Ο μπαμπούλας της δεξιάς και τα μυαλά στα κάγκελα

Τα τελευταία χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, υπάρχει μια μουρμούρα δυσανάλογη των πράξεων, με θέμα τη δεξιά ως κατεστημένο στην πόλη. Η δεξιά κυριαρχεί στα κέντρα διοίκησης του δήμου και της νομαρχίας, με την πολιτική στήριξη της Ν.Δ., τα τελευταία 20 χρονιά. Σ’ αυτό το πολιτικό ρεύμα υπάρχουν οργανωμένοι και ασύντακτοι, κεφάλαιο και εργάτες, άνεργοι και εισοδηματίες, άντρες, γυναίκες, παιδιά και εκκλησίες του Θεού.

Στη συνείδηση του κόσμου της Θεσ/νικης η δεξιά είναι 20 χρόνια στη διοίκηση όπως και το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση όλης της χώρας. Γι’ αυτό δεν έδωσε αυτή τη φορά στον Παπαγεωργόπουλο πλειοψηφία. Η ρεμούλα, η εξάρτηση, η κακογουστιά, η αλαζονεία, η δημαγωγία, ο αυταρχισμός ταιριάζουν γάντι, τόσο στο ΠΑΣΟΚ (κυβερνητικά συμβούλια, υπουργοί διευθυντάδες) όσο και στη ΝΔ της Θεσ/νικης. Γι’ αυτό άλλωστε ούτε το ΠΑΣΟΚ (με ή δίχως Μπουτάρη) πέρασε στη πλειοψηφία και περιορίστηκε τελικά σε χαμηλά ποσοστά, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές των δύο υποψηφίων του μεταξύ τους.

Το «αίτημα» για μια ενότητα των προοδευτικών αριστερών δυνάμεων που θα έριχνε το Παπαγεωργόπουλο αποδείχτηκε αστείο. Ο Παπαγεωργόπουλος έπεσε μόνος του. Από την πολιτική του. Όπως η απόφασή του για την υποθαλάσσια αρτηρία, που δημιούργησε δυσαρέσκεια κυρίως εξ αιτίας της κινητοποίησης της δημοτικής μας κίνησης για την ακύρωση του έργου-καταστροφή. Το «αίτημα» για αλλαγή στηρίχτηκε σε μια υπερβολή περί δεξιάς και σε μια δημαγωγία, γι’ αυτό κλάταρε και δεν ενέπνευσε, παρά ελάχιστους.

Σαφώς και υπάρχει δεξιό κατεστημένο στη Θεσσαλονίκη. Πολιτικά αντιμετωπίζεται, όμως, όταν τους όρους τους δημιουργεί η κοινωνική διεργασία. Η δεξιά στο κοινωνικό πεδίο αντιμετωπίζεται με ριζοσπαστική κοινωνική δράση, δημιουργώντας νέες κοινωνικές καταστάσεις, επηρεάζοντας μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Όχι τυχαία, αλλά κρίνοντας και αμφισβητώντας τις κατεστημένες απόψεις, συνήθειες και παραδόσεις. Κρίνοντας το πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο που μας προτείνουν και κυριαρχεί.

Η ενότητα έχει νόημα όταν έχει προοπτική. Η ενότητα για αλλαγή στη διοίκηση, δίχως κοινωνικές διεργασίες είναι απλώς αλλαγή «χεριών». Το θέμα δεν είναι να αλλάξει χέρια η διοίκηση του τόπου. Αυτό ξανάγινε το 1981 για την κυβέρνηση όλης της χώρας (και με κοινωνικούς όρους) και οδηγηθήκαμε στην ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών, στη δημιουργία νέων «τζακιών» , αλλά κυρίως στην απαξίωση της πολιτικής ως αγώνα αντιπαράθεσης με την εξουσία.

Η επινόηση της κεντροαριστεράς είναι μια «ενότητα» με πολιτικούς όρους, δίχως κοινωνική υπόσταση και δράση. Δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική διεργασία που να έχει φέρει τόσα χρόνια, σε οργανωμένη μορφή, δημοκρατικά τον κόσμο του κέντρου με τον κόσμο της αριστεράς σε κοινή κουβέντα (τουλάχιστον).

Το μόνο πεδίο που συναντιέται ο κόσμος του κέντρου με τον κόσμο της αριστεράς, είναι το εργασιακό, και αυτό σε αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. (βλ. ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις).

Άρα μια κεντροαριστερά που δεν θα είναι επινόηση για ιδιοτελείς σκοπούς, θα είναι μια ενότητα πρώτα στο κοινωνικό και μετά στο πολιτικό ή τουλάχιστον μια πολιτική πρωτοβουλία που θα συνδράμει για κοινωνικές διεργασίες και όχι κατευθείαν για εκλογικές διαδικασίες, και μάλιστα με κυρίαρχο αίτημα να φύγει ο Παπαγεωργόπουλος.

Πρόκειται για ένα «αίτημα» το οποίο στηρίχθηκε από τα συμφέροντα Μπόμπολα-Τεγόπουλου-Λαμπράκη και ΠΑΣΟΚ καθώς και από κάποιους με αρκετή αφέλεια ή ιδιοτέλεια, στυλ Μπουτάρη, και μεμονωμένους αριστερούς. Αυτή η πρωτοβουλία, αυτή η άποψη ηττήθηκε τελικά από το βάρος των πραγματικών προβλημάτων. Το μόνο που άφησε είναι προσωποκεντρισμός, στυλ απολιτίκ, ιδιώτευση και ένα αφελέστατο «γιατί».

Αυτή η μουρμούρα ονομάστηκε «πρόταση» με φιλοδοξία να πάρει το δήμο. Πάτησε όχι μόνο στην αφέλεια, αλλά και στην απελπισία αριστερών που θέλουν εξουσία και δεν δίστασαν να δημαγωγήσουν για να θέλξουν τον κόσμο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Από την άλλη πλευρά, μια δημοτική κίνηση κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να γίνει κοινωνικός χώρος με πεδίο δράσης την τοπική αυτοδιοίκηση ως θεσμό συμμετοχής και άμεσης δημοκρατίας. Υπάρχει κανονικά, δηλαδή καθημερινά και όχι μόνο στο δημοτικό συμβούλιο. Έχει στέκι-γραφείο εναλλακτικό και αξιοπρεπές, που λειτουργεί με αυτοδιαχείριση και αποτελεί πόλο έλξης για ενημέρωση και επικοινωνία. Σ’ αυτόν τον χώρο συνεδριάζει η δημοτική κίνηση τακτικά και έκτατα και ουκ ολίγες φορές ζει αντιπαραθέσεις και γλέντια.

Είναι παρούσα στις ενστάσεις των δημοτών –προτρέποντάς τους σε άμεση δράση και αυτοοργάνωση (βλ. τις περιπτώσεις του μπαζώματος ρεμάτων, της κοπής δέντρων, της υποθαλάσσιας αρτηρίας)– στις εκδηλώσεις και στις διαδηλώσεις που έχουν στο κέντρο τους τα εργασιακά, το ρατσισμό, τον εθνικισμό και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία. Επίσης είναι εκεί σε παρεμβάσεις για την αισθητική της πόλης και τον πολιτισμό, ενώ συμμετέχει στο διεθνές «αντιπαγκοσμιοποιητικό» κίνημα. Και όλα αυτά με τρόπο αμεσοδημοκρατικό (κάτι ξεχασμένο στην αριστερά).

Συμβάλαμε μέσα από τη δράση μας να ζημιωθεί η παράταξη του Παπαγεωργόπουλου, ώστε να βρεθεί τελικά χωρίς πλειοψηφία. Καταδείξαμε τις πολιτικές του επιλογές (η υποθαλάσσια τον έστειλε στο δεύτερο γύρο), απόδειξη η πτώση του στο 5^ο διαμέρισμα, ενώ παράλληλα προτείναμε λύσεις που υπερασπίζονται και σέβονται τον δημόσιο και δημοκρατικό χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, τον πεζό πολίτη, τη γυναίκα με μωρό, τη μετανάστρια, τους ελεύθερους χώρους, την εργασία, τη διεύρυνση της δημοκρατίας και τη συμμετοχή σε όλους τους δημοτικούς θεσμούς.

Αυτή είναι η ουσία της πόλης, οι άνθρωποί της, και στη συγκεκριμένη πόλη έχουμε πολλά προβλήματα. Αυτό διεκδικούμε, και μέχρι στιγμής αν και πορευθήκαμε στις εκλογές με μια διάσπαση δυνάμεων της τάξης του 35% που περιόρισε τη δυναμική μας, δικαιωθήκαμε για τις επιλογές μας ως δημοτική κίνηση που αξιώνει έναν άλλο δήμο.

Αν ενοχλούμαστε από το σοβινιστικό μοντέλο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» τότε ας δράσουμε ριζοσπαστικά, όχι οπορτουνιστικά. Η κυνικότητα που εκφράζεται κυρίαρχα από μια φουρνιά αριστερών που βλέπουν ως μάταιο τον μακροπρόθεσμο κοινωνικό αγώνα και επιδιώκουν να βιώσουν την εξουσία από την πλευρά τους είναι άσχημη και αντιδραστική. Συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην απαξίωση της αριστεράς και του συλλογικού βίου, εισάγουν τον πολιτικό βολονταρισμό και παράγουν την ιδιώτευση ως κατάληξη.

Στη «Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας», τα μέλη λειτουργούν ισότιμα και δημοκρατικά, και για να ισχύει αυτό με προοπτική θέλει αγώνα, υπομονή και αλληλεγγύη. Αυτά τα χαρακτηριστικά κράτησαν αξιόμαχη τη δημοτική κίνηση, με 5,1% του εκλογικού σώματος, και αύξηση της επιρροής της στον κόσμο της Θεσσαλονίκης.

Καρανίκας Νίκος

Μέλος της δημοτικής κίνησης «Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας»

αμβουργο, αλληλεγγυη στην εξεγερση του δεκεμβρη

Αριστερή στροφή στην Ευρώπη

Το 2009 θα έχουμε εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο και οφείλουμε να πάρουμε υπόψιν όλη την κίνηση που έδειξε ο ευρωπαϊκός λαός ενάντια στις συνθήκες και το ευρωσύνταγμα. Ο ΣΥΝ συντάχτηκε ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πορεία της Ευρώπης μέσα από κινηματικές διαδικασίες, προτρέποντας για μια άλλη Ευρώπη(εξαιρώντας το άκαιρο ‘παρόν’ στην συνθήκη του Μάαστριχ’, την εποχή που δε νοούμασταν κόμμα αλλά μια αρχή, μετά από μια διάσπαση).

Δόθηκε ένας αγώνας από δύσκολη θέση και στρατηγικά με όρους ήττας από την ευρωπαϊκή αριστερά και περιοριστήκαμε εντός του πολιτικού πλαισίου που όρισαν οι δυνάμεις του ιδιωτικού συμφέροντος και χάσαμε την πολιτική μάχη των συνθηκών.

Σήμερα η Ε.Ε. αποτελεί μια πραγματικότητα, αυτήν πρέπει να μελετήσουμε, να ζυγίσουμε τα σημερινά δεδομένα που είναι διαφορετικά από εκείνα που διαμόρφωσαν την πολιτική της ανανεωτικής αριστεράς, πριν 30 χρόνια και να χαράξουμε με την ευρωπαϊκή αριστερά, μια συνολικά άλλη πρόταση για την Ευρώπη. Με άλλες ‘συνθήκες’, άλλες προτεραιότητες και διακυβεύματα, έχοντας κατά νου την εμπειρία όλων των αντιστάσεων, όλο τον πλούτο του παγκόσμιου κινήματος (forum) με τις αναλύσεις και τις εφικτές προτάσεις για μια άλλη Ευρώπη.

Αυτή η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει τις ‘θέσεις’ του 2ου συνεδρίου του ΣΥΝ όπως και τις θέσεις της προοδευτικής διακυβέρνησης.

Ο Συν στο 2ο συνέδριο, είχε την λογική των κυρίαρχων στις προτεραιότητες του κόμματος. Θεωρούσε την ‘ανόρθωση και τον εκσυγχρονισμό της χώρας’ πιο σημαντική από την κοινωνική κατάσταση των εργαζόμενων της χώρας.

Αγνόησε τις κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνουν οι νόμοι της αγοράς, δίνοντας προτεραιότητα στην πολιτική ενότητα της Ευρώπης και με τις γενικολογίες περί μέλλοντος και κοινού καλού ευνοούσε ουσιαστικά το ιδιωτικό συμφέρον.

Μίλαγε για την ΄χώρα’ λες και επρόκειτο για την κοινή στρατηγική, ενώ είναι γνωστός κανόνας ότι το κεφάλαιο και η εργασία δεν είναι στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης. Η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα των κοινωνικών πιέσεων. Δε μπορεί να αποτελεί δηλαδή στόχο ενός αριστερού κόμματος η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου, γιατί αυτό σημαίνει ανάπτυξη του ιδιωτικού κεφαλαίου και όχι απαραίτητα με την ανάλογη ανάπτυξη για τους εργαζόμενους.

Το βιοτικό επίπεδο, προκύπτει από τον καθημερινό αγώνα, το διαπερνά η κάθε στρατηγική, ενώ η ανάπτυξη της ‘χώρας’ και της ‘πίτας’ δε σημαίνει δίκαιο μοίρασμα και αποδεικνύεται, αρκεί να δούμε πόση κερδοφορία είχαν οι επιχειρήσεις και τι χασούρα οι εργαζόμενοι.

Η λογική που θέλει την ‘χώρα’ ως συνεκτικό στοιχείο στην πολιτική, είναι η ίδια με την λογική του έθνους και δεν έχει άλλο σκοπό από την εξαπάτηση των εργαζόμενων.

Οι θέσεις του 2ου συνεδρίου καθώς και η απόφαση, στερείται κάθε σοβαρότητας από οικονομικής και κοινωνικής ανάλυσης, γιαυτό και αερολογεί με αποσπασματικές αναλύσεις. Την τάξη των εργαζόμενων την αντιμετωπίζει δημαγωγικά δίχως προοπτική και είναι γεμάτη με γενικόλογα περί αγώνων και πεδίων δράσης. Γιαυτό και προέκυψε η άποψη ότι ‘δεν είμαστε κόμμα διαμαρτυρίας’ αλλά προτάσεων. Μόνο που, δυστυχώς, δίχως διαμαρτυρίες δεν προκύπτουν αξιόπιστες προτάσεις.

Επίσης αναφέρεται στις ‘δημιουργικές δυνάμεις’ με τέτοια αοριστία που προτιμάει να αγνοεί ότι οι εργαζόμενοι είναι τόσο εξαρτημένοι οικονομικά που η δυνατότητα για δημιουργία είναι σχεδόν άγνωστη και περιορίζεται από την κυρίαρχη κατάσταση στους όρους αναπαραγωγής της μόνο.

Οι ‘δημιουργικές δυνάμεις’- οι κατέχοντες- κάθε φορά που μιλάνε για ανάπτυξη εννοούνε την διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της ‘χώρας’ και κάθε αναφορά σ’αυτές για συμμαχία (βλ.2ο συνέδριο)  σημαίνει παράδοση στο φιλελευθερισμό.

Στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού αυτές οι ίδιες ‘δημιουργικές δυνάμεις’ χάνουν τον φιλελευθερισμό τους και γίνονται αυταρχικές, όπως και έγινε (αντιμεταναστευτική πολιτική, τρομονόμος, τρομοπόλεμος…).

Το 1996 αντί να έχουμε πειστεί ότι είναι αναγκαία η ανασύνταξη δυνάμεων ώστε εγκαίρως να οργανωθεί και να αντιμετωπιστεί η συνολική επίθεση, ‘εμείς’ ξαναβαφτιζόμασταν σε συνεχιστές της ανανεωτικής αριστεράς ( μιας ανανεωτικής αριστεράς προ Μάαστριχ εποχής, τότε που σωστά διακύρητε ότι, όσο η Ευρώπη είναι πεδίο αγώνων για την δική της δημοκρατική πολιτική θέσμηση τόσο θα είναι εφικτός ο αγώνας για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Όμως οι μάχες που δόθηκαν για δημοκρατικές και κοινωνικά δίκαιες ‘συνθήκες’ χάθηκαν κατά κράτος . Τα πεδία του αγώνα για πολιτική ενότητα της Ε.Ε χάθηκαν μέσα στις ‘συνθήκες’ που υπέγραφαν οι αρχηγοί των κρατών, υποβαθμίζοντας το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αφήνοντας για κοινοβουλευτική διαχείριση δευτερεύοντα ζητήματα χωρίς καμιά ουσιαστική δέσμευση, μειώνοντας τα μέλη του, ξεκόβοντας την οικονομική πολιτική από τα θεσμικά πολιτικά όργανα, μετατρέποντας ένα διορισμένο όργανο από τις τραπεζικές δυνάμεις, σε προϊστάμενο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Έχοντας στους θεσμούς της, την ‘ανταγωνιστικότητα’ ως την κύρια αξία και προτεραιότητα και αδιαφορώντας για την εκφρασμένη διαφωνία των λαών της Ε.Ε στον πόλεμο. Ουσιαστικά έβαλαν ταφόπλακα στην δημοκρατική ομόσπονδη Ευρώπη.

Η Ε.Ε. δεν είναι πλέον προς διαμόρφωση, είναι μόνο προς αναθεώρηση, διάλυση, μετασχηματισμό και κάθε εμμονή για δημοκρατικότερη ΕΕ με ΟΝΕ και κομισιον είναι ουτοπία ή δογματισμός για την αριστερά και δεν εμπνέει τους λαούς, αντίθετα αποπροσανατολίζει από τον αγώνα για την ενωμένη Ευρώπη του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Αν θέλουμε να μας χαρακτηρίζει η συνέπεια πράξης και θεωρίας τότε δεν μένει παρά να πούμε, στον κόσμο αυτό που λένε οι θέσεις του 4ου και 5ου αποσπασματικά και δειλά , δηλαδή, αναθεώρηση-διάλυση της ΕΕ, και αγώνας για μια Νέα Ευρώπη.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ κέντρου,του ΣΥΝ-Θεσσαλονίκης

υ.γ

μέσα από την συμμετοχή μας στις ευρωδιαδηλώσεις, την συγκρότηση του ευρωπαϊκού και ελληνικού forum και την καταψήφιση αυτών των συνθηκών στην ευρωβουλή, μετακινηθήκαμε από τις θέσεις του 1996 προς τις θέσεις του 4ου και 5ου συνεδρίου και ας μη το αποδέχονται κάποιοι σύντροφοι και συντρόφισσες.

william neill

α    [π.κ.]    (πολιτικές κινήσεις,τοπικές επιτροπές, πυρήνες,οργανώσεις βάσης)

• είναι εδαφικές (πόλη, διαμέρισμα, γειτονιά)
• κάθε π.κ. έχει την ευθύνη για την εδαφική ‘επέκταση’, τον αριθμό των μελών που θα απαρτίζεται
• τα μέλη είναι κ μέλη κοινωνικών χώρων
• λειτουργούν ολομελειακά (αμεσοδημοκρατικά) και αποφασίζουν τον τρόπο δράσης
• αποφασίζουν γενικά και ειδικά την εκπροσώπησή τους (συντονιστικό πόλης, νομαρχιακή και συνέδριο)
• εκλαϊκεύουν στο χώρο τους την πολιτική και στρατηγική απόφαση του συνεδρίου
• έχουν ευθύνη της δικτύωσης τους (οριζόντια και κάθετα)
• κουβεντιάζουν ό,τι τους απασχολεί, την ενημέρωση από τις θεματικές και διαβουλεύονται
• διακινούν τις εμπειρίες και τις αποφάσεις τους στον πολιτικό οργανισμό ηλεκτρονικά και έντυπα
• είναι η “προπαγάνδα” στον χώρο τους. έχουν αυτονομία.
• κάθε χρόνο συγκροτούν την νομαρχιακή συνδιάσκεψη
• είναι η  πρωτόλεια κατάθεση κάθε  ερώτησης-απάντησης που αφορά την πολιτική, την π.κ  όπως και το σύνολο του πολιτικού οργανισμού την οποία και διαβουλεύεται
• έχουν την οικονομική ευθύνη της π.κ.
• έχουν την ευθύνη για αυτοάμυνα και φροντίδα της οργάνωσης
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• οι σημερινές κλαδικές μετατρέπονται σε θεματικές (εργασιακά, δικαιώματα…)

β [ θεματικές ]

• απαρτίζονται από μέλη και μη
• είναι ανοιχτές διαδικασίες διαβούλευσης με π.κ. – κ.π.ε. – συνέδριο
• καταθέτουν τις αναλύσεις και τις προτάσεις τους
• δικτυώνονται τοπικά, περιφερειακά, πανελλαδικά και διεθνώς (κοινωνικοί χώροι, κινήματα, θεματικές)
• συμμετέχουν στο συνέδριο επικουρικά ( τα μέλη )
• θεματικές δημιουργούνται ανά πόλη (πολιτική επικαιρότητα  συγκυρία, εργασιακά, δικαιώματα, τοπική αυτοδιοίκηση, οικολογία, παιδεία, θεωρία, υγεία …) (τάσεις, πρωτοβουλίες)
• κάθε χρόνο πανελλαδικό

[Η συνέλευση πόλης]

αν η πόλη έχει περισσότερες από μια π.κ

• γίνετε κάθε δύο μήνες,είναι διαδικασία ανοιχτή σε κάθε μέλος,
• εκθέτουν την δράση τους οι π.κ. και οι θεματικές,
• αποφασίζει  πρόγραμμα δράσης,
• ετοιμάζει την συμμετοχή στην συνέλευση της κ.π.ε. ή του πανελλαδικού,
• οργανώνει σε συντονισμό με τις υπόλοιπες πόλεις και την νομαρχιακή συνέλευση
• ορίζει τις κοινωνικές συμμαχίες
• προετοιμάζει διαχειρίζεται συλλογικά τις εκλογικές διαδικασίες
• ορίζει το συντονιστικό που είναι ανοιχτό στα μέλη και εκπροσωπούνται σταθερά οι π.κ. και οι θεματικές
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης
• έχει την ευθύνη για την έκδοση  εσωτερικού εντύπου της οργάνωσης (διάλογος-ενημέρωση),αλλά και για το έντυπο στην πόλη

[συντονιστικό πόλης]

• αποτελείτε από την εκπροσώπηση των π.κ. και των θεματικών
• είναι ανοιχτό σε κάθε μέλος
• οργανώνει, συντονίζει την υλοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης πόλης
• δεν παίρνει πολιτικές αποφάσεις
• έχει ημερήσια διάταξη
• συντονίζει την οριζόντια επικοινωνία
• οργανώνει την συνέλευση πόλης
• έχει την ευθύνη για τα μ.μ.ε
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης

[νομαρχιακή συνέλευση]

• γίνετε μια φορά το χρόνο και είναι ανοιχτή διαδικασία σόλα τα μέλη
• κάθε π.κ. και θεματική έχει εκπροσώπηση (1-2 μέλη και αιρετά)
• ορίζει την εκπροσώπηση στο συνέδριο ή στο πανελλαδικό( 1 μέλος)
• ορίζει ένα συντονιστικό ανοιχτό που θα αποτελείτε από μέλη κάθε πόλης και θεματικής, δεν έχει αποφασιστικό ρόλο
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης

Γ [ κ.π.ε.]   (κεντρική πολιτική επιτροπή, πανελλαδικό συντονιστικό)

• είναι όργανο – διαδικασία  των αιρετών εκπροσώπων  από κάθε συνδιάσκεψη νομαρχιακή  και από τα μέλη που ορίζονται από το συνέδριο
• συνεδριάζει κάθε 3-4 μήνες και είναι ανοιχτό στα μέλη
• ελέγχει την πορεία του προγράμματος δράσης που αποφασίστηκε στο συνέδριο
• παίρνει αποφάσεις για τις πολιτικές καμπάνιες
• συντονίζει την οριζόντια επικοινωνία
• διαδικασίες, ενημερώσεις, έντυπα, @, θεματικές
• ορίζει τις ομάδες:
  • για συντονισμό της κ.π.ε.
  • για δικτύωση-συντονισμό των των π.κ(τ.ε) και των θεματικών
  • εντύπων και@
  • του τύπου
  • του κοινοβουλευτικού έργου
  • των οικονομικών
• ορίζει την ‘πολιτική γραμματεία’ (π.γ.) και ‘πρόεδρο’ -’γραμματέα’  αν χρειάζεται
• ελέγχει την π.γ.
• συμμετέχει στην ιδεολογική – θεωρητική ενίσχυση των οργανώσεων
• απολογισμός έργου από π.γ-πρόεδρο
• οικονομική διαχείριση, ενίσχυση της δικτύωσης, εντύπων, “προπαγάνδα”, μισθώματα
• πριν από κάθε συνεδρίαση παρουσιάζει γραπτός την περίληψη της προηγούμενης συνεδρίασης, αποφάσεις-δράσεις

Δ [ π.γ. ]  (πολιτική γραμματεία)

• είναι η διεύθυνση της ημερήσιας επικαιρότητας
• συντονίζει, διευθύνει τις καμπάνιες
• διαβουλεύεται με την κ.π.ε.
• ανανεώνεται από την συνέλευση της κ.π.ε
• αποτελείται από τον “πρόεδρο”, εκπρόσωπο τύπου (2-3 μέλη), συντονιστικό κ.π.ε. (3 μέλη), συντονιστικό κοινοβουλευτικής ομάδας (3 μέλη)

[ Συνέδριο ]

• γίνεται κάθε 3 χρόνια και είναι ανοιχτό σ’όλα τα μέλη
• η διαδικασία κρατάει 6 μήνες
• σύνεδροι είναι τα μέλη από κάθε π.κ. που έχουν προταθεί, εκλεγεί ή κληρωθεί (ας πούμε 2 στα 10).
• συμμετέχουν με εκθέσεις οι θεματικές
• 3 μήνες για την συλλογή των κειμένων – προτάσεων από τις π.κ. και θεματικές (ό,τι θεωρεί η κάθε π.κ ως διακύβευμα)
• η κπε συντάσσει κοινό κείμενο που είναι αποτέλεσμα της συλλογής και της κωδικοποίησης των αποφάσεων όλων των π.κ.(τ.ε.) και επιστρέφει στις π.κ.(τ.ε.) για να αποφασίσουν και καταλήξουν σε κείμενο.
• 3 μήνες διαδικασία στις π.κ. (εκπροσώπηση, ψήφιση-τροποποίηση  κειμένων, απόφαση π.κ. προς κ.π.ε. – συνέδριο), σε εργαστήρια -πανελλαδικά σώματα (θεματικές)
• είναι το κυρίαρχο πολιτικό όργανο για την σχεδίαση της πολιτικής απόφασης
• αποφασίζει την πολιτική κατεύθυνση
• αναλύει  τα πεδία δράσης
• αποφασίζει τα πολιτικά μέτωπα και τις συμμαχίες
• ορίζει τα αιρετά μέλη για την κ.π.ε. και προτείνει π.γ. και ‘πρόεδρο’
• για π.γ και ‘πρόεδρο’ αποφασίζει η 1η συνεδρία της κ.π.ε.

[ θητείες ]

*μέχρι 2 συνεδριακούς χρόνους για τον πολιτικό οργανισμό, παύση 1 – 2 και μετά ξανά δικαίωμα. Στην παύση (έχουν) ασκούν επικουρικότητα

*μέχρι 1 θητεία για βουλή και ευρωβουλή, ανακλητοί  . παίρνουν μισθό υπαλλήλου του δημοσίου. δεν κάνουν χρήση προνομίων.  Στην παύση (έχουν) ασκούν επικουρικότητα (άμισθοι).

[επαγγελματικά μέλη]

*’πρόεδρος’ και π.γ. (αν επιθυμούν) παίρνουν μισθό υπαλλήλου του δημοσίου

*τεχνικές υπηρεσίες και οι κοινοβουλευτικές-επιστημονικές ομάδες- όχι οι βουλευτές ) είναι σταθερή σχέση εργασίας με μισθό υπαλλήλου του δημοσίου.

Picabia  ζυγαριά

claude monet

Με αφορμή ένα βιβλίο

Ετιέν ντε Λα Μποεσί

«Πραγματεία περί εθελοδουλίας»

Επίμετρο: Πιερ Κλαστρ

Μετάφραση: Παναγιώτης Καλαμαράς

Εκδόσεις Πανοπτικόν

ΝΑ ’ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΑΦΕΝΤΗ ΜΟΥ

Το 80% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι δυσαρεστημένοι με την πολιτική των κομμάτων αυτών, παρόλα αυτά τα ψηφίζουν.

Αν ήμασταν σε περίοδο πολιτικής τρομοκρατίας, θα καταλάβαινα το φόβο του κόσμου να εκφραστεί πολιτικά, τώρα όμως τη μόνη τρομοκρατία που καταλαβαίνω είναι της φτώχειας, της ανεργίας, της εργοδοσίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, άντε και την τρομοκρατία-επιβολή του σοβινιστή άνδρα-συζύγου/πατέρα (ιδίως στην επαρχία, στα μικρά εκλογικά τμήματα που όλα είναι γνωστά). Δεν είναι και μικρό πράγμα, βέβαια..

Η περίπτωση που με ενδιαφέρει όμως είναι η ψήφος που δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικών φραγμών, αλλά και δεν πάει «αλλού». Η περίπτωση της πολιτικής βίας σήμερα δεν αποτελεί πλειοψηφικό ρεύμα, ώστε να πούμε ότι κατευθύνει τα αποτελέσματα των εκλογών. Η ανεργία και η φτώχεια δένει αρκετό κόσμο στο άρμα της εξουσίας, όμως αυτός ο κόσμος δεν είναι το 80%, ώστε να το φαινόμενο να αποδοθεί εκεί και απ’ αυτό να χαράξουμε ανάλογη πολιτική. Αυτό το 80% των ψηφοφόρων δεν είναι υπό καθεστώς βίας και νοθείας, δεν είναι ούτε (μόνο) φτωχοί και άνεργοι, δεν έχουν δηλαδή άμεση εξάρτηση, ώστε να ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Δεν πρόκειται ούτε για κάποιο ιδεολογικό κόλλημα. Κατ’ αρχάς γιατί οι εκλογές είναι πολιτικές (χώρια που πριν μερικούς μήνες, σε μια «ιδεολογική αναμέτρηση» για την ιδιωτικοποίηση της δυσφημισμένης Ολυμπιακής, το 80% δήλωνε ότι επιθυμούσε τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του αερομεταφορέα), αλλά και γιατί ακόμη κι αν ήταν ιδεολογική επιλογή, ε είναι λίγο περίεργο το ΠΑΣΟΚ να εξακολουθεί αν παίρνει 35-40% με την πολιτική που ασκεί τα τελευταία 20 χρόνια. Πρόκειται μάλλον για μια χειραγώγηση που γίνεται με τα χρόνια εθελοδουλία. Αυτό το 80% χαίρεται με τη χαρά των άλλων.

Η οσφυοκαμψία είναι η πολιτική και κοινωνική στάση που κυριαρχεί. Σιγά σιγά έγινε έθιμο η υποταγή, και ο κόσμος σέρνεται από την εξουσία δίχως ιδιαίτερη πίεση. Πολιτικά το πράγμα πάει με αυτόματο πιλότο για την πλειοψηφία του κόσμου, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και δυσαρεστημένοι.

Δεν λέω, έχει ευθύνες και η αριστερά που δεν έλκει, αφού διαφοροποιείται μόνο πολιτικά και είναι ελάχιστη έως αόρατη στο κοινωνικό επίπεδο. Αλλά και πολιτικά είναι πολύ λίγο το 10-15% που εισπράττει. Τι κοστίζει μία ψήφος στη ζούλα, κρυφά κρυφά στο παραβάν, στην αριστερά, έστω και σε μια λάιτ, κομψή και κοσμοπολίτικη εκδοχή της; Ε; Τι κοστίζει;

Ο κόσμος είναι τίμιος, η πολιτική είναι άτιμη, οι δε πολιτικοί (εκτός της αριστεράς) έχουν την τιμή τους δίχως απαραίτητα να είναι τίμιοι. Είχε δίκιο ο Ν. Πουλαντζάς που χαρακτήριζε αποπροσανατολιστικό τον πολιτικό αγώνα· παρόλα αυτά είναι πεδίο δράσης για την αριστερά που εκτός από αταξική κοινωνία θέλει και δημοκρατία.

Το 80% των ψηφοφόρων -για να επανέλθουμε- ψηφίζει χωρίς να πολυγουστάρει, κάτι σαν τα ερωτικά ζευγάρια που μετά από χρόνια συζυγίας υπάρχουν δίχως να έλκονται ερωτικά αλλά στηρίζουν τον κοινό βίο. Γι’ αυτό και δεν είναι σωστό να χαρακτηρίσουμε τον κόσμο ηλίθιο, ούτε αμαθή. Και γνώμη έχει και μνήμη, όμως κουράζεται τόσο πολύ μέσα σ’ αυτό το καθημερινό κενό, που επιζητάει την ησυχία του. Να μπλέξει με την αριστερά; Αφού στο τέλος θα ζει στο διπλανό διαμέρισμα με τον ίδιο τρόπο που ζει τόσα χρόνια μια οικογένεια με Ι.Χ. και αριστερή εκλογική συμπεριφορά. Να τρέχει τζάμπα στις συνελεύσεις και στις αφισοκολλήσεις για να βγάζει βουλευτές η αριστερά; Όχι, προτιμάει την ασφάλεια της παράδοσης, του εθίμου. Εξάλλου μια πόρτα χωρίζει το δεξιό σπίτι από το αριστερό.

«Είναι κοινωνικοί και πολιτικοί οι λόγοι που ερμηνεύουν τη συμπεριφορά του κόσμου στις εκλογές». Ωραία. Και γιατί αυτή η πρόταση να έχει τόση αξία και να μην οδηγεί τόσα χρόνια πουθενά παρά μόνο στην επανάληψή της;

Το ερώτημα μπαίνει με σκοπό να θίξω τον τρόπο που «προσεγγίζουμε» τη συμπεριφορά του κόσμου στις εκλογές. Ενώ δηλαδή υπάρχει μια οσφυοκαμπτική πολιτική στάση, μια δειλία του κόσμου να ξεπεράσει το καθημερινό κενό του (8 ώρες δουλειά και κάτι ώρες στο σπίτι), μια δειλία να πράξει αλλιώς, η αριστερά σκύβει ακόμη πιο πολύ, πιστεύοντας ότι έτσι θα αλλάξει πολιτική στάση και ο κόσμος.

Μια οσφυοκαμπτική αριστερά όμως δεν θα καταφέρει ποτέ να επηρεάσει τον κόσμο και να τον πείσει να σταθεί στο ανάστημά του. Θέλει γενναιότητα από μέρους της, ώστε να υπάρξει κοινωνικά με τρόπο ριζοσπαστικό που θα θίξει την καθημερινότητα και θα ανατρέψει παραδόσεις και έθιμα που ευνόησαν την υποταγή (γιατί υποταγή στη συνήθεια είναι να ζεις δίχως έλξη από έρωτα, όπως υποταγή στην κυριαρχία είναι να την στηρίζεις πολιτικά ενώ υπάρχει δυσαρέσκεια).

Γενναιότητα θέλει να μη γίνεις ρουφιάνος στη δουλειά για μια προαγωγή, γενναιότητα θέλει να σταματήσεις έναν δημοτόμπατσο ή μπάτσο γενικά όταν τον βλέπεις να παραβιάζει την αξιοπρέπεια ενός συλληφθέντα ή ενός μετανάστη.

Θέλει γενναιότητα η αντίσταση σ’ αυτή την κυρίαρχη κατάσταση.

Ο Ετιέν ντε λα Μποεσί έγραψε το 1574 ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν συνηθίζοντας την ιδέα ότι ανέκαθεν ήταν υποταγμένοι, και ότι οι πατεράδες τους ζούσαν με τον ίδιο τρόπο· θα πιστέψουν ότι είναι υποχρεωμένοι να υποφέρουν αυτό το κακό και θα πείσουν τους εαυτούς τους μέσω παραδειγμάτων και της μίμησης των άλλων, δίνοντας κύρος τελικά σε εκείνους που τους διατάζουν μέσω ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, βασισμένοι στην ιδέα ότι έτσι συνέβαινε πάντα.

Κάτι αιώνες μετά τα λόγια αυτά έχουν μεγαλύτερη ισχύ. Αυτή η παράδοση στην υποταγή έχει εμπλουτιστεί με κοινοβούλια, τρομονόμους, απολύσεις, μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιστήμονες και αστρολόγους. Ας αλλάξουμε εμείς τον τρόπο.

Για την παρουσίαση: Καρανίκας Νίκος –

«Θεσ/κη των πολιτών και της οικολογίας»

bruno baumann

david bassett

Δούλεψε να φας, κλέψε να’χεις

Από μικρός μεγάλωσα ακούγοντας την φράση ‘να κάνουμε οικονομία’. Ήταν η φράση κλειδί στα περισσότερα ζητούμενα. Ήταν η φράση που μέσα στο σπίτι κυκλοφορούσε άνετα, δίχως φραγμούς και ας ήταν μια λέξη που μας στένευε και δήλωνε την δυσκολία να αντεπεξέλθουμε στις ανάγκες μας.

Ήταν η πιο οικία λέξη στην γειτονιά, στο σχολείο, στην παρέα. Ξέραμε ότι για να αγοράσουμε κάτι θα έπρεπε να έχουμε χρήματα στην άκρη και αυτό σήμαινε ‘να κάνουμε οικονομία’, δηλαδή περιορισμός ή στέρηση από άλλα αγαθά, άλλες δυνατότητες & ικανοποιήσεις. Ήταν η λέξη που δήλωνε την κοινωνική κατάσταση όλων μας, βάζοντάς μας καθήκοντα για την καθημερινότητα και το αύριο.

Μεγαλώσαμε πια και αυτή η ‘άτιμη’ λέξη μας ακολουθεί ακόμη, με το ίδιο νόημα και με τις ανάλογες υποχρεώσεις. Όποτε περισσεύουν χρήματα τα κρατάμε στην άκρη για μια δύσκολη στιγμή και τα ξοδεύουμε στην πρώτη ‘ευκαιρία’. Έτσι κάνει και ο περισσότερος κόσμος, που εξαρτάται από την εργασία του.

Γιαυτό το λόγο οι γονείς προτρέπουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν, να βρουν μια δουλειά με συνθήκες ανθρώπινες, να πληρώνονται καλύτερα, να οργανώσουν τη ζωή τους δίχως να τους κυνηγάει η οικονομία.

Δυστυχώς όμως αυτές οι προτροπές τα τελευταία χρόνια δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα και η κατάσταση γενικεύεται γίνεται πιο δύσκολη.

Από την πλευρά των κυβερνήσεων και των επιχειρηματιών το μόνο που ακούμε είναι προτροπές για λιτότητα, περισσότερη δουλειά, περισσότερη προσπάθεια και επιμονή για εύρεση εργασίας, με όποιο κόστος νά’ναι, στην αρχή δύσκολα και σιγά -σιγά πατώντας επί πτωμάτων ίσως να γίνουμε σαν… αυτούς.

Ο καπιταλισμός στο ριζοσπαστισμό του σου δίνει τη ‘δυνατότητα’ να αλλάξεις τάξη, να σου τύχει το πολλαπλό jack pot και να καταλήξεις στα σαλόνια, ή να γεννηθείς πλούσιος και να πεθάνεις στη πτώση, όμως ως προτροπή, ιδεολογία, δεν αποτελεί κίνητρο, ώστε να αξίζει για θυσίες.

Αυτό που μας κινεί και τρέχουμε μια ζωή, είναι η ανάγκη και αν πρέπει να απαλλαγούμε από κάτι, αυτό είναι η ανάγκη ( ο καταναγκασμός της δουλειάς και άλλα πολλά).

Ο μύθος να πλουτίσουμε από την δουλειά, όσες εξαιρέσεις και αν έχει, δεν έπειθε, δεν πείθει και τώρα, γιατί η καθημερινότητα μετατρέπεται σε έναν αγώνα να τα βγάλουμε πέρα, δίχως να προλαβαίνουμε να επενδύσουμε στο ‘ριζοσπαστισμό’ του καπιταλισμού για πλουτισμό, όσο καλοδεχούμενος και αν είναι.

Σαφώς , το να κάνεις μια δουλειά που έχεις ‘επιλέξει’, με συνθήκες καλές, μισθό πάνω από τις συμβάσεις, και όλα τα νόμιμα, είναι καλύτερα από την επισφάλεια, τα λίγα ευρώ την ωρομισθία, το part time, την ανεργία. Οι συνθήκες εργασίας όμως, όπως και να είναι, παραμένουν συνθήκες που εξυπηρετούν την λειτουργία του καπιταλισμού και δεν έχουν σχέση με το πλουτισμό, δεν τον επιτρέπουν.

Η εμμονή, των κυβερνήσεων και των επιχειρηματιών, στην ανταγωνιστικότητα, τον εκσυγχρονισμό, την αξιοκρατία, την κοινωνία των γνώσεων και των ευκαιριών, είναι μια διαρκής προσπάθεια εξαπάτησης του λαού, είναι η εξατομίκευση που δεν μπορεί να καταλήξει στον γενικευμένο πλουτισμό ούτε καν στην ευημερία της μικτής οικονομίας..

Αυτό ανέλυε και εξηγούσε ο K.Marx όταν έλεγε ότι ‘ο εργάτης είναι αναγκασμένος ν’αρχίζει πάντα από την αρχή’ (grundrisse, β τόμ. σελ.216), είναι αυτό που ο λαός λέει δίχως να έχει διαβάσει Marx: ‘δούλεψε να φας, κλέψε να έχεις’ και για κλέφτες εννοεί τους αστούς.

Η κλοπή ‘για να έχεις’, είναι αποδεκτή και συγκαλυμμένη από τους νόμους της αγοράς και της ιδιοκτησίας, ενώ η ληστεία μιας τράπεζας που είναι ασφαλισμένη, είναι έγκλημα ακόμα και αν δεν έχει ανθρώπινα θύματα. Η καθημερινή κλοπή εκατομμυρίων εργαζόμενων λέγεται επένδυση, ανάπτυξη, ιδιωτικοποίηση, εθνική στρατηγική. Αυτήν την κλοπή την έχουν αναλάβει όμως οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι κατασκευαστές… το κράτος και δε δίνουν σε κανέναν λογαριασμό.

Όπως δε λογαριάζουν τα θύματα που πέφτουν καθημερινά στο χώρο εργασίας, ή τις χιλιάδες νέες εργαζόμενες και εργαζόμενους με ή δίχως πτυχία και μεταπτυχιακά που έχουν δεν έχουν δουλειά, από το άγχος και το στρες καταλήγουν να τους βλέπει ψυχολόγος.

Είναι η ίδια συνομοταξία που έχει φέρει το περιβάλλον και τον τρόπο ζωής μας σ’αυτήν την κατάσταση, αγνοώντας αλαζονικά τα επίσημα θεσμικά όργανα.

Η αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να διατηρεί την πολιτική αντιπαράθεση στα μέτρα που επιβάλει η εξουσία. Όπως και την επικοινωνία με τον κόσμο, δε πρέπει να την χαρίσει στα ΜΜΕ ούτε να εξαρτάται από αυτά. Να αντιμετωπίσουμε την ‘τάξη’ με όρους αυτονομίας, την πολιτική με όρους κοινωνικού κόστους και τα κοινωνικά πεδία όχι ως εργαλεία που θα μας στηρίξουν στην στρατηγική, αλλά ως την στρατηγική μας.

Η αριστερά οφείλει να ξαναδεί μια συνολική πρόταση προς τον λαό, εφικτή δίχως δημαγωγίες που θα περιέχει το άμεσο και μερικό που της αντιστοιχεί, με το συνολικό που είναι το ζήτημα ενός νέου τρόπου κοινωνικής και πολιτικής διαχείρισης του τόπου, η επανάσταση με όρους χειραφέτησης και δημοκρατίας.

Μια συλλογική και οργανωμένη κριτική στον τρόπο οργάνωσης των εργατικών συνδικάτων και των κομμάτων της αριστεράς, σε σχέση με την στρατηγική του σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία, θα βοηθήσει να συγκροτήσουμε μια επιθετική πρόταση και αυτό σημαίνει να ξαναδούμε τα κόμματά μας, τις οργανώσεις μας, τις τακτικές μας, να μη φοβηθούμε για κάτι νέο, που θα έρχεται από τον σημερινό ριζοσπαστισμό, δίχως άκυρους τακτικισμούς, κομματικό πατριωτισμό και δογματισμούς.

Καρανίκας Νίκος, Συριζα (Συν)

ψάχνοντας για δουλειά

Max Ernst

Τρόπος λειτουργίας-πρόγραμμα δράσης

Το Συντονιστικό αποτελείται από μέλη της κίνησης.

Συγκροτείται από τα διαμερίσματα, τις θεματικές ομάδες, τις δημοτικές ομάδες που προκύπτουν από την δράση, τις πολιτικές οργανώσεις & είναι ανοιχτό στα μέλη. Λειτουργεί με άμεση δημοκρατία, επιλέγει τη διαβούλευση και την συναίνεση δίχως βέτο και δίχως να οδηγηθεί σε ψηφοφορία, διαχειρίζεται την πολιτική του σχήματος .

.Το συντονιστικό λειτουργεί με πρόγραμμα ημερήσιας διάταξης, είναι υπεύθυνο για το επόμενο ραντεβού του, καταλήγει σε πρόγραμμα δράσης, συντονίζεται με τις θεματικές, ασχολείται με την υλοποίηση αποφάσεων και την επικαιρότητα του σχήματος. Οργανώνει την παρουσία στο δημοτικό συμβούλιο και τα ΜΜΕ. Διαχειρίζεται τα έντυπα, την επικοινωνία το διάλογο. Έχει τον έλεγχο του γραφείου-στεκιού. Έχει τη δική του γραμματειακή υποστήριξη.

Διαμερισματικές ομάδες∙ αποτελούνται από μέλη της κίνησης

Με βάση την κατοικία των μελών συγκροτείται ομάδα που λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικα χαρακτηριστικά. Στέλνει εκπρόσωπο στο συντονιστικό και αναλαμβάνει την πολιτική της δημοτικής κίνησης στο διαμέρισμα. Γίνεται ο κοινωνικός ιστός της κίνησης.

Θεματικές ομάδες∙ αποτελούνται από μέλη της κίνησης και μη μέλη.

Κάποιες δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν κοινωνικούς σκοπούς και γίνονται κοινωνικός ιστός του σχήματος και κάποιες για την δημοτική κίνηση (ομάδες δημοτικού συμβουλίου, οικονομικών, τύπου).

Δημοτικές ομάδες∙ αποτελούνται από μέλη και μη μέλη που προκύπτουν από τις δράσης

Δημιουργούν την ενότητα του σχήματος (συντονιστικό, ολομέλεια), το διευρύνουν συμμετέχοντας στο κοινωνικό ιστό. Ενημερώνουν για τη δράση τους το συντονιστικό και την ολομέλεια. Έχουν την ευθύνη όχι μόνο της λειτουργίας τους αλλά κ της προπαγάνδας τους. Δικτυώνονται με άλλες θεματικές εκτός σχήματος, συνεργάζονται με ανάλογες κοινωνικές οργανώσεις. .Δημιουργείται δίκτυο στήριξης στις συνοικίες-διαμερίσματα.

Η Ολομέλεια της δημοτικής κίνησης αποτελείται από όλα τα μέλη.

Συγκαλείται με ευθύνη του συντονιστικού (στο πνεύμα της απόφασης που είχε παρθεί). Έχει εγκαίρως γραπτή έκθεση-απολογισμό από συντονιστικό και θεματικές. Αποφασίζει το πρόγραμμα δράσης της επόμενης περιόδου, εγκρίνει απολογισμούς μεθοδεύει την διεύρυνσή του. Παίρνει τις πολιτικές αποφάσεις για τα πεδία δράσης της πόλης.

Τα «πεδία» δράσης είναι η ατμομηχανή του σχήματος [δημοτικό συμβούλιο το περιβάλλον, η συγκοινωνία-μεταφορά, το χωροταξικό, η καθαριότητα, η άθληση, το παιχνίδι, ο ελεύθερος χώρος, ο πολιτισμός-τέχνες, κατοικία, κοινωνική αλληλεγγύη, το μεταναστευτικό,τα τεχνικά έργα, η καταστολή-δικαιώματα, οικονομία -πόροι- δημοτικός πλούτος,..] Από αυτά βγαίνουν οι θεματικές, σε αυτά ξεδιπλώνεται η πολιτική του σχήματος και το πλαίσιο δράσης. Επικεφαλής ψηφοδελτίου αποφασίζεται δημοκρατικά την περίοδο πριν τις εκλογές(ένα χρόνο πριν περίπου)

Το γραφείο-στέκι του σχήματος είναι ο χώρος του σχήματος. Είναι στην ευθύνη του συντονιστικού, έχει λαϊκές τιμές, γίνονται συνελεύσεις, εκδηλώσεις, εκθέσεις, προβολές, πάρτι (έχει σε αυτές τις περιπτώσεις εθελοντισμό, χρέωση, αλληλεγγύη, ευθύνη χώρου, ,), γίνεται πόλος έλξης καθημερινός

Ένα σχήμα μακράς πνοής «γεννάει» τη δυνατότητα διεύρυνσης και ενότητας όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και των δημοτικών κοινωνικών χώρων. Παλεύει συνεχώς για τη δημοκρατία σε όλα τα πεδία της πόλης, είναι ριζοσπαστικό στην κριτική του και στην αντιμετώπιση των προβλημάτων. Εναλλακτικό στα πλαίσια δράσης.. Δημιουργεί πολιτική έχοντας όμως γνώση ότι η πολιτική δεν είναι επιστήμη και δεν καταλήγει η πράξη πάντα στο προβλέψιμο αποτέλεσμα.

.Δεν υποτάσσεται στα ΜΜΕ δημιουργεί γεγονότα παίρνει θέση.

◘Πρόγραμμα δράσης

Για την υλοποίηση του προγράμματος πρέπει να δηλωθούν διαθεσιμότητες για την δημιουργία ομάδων που θα οργανώσουν την δουλειά.

luca giovagnoli

πορεία 4ο ευρωπαϊκό κοινωνικό φόρουμ

Τα Κοινωνικά Φόρα

Η δημιουργία Κοινωνικού Φόρουμ είναι πρωτοβουλία και σκελετός των συλλογικοτήτων που από την εποχή της Ευρωπαϊκής Συνόδου στο Άμστερνταμ , συναντιούνται σε μαζικές διαδηλώσεις με αφορμή την αντίθεση τους στο νεοφιλελευθερισμό και την αλληλεγγύη τους στα «θύματα» του συστήματος . Από τότε μέχρι σήμερα αυτές οι διαδηλώσεις αυξάνονται ποσοτικά και εμπλουτίζονται ποιοτικά με αποτέλεσμα να αρχίζουν να γίνονται κάτι εννιαίο οργανωτικά , το οποίο θα «διαχειρίζεται» τις πολιτικές συνθέσεις των δυνάμεων που συνυπάρχουν «χάρη» της θέλησης τους για αντιπαράθεση και ανταγωνισμό με την κυρίαρχη πολιτική τάξη πραγμάτων .

Όπως η δημιουργία κινήματος έτσι και η δημιουργία φόρουμ δεν είναι μια μεταφυσική διαδικασία αλλά η αναγνώριση του κοινωνικού χαρακτηριστικού από υπαρκτές οργανωμένες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαχέονται στην κοινωνία , στο λαό .

Το κίνημα ενάντια στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν έγινε από μόνο του , ούτε ήταν κάτι ανώδυνο που προέκυψε από «επαγγελματίες επαναστάτες που βρέθηκαν τυχαία κάνοντας τουρισμό» . Είναι η συνεπής συνύπαρξη , η ειλικρινής συζήτηση , η υπομονετική αναζήτηση , οι πικρές κουβέντες , η γενναία αντιμετώπιση κινδύνων από την κρατική καταστολή , είναι η αλληλεγγύη προς «άγνωστους» συντρόφους και συντρόφισσες , οι αμέτρητες ώρες , η δίψα , η πείνα , το ξενύχτι , το περπάτημα . Όλα αυτά μεταξύ ανθρώπων και οργανώσεων που δεν κρύβουν τις διαφωνίες και τις αντιθέσεις τους , αλλά επειδή «φαντάζονται άλλες κοινωνίες» βρίσκουν λύσεις για ενότητες , αντί για διασπάσεις .

Σκέπτομαι πως αν οι διοργανωτές είχαν κάλεσμα για πιο ειδικό πρόβλημα ή με γενικότερη άρνηση , το ενδιαφέρον θα ήταν άλλο , δεν θα δημιουργούνταν τέτοια μαζικότητα και η ποικιλλομορφία θα έλειπε .

Η δημοκρατία στο κίνημα διασφαλίζει την ενότητα με την διαφορετικότητα , αλλά κυρίως γεννά την δυνατότητα των κοινωνικών αποφάσεων για κοινή δράση . Δεν εξαφανίζει τις μειοψηφείες ούτε υποτάσσεται σε τέτοιες .

Φυσικά δεν επρόκειτο για «αγιοσύνη» και είναι αισθητή η ιδιοτέλεια κάποιων , η αγωνία για καπίλευση , η επιμονή για διάλυση . Αυτά είναι φαινόμενα όμως και όχι η ουσία αυτού του κινήματος που διαμορφώνεται σε όλο τον κόσμο .

Η δημιουργία του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ , η διακύρηξη των κοινωνικων κινημάτων , τα ηπειρωτικά φόρα , τα φόρα των χωρών και των πόλεων είναι η αυτοθέσμοθέτιση του κινήματος , η εθελοντική συνύπαρξη για δράση μέσα από αγώνες για έναν άλλο κόσμο , η ένδειξη ότι είναι εφικτό!!!

Οι διαδηλώσεις είναι ο δρόμος για την κοινωνική έκφραση , είναι η σημερινή κοινωνία που αγωνίζεται , αντιστέκεται , συγκρούεται , διεκδικεί . Είναι ένα ανυπάκουο κοινωνικό πολιτικό παζλ από μικρά και μεγάλα κομμάτια , διαφορετικές καταγωγές , ιδέες , πρακτικές αλλά όλες ενταγμένες σε ένα κοινό σχέδιο , σε συνεννόηση , ώστε αυτή η κοινωνική έκφραση να δημιουργεί αναγνώσιμη μορφή . Ένα σενάριο .

Αυτό που έχει χρέος να υπερασπιστεί η οργάνωση των κινημάτων είναι η δημιουργία «κοινής γλώσσας» που δεν θα κινδυνεύει να την συντρίψει ο «επιστημονικός λόγος» που αποστρέφεται την «μητρική γλώσσα» των κινημάτων . Έχει χρέος να υπερασπιστεί ό,τι έχει κατακτηθεί , να κατακτήσει νέες ενότητες να αποτρέψει πισωγυρίσματα και λογικές «μηδενικής βάσης» (εξάλλου είναι αντιεπιστημονικό να πιστεύουμε στην παρθενογένεση των κινημάτων) .

Γενικότερα είναι μια διαρκής κατάσταση υπεράσπισης και διεκδίκησης σε μια εποχή που οι κοινωνίες υπέστησαν μια συνολική επίθεση από την τάξη του κεφαλαίου με συνολικότερη υποχώρηση των συμφερόντων της τάξης των εργαζομένων καθώς και των αριστερών ιδεών που ήταν και πράξεις . Το εργατικό κίνημα ξαναμαζικοποιείται γιατί στην κατάσταση που έχει έρθει δεν υπάρχουν περιθώρια για συναίνεση .

Το Κοινωνικό Φόρουμ στην Ελλάδα συγκροτείται σε μια περίοδο που συλλογικότητες του ευρέως κοινωνικού κινήματος έχουν στο κέντρο της σκέψης τους τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. τον Ιούνιο του 2003 στη Θεσσαλονίκη με όλο το εξάμηνο που θα προηγηθεί . Μια σύνοδο που πρέπει να ακούσει ποιά πολιτική πρέπει να εφαρμοστεί , γιατί όλο αυτό το διάστημα , εφαρμόζουν την οικονομική πολιτική που προστάζουν οι ανάγκες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας , του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου , των Πολυεθνικών και όχι των Ευρωπαϊκών Λαών .

Το Κοινωνικό Φόρουμ στην Ελλάδα θα πρέπει να συμβάλλει (όσο το επιτρέψει η «παιδική» του ηλικία) ώστε να ακουστεί το μήνυμα όχι μόνο στον χώρο συνεδρίασης , αλλά και έξω , στον υπόλοιπο κόσμο . Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το Φόρουμ της Θεσσαλονίκης πρέπει να μπει σε κοινή οργανωτική ομπρέλλα με οργανώσεις , συλλογικότητες και άτομα που δεν συντάσσονται με το Κοινωνικό Φόρουμ αλλά θέλουν να προσθέσουν τη δική τους ποιοτική και ποσοτική διαφωνία με την υπάρχουσα κοινωνική-οικονομική πολιτική της Ε.Ε. .

Παράλληλα όμως οι κοινωνικές δυνάμεις του Φόρουμ στην Ελλάδα δεν πρέπει να συρρικνώσουν τη δυναμική που αναπτύσσεται κυνηγώντας το “2003” . Γνωρίζοντας τι είναι πιο πρόσφορο για το “2003” θα πρέπει να αποφύγουμε την ταύτιση Φόρουμ και “2003” .

Το Φόρουμ θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά το τέλος του “2003” γι’αυτό

ο οπορτουνισμός του Κ.Κ.Ε. , η σέχτα του Ν.Α.Ρ. και η χυδαία ιδιοτέλεια-τυχοδιωκτισμός του Σ.Ε.Κ. είναι προβλήματα στο ζήτημα της μαζικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος , αλλά δεν είναι εχθροί του κινήματος.

Το πείσμα των καιρών θα δείξει .

Καρανίκας Νίκος

Συνασπισμός – Διεθνής Δράση Θεσσαλονίκη

μετά την κατάληψη του αστυνομικού τμήματος από ομάδα δράσης του ελληνικού και ευρωπαίων κοινωνικου φόρουμ

Halle woodruff

Η εργατική τάξη πάει στη δουλειά και οι αντιπρόσωποί της στη ΒΟΥΛΗ

Οι κινητοποιήσεις των δασκάλων έφεραν στο προσκήνιο την αγροτική δύναμη των εργαζομένων τόσο στον κρατικό τομέα παραγωγής όσο και στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Οι εργαζόμενοι στο σχολείο έχουν δίκιο! Όμως το δίκιο δεν φτάνει τελικά αν μείνει μόνο του. Πού να βρουν όμως «παρέα στην εποχή της ιδιώτευσης. Η ιδιώτευση του κόσμου της εργασίας στον ευρύτερο κρατικό τομέα έχει καταντήσει μάστιγα (από τα στοιχεία για τη συμμετοχή στις απεργίες φαίνεται να εξαιρείται ο κόσμος της Αριστεράς).
Δεν συντάχτηκαν με τον αγώνα αυτό όμως, ούτε οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, ούτε καν με FAX γιατί και αυτό θα σήμαινε απόλυση (Δεν εννοώ την ΓΣΕΕ το προεδρείο της).
Το αίτημα για αύξηση του κόστους εργασίας στον ιδιωτικό τομέα είναι ένας κρυφός ψίθυρος στο χώρο εργασίας και απαιτεί όρους συνομωσίας. Η εργοδοτική τρομοκρατία είναι παντού και με τις ευλογίες του κράτους.
Οι «επόπτες εργασίας» άφαντοι ή συνένοχοι. Τα 8ωρα καταπατούνται, οι άδειες κουτσουρεύονται, ο συνδικαλισμός σημαίνει απόλυση, η απεργία απόλυση, το «δίκιο του εργάτη» εκτός δουλειάς. Ο μισθός 570€, 600€, 700€ άντε 800€, το ημερομίσθιο 20€, 25€ άντε 30€, το ωρομίσθιο 2,5, 3, άντε 4€ και η ασφάλεια – ένσημο είναι λόγος για απόλυση.
Οι διαφορετικές συνθήκες εργασίας σημαίνουν και διαφορετική κοινωνικότητα. Εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων. Από τη μία μισθοί κάτω από τα όρια της φτώχειας χωρίς συνδικαλιστικές ελευθερίες και καταπατημένα όλα τα δικαιώματα. Από την άλλη έχουμε χαμηλόμισθους αλλά με ασφάλεια και συνδικαλιστική ελευθερία. Κατακτήσεις όμως που κινδυνεύουν να χαθούν.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του και ακόμα πιο εύκολα και αλαζονικά όταν έχει και τις κυβερνήσεις με το μέρος του ή ακόμα καλύτερα την ηγεσία του εργατικού συνδικαλισμού. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα. Η προσφυγή στην απειλή της Ανεργίας είναι καθημερινότητα, η «πρόληψη» ώστε μην υπάρξει σωματείο είναι το υπαρξιακό καθήκον του κεφαλαιούχου γι’ αυτό και έχει εργοδηγούς, επιστάτες, τμηματάρχες, καριερίστες, ρουφιάνους, διευθυντές, φοβικούς και τώρα τελευταία κάμερες. Σε περίπτωση που υπάρχει σωματείο «προκρίνει» δικά του άτομα για την διοίκηση ώστε να το ελέγχει (κάτι σαν την πλειοψηφία της Γ.Σ.Ε.Ε., ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ).
Από το 1990 η κατάσταση της εργατικής τάξης ο καθημερινός της βίος όπως και οι εργασιακές σχέσεις, μέρα με τη μέρα, κυβέρνηση τη κυβέρνηση, γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Σε αντίθεση με την Αστική τάξη που είδε την υπερκερδοφορία της να τη φέρνει στις πρώτες θέσεις του πλανήτη και αυτό σημαίνει πολλά λεφτά, όχι παίξε γέλασε. Οι αστοί ζουν αυτά τα χρόνια πρωτόγνωρη συσσώρευση πλούτου και όσο συμβαίνει αυτό άλλο τόσο θα ζημιώνεται η Δημοκρατία, οι ζωές μας δηλαδή.
Η ανασυγκρότηση του Καπιταλισμού συμπαρέσυρε πολιτικά όλη την «κυβερνητική» Αριστερά η οποία διατήρησε τη μεταρρυθμιστική της πολιτική, αλλά προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου. Σ’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις ηγήθηκαν ισάξια τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι σοσιαλδημοκράτες.
Στην Ελλάδα (με την ελάχιστη κοινωνική πρόνοια) την μεταρρύθμιση των κοινωνικών αγαθών σε εμπόρευμα, μετοχή και έτσι στα χέρια του ιδιωτικού κεφαλαίου, την έκανε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το πάγωμα των μισθών και με νόμο, έργο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν και μάλιστα από την δεκαετία του ’80. Το ίδιο και οι «αναιτιολόγητες» απολύσεις. Η Ν.Δ. πήρε την σκυτάλη των ιδιωτικοποιήσεων και θέλει να το κάνει με το δικό της τρόπο και τα δικά της άτομα.
Η επισφάλεια (precarity) δεν είναι σημερινό φαινόμενο, υπάρχει από τη δεκαετία του ’90 και έχει γίνει η πραγματικότητα της πλειοψηφίας των νέων εργαζομένων. Δουλειά δίχως ένσημα, δίχως πενθήμερο, δίχως το κάθε μέρα, δίχως άδεια, δίχως μέτρα ασφαλείας, είναι το δίχως άλλο ένα βάσανο.
Αυτό το βάσανο το ζουν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες (αυτές ένα παραπάνω), που κατά τ’ άλλα «ανήκουν» συνδικαλιστικά στην Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Ε.), όμως η Γ.Σ.Ε.Ε. ανακάλυψε το πρεκαριάτο και την «επισφάλεια» τώρα τελευταία και ακόμα να εντάξει στους κόλπους της χιλιάδες ανθρώπους της νέας εργασίας.
Είναι επόμενο αφού μια κοινωνιολογική ανάλυση για την ηγεσία της Γ.Σ.Ε.Ε. όπως και των ινστιτούτων της, δείχνει να είναι πάνω από μια δεκαετία εκτός παραγωγής, έξω από τον ιδιωτικό τομέα και με υψηλό μισθό. Προφανώς δεν θα έχουν ούτε φίλους που να είναι στον ιδιωτικό τομέα ως εργαζόμενοι, ώστε να τους ενημερώσουν ότι άλλα λέει η σύμβαση και άλλα πληρώνουν οι εργοδότες.
Το θέμα είναι ότι, το ξέρουν δεν το ξέρουν, ως Γ.Σ.Ε.Ε. είναι πίσω από τις προσδοκίες του κόσμου και πολύ κάτω από τις διαθέσεις και τις ικανότητες. Οι νέοι εργαζόμενοι (αλλά και οι παλαιότεροι) δεν συμμετέχουν στα σωματεία τους, δεν ασχολούνται με την οργάνωση των συμφερόντων τους και αυτό μαζί με την χειραγώγηση οδηγεί στην ιδιώτευση.
Το Αριστερό κομμάτι των εργαζομένων οφείλει αρχικά να δράσει ενωτικά με ταξικό αυτόνομο τρόπο και ριζοσπαστικό πρόγραμμα ώστε να υπηρετήσει το σύνολο της εργατικής τάξης και να επηρεάσει τις συνειδήσεις μέσα από την δημοκρατική αυτοοργάνωσή της και όχι με τρόπο γραφειοκρατικό και τη συνεχή διαμεσολάβηση των «αντιπροσώπων». Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει αρκεί να αλλάξουμε τρόπο δράσης και οργάνωσης ως εργαζόμενοι, προκρίνοντας τον κοινωνικό αγώνα, τους κοινωνικούς όρους, τις κοινωνικές συμμαχίες, υφαίνοντας ένα κοινωνικό ιστό ικανό να αντιπαρατεθεί με κεφάλαιο και κράτος.

Καρανίκας Νίκος
Μέλος της «Αυτόνομης Παρέμβασης»

lizbeth holstein

Dali

ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Ή ΕΠΙΔΙΩΚΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

Καρανίκας Νίκος

Τριάντος Σωτήρης

Χαλάστρας Βαγγέλης

08/12/2004

Αν δεχτούμε ότι τα προγράμματα και οι αναλύσεις της Αριστεράς ανανεώνονται, τότε θα πρέπει να δούμε δίχως δογματισμούς το θέμα της οργάνωσης, της Δομής του Κόμματος.

Η Αριστερά δεν έχει πρόβλημα ανάπτυξης μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο. Σ’ όλο τον πλανήτη η Αριστερά, με μικρές φωτεινές εξαιρέσεις, «εργάζεται» και σκέφτεται με όμοιο τρόπο, στις ίδιες ιστορικές δομές. Μια ηγετική ομάδα-ο «ηγέτης-ηγεμόνας»- αναλύει την πραγματικότητα, συντάσσει θέσεις, προωθεί διαδικασίες, ελέγχει, επιβεβαιώνεται, παράγει και αναπαράγει τον κομματικό πατριωτισμό, τον διαχειρίζεται και αναθέτει στα μέλη την υλοποίηση των αποφάσεων. Αυτό το εκκλησιαστικό-αυτοκρατορικό μοντέλο ο Λένιν το μετασχημάτισε σε «Κόμμα Νέου Τύπου», εργαλείο επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, ηχείο διάδοσης ιδεών, σχολείο οργάνωσης των προλετάριων, ισχυρό όπλο για μετωπική σύγκρουση με τους κυρίαρχους. Αυτό το μοντέλο οργάνωση, έχει δείξει εδώ και δεκαετίες τα όριά του.

Στη φθορά αυτού του μοντέλου, στην ιστορική του απαξίωση, τα μέλη των οργανώσεων βάσης, εκεί που ευδοκιμούν οι ιδέες και η δράση, γίνονται διεκπεραιωτές και όχι οι πραγματικοί παραγωγοί της πολιτικής, οι οργανικοί διανοούμενοι. Ο κομφορμισμός και το εκλογικό κόστος κυριαρχούν, καταστέλλοντας την φαντασία και τη γενναιότητα των μελών. Με τον καιρό τα μέλη υποχωρούν, η κριτική σκέψη εξορίζεται, και τη θέση της καταλαμβάνει η αποδοχή και η αναπαραγωγή της κυριαρχίας.

Εύκολα διαπιστώνουμε ότι και τα κόμματα της Αριστεράς εξυπηρετούν το ιεραρχικό μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, την κεντρική διεύθυνση, τις «ιερές αγελάδες”, το κράτος.

.Η αυτοοργάνωση, η αυτοδιαχείριση και ο συντονισμός-δικτύωση απαιτούν μια άλλη μορφή οργάνωσης, άλλη ύλη, άλλη εκπαίδευση, άλλη κουλτούρα, άλλο ‘κόμμα’. Είναι αδύνατο με μοντέλο τεϋλορισμού και «νεοεπιχειρηματικής διεύθυνσης» (πυραμίδα με λιγότερα επίπεδα), να υπάρξει αυτοδιαχειριστική, αμεσοδημοκρατική συνείδηση και πρακτική στα μέλη του κόμματος.

Είναι άδικο, τη δημοκρατία να την ταυτίζουμε με την εκλογή και είναι σχεδόν μονόδρομος στην ιεραρχική οργάνωση να γοητεύει η κεντρική διοίκηση, η ιεραρχία, η εξουσία. Η λογική που θέλει «Ηγετική Ομάδα» βρίσκεται στον αντίποδα και σε αντιπαράθεση με τη λογική της συλλογικής ηγεσίας, της αυτοδιαχείρισης, της άμεσης δημοκρατίας, της χειραφέτησης.

Η γραφειοκρατία σε τέτοιους οργανισμούς, ιεραρχικούς, αφενός δεν ξεπερνιέται και αφετέρου αναπαράγεται ανεξάρτητα της εκάστοτε «Ηγετικής Ομάδας». Όπως λέει ο Κλοντ Λεφέρ, το «Βασίλειο της αναρμοδιότητας» είναι το οξυγόνο της γραφειοκρατίας. Αν τα κόμματα τα αυτοδιαχειριζόντουσαν τα μέλη τους και όχι οι Κεντρικές Πολιτικές Επιτροπές και οι Πολιτικές Γραμματείες, τότε, εκτός των άλλων, δε θα είχαμε με τέτοια συχνότητα διασπάσεις (βλ. ΚΚΕ 1991)

Η αριστερά αν έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα το οφείλει στα μέλη του. Αριστεροί άνδρες και γυναίκες που έχουν βιώσει συγκρούσεις και αμφισβητήσεις όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στο Κόμμα. Παρ’ όλ’ αυτά επέλεξαν να υπάρχουν σε ένα κόμμα που χρόνο με το χρόνο «ανέπτυξε» την παρουσία του αλλά πάγωσε τη «ζωή του». Το κόμμα ως ζωντανός οργανισμός σημαίνει, , πολιτικές κινήσεις με καθημερινή πολιτική λειτουργία, με αυτονομία, με εξωστρέφεια, στη βάση ενός καθορισμένου καταστατικού χάρτη και ενός άμεσου προγράμματος, με ορίζοντα το σοσιαλισμό.

Ο Σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία σίγουρα δε μοιάζει με την πολιτική οργάνωση της σημερινής Πολιτείας. Δεν έχει στο περιθώριο την πλειοψηφία, δεν έχει την εξουσία-κυριαρχία μιας μειοψηφίας, δεν έχει κατακερματισμούς και διαχωρισμούς σε μειοψηφία που σκέφτεται- αποφασίζει και πλειοψηφία που υλοποιεί. Ο σοσιαλισμός που διεκδικούμε δε συμφωνεί με την « δια μέσου του κόμματος κι από τα έξω, εισαγωγή της πολιτικής συνειδητοποίησης στο προλεταριάτο».

Ο Συνασπισμός κάνοντας όλα αυτά τα χρόνια κριτική στο τριτοδιεθνιστικό μοντέλο κόμματος μπορεί και οφείλει να προχωρήσει στην μετατροπή του, σε κόμμα των μελών του. Ας διδαχτούμε από το ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ και το παγκόσμιο κίνημα.

Κόμμα των μελών σημαίνει ότι, για την παραγωγή και διαχείριση της πολιτικής του ευθύνη έχουν οι οργανώσεις βάσης και το συνέδριο των μελών, δηλαδή η ζωντανή, «ενσώματη» διαδικασία . Μεταξύ των πολιτικών κινήσεων και του συνεδρίου, όποιο όργανο υφίσταται, είναι μια ανοιχτή διαδικασία, έχει συγκεκριμένη θητεία, λογοδοτεί, κρίνεται και ανακαλείται. Τα ενδιάμεσα όργανα ( Κ.Π.Ε., Νομαρχιακά, Περιφερειακά κλπ ) καθώς και το δημόσιο πρόσωπο που μας εκπροσωπεί ( Γραμματέας-’πρόεδρος’) είναι για να διεκπεραιώνουν, να συντονίζουν, να διαχειρίζονται αυτά που έχουν αποφασιστεί από τα μέλη.

Ο καριερισμός και η ιδιοτέλεια ευδοκιμούν εκεί που επιτρέπεται.

matisse

Αlan Βuckle

Η συγκυρία, η αριστερά των κινημάτων και η κυβέρνηση

Αυτό που αποκαλείται συγκυρία είναι το αποτέλεσμα της πολύχρονης πολιτικής διαχείρισης του τόπου από ΝΔ κ ΠΑΣΟΚ,

[μια ΝΔ ανίκανη να διαχειριστεί τον εαυτό της αφού είναι μια ένωση ιδιωτικών συμφερόντων, γεμάτη σκάνδαλα, με πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων και εχθρική στην κοινωνική μέριμνα και ένα ΠΑΣΟΚ που έχει χαραχτεί στη συλλογική μνήμη ως το μεγάλο κόλπο-απάτη, που έκανε τις ίδιες ασχήμιες στο όνομα του λαού και του σοσιαλισμού].

Τα τελευταία 30 χρόνια το ίδιο πολιτικό προσωπικό απολαμβάνει τα προνόμια της εξουσίας, επωφελούμενο της λαϊκής εντολής, αφήνοντας στο πέρασμά του περισσότερα σκάνδαλα παρά έργα. Ο κόσμος , όσες αυταπάτες κ εξαρτήσεις κι αν έχει, κρατάει για τον εαυτό του το κομμάτι της κοινωνικής πραγματικότητας και δίχως να οργανώνει την γκρίνια του, κουβεντιάζει με τους ομοίους του (φίλοι, παρέα, οικογένεια, συνάδελφοι, αγορά) δίχως να περιμένει πολλά από τις κυβερνήσεις που ψηφίζει( άντε, στην καλύτερη, μια δουλειά).

Εκεί έφτασε η τιμημένη εργατική τάξη,να κουβεντιάζει πως, ‘δεν πειράζει που κλέβουν οι εργοδότες και οι κυβερνώντες, αρκεί τουλάχιστον να γεμίζει ο ντορβάς’.Τα τελευταία χρόνια όμως ο ντορβάς δε λέει να γεμίσει κ όσο περνάει ο καιρός γίνεται πιο αβέβαιη η ζωή, σε αντίθεση με την χλιδή του πολιτικού προσωπικού του κράτους.

Ο κόσμος της εργασίας, τσακισμένος από τα ωράρια, τα προσβλητικά μεροκάματα και τις σχέσεις εργασίας αδυνατεί να βρεθεί σε συλλογικές διαδικασίες και αν μπορεί, δύσκολα γίνεται μέλος των σημερινών οργανώσεων. Και αυτή η κατάσταση δεν ευνοεί.

Ο συμβιβασμός του κόσμου συναντάει τα τελευταία χρόνια την απαξίωση και την αλαζονεία των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου -και αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και κάτι απρόβλεπτο μπορεί να ταρακουνήσει τα σταθερά θεμέλια.

Αυτή είναι η συγκυρία που μας ευνοεί . Το ΠΑΣΟΚ διέλυσε τις αυταπάτες και αυτό είναι ‘χειρότερο’ για την εξουσία, αφού οι αυταπάτες δικαιολογούν την αναμονή -με απάθεια και την ελπίδα -ότι κάποιοι άλλοι θα φροντίζουν για τον σοσιαλισμό και για το μέλλον των παιδιών τους, αρκεί να πέφτει η ψήφος, δίχως κόστος, χωρίς αγώνες, έτσι απλά.

Η χειραγώγηση και η αλλοτρίωση μπορεί να ανατραπεί αρκεί η αριστερά να στραφεί στα καθημερινά κοινωνικά πεδία και η πολιτική θα αποκτήσει το νόημα και το ενδιαφέρον που της πρέπει.

Η αριστερά αποτελεί μια πολιτική δύναμη που συμβολίζει την ανιδιοτέλεια, τον αγώνα και έχει τα κόστη της. Αξίες που δεν είναι στην επικαιρότητα, αλλά την χαρακτηρίζουν . Δεν είναι απρόβλεπτη, αντιθέτως κατάντησε αρκετά προβλέψιμη, ακίνδυνη και βαρετή. Είναι γνωστή για τα στεγανά της και περιορίζει το εύρος της. Επίσης όμως, έχει διδάξει αλληλεγγύη, συντροφικότητα, ισότητα, αυτοάμυνα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον διαφορετικό που σε κερδίζει, σε κάνει άνθρωπο.

Όπως λέει η Martha Harnecker, η αριστερά σήμερα οφείλει να σταθεί άξια των περιστάσεων ‘επανεπεξεργάζοντας την μνήμη της,

ώστε να ‘χρησιμεύσει ως καταλύτης και άξονας συνάρθρωσης για να ενταχθούν και άλλοι αγώνες στη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ευαισθητοποίησης για την κοινωνική αλλαγή’.

Τα τελευταία χρόνια η στρατηγική της αριστεράς να στραφεί στα κοινωνικά κινήματα,την εξοικειώνει με το λαό, και με την νέα γενιά στο προσκήνιο ίσως να ταραχτούν τα πράγματα.

Η περίοδος που ζούμε δεν χαρακτηρίζεται στεγνά από φτώχεια, ακρίβεια, ανεργία. Έχει άγχος, διατροφική ανασφάλεια, πόλη-τέρας, αντι δημοκρατική αρχιτεκτονική, νέα μοντέλα οργάνωσης της παραγωγής, περιβαλλοντική καταστροφή. Είναι τεχνολογικά ανώτερη, με δυνατότητες που διευκολύνουν την στρατηγική της παγκόσμιας συνεννόησης, μια τεχνολογία που ενώ συμβάλλει στη διαμόρφωση του τοπίου, εξακολουθεί να είναι χειραγωγημένη από την πολεμική βιομηχανία.

Ο αριθμός του ειδικευμένου προλεταριάτου, του επιστημονικού μορφωτικού επιπέδου του, της κατοχής θέσεων εργασίας που επηρεάζουν την ροή του ‘έργου’, είναι ιστορικά στα ανώτερα ποσοστά του.

Αυτό όμως δε κάνει το σημερινό προλεταριάτο από μόνο του ανταγωνιστικό απέναντι στην αστική κυριαρχία. Χρειάζεται να γίνει μέρος ενός κοινού σχεδίου με το σύνολο των απαιτήσεων που προβάλλονται στην καθημερινότητα.

Αναδεικνύοντας την πολιτική πρόταση που προκύπτει από την συλλογή των απαιτήσεων, δημιουργώντας από την ανάγκη για λύσεις, έναν νέο δικό της θεσμό, τη δημοκρατία του κοινωνικού χώρου. Η αυτονομία των κινημάτων είναι αυτή που υπερασπίζεται την χειραφέτηση ενώ ο συντονισμός γίνεται η δυνατότητα για την συνολική πολιτική χειραφέτηση.

Αυτή η συνάρθρωση των κοινωνικών πρακτικών χρειάζεται ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο να υπερασπιστεί το πρόταγμα της κοινωνικής χειραφέτησης. Σ’αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται ένα πολιτικό πρόγραμμα που θα είναι μια κοινωνική αντιστοίχηση, όλων των κοινωνικών πράξεων, με σχέδιο ώστε να προκύπτουν οι απαραίτητες συμμαχίες που θα υπερασπιστούν την υλοποίησή του και στη βουλή.

Από την μια, αυτό σημαίνει ότι το κόμμα, η πολιτική οργάνωση, είναι η συνάρθρωση μελών, από και στον χώρο των κινημάτων (ώστε η συλλογή των ‘απαιτήσεων’ να γίνεται από την εμπειρία και η δημοκρατία μια διαδικασία παιδαγωγική), από την άλλη αυτό το εγχείρημα δείχνει και τα όρια των σημερινών αριστερών κομμάτων.

Τα τελευταία χρόνια αναδεικνύονται από τους κοινωνικούς χώρους αιτήματα που μπορούν να αποτελούν και κυβερνητικό πρόγραμμα εφόσον μπορεί να το υπερασπιστεί ένα κοινωνικό πλέγμα, μια νέα πλειοψηφία, δίχως να θίγετε ο καπιταλισμός άμεσα αλλά δημιουργώντας συνθήκες για μια σοβαρή αντιπαράθεση με την εξουσία στο άμεσο μέλλον.

Ένα παράδειγμα :

Αποδοχή της λαϊκής εντολής για κυβέρνηση σημαίνει πρόγραμμα σημείων κοινωνικής αντιστοίχησης. Κινήματα, φορείς και μικρές ομαδοποιήσεις έχουν αναδείξει προτεραιότητες και απαιτήσεις.

* Ασφαλιστικό: κατάργηση νόμων Πασοκ-ΝΔ, η περίθαλψη και η υγεία είναι  για όλο το κόσμο ε’ιναι ελεύθερο δημόσιο κοινωνικό αγαθό

* Ιδιωτικοποιήσεις: σταμάτημα και επανεξέταση-έλεγχο των προηγούμενων συμβάσεων, επανάκτηση της δημόσιας περιουσίας…

• Δημοκρατικά δικαιώματα: κατάργηση τρομονόμου-ΜΑΤ-ΕΚΑΜ, συνδικαλιστική ελευθερία στην εργασία(ιδιωτικό τομέα),  δικαιώματα κρατουμένων-φυλακές…

• Φορολογική μετακίνηση βαρών: υπέρ ανέργων 500 ΕΥΡΏ το μήνα δίχως προϋποθέσεις(η ανεργία να κοστίζει σε κράτος-κεφάλαιο), κατάργηση έμμεσων φόρων. ..

• Παιδεία :δημόσιο-κοινωνικό αγαθό. κατάργηση νόμου πλαίσιο, δημοκρατική μεταρρύθμιση …

Μετανάστες-πρόσφυγες: Νομιμοποίηση, άσυλο…

* προστασία περιβάλλοντος, ήπιες μορφές ενέργειας, υγιεινή διατροφή…

* αφαίρεση προνομίων από το πολιτικό προσωπικό, μείωση του μισθού των διευθυντών, βουλευτών, υπουργών…

* Τοπική αυτοδιοίκηση: οικονομική και διοικητική αποκέντρωση, αυτοδιαχείριση αυτονομία, περιφερειακός-κεντρικός συντονισμός(κεδκε,)

νέες κοινωνικές συμβάσεις : συμβιώσεις, αποποινικοποιήσεις, καταλήψεις…

* απλή αναλογική

• Μείωση των τιμολογίων στη ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΝΕΡΟ- για τα νοικοκυριά.

Νομίζω ότι υπερβάλουμε με το κράτος, εννοώντας ότι, του δώσαμε μεγάλη αξία. Ο Πουλαντζάς έλεγε ότι το κράτος είναι ο τόπος στρατηγικής οργάνωσης της κυρίαρχης τάξης στη σχέση της με τις δυναστευόμενες τάξεις. Είναι ένας τόπος κ ένα κέντρο άσκησης της εξουσίας αλλά που δεν κατέχει δική του εξουσία. Η μόνη δυνατή λύση για να αποφύγουμε τον κρατισμό είναι να φροντίσουμε να ελέγχεται από έξω, από τις λαϊκές μάζες κ από τα όργανα άμεσης δημοκρατίας στη βάση, κοντολογίς να κολλήσουμε πλάι στον οικονομικό μηχανισμό , αυτοδιαχειριστικές αντί-εξουσίες κ να φροντίσουμε να επιτηρούνται οι τεχνο-γραφειοκράτες’.

Αυτό σημαίνει ότι η αριστερά πρέπει να αλλάξει τρόπο για την προσέγγιση της ίδιας στρατηγικής κ έτσι να υπάρξει με όρους ριζοσπαστικούς κοιτώντας το κοινοβούλιο δίχως αυταπάτες, έχοντας ως προτεραιότητα την κοινωνική χειραφέτηση, παλεύοντας για ‘δημοκρατία προωθημένη, διευρυμένη σε όλα τα πεδία, ως τις τελευταίες συνέπειες’ όπως έλεγε ο Φερνάντο Κλαούντιν. Ο δημοκρατικός δρόμος δε σημαίνει ειρηνικός δρόμος όσες κυβερνήσεις και αν έχουμε.

Καρανίκας Νίκος,

Μagritte 'ανθρώπινες συνθήκες'