είχαμε εξέγερση

081208_183445

Στην κοινωνία του εμπορεύματος μια ρήξη από το Φιλί της νέας γενιάς

Για να αποκτήσεις συνείδηση ενός ερωτικού φιλιού θα υποδεχτείς σάλιο από άλλον άνθρωπο που θα φτάσει στον εγκέφαλο και θα σου ανάψει το λαμπάκια. Αν όμως αποκομμένα από όλο το γεγονός και την διαδικασία εστιάσεις στο ‘σάλιο από άλλο άνθρωπο’ τότε προφανώς θα το καταγγείλεις αποτρέποντας ανάλογες πράξεις που μεταδίδουν μικρόβια. Κάπως έτσι θα μπορούσε εκτός από αμαρτία να είναι και ποινικό αδίκημα το ερωτικό φιλί.

Έτσι και της νεολαίας μας (και όχι μόνο) της άναψαν τα λαμπάκια της αξιοπρέπειας και λαμπάδιασε το περιβόητο χριστουγεννιάτικο δέντρο του δήμου Αθηνών, δίνοντας σ όλο τον κόσμο και ιδίως στην Ευρώπη το έναυσμα για τις αγωνιστικές γιορτές 2008-2009 με την πιο ψηλή φωτιά στο κόσμο.

Για άλλη μια φορά η νεολαία μπαίνει μπροστά σε μια εξέγερση και οργανώνει την αγριότητα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας. Γιατί περί ανθρωπιάς πρόκειται η μη αποδοχή της αφαίρεσης της ζωής με ή δίχως εκπυρσοκρότηση από το όργανο του κράτους.

Το έγκλημα είναι διαρκές και πολύμορφο. Ο μπάτσος πράγματι πυροβόλησε στο ψαχνό, όμως χρόνια τώρα, οι κυβερνήτες με τους υπουργούς τους, τους βουλευτές και τους δημοσιογράφους τους, παρακινούν για κατάλυση του ‘κράτους των Εξαρχείων’ από το κράτος της αστυνομίας. Είναι αυτή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις που όπλισαν την αστυνομία, δημιούργησαν νέα σώματα καταστολής, άφησαν ατιμώρητους βασανιστές και δολοφόνους μπάτσους.

Είναι επίσης το νέο μοντέλο της αστυνομίας που μας το φόρεσε ο Χρυσοχοϊδης το ΠΑΣΟΚ και χωράει πολλή καταστολή και έλεγχο αφού άλλαξε το δόγμα από ‘αστυνόμευση ανάλογα με την εγκληματικότητα’ σε ‘αστυνόμευση ανάλογα με τον πληθυσμό’. Αυτό σημαίνει ότι κεφάλαιο και κράτος βλέπουν τον άνθρωπο δυνητικά ως εγκληματία, παραβατικό, ανυπάκουο, ταραξία.

Θέλω να πω ότι εκτός από την ιδεολογική καφρίλα του μπάτσου που πυροβόλησε έχουμε και μια συγχορδία που ευνοεί το έγκλημα και ας το καταγγέλλει ως πράξη.

Το κράτος εδώ και χρόνια οργανώνει την χειραγώγησή μας, υπέταξε την δικαιοσύνη στον τρομονόμο δίνοντας την δυνατότητα για διεύρυνση της καταστολής και ποινικοποίησης του κόσμου, όμως, η τρομοκρατία δεν μπορεί να εδραιωθεί αν στους χώρους εργασίας υπάρχει ελευθερία οργάνωσης, γι’ αυτό και εκτός από αντεργατικούς νόμους και παράνομες απεργίες έχουμε τρομοκρατία από την εργοδοσία, εκδίωξη συνδικαλιστών, απελευθέρωση των απολύσεων. Έχουμε δηλαδή συνεργασία του κράτους με το κεφάλαιο για τον πλήρη έλεγχο και χειραγώγηση της κοινωνίας.

Μια κοινωνία όμως που είναι απρόβλεπτη και εκεί που τη θεωρείς δεδομένη και καλουπωμένη, κάτι γίνεται και μεταμορφώνεται. Έτσι και σήμερα μια δολοφονία -όχι όπως τις άλλες- είναι αρκετή για να γίνει η οργή το σάλιο στα στόματα που ξεφωνίζουν’ μπάτσοι-γουρούνια δολοφόνοι’.

Το όργανο του κράτους δε δέχτηκε την αυθάδεια της εφηβείας, το θράσος της πιτσιρικάδας να πίνει αμέριμνα καφέ στα Εξάρχεια που αμφισβητούν την αστυνομική κυριαρχία. Αυτή την αυθάδεια και αμφισβήτηση δεν αντέχει η εξουσία και γι’ αυτό ακόμα και τώρα απειλεί και τρομοκρατεί .

Η πισιρικάδα όμως βρέθηκε απέναντι από την αστυνομία -κράτος σ όλη τη χώρα όπου έχει λύκεια και γυμνάσια. Ριζοσπαστικοποιήθηκε δίχως να το ξέρει, το έκανε καθώς βγήκε στο δρόμο και πέταξε συνθήματα, νερά, νεράντζια, πέτρες, ξύλα, ό,τι μπορούσε.

Αναμίχτηκε με τον υπόλοιπο κόσμο μέσα στην μάζα που καθώς μεγαλώνει ώρα την ώρα, μέρα την μέρα, περιοχή την περιοχή επηρεάζει και δίνει νόημα στην νεολαία, αψηφώντας γονείς, σχολείο, την κρατική τρομοκρατία, τα μμε, τους παρακρατικούς.

Δε μάσησε, αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους, επικοινώνησε με τον τρόπο της, συντονίστηκε και πήγε στα αστυνομικά τμήματα` δεν έμεινε όμως εκεί, πήγε και συνέβαλε στη δημιουργία μιας σημαντικής μάζας που άρχισε να δημιουργείται από τα υγιή αντανακλαστικά των ανθρώπων της πόλης, το φοιτηταριάτο, την γενιά των 500-700 ευρώ και τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, των αντιεξουσιαστών και αναρχικών.

Αυτή η μαζικότητα όμως ξεπέρασε τα δεδομένα κάθε προηγούμενου αυθόρμητου ξεσπάσματος. Οι επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, η καταστροφή των λαομίσητων τραπεζών, των κυβερνητικών κτηρίων και εμπορικών καταστημάτων (έλκουν τα άτιμα), ξεπερνάνε κάθε υφιστάμενο θεσμό, όχι μόνο κρατικό αλλά και κοινωνικό.

Οι κρατικοί θεσμοί αμφισβητήθηκαν όχι στα λόγια και με την αστική ευπρέπεια, αλλά όπως αρμόζει την στιγμή της οργής, ενώ οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί της αντίστασης συγχωνεύτηκαν και με την στάση τους από θέση αρχής ή θέση αμηχανίας από την δίκαιη οργή, γίνανε μέρος των γεγονότων.

Καμιά ουδετερότητα δεν υπάρχει αυτές τις στιγμές και αυτό που ενοχλεί τους μικροαστούς νοικοκυραίους, είναι η συνείδηση.

Η συγκρότηση της μάζας-κατάστασης έφερε μια ανάταση ψυχής, σηκωθήκαμε όρθιοι και βάλαμε τα κορμιά μας, που κυκλοφορεί αίμα ανάκατο με αξιοπρέπεια, σε δράση.

Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι πράξεις των χιλιάδων ανθρώπων δημιούργησαν μια εξεγερτική μάζα που στράφηκε ενάντια στη κοινωνία του εμπορεύματος και της ‘τάξης και ασφάλειας’ και αψηφώντας τους στολισμένους δρόμους που περίμεναν καταναλωτές, γέμισαν τα καταστήματα με πέτρες, αφού τα ευρώ δεν υπάρχουν.

Η εικόνα της φωτιάς θύμισε στην εξουσία ότι ο κόσμος αν το αποφασίσει μπορεί να τους αμφισβητήσει έμπρακτα. Είναι ένα σύμβολο που χρησιμοποιεί ο κόσμος εδώ και αιώνες σ όλο τον πλανήτη, όταν θέλει να δείξει ότι έχει την δύναμη να καταστρέψει, ότι η διαφωνία έχει την ανάλογη αγριότητα με αυτήν, της κυριαρχίας.

Οι λόγοι της εξέγερσης είναι ο κόσμος που εξεγέρθηκε, οι νεολαίοι με τα αδιέξοδά τους στην εκπαίδευση, στο παιχνίδι, στην καθημερινότητα, είναι οι νέοι άνθρωποι που δουλεύουν με 500 και 700 ευρώ, χωρίς ασφάλεια, δίχως σωματείο μέσα στην φτώχεια. Είναι οι άνεργοι, οι μετανάστες και χιλιάδες άνθρωποι γιατί μπούχτισαν από την κρατική αλαζονεία, το πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου, τον ασύμμετρο πλουτισμό, την βια και τα εγκλήματα της αστυνομίας.

. Ο θάνατος του εμποράκου οφείλεται στην χρόνια οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων που υπερασπίζονται το εμπόρευμα περισσότερο από τον άνθρωπο και όχι από τους νέους ανθρώπους με ή χωρίς κουκούλα που τα σπάει στην οργή του πάνω.

Όσο ο πλούτος μαζεύεται σε λιγότερους, τόσο η δημοκρατία χάνεται, απομακρύνεται από την κοινωνία και γίνονται οι θεσμοί βαρίδια δίχως νόημα, ξένοι

Αυτή η μάζα κόσμου με την πλούσια κοινωνική εμπειρία από την δύσκολη καθημερινότητα οφείλει να κουβεντιάσει, να οργανώσει την δημοκρατία της ανταγωνιστικά στην αστική -αντιπροσωπευτική δημοκρατία, να δημιουργήσει τους δικούς της θεσμούς. Να ξεπεράσει τους τρόπους οργάνωσης που χρόνια λειτουργούσε, ώστε να χωράει όλη αυτήν την διαφορετικότητα σε μια κοινή στρατηγική για την ζωή. Ένα νέο κοινωνικό κίνημα, ατιιεραρχικό, αμεσοδημοκρατικό, ενάντια σ’ αυτό που έχει όνομα και το λένε καπιταλισμό.

Να εμπνεύσουμε όχι μόνο τις επόμενες γενιές, αλλά και όλο τον κόσμο. Να μαγευτούμε με ωραίες ανθρώπινες ιδέες.

Καρανίκας Νίκος
mikresaaaaaaaaaaatawvvg

βία και αριστερά

Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η αριστερά και ιδίως ο σύριζα ως κάτι άλλο από αυτό που ήταν και έγινε στις μέρες της εξέγερσης. Από την πλευρά του συστήματος μας παρουσιάζουν ως ένα μπλοκ με μασκοφόρους που έσπαζαν και ρήμαζαν τα καταστήματα της αγοράς, ενώ από την άλλη πλευρά τα περισσότερα στελέχη του σύριζα (συν)  μας παρουσιάζουν στην tv, σχεδόν ως ξένο σώμα από την εξέγερση και πως τάχα, βρεθήκαμε εκεί από μια φιλανθρωπική οπτική, για να διαμαρτυρηθούμε για έναν ξαφνικό θάνατο, μακρυά από το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό αίτιο, δίχως να εκφράζουμε κάποια απαίτηση, έτσι απλά και διακριτικά με πανό και σημαίες.

Μας παρουσιάζουν να καταγόμαστε από τον Gandhi, τον Luther King, τον πασιφισμό, ότι είμαστε γέννημα θρέμμα κάποιων ευρωπαϊκών και ειρηνικά λουλουδόστρωτων λεωφορειόδρομων της δημοκρατίας, και μακρυά από συγκρούσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Η αδυναμία αυτών των στελεχών στα μμε, να υπερασπιστούν ιδεολογικά αυτό που κάναμε από την πρώτη μέρα της εξέγερσης στους δρόμους, είναι πλέον ένα ενοχλητικό συμβάν και δυσάρεστο θέαμα στην ΤV, διότι  μας προσβάλουν και μας καθιστούν αναξιόπιστους και αναξιόπιστες απέναντι στον κόσμο που εξεγέρθηκε αλλά και τον κόσμο που θα ήθελε αλλά δίστασε ή δε μπόρεσε να βρεθεί στους δρόμους.
Αυτά τα στελέχη δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν την δίχως ενοχή συμμετοχή μας ως πραγματικό μέρος της εξέγερσης, το συμβάδισμα με τον εξεγερμένο κόσμο που είχε δίκιο αλλά εκφράστηκε άκομψα και πολιτικά ‘πρωτόγονα’, σπάζοντας και καίγοντας αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και φιρμάτα μαγαζιά

Δεν κατάφεραν στις T.V. να υπερασπιστούν ότι είμασταν εντός αυτής της μάζας αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο και προπαντός δίχως διάθεση και δυνατότητα για χειραγώγηση , καθοδήγηση και καταστολή των εξεγερμένων (που δεν ήταν μόνο μαθητές και μαθήτριες).
Δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν το δίκιο των συμβολισμών, την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, την αντοχή μας στη βία της αστυνομίας και την αλληλεγγύη μας στον ξυλοδαρμένο κόσμο.

Όλη η αριστερά εκτός από το κκε, συμμετείχε στην εξέγερση με τον δικό της τρόπο αλλά συμμετείχε και δεν την έκανε σε άλλους δρόμους, ούτε στον καναπέ.
Είναι πράγματι δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις του συστήματος να μας εντάξει στο αστικό μπλοκ διαχείρισης της κρίσης. Όμως άλλο είναι η δυσκολία και άλλο η παράδοσή μας στην ηθική των υπαίτιων της κοινωνικής κατάστασης που οδήγησε στην εξέγερση του Δεκέμβρη.

Από την άλλη όμως είναι δύσκολο και από πλευρά μας, να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα την ιδεολογική δεξιά παρέκκλιση από τα ‘στελέχη’ μας, κυρίως στην t.v., που μας έβαλαν σε απολογητικό ρόλο, ξεχνώντας την βια του κράτος και καλώντας μας να ξεχάσουμε την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς.

Η άρνηση της βίας δίχως σύγκρουση, αλλά και δίχως ανταγωνισμό με τις κυρίαρχες δυνάμεις που επιδιώκουν την βία ( δολοφονία Αλέξη, καταστολή διαδηλώσεων, δολοφονική απόπειρα στην μετανάστρια συνδικαλίστρια Κούνεβα, μαζική ανεργία, φτώχεια…), είναι κατανοητή αλλά δεν ανήκει σε καμιά αριστερά. Ακόμα και ο Gandhi είχε επιλέξει την σύγκρουση, λέγοντας ότι μεταξύ δειλίας και βίας επιλέγουμε την βία και οδηγούνταν στις φυλακές και στα νοσοκομεία χιλιάδες οπαδοί του αντιαποικιοκρατικού αγώνα και της μη βίας.

Στην δική μας περίπτωση δε πήραμε μόνο διαζύγιο από την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς και των κινημάτων αλλά ειπώθηκαν και ανιστόρητα ψέματα συκοφαντώντας τις πρακτικές που υιοθετήθηκαν όχι μόνο στις προηγούμενες δεκαετίες αλλά και την πρόσφατη δική μας ιστορία στους δρόμους της Ευρώπης και του Μαρμαρά συμβάλλοντας στην παγκόσμια αντίσταση.

Είναι σεβαστή η πολιτική-κοινωνική στάση της μη-βίας, εξάλλου μαζί τους σπάσαμε την σύνοδο του Δ.Ν.Τ στην Πράγα, αλλά είναι άλλο πράγμα από τις ιδεολογικές ασάφειες περί πασιφισμού των στελεχών, που απαξιώνουν την ιστορία μας και παραγράφοντάς την προσπαθούν να την ξαναγράψουν, όπως τους βολεύει.

Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να λέμε ότι θα αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό, στον νεοφιλελευθερισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον πόλεμο, την καταπάτηση του δημόσιου χώρου, την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις εταιρίες και το κράτος και δε θα συναντήσουμε την βία του κράτους.

Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να απαιτούμε από τους ανθρώπους ‘χωρίς φωνή’, χωρίς συλλογικότητα, που ζούνε χωρίς δικαιώματα, δίχως δουλειά και μέσα στην φτώχεια να εκφράζονται όπως τα στελέχη μας που έχουν φωνή στη βουλή και στα μμε, έχουν συλλογικότητα, σταθερή δουλειά στο κράτος ή στο κόμμα, δίχως δηλαδή το πραγματικό πρόσωπο της εργοδοσίας, με μηνιαίο μισθό πάνω από 1200 ευρώ, με σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές χειμώνα καλοκαίρι και άλλα πολλά προνόμια.

Είναι ανεπίτρεπτο να μη βλέπουμε ότι τα λαϊκά κινήματα συμπεριφέρονται ανάλογα της πίεσης που έχει η κατάσταση, ανάλογα της βίας που ασκεί το κράτος. Τα λαϊκά κινήματα δεν ασκούν βία, αλλά άμυνα και συγκρούονται με τις πολιτικές του κράτους και όταν το απαιτεί η κατάσταση και με τους μηχανισμούς του κράτους.

Το ζήτημα της βίας μπαίνει τεχνηέντως, από τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους και τους βουλευτές, ως πρόβλημα συμπεριφοράς από την αριστερά και τα κινήματα και σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να έχουν σε ομηρία την αριστερά. Η βία ανήκει στο κράτος και το κεφάλαιο ως επιλογή, ως βασικό στοιχείο της ύπαρξης και της αναπαραγωγής τους όπως λένε και οι πρόγονοί μας Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Ρόζα, Λούκατς…

Σε εμάς ανήκει η αντίσταση, η ρήξη, η ανατροπή, η λαϊκή αντί-βία, ο ανταγωνισμός, τα οδοφράγματα, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι συνελεύσεις, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η δημοκρατία, ο πολιτισμός, ακόμα και όταν παλεύουμε για αστικά δικαιώματα, για μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι ακόμα και όταν τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, που ήταν πιστά στην εντολή του Στάλιν για ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό*, αρνήθηκαν να πάρουν το δρόμο της ένοπλης αντίστασης ή εξέγερσης, υπήρξαν λαϊκά τμήματα που ανέλαβαν το έργο της ένοπλης αντιπαράθεσης και κέρδισαν.

Έχει γίνει αξιολύπητη η εικόνα της αριστεράς, να δίνει από την τηλεόραση την μάχη της νομιμοφροσύνης, σε αυτούς μάλιστα που ευθύνονται για τον ασύμμετρο πλουτισμό, τα σκάνδαλα με την δημόσια περιουσία, το πλιάτσικο των τραπεζιτών και των χρηματιστών.

Τηλεοπτικά είναι τόσο αξιολύπητη η εικόνα μας που αντί της εκλογικής συμπάθειας που επιδιώκουν τα ‘t.v.-στελέχη’ μας, οδηγούμαστε στην κοινωνική αντιπάθεια και αναξιοπιστία. Τι χρησιμότητα μπορεί να προσφέρει στα φτωχά λαϊκά στρώματα η αριστερά όταν δείχνει τόσο φοβισμένη και ανίκανη να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα, παραγράφοντας την ιστορία και εκλιπαρώντας για μερτικό στην εξουσία;

Είναι αντιδημοκρατικό και πραξικοπηματικό μια χούφτα στελέχη να βγαίνουν στα μμε και να δείχνουν στον κόσμο, το δικό τους πρόσωπο ως το πρόσωπο όλης της αριστεράς. Αν δεν έχουν την ιδεολογική και ηθική επάρκεια ας μη βγαίνουν στα μμε.

Καρανίκας Νίκος

*Φερνάντο Κλαουντιν ‘ευρωκομουνισμός και σοσιαλισμός’

υ.γ

…η βία παίζει κι έναν άλλο ρόλο στην Ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, είναι η μαμμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια, αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές… Φρ. Ενγκελς

015610x

για την αυτονομία της τάξης

Από την εποχή που με την αδερφή μου και τα ξαδέρφια δουλεύαμε για το σόι στα χωράφια, στο σιδεράδικο του τεχνίτη μπαμπά και στην μοδίστρα μάνα, με ή χωρίς άμεση χρηματική ανταμοιβή, μέχρι σήμερα που δουλεύουμε στην άγρια αγορά, αυτό που γινόταν ,δίχως συνείδηση αλλά και αυτό που γίνεται με συνείδηση είναι να αυτοριθμίζουμε την ζητούμενη ‘εργασία’.

Σχεδόν αδιαφορώντας για τις επίσημες εντολές ή νόρμα, την δουλειά την κάνουμε και η παρέμβασή μας , ‘διορθώνει’ τις εργοδοτικές- διευθυντικές εντολές.

Αυτό δε το κάνουμε για να την σπάσουμε στην εργοδοσία ούτε γιατί μας το ζητάει, το κάνουμε για να βγει η δουλειά, για να μην ταλαιπωρούμαστε αλλά και γιατί έχουμε την δυνατότητα, τον έλεγχο της δουλειάς, τουλάχιστον στο κομμάτι που μας αντιστοιχεί.

Αν αποφασίσουμε να εκτελέσουμε με ακρίβεια τις εντολές του διευθυντή (job descrieption) το μόνο σίγουρο είναι ότι η δουλειά δε θα γίνει. ‘Όπου δοκιμάστηκε ως μοχλός πίεσης ( απεργία ζήλου), η παραγωγή φράκαρε και η εργοδοσία φρίκαρε.

Πέρα από το να δούμε την αυτορύθμιση ως μορφή πάλης αξίζει να την δούμε ως τον πυρήνα της αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης για την χειραφέτηση, την αυτονομία της. Η εμπειρία των εργαζόμενων (που βιώνουν τον αγώνα ως καθημερινή υπόθεση και όχι ως μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση ενός αιτήματος) είναι πιο χρήσιμη από την συνδικαλιστική εμπειρία των πολύχρονων επαγγελματιών της ΓΣΕΕ που μας διασφάλισαν τα 0,80 λεπτά του ευρώ την εργάσιμη ημέρα.

Η οργάνωση της εμπειρίας των εργαζομένων με σκοπό την συλλογική αντιμετώπιση της εργασίας, χρειάζεται να απελευθερωθεί από τον σημερινό τρόπο οργάνωσης.

Ο κυρίαρχος τρόπος οργάνωσης είναι αστικός, χαρακτηρίζεται και καθορίζεται από το αντιπροσωπευτικό σύστημα, αποφεύγει την κουβέντα για το περιεχόμενο της εργασίας, αναθέτει εξουσίες, ρόλους, υπηρετεί αυτήν την οικονομία και αποφεύγει τις άλλες του ταυτότητες χάνοντας την δυνατότητα ενός κοινωνικού ιστού.

Η αντιμετώπιση του προλεταριάτου ως στοιχείο της παραγωγής, παρουσιάστηκε από τον Μαρξ στο έργο του ‘Το Κεφάλαιο’, για λόγους καθαρά επιστημολογικούς και όχι για να το μετατρέψει σε κάτι ανήμπορο. Αντιθέτως όπως γράφει το 1871 στην εισήγηση του προς την Διεθνή, η κομμούνα είναι ο τρόπος οργάνωσης, για όλο το κόσμο και οι εργάτες είναι στοιχείο ανατροπής και όχι ρυθμιστής της πολιτικής οικονομίας.

Ο δημοκρατικός τρόπος που προέκυψε από την κομμούνα και τους συμβουλιακούς κομμουνιστές, αντικαταστήθηκε από σωματεία που δεν ζουν από την συνέλευση και το κουμάντο το κάνει το προεδρείο με το διοικητικό συμβούλιο δηλαδή ονομαστικά 5 με 7 άτομα για δύο-τρία χρόνια…

Αν για παράδειγμα ένα σωματείο που έχει 500 μέλη συνεδριάζει μόνο για να εκλέξει προεδρείο, αυτό σημαίνει ότι δεν κουβεντιάζει για την εργασία και το περιεχόμενο, ούτε ανιχνεύει τις αντιθέσεις που δημιουργούνται ώστε να οργανώσει τις απαιτήσεις, χάνει το ‘φυσικό’ του περιβάλλον, τον προσανατολισμό και βρίσκεται ήδη αφοπλισμένο και ηττημένο.

Εμείς το προλεταριάτο, (με ή δίχως πτυχίο ) είτε δουλεύουμε σε ‘επιλογής μας’ έργο είτε όχι, δίνουμε έναν διαρκή αγώνα μέσα από την καθημερινή διαπάλη να συνεννοηθούμε με το υπόλοιπο εργατικό δυναμικό, να δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον, να μάθουμε να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας τα προβλήματα μπας και τα λύσουμε.

Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουμε προβλήματα από το σπίτι ως την δουλειά και αντίστροφα. Η καθημερινότητα στο αστυακό περιβάλλον και οι κοινωνικές υποχρεώσεις στην καταναλωτική κοινωνία, δημιουργούν εξαρτήσεις και αποξένωση, ώστε τα προβλήματα να γίνονται τόσα που να μη ξέρουμε από που να ξεκινήσουμε.

Να ξεκινήσουμε από την αύξηση του μισθού; τον απεγκλωβισμό στη μετακίνηση-συγκοινωνία; να απομαγευτούμε από τα εμπορεύματα; να βρούμε χρόνο, να τον χάσουμε; να τραφούμε υγιεινά; να διασκεδάσουμε; να γίνουμε πιο ωραίοι ως άνθρωποι, δημιουργικοί, να φροντίσουμε το περιβάλλον, να ερωτοτροπήσουμε, να κάνουμε φιλίες, νέες κοινωνικές σχέσεις;…

Και για να ξεκινήσουμε από τον μισθό θα πρέπει να συνομιλήσουμε όλο το εργατικό προσωπικό, όχι μόνο ειδήμονες (και εξαιρώντας τους διευθυντές όπως τους εργοδότες) και αν συνομιλήσουμε δε θα θέλουμε να πούμε κάτι και για την δουλειά;

Γίνεται όμως κάτι τέτοιο με τον τρόπο που είναι οργανωμένο το προλεταριάτο και τους στόχους που έχει και μάλιστα από εργαζόμενους που για δεκαετίες καλούνται μόνο για να εκλέξουν ηγεσία-προεδρείο και να κάνουν τυπικούς περιπάτους στις απεργίες;

Ο φετιχισμός της μορφής του συνδικαλιστικού αγώνα, η αλλοτρίωση από τον τρόπο οργάνωσης και η αποξένωση είναι το αδιέξοδο που βιώνει η εργατική τάξη σήμερα και κοιτιέται αμήχανα.

Όμως αν τα καταφέρουμε και οργανωθούμε και το σωματείο γίνει μια ζωντανή διαδικασία αμεσοδημοκρατική με τους στόχους όμως που έχει, είναι αρκετό για το προλεταριάτο; ή θα μείνουν τα προβλήματα της καθημερινότητας άλυτα καθότι δεν είναι εργατικά και στους άμεσους στόχους;

Το προλεταριάτο στην κλασική εργασία έχει άλλα δύο οχτάωρα την μέρα με πολλά προβλήματα και όλο αυτό το πακέτο προβλημάτων το έχει καθηλώσει, το έχει αλλοτριώσει.

Αυτή η καθήλωση από την καθημερινότητα και την δουλειά, μαζί με την απουσία της οργανωμένης συζήτησης, (για το περιεχόμενο της ζωής και την απελευθέρωσή από τα προβλήματα) έχει μετατρέψει το προλεταριάτο σε ανήμπορο.

Βασικά η κλασική εργασία ως αποτέλεσμα των εργατικών κατακτήσεων του προηγούμενου αιώνα έχει αμφισβητηθεί από τις δυνάμεις του κεφαλαίου προς χειρότερη κατεύθυνση για το προλεταριάτο και έτσι μας έχει προκύψει ένα νέο προλεταριάτο σε νέες εργασίες και παλαιότερες, όμως δίχως δικαιώματα και δίχως να επικοινωνεί με το ήδη οργανωμένο, προλεταριάτο.

Πρέπει ως εργαζόμενοι να καταλάβουμε ότι “κάτω από τον καπιταλισμό θα υφίσταται πάντοτε ένα πρόβλημα ενοποίησης των αγώνων που διεξάγονται από διαφορετικές κατηγορίες εργαζόμενων, οι οποίοι δεν βρίσκονται και δε θα βρεθούν ποτέ σε άμεσα ταυτόσημες καταστάσεις.”*

Τα προβλήματα είναι δηλαδή περισσότερα και διαφορετικού τύπου από αυτά που αναγνωρίζει και διαπραγματεύεται η ηγεσία του εργατικού κινήματος και είναι λογικό, γιατί η ηγεσία ξεκομμένη από την εργασία δίχως φρέσκες δικές της εμπειρίες και με πολλά προνόμια, δεν μπορεί να εκφράσει το προλεταριάτο αλλά μόνο την γραφειοκρατική αντίληψη και με σκοπό την ρύθμιση της εργασίας στο βωμό της πολιτικής οικονομίας, δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση, για καλύτερες συνθήκες σ αυτό το σύστημα.

Το διπλά κυριαρχούμενο προλεταριάτο ζώντας στην κοινωνία του εμπορεύματος ως εμπόρευμα και άνθρωπος μαζί, πρέπει να στρέψει το βλέμμα του στον εαυτό του, στις δυνατότητες που έχει ως τάξη και είναι αρκετές για να απελευθερωθούμε από τα προβλήματά μας.

Αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο που προσεγγίζουμε την τάξη, την κοινωνική μας κατάσταση, να αλλάξουμε τον τρόπο που συζητάμε τα προβλήματά μας, να μη θέλουμε την ηγεμονία αλλά την αλληλεπίδραση, την διαβούλευση. Να αφήσουμε την αντιπροσώπευση και η άμεση δημοκρατία θα ορίζει την εκπροσώπηση όπως και το τι να κάνουμε.

Να μάθουμε να συζητάμε τα υπόλοιπα προβλήματα σε συνελεύσεις γειτονιάς, λαϊκές συζητήσεις για την οργάνωση και αντιμετώπιση της καθημερινότητας, με σκοπό όχι μόνο την επίλυσή τους αλλά και την αναζήτηση των αιτιών.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη μας θύμισε ότι όταν στην καταναλωτική κοινωνία οι καταναλωτές δεν καταναλώνουν εμπορεύματα τότε έχουμε κρίση και όπως έλεγε ο Μαρξ*, να μη ξεχνάμε ότι η παραγωγή ρυθμίζεται από την ιδιοτροπία και το γούστο, να μη ξεχνάμε τις ‘εκλεπτυσμένες ανάγκες’ και ότι η χρήση είναι που καθορίζει την αξία ενός πράγματος και η μόδα καθορίζει την χρήση.

Δεν είναι σωστό να διαμαρτυρόμαστε για την καταστροφή των εμπορικών καταστημάτων από ανθρώπους που είναι εκτός αυτής της εμπορικής κατάστασης και αποκλεισμένοι από την οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων. Η συμβολική γλώσσα μιας εξέγερσης όπως η επίθεση στα αστυνομικά τμήματα και η καταστροφή των εμπορικών καταστημάτων είναι για ανάλυση και όχι για καταγγελία.

Αν θέλει η αριστερά να συμβάλει θα πρέπει να βάλει τις δυνάμεις της να λειτουργήσουν προωθητικά για να συνευρεθούν όπου μπορούν (σχολεία, δήμοι, κινηματογράφοι…) αποκλεισμένοι και εγκλωβισμένοι- εργαζόμενοι, σε κοινές συζητήσεις για κοινές λύσεις, γιατί ‘σε τελική ανάλυση, η αντικειμενική ανάλυση είναι εκείνη που υπόκειται στην εμπειρική διότι οι συνθήκες από μόνες τους δεν είναι επαναστατικές, οι άνθρωποι είναι επαναστάτες και το καθοριστικό ζήτημα είναι να μάθουμε πώς αυτοί προσαρμόζονται και μετασχηματίζουν τη συνθήκη τους’.**

Καρανίκας Νίκος

*Κ.Καστοριάδης “ η πείρα του εργατικού κινήματος” β τόμος

*Κ.Μαρξ “οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα”

**Κλοντ Λεφορ “Η προλεταριακή εμπειρία”

en_draseighstoh

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s