.

Σημαίνει να χρησιμοποιήσουμε την τέχνη της πολιτικής δίχως να κοροϊδεύουμε ή να σνομπάρουμε τον βαθμό συνείδησή τους. Να δεχτούμε ότι κάνουμε προσπάθεια με αυτόν τον κόσμο να αναδείξουμε την αριστερή κριτική στην κρίση και να γίνει χρήση της δυνατότητας να συνομιλήσουμε στην κατεύθυνση αριστερών προτάσεων.

Να σπάσουμε την κυρίαρχη αντίληψη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος και να προωθήσουμε την αντίληψη της αριστερής διεξόδου και να την διαδίδουν τα ίδια τα διαφωνούντα μέλη του ΠΑΣΟΚ στην ταραγμένη κοινωνία του ΠΑΣΟΚ.

Να οργανώσουμε ανοιχτές εκδηλώσεις με ομιλητές από την πλευρά αυτού του κόσμου μαζί με δικά μας μέλη και εκεί να οργανώσουμε επιτροπές ενάντια στα μέτρα, με άμεση εμπλοκή του κόσμου και με δημοκρατική, κινηματική διαδικασία ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε και να παρεμβαίνουμε στην εκλογική ενότητα που θα προκύψει.

Δεν γίνετε να αγνοήσουμε την συγκυρία και να μιλάμε σαν να είμαστε σε άλλη κατάσταση ώστε να αρκεί μια καταγραφή εκλογική.

Μια ήττα εκλογική του ΠΑΣΟΚ αυτήν την περίοδο με αντίστοιχη επιτυχία των ψηφοδελτίων αυτής της συνεργασίας δημιουργεί στους κόλπους αυτής της κοινωνίας την συνθήκη απονομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής, βάζοντας τον συριζα στο επίκεντρο των εξελίξεων.

Αν ο συριζα ήταν μια δύναμη που ήταν μακρυά από τους αγώνες των εργαζομένων τότε θα έλεγα ότι αυτή η τακτική είναι δημαγωγική πολιτική που αδιαφορεί για τις κοινωνικές διεργασίες. Όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όποια πέτρα και άν σηκώσεις ο συριζα με τα μέλη του είναι εκεί, δίνοντας τον καλύτερο του εαυτό για την ανάδειξη λύσεων και αγωνιστικού φρονήματος.

Γιαυτό και δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε συναισθηματισμούς που διευκολύνουν διασπαστικές λογικές και προσωπικές στρατηγικές.

Έχουμε πολύ λίγο χρόνο μπροστά μας για να οργανώσουμε μια τακτική που προσδοκά την συνάντηση με ανθρώπους που, ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια χειροκροτούσαν ή σιωπούσαν, σήμερα διαφοροποιούνται από την κυβερνητική πολιτική και μας επιλέγουν για συνεργασία.

Κανείς δεν είπε ότι αυτή η συνεργασία σημαίνει αλλαγή του χαρακτήρα μας και άλλο τόσο δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ γίνανε σύντροφοί μας στην στρατηγική του σοσιαλισμού. Επίσης ας κρατήσουμε την επιφύλαξή μας ότι κάποια στελέχη από το ΠΑΣΟΚ ψάχνουν σε μας την πολιτική τους καριέρα και την αυριανή δυναμική επιστροφή με νέους όρους στο ΠΑΣΟΚ.

Ν α κρατήσουμε όμως στο μυαλό μας ότι αυτοί είναι λίγοι σε σχέση με τον κόσμο που θα συναντηθούμε και ότι αν εμείς με ξεκάθαρες θέσεις έχουμε συνδράμει προς όφελος της κοινωνίας με γνώμονα την ανατροπή της κατάστασης, προβάλλοντας την πολιτική κουλτούρα μιας δημοκρατικής κινηματικής διαδικασίας, τότε μόνο κέρδος θα έχουμε και σαν άνθρωποι και σαν συριζα αλλά και ως κοινωνία.

Καρανίκας Νικος συν

υ.γ

Είναι προφανές ότι όταν επικαλούμαι τον συριζα δεν εννοώ το μέτωπο του Αλαβάνου, κοε, δεα, λόγο έλλειψης αυτής της δημοκρατικής και κινηματικής κουλτούρας αλλά λόγο της διάσπασης που έχουν επιλέξει με αρχή την περιφέρεια αττικής.

Ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία είναι το πρόταγμα της αριστεράς μας ενώ με το προγραμματικό και το το 6ο συνέδριο του ΣΥΝ έχει αποσαφηνιστεί ποια είναι η σχέση όχι μόνο του κεφαλαίου αλλά και του κράτους με-για την στρατηγική του σοσιαλισμού.

Η αριστερά από το 1917 και μετά, έχοντας στο μυαλό της την επιτυχία αυτής της επανάστασης, αδιαφόρησε για τις πολιτικές εκτιμήσεις των μεγάλων επαναστατών της 1ης διεθνούς και πιο συγκεκριμένα του Κ. Μαρξ για το νόημα της πρώτης προλεταριακής επανάστασης, το 1871 και την δημιουργία της Παρισινής κομμούνας, δηλαδή της αυτοδιαχείρισης του Δήμου του Παρισιού.

Αυτή η αδιαφορία χάριν της αποτελεσματικότητας του ’17 την έστρεψε στην διεκδίκηση ενός εργατικού κράτους, ενός σοσιαλισμού με κεντρική, κρατική, δομή και απομάκρυνσης, αποδυνάμωσης της λαϊκής συμμετοχής από την οργάνωση της πολιτικής διαχείρισης της καθημερινότητάς της ,του πρωταγωνιστικού της ρόλο στην ζωή της και την εργασία της, εκεί που ζει.

Σόλο τον κόσμο, η κομμουνιστική αριστερά ιδίως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, διαμόρφωσε την ταυτότητά της από αυτήν την πολιτική και έτσι διαμορφώθηκαν οι πολιτικές… και τα μέλη της.

Το αποτέλεσμα ήταν να αντιμετωπίζει την τοπική κοινωνία και την γειτονιά ως ρομαντικά κατάλοιπα μιας άλλης εποχής ή ως εργαλείο για το μακρύ χέρι της κεντρικής πολιτικής.

Πρακτικά αυτό σήμαινε ότι η οργανωτική και πολιτική δουλειά των οργανώσεων μας ήταν στραμμένη στην διεκδίκηση μιας άλλης κρατικής πολιτικής και την ανάθεση, δραστηριοποίηση όλων των πεδίων γύρω απ αυτήν.

Έτσι φτάσαμε σήμερα στις περισσότερες πόλεις να τρέχουμε τελευταία στιγμή για κατάρτιση ψηφοδελτίων, δίχως την συνεπή σχέση μας με τον κόσμο μέσα από την δράση για τα καθημερινά που είναι και αντανάκλαση του συστημικού προβλήματος.

Η κρίση για την οποία μιλάει όλος ο κόσμος, βάζει την αριστερά σε καθήκοντα που δεν είναι μαθημένη, ούτε και εξοικειωμένη. Μιλάμε για δίκτυα αλληλεγγύης, κινήσεις πολιτών στις γειτονιές ενάντια στα μέτρα, λαϊκές συνελεύσεις, σχέσεις με τον κόσμο του καθημερινού αγώνα για την επιβίωση, στην δουλειά, την πόλη, το χωριό και δεν έχουμε καθημερινές, σταθερές, κοινωνικές-πολιτικές σχέσεις.

Σχέσεις δημιουργίας ενός περιβάλλοντος ισότιμης συνεργασίας για την ανάπτυξη συλλογικών και προσωπικών σχέσεων που θα στηρίζονται στην αλληλεγγύη, στην αλληλεπίδραση, την κατάθεση από εμάς της διαθεσιμότητάς μας και όχι της χειραγώγησης και καθοδήγησης του κόσμου, (το ότι είμαστε κόμμα-συλλογικότητα που μελετάει και αναλύει, δε σημαίνει ταυτόχρονα ότι έχουμε το δικαίωμα να ασκούμε ως δάσκαλοι εξουσία στον απλό κόσμο που δεν ζει συλλογικά και δεν έχει διαμορφωμένη όπως εμείς ‘άποψη για όλα’ ).

Δεν έχουμε συμβάλει στην διαμόρφωση κοινοτικής και δημοτικής κουλτούρας, ώστε τώρα που επιβάλλεται ο ‘Καλλικράτης’ να αντισταθεί ο κόσμος και να υπερασπιστεί την συμμετοχή του στην διαμόρφωση της δημοτικής πολιτικής.

Με τον ίδιο τρόπο είμαστε πολύ πίσω από την ανάγκη για διαμόρφωση συνθηκών αλληλεγγύης μεταξύ των κατοίκων για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Αν και τα ζητήματα κοινωνικής οργάνωσης της καθημερινότητας είναι πίσω από τις ανάγκες και με την πολιτική συγκρότηση της αντίστασης σε ανάλογη ανεπάρκεια αυτό δεν σημαίνει ότι για την αριστερά τα πράγματα είναι αδύνατα για το μέλλον.

Αντιθέτως τα τελευταία χρόνια όλα κινούντα στην κατεύθυνση της συνεννόησης στο κοινωνικό πεδίο για την αντιμετώπιση προβλημάτων και την δημιουργία συλλογικοτήτων που υπερασπίζονται ελεύθερους χώρους που κινδυνεύουν από την ανάπτυξη και ‘αξιοποίηση’ του κάθε χώρου εμπορικά.

Συνεννοήσεις, συναντήσεις, ομαδοποιήσεις, πειραματισμοί για την συλλογική διαχείριση των ζητημάτων που μπορεί να μην είναι στις πολιτικές ατζέντες των κεντρικών πολιτικών όμως είναι ζητήματα κεντρικά για την ζωή μας, όπως η βλαπτικότητα των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, τον λιθάνθρακα, την εκτροπή του ποταμού Αχελώου, την μόλυνση των ποταμών από την μικρή και μεγάλη βιομηχανία και την βιομηχανική κτηνοτροφία- γεωργία της ορμόνης, των φυτοφαρμάκων, των μεταλλάξεων.

Ζητήματα που δια περνάνε την πόλη και το χωριό δημιουργώντας προβλήματα όχι μόνο στην εργασία αλλά περιβαλλοντολογικά και διατροφικά.

Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τους δικούς της δρόμους, τις δικές της ταυτότητες, τα δικά της αιτήματα.

Έχει τους δικούς της ρυθμούς, την δικιά της τακτική, την υπομονή για την ασυνέχεια της δράσης, την υπομονή για την κατανόηση της, θέλει δουλειά μυρμηκιού. Έχει την δυνατότητα να αποκαλύπτει την τακτική και την στρατηγική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων σε καθημερινή βάση φέρνοντας τους πολίτες αντιμέτωπους με όλη την πολιτική πραγματικότητα.

Το κίνημα για αυτοδιοίκηση των πόλεων πρέπει να δώσει την προοπτική για μια άλλη κοινωνία, όπου οι πολίτες της, άντρες γυναίκες παιδιά θα είναι μέτοχοι, πρωταγωνιστές της ζωής της πόλης, νοώντας την ως κοινωνία και όχι ως εμπόρευμα. Μια κοινωνία που θα χειραφετήται καθώς παλεύει για την απελευθέρωσή της από την κρατική εξάρτηση και την ιδιώτευση στην παραγωγή αγαθών και πλούτου.

Μια πόλη κοινωνία που θα χειραφετούνται τα μέλη της μέσα από την συνεργασία για την διαχείριση της κατοικίας, του δρόμου, της γειτονιάς, της πόλης. Μέσα από συνεταιρισμούς για παραγωγή και διανομή των αγαθών που χρειάζεται ο ίδιος ο άνθρωπος, για την αναπαραγωγή του, την ανάπτυξη των ικανοτήτων του, για τον πολιτισμό.

Αυτή η στρατηγική για την πόλη, για την αυτοδιαχείριση της από τους πολίτες της, για την δημοκρατία ως τα άκρα της στην οικονομία και την πολιτική είναι ο δρόμος για τον σοσιαλισμό, είναι ο σοσιαλισμός (ο Κ.Μαρξ την αυτοδιοικούμενη πόλη την χαρακτήριζε ως ένα άλλο ‘κράτος’, δικτατορία του προλεταριάτου δηλαδή σοσιαλισμό και έκανε αυστηρή κριτική στους συντρόφους στην Γερμανία του προγράμματος της Γκότα για το κράτος που πρότειναν).

Είναι λοιπόν άξιο απορίας πως γίνετε να έχει αφεθεί η πόλη στην μοίρα της αγοράς και του κεφαλαίου και η αριστερά να την αντιμετωπίζει μόνο εκλογικά;

Ας δούμε αυτές τις εκλογές, την περίοδο της κρίσης, ως ευκαιρία να συναντηθούμε με τον κόσμο της γειτονιάς και τις συλλογικότητες της όχι για να συμμαχήσουμε εκλογικά αλλά για να συμβουλευτούμε και να εμπλουτίσουμε τα προγράμματά μας και να βάλουμε τις βάσεις για σταθερές και ισότιμες σχέσεις.

Καρανίκας Νίκος

Στο πνεύμα του Πρωταγόρα ενάντια στον ‘Καλλικράτη’

Σ’ αυτές τις εκλογές για Τ.Α, η κυβέρνηση θέλει να μην εκτεθεί με πρωτοκλασάτα στελέχη της, γιατί θα βρεθούν στην δύσκολη θέση να αντιμετωπίσουν τον ‘Καλλικράτη’ και ένα μνημόνιο αντιλαϊκό, δηλαδή θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την οργή του κόσμου.

Στην Θεσσαλονίκη, κάποιες συλλογικότητες θεωρούν ως κυρίαρχο ζήτημα γι’ αυτές τις εκλογές την απαλλαγή του δήμου από την Ν.Δ αδιαφορώντας για την συγκυρία που χαρακτηρίζεται από την κρίση.

Η ελληνική εποχή χαρακτηρίζεται από την πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που συμμαχεί με το ελληνικό κεφάλαιο, το ΔΝΤ, και τα μουτζαχεντιν τμήματα της ΕΕ, ώστε να φέρουν τους εργαζόμενους και το ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον σε συνθήκες φτώχειας και ανέχειας δίχως δυνατότητες, δικαιώματα και προοπτική.

Για την ‘Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας’ οι βασικές αρχές συγκρότησής της και η μέχρι σήμερα δράση της στα ζητήματα του δήμου την βάζουν εκτός της ‘δια παραταξιακής σύμπραξης’, γιατί στερείται κάθε κινηματικής δημοκρατικής διαδικασίας και αποφεύγει να πάρει θέση στην συγκυρία.

Για την ‘Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας’ το ‘αντί-δεξιό’ σύνδρομο είναι η καθημερινή του αντιπαράθεση με την δεξιά πολιτική και αυτήν την εποχή την διαχειρίζεται κεντρικά το ΠΑΣΟΚ και τοπικά η ΝΔ.

Όλο αυτό το διάστημα η δημοτική μας κίνηση υπερασπίζεται την πόλη ως κοινωνία, τους ανθρώπους της πρωταγωνιστές στην διαχείριση της πόλης, τον χώρο ως τόπο για ελεύθερη χρήση για δημόσια έκφραση, τα κοινωνικά αγαθά δημόσια και ελεύθερα, τους θεσμούς της πόλης συμμετοχικούς και άμεσα δημοκρατικούς.

Γιαυτό και βρεθήκαμε στις γραμμές του αγώνα για την ακύρωση της υποθαλάσσιας οδικής αρτηρίας, τον δημοτικό χαρακτήρα των μαζικών μέσων μεταφοράς, για τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού (ευαθ), για σχολική στέγη σε κάθε γειτονιά, την γενίκευση των προγραμμάτων πρόνοιας, τον αντί εμπορευματικό χαρακτήρα των ελεύθερων χώρων…τον συμμετοχικό προϋπολογισμό.

Δεν μας φτάνει δηλαδή η πτώση του δεξιού δήμου γιατί είναι ‘πταίσμα’ μπρος σ’ αυτά που διακυβεύονται αυτήν την εποχή για την καθημερινότητα των ανθρώπων αυτής της πόλης και πιο συγκεκριμένα για τον εργαζόμενο κόσμο που θίγετε από τα αντιδραστικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΛάΟΣ και ΝΔ παίρνει τα μέτρα της και κάνει τα σχέδια της. Αυτή η κοινοβουλευτική συμμαχία γνωρίζει όπως και εμείς ότι δεν έρχεται μια μπόρα που γρήγορα θα λήξει, αλλά γενικευμένη μακροχρόνια φτώχεια από την μείωση των μισθών μας και την ακρίβεια των αγαθών, απολύσεις, κλείσιμο δημοτικών υπηρεσιών πρόνοιας, εμπορευματοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών, υποβάθμιση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και καταστολή κάθε διαφοροποίησης από την κυρίαρχη πολιτική.

Θα φτάσουμε στην περίοδο των εκλογών, με τα περισσότερα ΜΜΕ και την κυβερνητική συμμαχία, να μας λένε πόσο απαραίτητες είναι οι απολύσεις και οι μειώσεις των μισθών μας, ότι η πώληση του νερού σε ιδιώτες και η μετατροπή του σε κερδοφόρο εμπόρευμα είναι ο μονόδρομος για να αντέξουμε στην κρίση.

Θα μας κατηγορούν που θα διαδηλώνουμε για κοινωνική πρόνοια και θα σωπαίνουν που δεν θα έχουμε ‘βοήθεια στο σπίτι’, θα στέλνουν τα γερόντια στα δικαστήρια που διεκδικούν μακροζωία, θα είναι βάρος και οικονομική χασούρα οι ανήμποροι για λόγους υγείας, άχρηστα τα σχολεία, εμπόρευμα η γνώση, τα νοσοκομεία,.οι δρόμοι, τα λιμάνια.

Θα απαιτούμε συμμετοχή στην διοίκηση κάθε δημόσιου, δημοτικού οργανισμού και θα μας λένε πόσο χρονοβόρα και αντί παραγωγική είναι η δημοκρατία..

Για τις μεγάλες πόλεις θα μας λένε ότι οι ελεύθεροι χώροι είναι οικονομικά ασύμφοροι και θα βλέπουν παντού την ‘αξιοποίηση’ και την ανάπτυξη, έχοντας στο μυαλό τους την πόλη ως εμπόρευμα.

Θα βγαίνουν στα μμε και στα δημοτικά συμβούλια και θα μας μιλάνε για τις γειτονιές αλλά μόνο για να τις γεμίσουν αστυνομία, για να κλειστούμε στα σπίτια, να μη μιλάμε σε κανέναν γιατί όλος ο κόσμος είναι ξένος και άρα επικίνδυνος, και ακόμα παραπάνω τώρα που θα είναι και πιο φτωχός.

Γι αυτό δεν μπορούμε να συμπράξουμε όχι μόνο με την ΝΔ στην πόλη αλλά κυρίως με το ΠΑΣΟΚ που ηγείται της αντιλαϊκής πολιτικής, που επέβαλε τον ‘Καλλικράτη’ και την συρρίκνωση της δημοκρατίας στους δήμους και τις κοινότητες.

Δεν μπορούμε να συμπράξουμε ούτε με επιχειρηματίες που θεωρούν τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης απαραίτητα για την κρίση ή με την κραυγαλέα προσωπική φιλοδοξία..

Μπορούμε όμως να βρεθούμε και να συνεννοηθούμε με συλλογικότητες και άτομα που είναι ενάντια στον ‘καλλικράτη και το μνημόνιο, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και στην σύμπραξη με το κεφάλαιο για την κατασκευή και διαχείριση κοινωνικών έργων (σδιτ).

Να συναντηθούμε με άτομα και συλλογικότητες που βρεθήκαμε και βρισκόμαστε για τα ζητήματα της γειτονιάς, της καθημερινότητας, για την υπεράσπιση των κοινωνικών δημόσιων αγαθών, για την σχολική στέγη, για την βλαπτικότητα των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, για την βλαπτικότητα των ι.χ αυτοκινήτων, την βλαπτικότητα του ρατσισμού, της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, την βλαπτικότητα γενικά από την παραίτηση από τον αγώνα για μια αυτοδιοικούμενη βιώσιμη πόλη με δημοκρατία και ελευθερία.

Από μια τέτοια ανοιχτή, κινηματική, δημοκρατική διαδικασία θα προκύψει η διεύρυνση των δημοτικών μας κινήσεων, η δημιουργία νέων συμμαχιών και σχημάτων και τέλος η ανάδειξη ψηφοδελτίων και επικεφαλής που θα αντιστοιχούν σε μια τέτοια διαδικασία και πολιτική για την πόλη.

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για συλλογικότητες και πρακτικές που θα αναγνωρίζουν τα θύματα της κυβερνητικής πολιτικής και της κρίσης και θα στέκονται αλληλέγγυες στις γειτονιές.

Σχήματα που κατανοούν την δυσαρέσκεια των πολιτών και τους λόγους που εξεγείρονται και προσπαθούν να συμβάλουν στην οργάνωση της αγριότητας πριν καταλήξουμε στην βαρβαρότητα της ιδιώτευσης.

Δεν έχουμε πολύ καιρό μπροστά μας για να αναλωνόμαστε σε τυχοδιωκτισμούς αντιδεξιών συμμαχιών και είναι η ώρα να οργανωθούμε για τις ανάγκες του καιρού μας.

Να αγωνιστούμε για βιώσιμες πόλεις, ελεύθερες, αυτοδιοικούμενες, δικτυωμένες, και αλληλέγγυες

καρανικας νικος

μέλος της δημοτικής κίνησης ΄Θεσσαλονίκης των πολιτών και της οικολογίας’

http://karanikas.wordpress.com/

Να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν διεισδύσει στα σπίτια του κόσμου όχι μόνο μέσα από τα μ.μ.ε, αλλά μέσω ενός ρουσφετιού, μιας διευκόλυνσης, ενός δανείου, έναν διορισμό, έναν μύθο, με την αναμονή.

Αυτό το σύστημα σχέσεων και διαπλοκής ερεθίζει τους εγκεφάλους μας με τις αξίες του κέρδους, της συσσώρευσης, της ανάπτυξης- προόδου, της κατανάλωσης, του ανταγωνισμού, των καταναγκασμών, της εξουσίας, της κυριαρχίας, της ιδιώτευσης.

Εν ολίγοις, αυτή η κοινωνία δεν ευνοεί την ανάπτυξη αξιών όπως η αλληλεγγύη, η ευημερία, η ευχαρίστηση, η συνεργασία, το παιχνίδι, η σχόλη, η ισότητα, η ελευθερία.

Για να ερεθιστεί ο άνθρωπος από αξίες, θα πρέπει να επηρεαστεί από το ανάλογο περιβάλλον, στο οποίο θα αναδεικνύονται οι αξίες και θα αποτελούν το παράδειγμα. Με απλά λόγια, ο κόσμος να αναγνωρίζει αυτές τις αξίες σε εμάς μέσα από την δράση, τον τρόπο που ζούμε και αγωνιζόμαστε.

Στην περίπτωση της αριστεράς, στον ΣΥΝ και στο Σύριζα το τοπίο τείνει να γίνει αποκρουστικό. Φαινόμενα ιδιοτέλειας με ιδεολογικά προσχήματα και ζήλος για θέσεις εξουσίας (κομματικές και κρατικές) έχουν γίνει μόνιμα χαρακτηριστικά.

Αυτό το τοπίο δεν είναι τυχαίο, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Είναι εδώ και χρόνια προδιαγεγραμμένο όχι από τη μοίρα αλλά από τη δομή του, από τον τρόπο λειτουργίας και ύπαρξής του, αποτυπώνοντας νοοτροπίες, θέσεις και στρατηγικές.

Όχι μόνο στην Ελλάδα και ιδιαίτερα όχι μόνο στον Συν, όλα τα πυραμιδικά κόμματα κάπως έτσι καταλήγουν είτε προέρχονται από την Φιλελεύθερη, είτε από την Λενινιστική σχολή.

Αυτού του είδους οι συλλογικότητες με την πάροδο του χρόνου αλλοτριώνονται και αναπαράγουν την ολιγαρχία τους. Καθότι, στην περίπτωσή μας, ολιγαρχία είναι ένας ηγετικός πυρήνας όταν βρίσκεται σ’ αυτό το αξίωμα για δεκαετίες, έστω και με την εκλογική συμφωνία των μελών και καθορίζει το μέλλον τη συλλογικότητας, υπό την ηγεμονία των ιδεών- μηχανισμών της και με την επετηρίδας της.

Η ‘’ανανέωση’’ – αναπαραγωγή γίνεται από την γραφειοκρατία και από τα πιο ενεργά μέλη του κόμματος και η αφομοίωση τους είναι ζήτημα χρόνου. Όλη αυτή η κατάσταση αντανακλάται και στην κοινωνία, κάνοντας τον Συν ένα κόμμα αστικών συμπεριφορών.

Έχουμε μπει στον 21^ο αιώνα και πρωταγωνιστεί η οικονομική κρίση σ’ όλο τον κόσμο. Σ’ αυτήν τη κρίση ο Συν έχει συμβάλλει με μια πρόταση στρατηγικής σημασίας και διεξόδου, σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και μακριά από τον κρατισμό που διακρίνει την αριστερά.

Η υλοποίησή του όμως χρειάζεται μια άλλη κατάσταση στην αριστερά, μια άλλη αριστερά. Να εμπνέει για την ανιδιοτέλεια, την δημοκρατία, την συντροφικότητα την αλληλεγγύη.

Να δημιουργεί από την φαντασία και την ευρηματικότητα ώστε όταν γειώνεται να μην θάβεται στον ρεαλισμό. Να μη σχεδιάζει με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την σωτηρία του κράτους. Να μη θέλει το κράτος επειδή δεν το έχει ανάγκη και δε το έχει ανάγκη όταν μέσα από την αμφισβήτηση και τον αγώνα για χειραφέτηση, δημιουργεί νέα ύλη και νέες κοινωνικές σχέσεις, προσωπικές σχέσεις, ανθρώπινες.

Να εμπνεύσουμε με την τόλμη μας να μπερδευτούμε με τον απλό κόσμο, να ακούσουμε, να μην σνομπάρουμε, να επηρεαστούμε και να επηρεάσουμε, να ενθαρρύνουμε, να μην ηγηθούμε, να μην τραβάμε τα ζητήματα από τα μαλλιά σαν καθηγητές αλλά και δίχως να μας παρασύρει το λαϊκό καφενείο.

Η κρίση που περνάμε έχει ενδιαφέρον γιατί είναι καθολική. Έχει επηρεάσει τις αξίες τόσο της πολιτικής οικονομίας όσο και τις κοινωνικές. Αυτό το μπλοκάρισμα έχει φέρει σε δύσκολη θέση όλα τα κράτη, όλους τους θεσμούς, ακόμα και εμάς.

Γι’ αυτό (και για πολλούς άλλους λόγους) οφείλουμε να ξαναδούμε όλες τις συλλογικότητες που έχει δημιουργήσει ο κοινωνικός ανταγωνισμός, η πάλη των τάξεων.

Να ξαναδούμε όχι μόνο τους θεσμούς που προέκυψαν από τον ταξικό συμβιβασμό αλλά και τους δικούς μας, αυτούς που προκύπτουν ως επιλογή μέσα από την πρόταση μας για μια άλλη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, μέσα από τις δυνατότητες που υπάρχουν και δεν τις βλέπουμε γιατί κοιτάμε ακόμα με την ίδια 92χρονη ματιά, από την ίδια οπτική γωνία. Αυτή καθορίζει ακόμη βήματα και σκέψεις.

Στην απορία του κόσμου για το τι θα γίνει μ’ εμάς, θα έλεγα ότι έχουμε μέλλον ούτως ή άλλος.

Είτε θα έχουμε μέλλον αναπαράγοντας το καθιερωμένο τοπίο του Συν, μέσα από την κρατική συνδρομή και χρησιμότητά μας [κουτσά στραβά, 3%-5% μπορεί πάντα να έχει ένα ρεφορμιστικό, φιλελεύθερο, ριζοσπαστικό ή και οπορτουνιστικό κόμμα, αρκεί να παρεμβαίνει αντιπολιτευτικά με συνέπεια στην Βουλή, στην ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ, τα επιμελητήρια...].

Είτε θα τολμήσουμε και θα ρισκάρουμε να έχουμε μέλλον προχωρώντας σε μια ριζοσπαστική ανανέωση, που θα βάλει τα μέλη σε κίνηση θεωρητική και πρακτική, μέσα από τον δρόμο της ριζοσπαστικής κριτικής, (θα είναι επώδυνο).

Να μετατρέψουμε το αδρανές σε δραστικό, κινηματικό. Να αλλάξουμε τρόπο, υιοθετώντας τρόπους που ήδη γνωρίζουμε (αλλά υποτιμάμε) μέσα από αυτοοργανωτικά πειράματα μικρής εμβέλειας που έχουν προκύψει στις γειτονιές του αστικού περιβάλλοντος (Urban) και στην ύπαιθρο, στο χωριό.

Να διαδώσουμε την εμπειρία και την γνώση που έχουμε για τις μορφές οργάνωσης αγώνων μεγάλης εμβέλειας, σ’ όλο τον πλανήτη, όπως το κοινωνικό Forum και τα αντιπολεμικά κινήματα.

Να δημιουργήσουμε παραδείγματα που θα εμπνεύσουν κόσμο, να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες μας δημιουργώντας νέους συνεταιρισμούς.

Η νέα γενιά αγωνιστών έχει προκύψει μέσα από τους δικούς της τρόπους διεκδίκησης και χειραφέτησης.

Μέσα από τις νέες συνθήκες εργασίας έχουν δημιουργηθεί νέες ενότητες και εμπειρίες. Συνδικάτα Βάσης που λειτουργούν ολομελιακά και αμεσοδημοκρατικά, κινήσεις και ομάδες για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων, για τα ποτάμια την ενέργεια, την διατροφή, την αποεμπορευματοποίηση χώρων και αγαθών, για την υπεράσπιση των μεταναστών, την μεταφορά, την γνώση, τον πολιτισμό.

Ο αγώνας της νεολαίας για το δημόσιο δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης (άρθρο 16) δεν κερδήθηκε τυχαία. Προέκυψε μέσα από αγώνες που σχεδιάστηκαν σε κατάσταση κατάληψης και επανοικιοποίησης των χώρων της εκπαίδευσης.

Διδάχτηκαν στην αυτοοργάνωση και έδωσαν στις ανοιχτές συνελεύσεις των σχολών τους, την δυνατότητα αγωνιστικών αποφάσεων.

Αυτή η οργανωτική πρακτική είναι η κουλτούρα μας, η κοινή εμπειρία που έχουμε σ’ αυτή τη χώρα όσοι και όσες πήγαμε γυμνάσιο, λύκειο ή τριτοβάθμια εκπαίδευση από το 1988 και μετά. Και δεν ξεχνιέται αυτή η δυνατότητα που έκατσε ως εμπειρία και έγινε συνείδηση σε χιλιάδες ανθρώπους, που την χρησιμοποιούμε ακόμα και σε ζητήματα πέραν της κεντρικής πολιτικής, στα σπίτια μας, στις παρέες, στις δουλειές.

Σήμερα δεν είμαστε στα καλύτερά μας ως Συν, αλλά δεν είμαστε και στο μηδέν. Έχουν περάσει 10 χρόνια και δυο συνέδρια, από τότε που κυρίαρχη αντίληψη ήταν ο προοδευτικός εκσυγχρονισμός της χώρας και οι υγιείς δυνάμεις του κεφαλαίου και της αγοράς, σύμμαχες δυνάμεις.

Πριν το 4^ο Συνέδριο και με πρόεδρο τον σ. Ν. Κωνσταντόπουλο αρχίσαμε να τρέχουμε και να διαδηλώνουμε στην Ευρώπη και να συνδιοργανώνουμε το Forum, τον Σύριζα και την αντινεοφιλελεύθερη κινηματική πολιτική. Στο 4^ο συνέδριο απλά άλλαξαν οι συσχετισμοί στην Π.Γ. στην ΚΠΕ και αποτυπώθηκε σε ντοκουμέντο επίσημο, αυτό που ήδη είχε αρχίσει’ η αριστερή στροφή.

Σήμερα έχουμε νεολαία που συνεχώς επιβεβαιώνει την δυνατότητα να αγωνιστεί με τις προηγούμενες γενιές για να αλλάξει τον κόσμο. Δοκιμάζει τρόπους για να εμπνεύσει την δική της γενιά σ’ ένα αγώνα μακροχρόνιο ανιδιοτελή με την κινηματική της κουλτούρα, για την κοινωνική και ατομική χειραφέτηση, για την επανάσταση του 21^ου αιώνα.

Αυτή η νεολαία όμως δεν θα τα καταφέρει αν ο τόπος υποδοχής είναι το κομματικό μας τοπίο που είναι όμοια οργανωμένο με το κράτος.

Ο γραφειοκρατικός μας τρόπος και ο κομματικός πατριωτισμός θα συμπαρασύρει και θα αλλοτριώσει όπως πάντα τα μέλη και θα τα αφομοιώσει σ’ αυτή τη δομή που τόσο καταγγέλθηκε αλλά ποτέ δεν πειράχθηκε.

Είναι ευκαιρία, αυτήν την κρίση να την αξιοποιήσουμε για να αλλάξουμε το τοπίο. Να γίνουμε μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος (άλλη επιλογή δεν υπάρχει).

Να τολμήσουμε πρώτα απ΄ όλα να συζητήσουμε οργανωμένα και δημοκρατικά τις αλλαγές στην λειτουργία του συν, σε σχέση με την στρατηγική μας με τον Σύριζα όπως διαμορφώνετε και μέσα από το πρόγραμμα που ψηφίσαμε στο διαρκές.

Να ξανά ορίσουμε τον κομμουνισμό ως προοπτική αυτού του αγώνα και να αντιληφθούμε οτι δεν περνάει από τον δρόμο του κράτους αλλά από τον δρόμο των αναστεναγμών.

Δεν είναι deja vu, είναι αστεία πραγματικότητα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η συμμετοχή μου στη δημιουργία ενός νέου παραδείγματος κοινωνικής χειραφέτησης με τους κατοίκους της περιοχής μου για τα προβλήματα της καθημερινότητας με έχει γεμίσει αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας.

Η συμμετοχή απλών ανθρώπων της γειτονιάς ( συνελεύσεις που ξεκίνησαν με περισσότερους από 150 άτομα και στις επόμενες ξεπέρασε τα 250) έδειξε ότι όταν ο κόσμος κάθετε και κουβεντιάζει με σκοπό την επίλυση προβλημάτων τότε βγάζει όλο το ταμπεραμέντο του, βρίσκει οργανωτικές λύσεις και μεθοδεύει την δράση του με αλληλεγγύη και ισοτιμία

Η μόνη συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για την μέχρι τώρα επιτυχία των συνελεύσεων ήταν να κουβεντιάσουμε πριν την συνέλευση με άτομα που τα γνωρίζαμε, με αριστερή, αναρχική και αντιεξουσιαστική ειδίκευση στις συνελεύσεις και να τα δελεάσουμε να μη μιλήσουν στην συνέλευση. Προφανώς άρεσε το πείραμα στα συντρόφια και το αποτέλεσμα ήταν να μιλήσει ο απλός κόσμος που δεν έχει ειδικευτεί σε συνελεύσεις και συνδικαλισμούς και αφού μιλήσανε δεσμεύτηκαν να κάνουν πράξη τα λόγια τους. Εμείς οι ειδικευμένοι απλά ενθαρρύναμε και βοηθούσαμε σε ότι χρειάζονταν οι κάτοικο, κάνοντας και λάθη.

Ακούγετε λίγο άκομψο να αποτρέπεις κάποιο κόσμο να μιλήσει και μάλιστα όταν είναι καλοπροαίρετος. Όμως στην περίπτωση που έχουμε την πρωτοκαθεδρία από ειδικευμένο πολιτικό προσωπικό για τα ζητήματα της πόλης τότε έχεις κηδεμονία, χειραγώγηση και όχι δημοκρατία. Στη δημοκρατία οι ειδικευμένοι παίζουν επικουρικό, βοηθητικό ρόλο, όχι κυρίαρχο.

Στην περίπτωση των ανοιχτών συνελεύσεων από κάτοικους στις γειτονίες, αποκαλύπτετε η ευρηματικότητα του κόσμου , η λαϊκή ευφυία, οι ατομικές αγκυλώσεις, ομοιότητες και διαφοροποιήσεις, ακατέργαστη πολιτική σκέψη και γούστο. Βγαίνει το μεράκι, οι φοβίες, από την χρόνια αποξένωση, το νεύρο, η επιφυλακτικότητα, βλέπεις αποφασιστικότητα, σχολαστικότητα, ειδίκευση και γνώση, προφάσεις, αδυναμίες, άγνοια, περιέργεια, ενδιαφέρον για το μέλλον της γειτονιάς, για τα παιδιά τους, για τους εαυτούς τους.

Όταν λοιπόν ο κόσμος κάθετε και συζητάει για κοινά πράγματα, όχι απαραίτητα μέσα από συνειδητή ταξικότητα, αλλά με θρησκευτικές και πολιτικές προκαταλήψεις και κινείτε μέσα από το ‘ατομικό’ πρίσμα ,με λίγη τέχνη βγαίνει συνεννόηση αρκεί να μη χειραγωγηθεί η συνέλευση απο το κράτος, το κεφάλαιο, τις τακτικές των κομμάτων, των οργανώσεων και τις ομαδικές και προσωπικές φιλοδοξίες.

Αυτό λείπει στην αριστερά, η δυνατότητα να συζητήσουν τα μέλη δίχως να χειραγωγούνται από τα στελέχη (άλλο τόσο από αυτά που έχουν πάνω από 20 χρόνια στον μηχανισμό του κόμματος, στην βουλή και την ευρωβουλή).

Η ιεραρχία, η αντιπροσώπευση, η ανάθεση ευθυνών και εξουσιών, η εξειδίκευση στελεχών και η απομάκρυνσή τους από την κοινωνική πραγματικότητα , έχουν ένα κορμό γύρο από τον οποίο λειτουργούν οι απόψεις και οι ιδέες, μετατρέποντας αγωνιστές και αγωνίστριες σε εργαλείο για τους σκοπούς αυτού του μηχανισμού’ μοιραία θα λέγαμε.

Αυτά τα κόμματα γίνονται και απρόβλεπτα για τα ίδια τα μέλη του όταν είναι και αρχηγικά, προσωποκεντρικά, με εξουσία πάνω από την συλλογικότητα, έχοντας προσωπικές στρατηγικές, κρυφά χαρτιά και δυνατότητα να ξαφνιάζει με θετικές ή αρνητικές πρωτοβουλίες ερήμην της συλλογικότητας.

Έτσι έγινε και με τον Αλ. Αλαβάνο όταν μια, μας ξάφνιασε θετικά, δημιουργώντας προσδοκίες για τον κόσμο αποχωρώντας από την ηγεσία στο όνομα της νέας γενιάς αγωνιστών του κόμματος, στο εγχείρημα ‘με τον Αλέξη Τσίπρα’.

Τις τελευταίες μέρες όμως ο κόσμος ξαφνιάστηκε αρνητικά και έμεινε αμήχανος από τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την άρνηση του προς το εγχείρημα ανανέωσης..

Προφανώς η αμηχανία είναι αποτέλεσμα των μεγάλων προσδοκιών που δημιούργησε η συμπεριφορά του, κατά την διάρκεια της προεδρίας του στον ΣΥΝ, με την πρωτοφανή και γενναία απόφαση, να αφήσει την ηγεσία και να ανοίξει τόπο στην νέα γενιά.

Τότε ο σύντροφος Αλαβάνος άρχισε να καταγράφετε στη συνείδηση του κόσμου ως ο μοναδικός πολιτικός που παραιτείται ενώ είναι στο ζενίθ της επιτυχίας του για να εξυπηρετήσει την ανανέωση του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ευρύτερα την ελληνική πολιτική σκηνή.

Εγω θα πρόσθετα και την προσδοκία που μου δημιούργησε, να δω την παραίτηση να έχει διδακτικό χαρακτήρα.

Να είναι μια πράξη που δε θα οδηγεί στο σπίτι, ούτε στον παραγοντισμό αλλά στον αγώνα με άλλο ρόλο, με σκοπό να παραδώσει γνώση και εμπειρία στην νέα γενιά, δίχως κηδεμονία αλλά δίπλα, επικουρικά , βοηθώντας και συμβάλλοντας στην συνολική στελεχική ανανέωση του κόμματος, προτρέποντας και τα υπόλοιπα στελέχη του κομματικού μηχανισμού και της ηγεσίας (που κατέχουν πάνω από 20 χρόνια διάφορες ή μόνιμες θέσεις) σε ανάλογη συμπεριφορά.

Η παραίτηση ήταν μια πράξη που έδωσε στον κόσμο πολλές προσδοκίες και ανανέωνε το περιεχόμενο της αριστεράς με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Έδινε μια ώθηση στα πράγματα, έβαζε σε δράση μια γενιά με νέες ριζοσπαστικές ιδέες, εμπειρίες και παραδείγματα

Το έχω ξαναζήσει αυτό στον συνασπισμό, αλλά πριν 20 χρόνια, με διακύβευμα την ανανέωση και πρωταγωνιστούσαν στο κομματικό μηχανισμό και τις δημόσιες θέσεις οι ίδιοι

που αρνούνται ακόμα πεισματικά να ξαναγίνουν απλά μέλη, στην τοπική τους οργάνωση.

Είδα χιλιάδες συντρόφια της φουρνιάς μου να αφήνουν την κομματική ζωή γιατί δεν τους αρκούσε ο ρόλος του αναλώσιμου ή χρήσιμου εργαλείου που κομματικά υπάρχει για την παθογένεια των γραφειοκρατών και την αναπαραγωγική αγωνία των ‘στελεχών’.

Είναι μια χρυσή ευκαιρία να μετατρέψουμε την κομματική κρίση σε δημιουργική κίνηση των μελών με σκοπό τα ίδια τα μέλη να γίνουμε η λύση στην κρίση της αριστεράς. και την δημιουργία ρεύματος για την ανανέωση με όρους δημοκρατικούς, ριζοσπαστικούς και όχι πρόσκαιρους και αποσπασματικούς, ώστε να να γενικεύσουμε το ‘εγχείρημα Τσίπρα’.

Ίσως έτσι να εμπνευστούν και να να μας προκύψει μια λαϊκή αριστερά που γοητεύει τον κόσμο μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι μέσα από την ηγεμονία και την εργαλειακή αντίληψη των ανθρώπων. Προτρέποντας να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο., βάζοντας στην ημερήσια διάταξη την δημοκρατία όχι ως πρόσχημα αλλά ως την άμεση συμμετοχή στην αλλαγή του τοπίου.

υ.γ

Παραίτηση-Παράδοση-Επικουρικότητα

είναι η μόνη σωστή πράξη για τα ‘στελέχη’ μας, ειδάλλως υπομονή άλλα 20 χρόνια συντρόφια, μέχρι να νικήσει η φυσική φθορά.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ. Κέντρου/θ.

]]> http://karanikas.wordpress.com/2009/06/24/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1/feed/ 0 karanikas http://karanikas.wordpress.com/2009/06/11/%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b5-%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%89/ http://karanikas.wordpress.com/2009/06/11/%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b5-%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%89/#comments Thu, 11 Jun 2009 12:06:42 +0000 karanikas http://karanikas.wordpress.com/2009/06/11/%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b5-%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%89/ Continue reading →]]>

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
και κάναμε αρκετά

Το τελευταίο διάστημα είναι διακριτή η τάση ενός μεγάλου τμήματος του κόσμου που ευχαρίστως θα ενίσχυε μια άλλη δύναμη , κόντρα στον δικομματισμό και με απέχθεια στο πολιτικό κατεστημένο της ρεμούλας και της δημαγωγίας.

Υπάρχει δηλαδή κόσμος που δεν πείθεται από την Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ και περιμένει μια ευκαιρία για να κάνει κάτι άλλο.

Πέρυσι με την ανάδειξη του Α.Τσίπρα στην κεντρική πολιτική ως προέδρου του ΣΥΝ., αυτή η τάση εκφράστηκε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Τρεις δεκαετίες μεγαλώσαμε με τα ίδια πρόσωπα ασχέτως πολιτικής και στο πρόσωπο του Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος είδε μια ευκαιρία για αλλαγή από τον δικομματισμό και την πολιτική των συμφερόντων αυτών.

Αντί όμως να το πάρουμε στα σοβαρά αυτό και να κινηθούμε με ορίζοντα την πολιτική πλειοψηφία και την κοινωνική οργάνωση της καθημερινότητας, κάποια στελέχη από την ηγεσία της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ., πρότειναν χέρι βοηθείας στο ΠΑΣΟΚ (σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας από ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ).

Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα πίσω που υπονόμευσε την αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική για πολιτική πλειοψηφία όπως και την ευκαιρία για να αλλάξουμε το τοπίο.

Ένα άλλο βήμα πίσω ήταν που δεν αξιοποιήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΣΥΝ. ως αξιόπιστο σχήμα υποδοχής του κόσμου σε οργανωτική συμμετοχή και όχι απλά ως θεατές των εξελίξεων και των εκδηλώσεων.

Πίσω κάναμε και στο ζήτημα της κομματικής δημοκρατίας με την ανοχή που δείξαμε στην κομματική στελεχιακή γραφειοκρατία-επετηρίδα του αριστερού ρεύματος και της ανανεωτικής πτέρυγας, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν σαν «βαρόνοι», βάζοντας έτσι βαρίδια στην κομματική ανανέωση.

Πίσω κάναμε και στην εξέγερση του Δεκέμβρη, προσπαθώντας στα ΜΜΕ να δείξουμε καθωσπρέπει και ξένοι με την κοινωνική βία, ζητώντας συγνώμη για το λαϊκό σύνθημα ‘μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι’ , ακυρώνοντας την αυτονομία της νεολαίας του συν και την εύστοχη προκήρυξη της που βγήκε μέσα από τα ίδια τα γεγονότα.

Αψηφώντας τους συμβολισμούς της εξέγερσης επισκεπτόμασταν τα αστυνομικά σώματα αντί τα ξυλοδαρμένα, από τους μπάτσους, δικά μας σώματα.

Πίσω κάναμε εξαιτίας δηλώσεων από στελέχη του ΣΥΝ. στα ΜΜΕ, όπου προέβαλλαν την συνδιαλλαγή με το ΠΑΣΟΚ, αντιπαρατιθέμενοι έτσι με την εικόνα μας ως δύναμης που ανατρέπει και διαμορφώνει νέα δεδομένα στο πολιτικό τοπίο.

Δεν πέρασε ακόμη καιρός από την επαίσχυντη συμπεριφορά κάποιων μελών του ΣΥΝ., στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ, που συντάχτηκαν σε άλλο σχήμα, ανταγωνιστικό προς τις θέσεις του συνδικαλιστικού σχήματος που συμμετέχουμε, ανατρέποντας αποφάσεις που υπερασπίζονταν το δημόσιο (δημοκρατικό, ελεύθερο και κοινωνικό) πανεπιστήμιο.

Είναι βήμα πίσω οι συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο κεντρικά αλλά και τοπικά ή συνδικαλιστικά και δυσχεραίνουν την δημιουργία κοινωνικού ρεύματος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάναμε πίσω και στην αριστερή ευρωπαϊκή φυσιογνωμία μας, υπαναχωρώντας από τις δράσεις που μας χαρακτήρισαν ως την μοναδική συνεπή δύναμη που ενδιαφέρεται για την Ευρώπη ως ενιαία πολιτική οντότητα με δημοκρατία και αλληλεγγύη ενώ μέχρι τότε δραστηριοποιούμασταν και τρέχαμε ως Ευρωπαίοι σε κάθε πόλη της Ευρώπης και διαδηλώναμε και τα σπάγαμε σε συνόδους, όπως π.χ. στην Πράγα του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου ή στην Γένοβα, στη Θεσσαλονίκη, κτλ.

Αντιπροτείναμε με τα δικά μας δημοκρατικά ευρωπαϊκά φόρουμ, όπως στη Φλωρεντία και την Αθήνα. θεσμούς και μέτρα για την Ευρώπη των λαών και όχι του κέρδους και όλα αυτά δίχως να υποτιμήσουμε την πείρα που απέκτησε η αριστερά και την συμβολή της στην Ε.Ε., διεκδικώντας μια άλλη Ευρώπη από αυτήν για την οποία αδιαφόρησε και ο κόσμος στις εκλογές.

Ήταν βήματα πίσω να πάμε στις ευρωεκλογές σε ψηφοδέλτιο που τα πρώτα πρόσωπα από πλευράς του συν ήταν δυο άξιοι κομματικοί της επετηρίδας των δύο τάσεων και όχι δυο νέα άτομα από αυτό το κίνημα που επηρέασε και δημιούργησε μια νέα παγκόσμια εμπειρία ή από τη νέα γενιά αγωνιστών της επισφαλούς εργασίας.

Προτείναμε κάτι αναντίστοιχο από το εγχείρημα του 5ου συνεδρίου και ο κόσμος το κατάλαβε και έχασε τον ενθουσιασμό του και το ενδιαφέρον του για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και ας ήταν κατά τ άλλα το πιο ριζοσπαστικό και κοινωνικό που κατεβήκαμε ποτέ ως ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ.

Θα τελειώσω με την χαμηλή συσπείρωση που είχαμε ως κόμμα στις εκλογές κάτι που δείχνει βήματα πίσω από την μαζική συμμετοχή την περίοδο των μεγάλων δημοσκοπικών αριθμών.

Από την πρώτη πτώση που είχαμε στα ποσοστά (πριν κάτι μήνες ) μέχρι την τελευταία μέρα, η ηττοπάθεια κυρίευσε αρκετά στελέχη με αποτέλεσμα το ηθικό του κόμματος να είναι χαμηλό και «αυτό προμηνύει ήττα», όπως λέει ο σύντροφος Κλάουζεβιτς.

Από την μία είχαμε μαζικές εκδηλώσεις στην επαρχία με την περιοδεία -καμπάνια του πρόεδρου του συν με αποκορύφωμα την κεντρική ομιλία της Αθήνας και από την άλλη είχαμε το μισό κόμμα (από όλες τις τάσεις), που με μεγάλη απροθυμία συμμετείχε στην εκλογική καμπάνια.

Ένα τέτοιο κόμμα είναι αδύνατο να προχωρήσει στην κοινωνία όταν αρνείται την ίδια του την ανανέωση τρώγοντας και θυσιάζοντας τις δυνατότητες για καθαρά γραφειοκρατικούς λόγους με προσχήματα τα ρεύματα του παρελθόντος.

Αν μας ενδιαφέρει το μέλλον της κοινωνίας, πρέπει να αλλάξουμε και εμείς ως κόμμα και να μην είμαστε αιχμάλωτοι μιας παθογένειας που μεταφέρεται από την τριαντάχρονη και βάλε, της στελεχιακής δηλαδή γραφειοκρατίας, κάνοντας πολιτική μέσα από το αλλοτριωμένο προσωπικό πρίσμα μιας χούφτας στελεχών στην Π.Γ. και την Κ.Π.Γ.

Πρέπει να κάνουμε αρκετά βήματα μπροστά και κανένα πίσω, γιατί κάναμε πολλά βήματα πίσω.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ. κέντρου του συν-θ

Πολλές δεκαετίες τώρα η κομμουνιστική και σοσιαλιστική αριστερά, στα προγράμματά της για την αντιμετώπιση του καπιταλισμού (καθημερινά προβλήματα) αλλά και για τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό έχει στον πυρήνα της το κράτος ως πεδίο κατάκτησης και μετατροπής του σε εργατικό πριν την απονέκρωση του.

Οι τρόποι που προκρίθηκαν ήταν ο μετωπικός και ο δημοκρατικός μα και οι δύο σε εξάρτηση από το κράτος, γιαυτό και οι δύο τρόποι απέτυχαν να δημιουργήσουν θεσμούς χειραφέτησης.

Η μετωπική σύγκρουση (στην στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος) διαπότισε όλη την δράση και σκέψη, με αποτέλεσμα το καθημερινό πρόβλημα να αντιμετωπίζεται ως αφορμή για διαμαρτυρία που γεννάει την επιθυμία για αγώνα και από εκεί στην συστράτευση των ανθρώπων, που επηρεάζονται από την αριστερά, ώστε να εξυπηρετήσουν τον ευγενή σκοπό της κατάληψης τουκράτους.Από το κοινοβούλιο ως τα εργατικά συνδικάτα η τακτική σέβεται την δομή και υπόσχεται την αλλαγή των ρόλων όχι όμως την δημιουργία άλλων.

Από τον Λένιν και τους μπολσεβίκους ως και σήμερα, οι εργαζόμενοι, στον ταξικό αγώνα συνδικαλίζονται και αγωνίζονται για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και στον πολιτικό αγώνα σχεδιάζουν να εκπληρώσουν όλα τα καθημερινά κοινωνικά αιτήματα (είτε με την αντιπολιτευτική πίεση στην βουλή, είτε με διαδηλώσεις που καταλήγουν εκεί, στην βουλή ακόμα και ως κυβέρνηση). Αντιμετωπίζουν τα σωματεία και τους συνεταιρισμούς ως εργαλεία και όχι ως τον πυρήνα του σοσιαλισμού.

Εκατομμύρια ανθρώπων, για δεκαετίες, έδρασαν υπό την επιρροή των αριστερών προτάσεων και διαμόρφωσαν μια κουλτούρα αγώνα που περνάει από γενιά σε γενιά, διαμορφώνοντας κοινά χαρακτηριστικά σ όλο τον κόσμο. Συνδικάτα και κόμματα συμπληρώνουν το αστικό τοπίο και ας διακηρύττουν την αντίθεση σ αυτό.

Όμως αυτό που μετράει- γιατί διαμορφώνει σχέσεις και συνθήκες- είναι ότι οι αγώνες συντελούνται εντός του συστήματος δίχως να δημιουργούν τα δικά τους παραδείγματα για ανεξάρτητες αυτόνομες κοινότητες, ανταγωνιστικές του κράτους και της οικονομίας της αγοράς, με αποτέλεσμα, οι πιέσεις από τους αγώνες να πράττουν, όπως έλεγε ο Κ. Μαρξ, ‘το έγκλημα με τους συνεχώς νέους τρόπους, με τους οποίους πλήττουν την εξουσία, προκαλεί την επινόηση πάντα νέων τρόπων άμυνας’, εκσυγχρονίζεται ‘εξασκώντας έτσι μια παραγωγική και πολιτική λειτουργία’ αφομοιώνοντας στο σύστημα τους αγώνες και την επινοητικότητα.

Το ίδιο αδιέξοδος ήταν και ο σοσιαλδημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό όπως και ο ευρωκομμουνιστικός που ενώ διακήρυτταν τον δημοκρατικό τρόπο προκρίνονταν ο πολιτικός αγώνα (δίχως συγκρούσεις ή με συγκρούσεις)και δεν πήραν άλλο δρόμο από την διατήρηση της κρατικής δομής και την αφομοίωσή τους στο τέλος και οργανικά. Η απονέκρωση του κράτος δεν σχεδιάστηκε και δεν δοκιμάστηκε ως πυξίδα στον δημοκρατικό δρόμο και η δημοκρατία, για την αριστερά γενικότερα, έμεινε στα όρια της αντιπροσωπευτικότητας με ιεραρχία και γραφειοκρατία μακρυά από τις επισημάνσεις του Κ.Μαρξ.

Για πρώτη φορά ένα κομμάτι της αριστεράς διαφοροποιείται από την παράδοσή της και επί της ουσίας προκρίνει τον κοινωνικό αγώνα για απονέκρωση του κράτους παράλληλα με τον μετασχηματισμό τους σε δημόσιους, δημοκρατικούς, δηλαδή μια διαρκή πορεία από το κρατικό στο δημόσιο που νοείται ως δημοκρατικό κοινωνικό και ισότιμο.

Για πρώτη φορά τα δημόσια αγαθά-υπηρεσίες αντιμετωπίζονται σε κοινή σφαίρα εργαζόμενων και καταναλωτών σε μια νέου είδους διοίκηση-διαχείριση. Ο αγώνας που καλούμαστε να δώσομε απαιτεί να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Οι οργανώσεις μας θα πρέπει να γίνουν παραγωγικές στην εδαφική, γεωγραφική και κοινωνική πραγματικότητα, να κάνουμε πρόγραμμα πράξης το πρόγραμμα, ανακαλύπτοντας την μέθοδο και μεταδίδοντας τις εμπειρίες μέσα από την οριζόντια επικοινωνία αξιοποιώντας την συσσωρευμένη γνώση των προηγούμενων χρόνων

. Ο αγώνας μας πρέπει να διέπεται από αισθήματα συνεργασίας και αλληλεγγύης και όχι καθοδήγησης και τυχοδιωκτισμού, ώστε οι οργανώσεις να αλληλεπιδράσουν για την δημιουργία παραδειγμάτων, όπου υπάρχει πεδίο κοινωνικής δράσης για την επανάκτηση του δημόσιου αγαθού.

Στη γειτονιά για την κοινή αντιμετώπιση του περιβάλλοντος (από τα δέντρα ως τις κεραίες και την γενετικά τροποποιημένη διατροφή), για μια κριτική της εμπορικής διάστασης των κοινωνικών αγαθών με αφορμή τα τιμολόγια, μαζί με τους εργαζόμενους σ αυτά ( νερό, ενέργεια-ρεύμα, επικοινωνίες, υγεία, μεταφορά, ελεύθεροι χώροι ).

Για τα σχολεία, με τον περιβάλλοντα χώρο της γειτονιάς, όπου εμπλέκονται και ενδιαφέρονται οι μαθητές και οι μαθήτριες (ως καταναγκασμός αλλά και ως χώρος κοινωνικοποίησης), το εργατικό προσωπικό, οι γονείς, και οι κάτοικοι της γειτονιάς, (το σχολείο είναι ένας χώρος με ενισχυμένο ενδιαφέρον στις πόλεις λόγο της έλλειψης ελεύθερων χώρων για παιχνίδι, συζητήσεις, εκδηλώσεις ). Καταλήψεις ακατοίκητων κτηρίων και την μετατροπή τους σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους. Διαδικασίες δηλαδή κινηματικές.

Ο δημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό είναι αγώνας καθημερινός που από την μία, στέκεται στην αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών, από την άλλη όμως είναι ένας αγώνας για την αποκρατικοποίηση των οργανισμών και την μετατροπή τους σε κοινωνικούς, μέσα από την δημοκρατική συμμετοχή των ενδιαφερόμενων, στο σχεδιασμό μιας νέας παραγωγής με την παράλληλη δημιουργία καταστάσεων και κοινωνικών παραδειγμάτων.

Μιας νέας πραγματικότητας, ανταγωνιστικής του καπιταλισμού για την άρνηση της ανταλλακτικής αξίας και την εδραίωση της αξίας χρήσης ανάμεσα σε μια σειρά από συνεργαζόμενους συνεταιρισμούς και κοινότητες ακόμα και μέσα στο αστεακό περιβάλλον.

Μια διαδικασία που στον ιδιωτικό τομέα δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με τον κρατικό. Στον ιδιωτικό τομέα η κατάληψη της ιδιωτικής επιχείρησης σημαίνει σύγκρουση, συνταγματική ανατροπή και θέλει κοινωνική πλειοψηφία που ριζοσπαστικοποιείται ως προς την ιδιοκτησία και την κρατική καταστολή.

Η εργατική τάξη εκτός από τον μετωπικό συγκρουσιακό δρόμο, θα πρέπει να οργανώσει την ανεξαρτησία της από το ιδιωτικό κεφάλαιο και το κράτος, δημιουργώντας παραδείγματα συνεταιρισμών, αυτόνομων και αλληλέγγυων μεταξύ τους με ισότητα και άμεση δημοκρατία δημιουργώντας νέους δικούς της θεσμούς σε όλη την επικράτεια.

Ο δημοκρατικός δρόμος στην ημερήσια διάταξη είναι κοινωνική επανάσταση και μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την εμπλοκή του κόσμου, ως ένα πλειοψηφικό κίνημα που ανταγωνίζεται το σημερινό σύστημα μέσα από την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού πλούτου.

. Καρανίκας Νίκος

Συν Θεσσαλονίκης, π.κ. κέντρου