επικαιροτητα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

με αφορμη τα 10 χρονια, ενα κείμενο που γράφτηκε τοτε…

ΕΝΤΕΚΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

 

Πριν δω στην οθόνη της TV , στις 11/9/01, τον άνθρωπο θύμα, είδα τον εμβολισμό και την κατάρρευση των δίδυμων πύργων ως έργο τέχνης – καταστροφής και αλλαγής του εικαστικού τοπίου στο Μανχάταν. Ένα έργο τέχνης που, αν δεν είχε ανθρώπινα θύματα θα ήταν ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ.

 

Τα σημεία – σύμβολα που επέλεξαν οι δράστες (όποιοι κι αν είναι), δίνουν πολιτικό συμβολισμό στο χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη κι ας μην άφησαν προκήρυξη.

 

Οι δίδυμοι πύργοι: παγκόσμιο κέντρο εμπορίου, χρηματιστηριακού κεφαλαίου και θεάματος.

 

Το Πεντάγωνο: εργαστήρι του μιλιταρισμού, η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

 

Το Υπουργείο Εξωτερικών: Στρατηγείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των USA.

 

Ο Λευκός Οίκος (ως πρόθεση): Κέντρο διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού και συνέταιρος του ιδιωτικού κεφαλαίου, των πολυεθνικών.

 

Τα σημεία (σύμβολα αναγωγής που , όπου γης και κολασμένοι, μία επιθυμία φαντασιακού χαρακτήρα για σύγκρουση) επιλέχτηκαν από τους δράστες για μία “συνολική κριτική στην παγκόσμια κυριαρχία”, γι αυτό ο συμβολισμός των στόχων μετατρέπει πολύ κόσμο από διαφορετικούς κόσμους σε ύποπτους.

 

Αυτό που διαφοροποιεί την επαναστατική σκέψη-δράση από την 11 Σεπτέμβρη είναι το τυφλό χτύπημα στους δίδυμους πύργους και η επιλογή για θυσία των επιβατών. Ανέκαθεν οι άνθρωποι τρομοκρατούνταν με τονάδικο χαμό, είτε ανθρώπων, είτε φύσης, όπως και έργων τέχνης. Η τακτική του τυφλού χτυπήματος με θύματα ανυποψίαστους πολίτες, ήταν κατακριτέα από την επαναστατική σκέψη και όταν αυτό έγινε, δεν υιοθετήθηκε από την κοινωνία, το κίνημα, ως πολιτική πράξη. Σ’ αντίθεση με τις κυβερνήσεις, όπως την Αγγλική, που εσκεμμένα αποσιωπούσε προειδοποιήσεις του IRA, αφήνοντας να σκοτωθούν ανυποψίαστοι πολίτες, με σκοπό τη δυσφήμηση του απελευθερωτικού αγώνα των Ιρλανδών που ζουν υπό την κατοχή των Αγγλικών στρατιωτικών δυνάμεων.

 

Τυφλά χτυπήματα με μαζικούς θανάτους ήταν και είναι η τακτική των κυρίαρχων που, με τον κρατικό-στρατιωτικό μηχανισμό τους ισοπέδωσαν στην κυριολεξία το Βερολίνο, τη Χιροσίμα, το Ναγκασάκι, τη Γιουγκοσλαβία και πριν αιώνες οι “πολιτισμένοι ευρωπαίοι” εξαφάνισαν από τη γη τους Ινδιάνους. Ο κατάλογος των τρομοκρατικών πράξεων είναι μεγάλος και στοιχειοθετείται είτε σε περίοδο ανειρήνευτης ειρήνης, είτε σε περίοδο πολέμου, με δράστες τους κυρίαρχους και μέσω του κράτους.

 

Η απαξίωση της ζωής είναι χαρακτηριστικό της τάξης που εξουσιάζει τις κοινωνίες με τρόμο και συναίνεση, συσσωρεύοντας πλούτο και εξουσία, αδιαφορώντας για τα εκατομμύρια των μικρών παιδιών που καθημερινά πεθαίνουν στο βωμό της πολιτικής που επιβάλλεται από τις πολυεθνικές.

 

Το τυφλό χτύπημα στους πύργους ήταν η πράξη που όπλισε με μαύρη προπαγάνδα τα στρατιωτικό-πολιτικά επιτελεία (USA – Αγγλία…) ώστε να δεσμεύσει, δίχως δυσκολία, την ήδηυποταγμένη “σοσιαλδημοκρατία” της Ευρώπης, για εν λευκώ στρατιωτική δράση και για ένα συνολικό “χτύπημα” στα πολιτικά-κοινωνικά δικαιώματα με ποινικοποίηση των κοινωνικώνκινημάτων μεσώ της σύνταξης “ευρωτρομονόμου”.

 

Η 11 Σεπτέμβρη ήταν το “βούτυρο στο ψωμί” των USA για “νόμιμη” παρέμβαση σ’ όλον τον πλανήτη, στήνοντας κυριολεκτικά στρατοδικεία, είναι το πρόσχημα για μία συνολική επίθεση στο κοινωνικό-πολιτικό ανταγωνισμό, στις κοινωνικές δαπάνες… Η ευκαιρία για μία μιλιταριστική κοινωνία – οικονομία με στέρεες βάσεις. Η παράλληλη σκέψη ότι η 11 Σεπτέμβρη σχεδιάστηκε από κρατικό μηχανισμό – μυστικές υπηρεσίες.

 

Όμωςένα τόσο ισχυρό και θεαματικό γεγονός, ξεπερνάει, αρχικά, τόσο τον δημιουργό του όσο και την αιτία του.

 

Μένει στη μνήμη του κόσμου ως η κατάρρευση του δόγματος της Ασφάλειας σε συνύπαρξη με την κοινωνική αδικία.

 

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν εγκαινίασε την λογική του διευρυμένου πολέμου (αυτή του παγκόσμιου πολέμου). Ο νέος διαρκής διευρυμένος πόλεμοςσχεδιάζονταν από τα μιλιταριστικά επιτελεία πολύ πριν της 11 Σεπτέμβρη. Τοσχέδιο “κολομβία”, η προσχεδιασμένη στρατιωτική άσκηση (μία βδομάδα πριν την έναρξη των βομβαρδισμών) των Συμμαχικών Δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή του Πακιστάν, απλά προσαρμόστηκαν στο νέο πρόσχημα, την τρομοκρατία αντί των ναρκωτικών.

 

Η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών είναι υπό την καθοδήγηση μιλιταριστικών οργανισμών και εντάσσεται στην στρατηγική της κατάκτησης του διαστήματος και του καθολικού ελέγχου των κοινωνιών. Οι “επιστήμονες” που δουλεύουν για τη ΝΑΣΑ καταπατούν τον όρκο τους στη επιστήμη (που σκοπό έχει να εξυπηρετεί την αλήθεια, τον άνθρωπο, την κοινωνία, το περιβάλλον και τον πολιτισμό) μ’ αποτέλεσμα το χρήσιμο ερευνητικό τους πνεύμα να το εξαργυρώνουν σε παχελούς μισθούς που ξεπλένουν τις βρωμιές των πολεμικών “επιτευγμάτων”.

 

Οι προτάσεις οικονομολόγων για την αντιμετώπιση της ύφεσης με διατήρηση και ενίσχυση της κοινωνικής αδικίας έχει ως μονόδρομο την μιλιταριστική πολιτική με την “πολεμική οικονομία” ως κυρίαρχο μοντέλο του μέλλοντος.

 

Οι διευρυμένοι πόλεμοι με πρόσχημα την τρομοκρατία και τα ναρκωτικά (αύριο) έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση της υλικοτεχνικής υποδομής, της κοινωνικής συνοχής και την καταστροφή του περιβάλλοντος για τους λαούς, ενώ για τις πολυεθνικές, το αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση πλούτου και εξουσίας.

 

Η 11 Σεπτέμβρη αποκαλύπτει ότι ο “βασιλιάς είναι γυμνός” και ενώ αυτό θα έπρεπε να γίνει η αφορμή για να απαιτήσουμε τη διάλυση των διεθνών μηχανισμών, όπως το ΝΑΤΟ, τον ΠΟΕ, το ΔΝΤ, με την παράλληλη δημιουργία νέων θεσμών περιφερειακής συνεργασίας, αλληλεγγύης των λαών και προστασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων -δυνατοτήτων, οδηγούμαστε στη διεύρυνση των πολέμων, στην επιβολή του εμπορεύματος και του θεάματος ως κυρίαρχη αξία και στην ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων. Πρωταγωνιστές αυτής της πολιτικής είναι οι φιλελεύθεροι και η υποταγμένη σοσιαλδημοκρατία. Κυρίαρχη ιδεολογία ο φιλελευθερισμός με μπαγκράουντ την ιουδαϊκή-εβραϊκή μυθολογία, γνωστή πλέον ως “χριστιανισμός”. Το άτομο πάνω από την κοινωνία, έξω από συλλογικότητες, ο ανταγωνισμός ενάντια στην αλληλεγγύη, η αστική-περιορισμένη δημοκρατία αντί της αυτοδιαχείρισης – του αυτοκυβερνητισμού, η επιβίωση αντί του ευ ζην, η ανάπτυξη ενάντια στο φυσικό περιβάλλον, η εξειδίκευση αντί της γνώσης, η νάρκωση αντί της μέθης, το άγχος κυρίαρχο της ασφάλειας, τα κοινωνικα στερεοτυπα αντί της ηδονής, η υπερκατανάλωση αντί του γλεντιού, η αποχή αντί της δημιουργικότητας, ο ολοκληρωτισμός αντί του πλουραλισμού, η βία αντί της συνεννόησης, ο ανορθολογισμός αντί του ορθολογισμού, η δειλία αντί της γενναιότητας, η υποταγή αντί της αγωνιστικότητας, ο αμοραλισμός ενάντια της αισθητικής, η θλίψη αντί της χαράς, η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

 

Το μέλλον θα συμπυκνώσει το πρόσφατο παρελθόν της κοινωνίας των βασιλέων, δικτατόρων, παπάδων, πολεμόχαρων, σοβινιστών, εξουσιαστών, γραφειοκρατών και υπηκόων. Οι μπάτσοι θα μετατραπούν σε δικαστές Ντρεντ (ήδη έγινε), οι δρόμοι σε πεδία μαχών, η χημεία σε τροφή, ο άνθρωπος σε αντικείμενο, το σπίτι σε φυλακή, η κοινωνία σε ζούγκλα.

 

Η αλαζονεία της εξουσίας δεν έχει άλλο μέλλον πέρα αυτού που προανέφερα. Η αδηφαγία τους τυφλώνει και πριν αλληλοεξοντωθούν θα διαλύσουν πρώτα τις κοινωνίες. Η απαξίωση της ζωής είναι η επιχειρηματική τους αρετή, είναι καύσιμη ύλη, καθημερινή τακτική.

 

Όσοι και όσες , από τη σοσιαλδημοκρατία, αγωνίζονται (!) για να συμβιβάσουν τις ανταγωνιστικές δυνάμεις στο όνομα του προοδευτικού εκσυγχρονισμού – δημοκρατικού καπιταλισμού ως μονόδρομο, το μόνο που ουσιαστικά επιδιώκουν είναι η κατάκτηση των θώκων εξουσίας και την εμπλοκή στη διαχείριση. Όσοι και όσες επιδιώκουν να υπερβούν τον καπιταλισμό με την τακτική των μεταρρυθμίσεων, οφείλουν να αναγνωρίζουν ότι απαιτείται πρώτα απ’ όλα οργανωμένο επαναστατικό υποκείμενο, ειδάλλως θα ακολουθήσουν τη μοιραία πορεία του ΠΑΣΟΚ. Ενός ΠΑΣΟΚ που αντί των μεταρρυθμίσεων προς όφελος του σοσιαλισμού, έφτασε να συγκρούεται και να καταστέλλει-συκοφαντεί τον βασικό του σύμμαχο, το λαϊκό κίνημα και να μεταρρυθμίζει την κοινωνία προς φιλελεύθερη πορεία με σύμμαχο τον ΣΕΒ (Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων) και τις πολυεθνικές.

 

Η μεταρρύθμιση είναι εργαλείο επαναστατικής σκέψης, χρειάζεται τη ριζοσπαστικοποίηση των συλλογικοτήτων από τους εργαζόμενους και την συντροφικότητα των κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων που αντιπαλεύουν την κυριαρχία της ελίτ, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό.

 

Η μεταρρύθμιση, όταν εντάσσεται σ’ ένα επαναστατικό σχέδιο με στρατηγική την αταξική κοινωνία της συνεργασίας,ισοτητας αλληλεγγύης, ελευθερίας , τότε “ανοίγει την όρεξη” στον κόσμο και εμπνέεται για μια γενναία στάση ζωής. Οι άνθρωποι που ζουν με το φόβο του θανάτου, υποτάσσουν τη ζωή τους στο θάνατο κι απολαμβάνουν στο τέλος μόνο την μικροπρέπεια.

 

Ο κεϋνσιανισμός δεν έχει μέλλον γιατί το μέλλον είναι αβέβαιο από την ραγδαία καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτή είναι η μεγάλη και ουσιαστική διαφοροποίηση που ακυρώνει την αξία του κεϋνσιανισμού που για σύμμαχο είχε το χρόνο. Δυστυχώς όμως ο χρόνος μας τελειώνει και οι πολυεθνικές αρνούνται έστω και τη μείωση των ρύπων…

 

Η 11 Σεπτέμβρη φανερώνει ότι η άρχουσα τάξη φοβάται τον συντονισμό, την ενημέρωση, τη φαντασία και πάνω απ’ όλα τη γενναιότητα του λαού. Ενός λαού που πρέπει να κερδηθεί η συνείδησή του από τις ιδέες της Αριστεράς, που παρ’ όλη την ήττα της, “γέννησε” τους Ζαπατίστας, μια επανάσταση στην αισθητική του λόγου, μια συνάντηση του παλιού με το νέο. Ινδιάνοι της υπαίθρου που πήραν τις ζωές στα χέρια τους όπως τους είχε διδάξει ο Ζαπάτα, αδιαφορώντας για το θάνατό τους, μιλώντας σαν τον Μπακούνιν, τον Μαρξ, την Ρόζα, ως Ζαπατίστας. Και εμπνεύσανε τον κόσμο (που ενημερώθηκε) και η αλληλεγγύη του τους έφερε σε επαφή, σε συντονισμό, σε νέες συλλογικότητες.

 

Συλλογικότητες (διαφορετικές από θέμα στρατηγικής) ήταν αυτές που ξεσήκωσαν το “λαό του Σηάτλ” και πιο πριν, ο συντονισμός οδήγησε στο Άμστερνταμ και από κει και πέρα ο δρόμος άνοιξε και γέμισε από ένα κίνημα που το χαρακτηρίζει η οριζόντια αντιιεραρχική συνεννόηση-συνεργασία, ο αντικαπιταλιστικός, αντικυριαρχικός λόγος, ο πλουραλισμός της δράσης, η σύνδεση παραδοσιακού με νέου, η αντίθεση με τη σέχτα, η απαίτηση για μια πλανητική λύση με άξονα την κοινωνία , το περιβάλλον.

 

Μέλημά μας στην Ελλάδα, η Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα να ανταγωνιστούν τον καπιταλισμό μέσα από την ιδεολογική αντιπαράθεση και την κινηματική δράση σε ενωτική κατεύθυνση ώστε να αποκτηθεί ξανά η αξιοπιστία, να εμπνευστεί η νέα γενιά και με τη σειρά της να πάρει τη σκυτάλη του αγώνα για έναν άλλο κόσμο.

 

Θέλει γενναιότητα η συνάντηση για διάλογο και κοινή δράση, επιμονή στη στρατηγική, υπομονή στις αγκυλώσεις, μέθοδο στον αγώνα, αξιοπιστία στην ενημέρωση.

 

Θέλει συντονισμένες οι συλλογικότητες να διεκδικήσουν με “λαϊκή εντολή” την αλλαγή του τοπίου.

 

Θέλει ο λαός να αναλάβει την απελευθέρωσή του από τα δίχτυα της εξουσίας.

 

Θέλει συνείδηση, φαντασία και γενναιότητα.

 

Θέλει στις Βρυξέλες 13-14-15/12 να συγκρουστούμε όχι μόνο με τις επιλογές των κυβερνώντων της Ε.Ε. αλλά και με τον ΕΥΡΩΤΡΟΜΟΝΟΜΟ που θα κάνει πρόβα τζενεράλε στις πλάτες των διαδηλωτών που θα προσπαθούν να αποκλείσουν την τακτική της “κόκκινης γραμμής”.

 

Θέλει να βρεθούμε στους δρόμους όλων των ευρωπαϊκών πόλεων τις ίδιες μέρες, με τα ίδια αιτήματα.

 

Θέλει να βγουν χιλιάδες…

 

Καρανίκας Νίκο

μια νύχτα μαγική

ο κόσμος που μαζεύεται στις πλατείες έχει ενα βασικό παρανομαστή, την φτώχεια, τον φτωχό άνθρωπο που είναι εργαζόμενος άνεργος και αποκλεισμένος.
αυτός ο άνθρωπος, έχει κοινά χαρακτηριστικά και φοβερές ομοιότητες, όλους αυτούς τους αιώνες που εξεγείρεται.
δεν εχει φωνή, δεν εκπροσωπείται, τον εκμεταλλεύονται και έχει σχέση με την ένδεια. αυτός ο κόσμος είναι ο κορμός του πλήθους που συγκρότησε τις πλατείες των αγανακτισμένων. σ αυτό τον κορμό εντάχθηκε μια ποικιλία από διαφορετικότητες, όπως έκπτωτοι μικρομεσαίοι, υπάλληλοι που ‘ανοίχτηκαν’ οικονομικά και τώρα βρίσκονται σε πραγματικά ζόρια, οικογένειες με έξοδα λόγω σπουδών, συνταξιούχοι, ριζοσπάστες μικροαστοί που δεν αντέχουν το άδικο, ούτε το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την μελλοντική τους απόλυση, συμμετέχουν νεολαίοι των λυκείων, φοιτηταριάτο και μέλη κομματικών οργανώσεων που ήταν και είναι ενάντια στο μνημόνιο.
με εξαίρεση τα άτομα που είναι κάπου οργανωμένα, ο υπόλοιπος κόσμος έχει αρνητική άποψη για τους φορείς που απαρτίζουν τις κρατικές λειτουργίες όπως κόμματα, σωματεία, κυβέρνηση.
ο κόσμος της πλατείας έχει επίσης στο ίδιο πλαίσιο την εκκλησία, τις τράπεζες, τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές, που ενώ έχουν φορολογική ασυλία και την κύρια ευθύνη για την κρίση, αυξάνουν τον πλούτο τους ακόμα και σε εποχή κρίσης.
αυτή η απαξίωση είναι αποτέλεσμα του αποκλεισμού από τα όργανα των αποφάσεων και την μετατροπή του σε εκλογικό μηχανισμό. όσο δεν θίγονταν η ισορροπία επιβίωσης ο άνθρωπος έκανε υπομονή και προσωπικό αγώνα για την επιβίωση και μάλιστα ‘φλερτάροντας’ από μακρυά τις συλλογικότητες που ούτως ή άλλως δεν τις εκτιμάει, αφού, όλοι-μα όλοι!- οι φορείς έχουν αριστοκρατία και προνόμια.
εκτός δηλαδή από χειραγώγηση έχουμε και το έλλειμμα δημοκρατίας. τί άλλο θέλουμε δηλαδή να συμβαίνει για να απαξιωθούν οι φορείς-θεσμοί που μιλάνε στο όνομά τους; μήπως να κάνουν έρευνα από μόνοι τους να δουν αν υπάρχει αριστερός και αριστερή που δεν κάνει χρήση προνομίων και ποια οργάνωση βρίσκεται από πίσω;
τι να πούνε οι εργαζόμενοι που είδαν τα στελέχη των σωματείων να συμψηφίζουν τα ‘δικαιώματα’ σε χρόνο εργασίας και να τσιμπάνε την εθελούσια έξοδο από την εργασία με συνταξιοδότηση πριν τις περικοπές και πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην εργασία ( και με γνώση γι αυτό, λόγω αυτής της θέσης τους) παίρνοντας για πάρτη τους όχι μόνο χρήμα αλλά και την γνώση-εμπειρία από την κατά τ άλλα, συλλογική προλεταριακή ζωή; ένα είναι σίγουρο, δεν αναρωτιούνται, ξέρουν, φαντάζονται.
το κράτος, το κεφάλαιο και η αριστερά, ‘θερίζουν ό,τι έσπειραν’, ασχέτως αν έχουν διαφορετικούς σκοπούς, έχουν μπει στο ίδιο πλαισιο.
το κεφάλαιο χάνει την ιερότητα που είχε ως αξία κοινωνική μ αποτέλεσμα ο κόσμος τώρα να  αμφισβητεί την ιδιωτικοποίηση ως σύστημα ευημερίας για τον κόσμο, επαναφέροντας, έστω και στρεβλά, τον δημόσιο πλούτο άρα και δημόσιο βίο.
το κράτος, η κυβέρνηση, θερίζει το σπάσιμο της συναίνεσης και το λιντσάρισμα  -κοινό χαρακτιριστικό των φτωχών και αποκλεισμένων όλων των αιώνων.
η αριστερά αφού υιοθέτησε την κρατική μορφή οργάνωσης, όσο και αν αντιπολιτεύεται, εισπράττει την ίδια απαξίωση και αφού την γνωρίζουν συνήθως μόνο κάθε φορά που έχουν εκλογές σε σωματεία, σύλλογο, δήμο, βουλή, ευρωβουλή, την γνωρίζουν με τον ίδιο τρόπο και στις απεργίες. η απαξίωση προς την αριστερά αυξάνεται αφού την βλέπει να έχει ομοιότητες με τ άλλα κόμματα μέσα απο τα προνόμια που δημιουργεί η χρόνια κατοχή θέσεων από τα ίδια άτομα που είναι σε βουλή, κόμματα και σωματεία.
επίσης γνωρίζουν και ενοχλούνται, όταν, ενώ αυτοί δουλεύουν και παίρνουν μειωμένη σύνταξη, οι συνδικαλιστές παίρνουν αρκετές άδειες, μεταθέσεις, αποσπάσεις και δυο κανονικές συντάξεις.
αυτός ο κόσμος έχει συσσωρεύσει πολλά αρνητικά για τους θεσμούς που μιλάνε στο όνομα της δημοκρατίας, δεν αντέχει άλλα βάρη και απαξίωση και δείχνει ότι είναι ζωντανός οργανισμός που παλεύει για την αξιοπρέπειά του, έχοντας βάλει στο κέντρο των επιθυμιών του τις βασικές του ανάγκες κραυγάζοντας ενάντια σε μνημόνιο, κυβέρνηση, τρόικα, δντ..
αυτό το κίνημα δεν είναι λαϊκό κίνημα, ούτε ταξικό και ιδεολογικό, δεν έρχεται από την συνοχή και ας είναι όλοι εργαζόμενοι ή άνεργοι, είναι κίνημα φτωχών και αποκλεισμένων, είναι πλήθος κόσμου και γι αυτό δεν είναι κυριαρχικό αλλά απαιτεί μέσα από την υλοποίηση των αιτημάτων του, την αξιοπρέπεια και ψάχνει τρόπο να οργανωθεί, να εκφραστεί.
το πλήθος του κόσμου δεν έχει σημαίες [η εθνική σημαία δεν είναι το σύμβολο του κόσμου αυτού, αλλά σημείο του παλιού κόσμου που έχασε την ενοποιητική του σημασία και τώρα πιο πολύ λειτουργεί γηπεδικά, ως εισιτήριο στην συγκέντρωση]. τα σύμβολά του δεν έχουν ιδεολογία, προέρχονται από την κοινωνική κατάσταση, την φτωχια και γιαυτό είναι άδειες κατσαρόλες που κάνουν θόρυβο και δίνουν ρυθμό.
βλέποντας ο κόσμος όλα αυτά τα χρόνια τους φορείς να είναι οι φορείς της δημοκρατίας, επιλέγει την άμεση δημοκρατία, την πραγματική όπως σωστά λέει και γι αυτό δεν θέλει αντιπροσώπους. δεν γνωρίζει τι είναι η άμεση δημοκρατία, αφού όλα γύρω είναι αντιπροσωπευτικά όμως δεν διστάζει, διαβάζει γι αυτήν, σκέφτεται, την φαντάζεται, την αναζητάει και δοκιμάζει παλεύοντας να ξεπεράσει τις ενοχές που τυχόν έχει από την χρόνια καναπεδοκαθίζηση, την ιδιώτευση και μπαίνει στον αγώνα για την αξιοπρέπεια.
αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο όπως και το κίνημα, γι αυτό τα άτομα που έχουμε ‘προϋπηρεσία στις συλλογικότητες (κόμματα, σωματεία) πρέπει να σταθούμε σεμνά, επικουρικά και όχι υπεροπτικά επειδή τόσα χρόνια είχαμε δίκιο και διαδηλώναμε.
το συλλογικό άτομο έχει εμπειρία οργανωτική , έχει κριτήριο πολιτικό από την επίδραση του συλλογικού, γνωρίζει την αλληλεγγύη, έχει αναλύσεις, ιστορία. παλεύει χρόνια την χειραγώγηση και χειραφετείται μέσα σ αυτές, δεν είναι δηλαδή το ίδιο ή ισοδύναμο μέσα στο πλήθος, μέσα στις συνελεύσεις με τον άνθρωπο που χειραγωγείται χρόνια από τις κυβερνήσεις, τα μμε, το κεφάλαιο, τις παραγωγικές σχέσεις,  την εκκλησία, την αγορά, το χρήμα και είναι δίχως συλλογικότητα.
στις πλατείες η συνάντηση δεν μπορεί να γίνει με όρους ηγεμονίας αλλά με όρους αλληλεγγύης. το πλήθος δεν χρειάζεται την οργανωτική εμπειρία της αριστεράς και των σωματείων γιατί είναι άκυρη για την άμεση δημοκρατία, ούτε την καθηγητική φιγούρα που συνεχώς αρπάζει το μικρόφωνο και προτείνει την διέξοδο και την λύση.
στις πλατείες ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των αγανακτισμένων και συνειδητοποίησε ότι όχι μόνο δεν ειναι μόνος αλλά είναι και περισσότερος απ ότι στα καλέσματα των φορέων, της προηγούμενης  γι αυτόν εποχή και το πολιτικό του πρόταγμα είναι επαρκές και δεν χρειάζεται τώρα να γίνει τόμος, τα λέει όλα συμπυκνώνοντας το στην άρνηση του μνημονίου, της κυβέρνησης, τρόικα, δντ και την επιλογή της άμεσης δημοκρατίας, τι πιο ταξικό!.
ας ανακατευτούμε με το κόσμο, ας τον ακούσουμε και αντι να δίνουμε  απαντήσεις ας περιοριστούμε στις ερωτήσεις και την αλληλλεγγύη.
να συμβάλουμε ώστε το πλήθος να μη δείχνει ανιστόρητο διαχέοντας τις ευθύνες σ όλο το πλαίσιο του συστήματος. δεν έχει, παραδείγματος χάριν, καμιά ευθύνη για το μνημόνιο και την είσοδο του δντ η αριστερά, μα καμιά αριστερά όσο γνωστή ή άγνωστη και αν είναι. επίσης δεν έχει καμιά ευθύνη για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των κοινωνικών υπηρεσιών κανένα σωματείο όσο γραφειοκρατικό και αν είναι. και είναι άδικο και επικίνδυνο η γενίκευση της ενοχής.  δεν έχουν όλοι την ίδια ευθύνη γιατί δεν έχουν όλοι την εξουσία
μια νέα εποχή για την αντίσταση ξεκίνησε και αυτή  τη φορά από τον κόσμο που δεν αξίωνε τίποτα μέχρι τώρα. ας ανακατευτούμε δίχως να γίνουμε η γάγγραινά του, δίχως καπελώματα και με εμπιστοσύνη που σημαίνει δίχως ιδιοτέλεια.
να συνδράμουμε για την αυτονομία και την αυτοτέλεια του κινήματος σημαίνει να πάμε δίχως αντιπροσωπίες κομματικές ή του σωματείου. να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε την μάχη ενάντια στο μνημόνιο και να πάμε παντού, να ανακαλύψουμε την άμεση δημοκρατία  στις γειτονιές κάθε δήμου, στα σωματεία, στους συνεταιρισμούς, στον τόπο εργασίας, στους αγώνες, στην οργάνωση της πολιτικής. να μάθουμε όλοι απο την άμεση δημοκρατία επηρεάζοντας δραστικά τα πάντα και εμάς τους ίδιους και τις ίδιες.
είναι μια ευκαιρία μέσα από αυτήν την νέα ύπαρξη να συμβάλουμε ώστε να δημιουργηθεί το περιβάλλον που οι επιθυμίες όλων μας θα αγγίξουν την ουσία των αναγκών μας δημιουργώντας μια ανάλογη κοινωνία.
άμεση δημοκρατία παντού
στην πλατεια λευκου πύργου το πληθος του κόσμου αναζητάει μέσα από την άμεση δημοκρατία διέξοδο από τα προβλήματα που έχει από την πολιτική που χάραξαν οι κυβερνήσεις πασοκ-νδ-λάος-μπακογιάνη αλλά και από τους θεσμους-φορεις που λειτουργούν όπως το κράτος δηλαδη αντιπροσωπευτικά (σωματεία-σύλλογοι-δήμος)και πετάξαν εξω τον κοσμο απο τα οργανα αποφάσεων.
όλα αυτα μαζι με τους τραπεζίτες-εταιρίες-διευθυντές-μαναντζερ- κεφαλαιο δημιούργησαν την κριση συσσορεύοντας τον πλουτο για πάρτη τους, ας αγωνιστούμε να αλλάξουν τα πραματα, να φύγει η κυβέρνηση τους, να φέρουμε την άμεση δημοκρατία παντού και συγκεκριμένα στα σωματια και στον δημο-διαμερισματα-γειτονιές.
να δημιουργήσουμε αυτόνομους κοινωνικούς χώρους που η άμεση δημοκρατία και η αλληλεγγύη θα είναι τα δικά μας μέσα, ο δικός μας τρόπος για να υπάρξει κοινωνία-πολιτισμός με δικαιοσύνη-ισότητα-αξιοπρέπεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s