ιστορία μου αμαρτία μου

στο πρώτο κείμενο υπάρχει μια σχέση αμαρτωλή μεταξύ της προηγούμενης εικοσαετίας  και του σήμερα στον συν

στη θέση των ‘συντηρητικών’ του ΚΚΕ (παπαρηγα-μαϊλη κτλ) τότε, βάλε την περίπτωση κάποιων στελεχών της ‘ανανεωτικής πτέρυγας’ και κάποιων στελεχών του ‘αριστερού ρεύματος’  για το ζήτημα της φυσιογνωμίας και της υπόλοιπης γραφειοκρατίας του συν τώρα

η ‘φάρσα είναι σε κάποια στελέχη του ‘αριστερού ρεύματος’, που τότε πριν 20 χρόνια ήταν με άλλες απόψεις και απαιτήσεις απέναντι στη γραφειοκρατία.
η παραμονή (ανεξαρτήτως τάσης) όμως στην ηγεσία-γραφειοκρατία του συν για 20 χρόνια, η εξάρτησή τους από αυτήν και η αποκοπή τους από την- δρώσα στην παραγωγή- κοινωνία, τους μετέτρεψε σιγά -σιγά σε μηχανισμό αναπαραγωγής τους, αλλοτριώνοντας τους τόσο  που σήμερα να είναι σε αντεστραμμένους χαρακτήρες.

επιβεβαιώνεται- δικαιώνεται ο σύντροφος Κ.Μαρξ όταν στα ‘οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα’ έκρινε τις κοινωνικές δομές του συστήματος και διαπίστωνε την αλλοτριωτική του δύναμη, εκτός από την εκμεταλλευτική.

για να μη ξεχνιόμαστε

Goya

Goya

Στενές επαφές 13ου Συνεδρίου

Παρακολουθώντας με ποιο τρόπο πηγαίνουμε στις εργασίες του 13ου Συνεδρίου είχα αποφασίσει να μην συμμετάσχω με γράμμα στα έντυπά μας.

Αλλά φτάνοντας στην περίοδο εκλογής για αντιπροσώπους σ’ όλη την Ελλάδα, μαθαίνοντας τα όσα γίνονται και μαποκορύφωμα τη Λάρισα, άλλαξα απόφαση και είπα να γράψω για την χαμένη ευκαιρία του ΚΚΕ και τη στάση της ΚΕ-ΠΓ, μέσα από τα όσα επίσημα μαθαίνουμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΚΕ και το ΠΓ θα το πάρουν υπ’ όψη τους το γράμμα, εδώ δεν πήραν στα σοβαρά την ευρεία ολομέλεια και τον διάλογο που είχε ανοίξει κατά την διάρκεια της διάσπασης της ΚΝΕ.

Τα φαινόμενα δείχνουν ότι η κατάσταση στο κόμμα έχει πολωθεί αρκετά, έτσι ώστε να μην απατώμαι ότι το Συνέδριο έχει «λήξει» πριν «αρχίσει». Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι, ποια θα είναι η ΚΕ, το ΠΓ και ο νέος Γραμματέας, του Κόμματος – τουλάχιστον επίσημα δεν τόλμησε να το πει κανείς.

Θα αναρωτιέστε τώρα ποιος ο λόγος που «γράφω» για το Συνέδριο; Τίποτα παραπάνω σ/φοι, από το να καλύψω μια εγωιστική – επικουρικά – πράξη, να εκφραστώ, να μιλήσω.

Θα αρχίσω λοιπόν από τη διάσπαση της ΚΝΕ που έγινε μερικούς μήνες πριν την τυπική πτώση των καθεστώτων στην Κεντρική – Ανατολική Ευρώπη.

Όταν έγινε η διάσπαση, το κόμμα υπό στόματος της ΚΕ κριτίκαρε την πρακτική και την λογική που κατείχαν σε γενικές κατευθύνσεις οι αποχωρήσαντες με τον χαρακτηρισμό «φράξια» και νεοαριστεριστές. Προσωπικά συμφωνώ!

Το περίεργο είναι ότι όταν στην κοινωνία μας, σε κάποιο οργανισμό, σε κάποια κυβέρνηση ή οπουδήποτε αλλού υπάρξουν τέτοια φαινόμενα, το κόμμα ζητάει εξυγίανση, διαφάνεια και να δοθούν οι ευθύνες όσο ψηλά κι αν βρίσκονται.

Στην περίπτωσή μας, όμως, οι «αρχές» μας αγνοούνται και το «ήθος» καταντάει κοροϊδία, καλύπτοντας όμως τα γεγονότα. Φυσικά τώρα το ΠΓ δεν χρειάζεται να κάνει κάτι ανάλογο επιδιώκοντας διαφάνεια κτλ, κτλ, γιατί το αποτέλεσμα του 13ου Συνεδρίου θα είναι τέτοιο που δεν θα πρέπει να οξύνουμε τα «πνεύματα» του ΠΓ και μελών της ΚΕ και κλονιστούν οι «σχέσεις» τους με τα μέλη του κόμματος.

Την περίοδο εκείνη, της διάσπασης, το κόμμα άρχισε να φαίνεται ότι «ξεκολλάει» από το παρελθόν και έκανε βήματα στην κατεύθυνση του να φτάσει την Ελληνική κοινωνία. Η πραγματικότητα δείχνει ότι είμαστε πολύ πίσω.

Εκείνα τα «βήματα» συνοδεύτηκαν με τα γεγονότα στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Αφού είδαμε τότε ότι το -πείραμά- τους είχε αποτύχει από καιρό, άσχετα αν εμείς εθελοτυφλούσαμε, είδαμε και τη θεαματική πτώση της εκεί εξουσίας.

Τότε τα βήματά μας άρχισαν να μεγαλώνουν και επιστρατεύσαμε το ικανότερο κομματικό δυναμικό, βάζοντάς τους να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα».

Καλά έκανε το κόμμα τότε, γιατί αν η ΚΕ και το ΠΓ έλεγε στον κόσμο (με συνεντεύξεις – συζητήσεις στον Τύπο) αυτά που γράφουν σήμερα τα -ντοκουμέντα- θα μας έπαιρναν στο ψιλό και χωρίς να έχουν άδικο: Συνάμα το κόμμα άρχισε συζήτηση διάλογο με τα μέλη για το σοσιαλισμό και την Κεντρική – Ανατολική Ευρώπη.

Έκδωσε υλικά από τη συζήτηση και μοιράστηκαν στον κόσμο. Είχε προηγηθεί – ευτυχώς – η ίδρυση του «ΣΥΝ» όπου εκεί διακηρύξαμε έναν σύγχρονο, δημοκρατικό, σοσιαλισμό, οπότε το κακό ήταν μικρό και η αριστερά αντί να εξαφανιστεί από το πολιτικό σκηνικό κατάφερε πήρε το 13% από τους Έλληνες ψηφοφόρους και έπαιξε ίσως τον καλύτερο ρόλο που κατάφερε ποτέ.

Έδειξε σύγχρονο «προφίλ» με τις δυο κυβερνήσεις, καταφέρνοντας να μην μπει στο περιθώριο.

Γι’ αυτό το προφίλ συμβάλλανε όχι μόνο οι «κινήσεις» , του «ΣΥΝ» αλλά και στελέχη από το κόμμα, τα υπόλοιπα κόμματα και προσωπικότητες του «ΣΥΝ».

Ήταν η περίοδος που το κόμμα επανακτούσε την εμπιστοσύνη του στα μέλη και κύρια στην κοινωνία και στους χιλιάδες αριστερούς που απέχουν από τον «ΣΥΝ».

Άρχισα να ενθουσιάζομαι και να πιστεύω ότι κάτι πάει να γίνει. Την δυναμικότητα του ενθουσιασμού μου την πρόσθεσε το «προσχέδιο» όπου άσχετα από τις επιμέρους αδυναμίες και παρεμβάσεις που του έγιναν, τόλμησε ειλικρινά και προκάλεσε την -κοινωνία του κόμματος για να κερδίσει το στοίχημα που παιζόταν με την ελληνική κοινωνία και την παγκόσμια πραγματικότητα.

Τι να κάνεις όμως που οι τοποθετήσεις των σ/φων του ΠΓ και ορισμένων της ΚΕ στην ευρεία ολομέλεια έδειξαν ότι ανοίγει ένας καυγάς για την καρέκλα και την περιουσία του κόμματος.

Η συναισθηματική φόρτιση που κατάφεραν να περάσουν στους συντρόφους αντικατέστησε τον νηφάλιο διάλογο, τη δημοκρατία και την ενότητα με τον συγκεντρωτισμό και την οξύτητα.

Από κει και πλέον άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Οι μπροστάρηδες της δεκαετίας του ’40 και του ’50 οι αγωνιστές της αντίστασης, οι επονίτες και εαμίτες ταράχτηκαν και μαζί τους μερικοί νεότεροι χωρίς να καταλάβω (για τους νεότερους) γιατί.

Φόβοι και υποψίες άρχισαν να πολιορκούν αυτούς τους συντρόφους ότι μερικοί της «γενιάς του Πολυτεχνείου» θέλουν να διαλύσουν το ΚΚΕ και να το «κάνουν σοσιαλδημοκρατικό». Και αυτόν το φόβο που τον ενθάρρυνε ο σ/φος Χ. Φλωράκης τον εκμεταλλεύτηκαν «όχι τυχαία – μερικοί σ/φοί του ΠΓ και της ΚΕ αρχίζοντας να συντάσσουν σ/φους στο πλευρό τους.

Αποτέλεσμα να παρουσιάσουν ( ΠΓ, ΚΕ ) τα τρία ντοκουμέντα, αυτό όμως δεν έφτανε για να σιγουρευτούν ότι το 13ο θα είναι ένα από τα ίδια, χρησιμοποίησαν άψογα και τον μηχανισμό του κόμματος για να ελέγξουν και τους αντιπροσώπους του 13ου και άρχισαν μεθοδευμένα να κόβονται όλοι αυτοί οι σ/φοι που ήταν κίνδυνος για το ΚΚΕ. Άσχετα αν λίγους μήνες πριν ήταν το προφίλ του κόμματος που έτρεχαν να μπαλώσουν τα αμπάλωτα.

Και σκέφτομαι, πού το πάνε; Το σίγουρο είναι, ότι τώρα είναι αργά.

Ο μόνος τρόπος για να πηγαίνομε νηφάλια και ενωμένα στο Συνέδριο ήταν να διαλυθεί ο μηχανισμός και το παρακράτος του κόμματος που «σαρώνει» τα πάντα και μεθοδεύει τα συνέδρια. Ο μηχανισμός που έκανε τους σ/φους να λατρέψουν τον Στάλιν και τα τάνκς στην Τσεχοσλοβακία, ο μηχανισμός που στο όνομα της ενότητας και του σοσιαλισμού έπνιξε τη Δημοκρατία και εμφάνισε το συγκεντρωτισμό ως αρετή.

Η δημοκρατία και η διαφάνεια απαιτείται να περάσει από το κόμμα και να μην ζητάμε μόνο, αυτό να γίνει, από τα άλλα μέλη και την κοινωνία σήμερα. Απαιτείται άλλη κουλτούρα δημοκρατίας. Μια κουλτούρα που δεν θα έχει τον «φόβο» ως αίσθημα για την ύπαρξη κάποιου στο κόμμα. Τον φόβο της υποταγής σ’ έναν άλλο «ΛΟΓΟ» σε μια άλλη «ΑΠΟΨΗ». Αλλά τη δυναμικότητα που αντλείται από τη συνύπαρξη διαφορετικών απόψεων και λόγου». Όπου το κόμμα θα προσφέρεται για τη σύνθεση αυτών και όχι για την εξαφάνισή τους.

Η ύπαρξη πλατφόρμας από σ/φους δεν σηματοδοτεί τη διάλυσή του. Εξάλλου πόσο δημοκρατικό είναι όταν αναγκάζομαι να ψηφίσω την «πλατφόρμα» του ΠΓ και την «πλατφόρμα» της ευρείας ολομέλειας να την απαγορεύουν για ψήφιση στο κόμμα μέσα; Καταντήσαμε παράδειγμα προς αποφυγή.

Τα τρία ντοκουμέντα μας πηγαίνουν πίσω από το 12ο Συνέδριο, αγνοούν την πραγματικότητα, δεν παίρνουν υπ’ όψη τον διάλογο που είχε ανοίξει πριν, ούτε τα υλικά από τις συζητήσεις για τον σοσιαλισμό και την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, βάζοντας σε κίνδυνο ό,τι πετύχαμε από το 12ο Συνέδριο και κατατάσσοντάς μας σε γραφικούς κομμουνιστές του «50», που σήμερα είναι εντελώς ανίκανοι για την κοινωνία.

«Ξεχάσαμε ότι ο λόγος που μπήκαμε στο κόμμα είναι να αλλάξουμε, να υπερβούμε την κοινωνία και μερικοί παραμένουν για να κρατάνε τις σημαίες και τα σύμβολα».

Αυτά ειπώθηκαν από σ/φο στην ΚΟΒ του ΤΕΙ όταν έπρεπε να εκλέξουμε αντιπροσώπους, ο σ/φος έχασε την αισιοδοξία του γιατί το κόμμα – όπως είπε – όχι όμως για την κοινωνία που κινείται και χωρίς το ΚΚΕ.

Ας μιλήσω πιο συγκεκριμένα για το κόμμα, για τα ντοκουμέντα και την στάση των σ/φων στην ΚΕ-ΠΓ.

Καμαρώνουν οι σ/φοι που τελικά οι «θέσεις της ΚΕ» απόρριψαν στο ζήτημα της ιδεολογικής μας κατεύθυνσης την αρχική διατύπωση του «προσχεδίου» που μιλούσε για «σημείο αναφοράς του κόμματος στην ιδεολογία του στη θεωρητική και επιστημονική του εργασία, είναι οι ιδέες των Μάρξ-Ενγκελς-Λένιν με τον «φόβο» ότι ο «καθένας θα μπορούσε να διαλέξει και να απορρίπτει όποιες ιδέες θα ήθελε». Τρομερό κριτήριο!!. Καταφέρνοντας τελικά όχι δημοκρατικά αλλά συγκεντρωτικά να εμφανίζουν οι θέσεις την εξής κατεύθυνση για το κόμμα.

«Κοσμοθεωρία του ΚΚΕ είναι η κοινωνικοπολιτική και φιλοσοφική θεωρία που θεμελίωσαν οι Μ.Ε.Λ.».

Αναρωτιέμαι τώρα και λέω: «πού και ποιος;» από τους τρεις (Μ.Ε.Λ) έκλεισε την θεωρία και την είδε στατικά (άσχετα αν οι «θέσεις» λένε ότι δεν τα βλέπουν στατικά).

Κατά πόσο επιτρέπεται σήμερα – αλλά και χτες – να απομονώνουμε την παγκόσμια ανθρώπινη σκέψη και τον πλούτο όλων αυτών, είτε είναι μεμονωμένα άτομα είτε ομάδες ή και κόμματα, θέλοντας να έχουμε τα συγγράμματα των Μ.Ε.Λ. ως ένα σύστημα σκέψης, μια θεωρία στις απαιτήσεις μας; Συνάμα προσθέτουμε ως σάλτσα στις «θέσεις» μας και στις κουβέντες μας στον κόσμο τον όρο «Διαλεκτική».

Αυτή η αντίφαση μαζί με άλλες όπως να ενσωματώσουμε και να «προσαρμόσουμε» τα νέα δεδομένα στον «Μ-Λ» θα μας οδηγήσουν αργά ή γρήγορα σε συρρίκνωση και πολιτική αδυναμία. Αφού πλέον πολύ λογικά αυτά δεν μπορούν να γίνουν θυμίζοντας μεταφυσική και αποφυγή της πραγματικότητας.

Φυσικά σήμερα και κάθε φορά θα πρέπει να «προσαρμόζουμε» και να «ενσωματώνουμε» τα νέα δεδομένα, όμως στη σκέψη μας που’ θα είναι πλούσια από τον .πλούτο» όλων των στοχαστών επιστημόνων της ανθρωπότητας και όχι σε ένα κλειστό σύστημα που θα ανοιγοκλείνει κοροϊδεύοντας τον κόσμο ότι κάνουμε πολιτική και παράγουμε θεωρία. Γιατί η διαλεκτική απαιτεί να μην θεωρούμε τον Μαρξισμό – Λενινισμό ως ακλόνητες ιδέες που ποτέ δεν «πεθαίνουν». Αυτά είναι για τους πιστούς του «ευαγγελίου» και όχι για άτομα και κόμματα που στοχεύουν στην ερμηνεία της κοινωνίας και από επιστημονική πλευρά.

Αλλά το πρόβλημα εντοπίζεται ακριβώς εδώ: Κατά πόσο δηλαδή σήμερα το κόμμα μας και πιο συγκεκριμένα η ΚΕ και το ΠΓ κατέχουν αυτή την γνώση;

Κατά πόσο κατέχουν τελικά τον Μαρξισμό για τον οποίο κόπτονται; Η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν τον κατέχουν, τουλάχιστον ως όργανο, γιατί μεμονωμένα κάτι φαίνεται στον ορίζοντα. Εμπειρικά κινείται η ηγεσία μας – χτες και σήμερα – και ας θέλει να πιστεύει ότι στο μυαλό της έχει τον Μαρξισμό.

Αυτό εξάλλου είναι φανερό από το ότι τα τελευταία χρόνια, – όσο εγώ ξέρω – δεν παρήγαγε θεωρία ούτε και εκτίμησε την κατάσταση στο παγκόσμιο σκηνικό.. Περιμένοντας πάντα τι θα εκτιμήσουν οι εκεί σ/φοι! (κάτι πήγε να γίνει στο 12ο). Από τα του οίκου μας ας σκύψουμε το κεφάλι στον «προσυνεδριακό διάλογο» και ας διαβάσουμε τι λένε τα ηγετικά στελέχη ΚΕ-ΠΓ, ότι γράφουν σ/φοι που όχι μόνο δεν κατέχουν τον «Μαρξισμό» αλλά η αμάθειά τους γίνεται και δόγμα.

Φτάνοντας να πιστεύουν ότι η δημοκρατία χωρίς συγκεντρωτισμό είναι πολέμια της ενιαίας δράσης.

Συγχέοντας την πλειοψηφούσα δύναμη ως συγκεντρωτισμό ενώ ακριβώς το αντίθετο, αυτό είναι χαρακτηριστικό της δημοκρατίας (η αρχή της πλειοψηφίας). Ότι συγκεντρωτισμός σημαίνει δημοκρατία και κάτι τέτοια περίεργα άντε λες .κομμάτια να γίνει.

Ο 70άρης έζησε την μισή ζωή στις φυλακές και την υπόλοιπη έτρεχε για την ύπαρξη του κόμματος, πράγμα που είναι φυσικό να τον απομακρύνει και από την επιστημονική σκέψη και να επιμένει ότι «οι αρχές» είναι και «τέλος». Όμως με τους σ/φους που είναι κάτω των 50-60 και δεν αφιερώθηκαν όπως οι 70άρηδες τι γίνεται; , Εκεί είναι να απορείς και συνάμα να ανησυχείς. Τι κάνει τους σ/φους αυτούς να πιστεύουν ακόμα και τώρα ότι στο σοσιαλισμό (Αν. Κεντρ. Ευρώπη) σε σχέση με τον καπιταλισμό υπήρχαν πολύ περισσότερα δικαιώματα και περισσότερη δημοκρατία.

Πώς γίνεται να εκτιμάμε ότι «ο υπαρκτός σοσιαλισμός….» ήταν αποτέλεσμα απλό και μόνο της διαστρέβλωσης – δεν βρέθηκε κανείς να μην κάνει λάθος; και όχι ότι η κλειστή σκέψη του «Μ-Λ» δεν μπόρεσε να βγάλει τις κοινωνίες αυτές από το αδιέξοδο και τις υποβαθμίζει σε σχέση με τον καπιταλισμό.

Αρχίζω να πιστεύω ότι το πρόβλημα που εντοπίζεται σήμερα στο κόμμα έχει να κάνει με την κοινωνική καταξίωση μερικών στην κοινωνία του κόμματος (στέλεχος-εξουσία) Όπου το χάσιμο αυτό – της θέσης – θα σημάνει το χαμό τους. Παράδειγμα του ότι η πλειοψηφία της ΚΕ-ΠΓ δεν μας φανερώνουν στοιχεία κοινωνικο-επιστημονικής γνώσης, δεν κατάφεραν να βγάλουν από το αδιέξοδο το κόμμα αλλά ούτε και κατάφερε η ΚΕ να προτείνει στην Ελληνική, κοινωνία «εναλλακτική προοδευτική πρόταση». Και ούτε θα καταφέρει να το κάνει από ό,τι δείχνουν τα «ντοκουμέντα». Εξάλλου αυτό που τους ενδιαφέρει τώρα είναι το κόμμα να μείνει όπως είναι (στέλεχος-εξουσία) Όπου το χάσιμο αυτό – της θέσης – θα σημάνει το χαμό τους. Παράδειγμα του ότι η πλειοψηφία της ΚΕ-ΠΓ δεν μας φανερώνουν στοιχεία γνώσης, δεν κατάφεραν να βγάλουν από το αδιέξοδο το κόμμα αλλά ούτε και κατάφερε η ΚΕ να προτείνει στην ελληνική κοινωνία «εναλλακτική προοδευτική πρόταση». Και ούτε θα καταφέρει να το κάνει από ό,τι δείχνουν τα «ντοκουμέντα».

Εξάλλου αυτό που τους ενδιαφέρει τώρα είναι το κόμμα να μείνει όπως είναι με τις «αρχές» του, «καθαρό», «επαναστατικό» και αρκετά γραφικό και ανίκανο. Αρκεί να μην χαθούν από τις θέσεις που κατέχουν μιας και όλα αυτά τα προσφέρει και τα διατηρεί ένα κόμμα όπως το ζούμε μέχρι σήμερα.

Ένα κόμμα με τρομερό μηχανισμό Και παρακράτος που να αγρυπνά καταφέρνοντας να εξασφαλίζει πάντα τη λύση που θέλει στα Συνέδρια..

Άντε να πείσεις τον κόσμο τώρα ότι το 13ο Συνέδριο θα «βγάλει» το κόμμα σύγχρονο και δυνατό. Μα ποιόν δουλεύουμε. Δεν φτάνει αυτό θα τους ζητήσουμε οικονομική ενίσχυση και μετά από καιρό θα τους πούμε «ψηφίστε μας».

Αυτά όλα τελικά απασχολούν μόνο εμάς! Τους οπαδούς μας και την νεολαία δεν την πολυαπασχολεί ο «ΠΕΡΙΣΣΟΣ», αυτοί μας έχουν ξεπεράσει προ καιρού και θα μας περιμένουν εμάς τους «γραφικούς επαναστάτες» πότε θα ξεκινήσουμε.

Το μέλλον του κόμματος η νεολαία έχει χαθεί εδώ και καιρό μη μπορώντας να εκφράσει με τις «θέσεις» αυτές την νέα γενιά και θα διαλυθεί μόνο του μη μπορώντας να αφήσει τίποτα για να γεννηθεί, κάτι άλλο.

Ανησυχώ για το Φλεβάρη που ήρθε!

Αυτή τη φορά οι DOORS ξεφωνίζουν, για το κόμμα, μόνο που η «ευκαιρία» δεν είναι μοναδική, αλλά «τελευταία».


ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ ΝΙΚΟΣ

Γραμματέας ΤΕΙ Λάρισας

Μέλος του Ν.Γ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΦΛΕΒΑΡΗ 1991

Picasso

Picasso

το κείμενο κατατέθηκε στο προεδρείο και στην οργανωτική επιτροπή του ιδρυτικού συνεδρίου του Συν ως πρόταση για την νεολαία το 1992.

Για μια νέα αριστερά

Σήμερα, μπροστά στα μεγάλα προβλήματα της αριστεράς, ερχόμαστε, εμείς, η νέα γενιά, να πάρουμε τις ευθύνες και την υπόθεση στα χέρια μας.

Ερχόμαστε ως πνεύμονας στην αριστερά για να αναγεννήσουμε την ελπίδα της ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Ανοίγουμε δικά μας πανιά σε νέα σκάφη και σαλπάρουμε για καλύτερα μέρη, σε νέους ορίζοντες.

Με κέφι και όρεξη γευόμαστε τους καρπούς του σήμερα και συνάμα καλλιεργούμε τους δικούς μας, σε νέα χωράφια.

Γυρνάμε την πλάτη σ’ όλους τους κακόγουστους της πολιτικής ζωής που ξέχασαν να φύγουν και ακόμα μας ταλαιπωρούν. Όπως και σ’ όλους αυτούς που προσπαθούν να βάλουν διαχωρισμούς στην νέα γενιά, στους ΝΕΟΥΣ.

Εμείς δεν είμαστε άχρωμοι, ούτε όμως και μονόχρωμοι. Έχουμε τα χρώματα της ίριδος, τα χρώματα της νιότης μας. Και σ’ αυτά ερχόμαστε να εμπλουτίσουμε τον ΣΥΝ και την πολιτική ζωή του τόπου.

Με την σύγχρονη ματιά στα γεγονότα θα δώσουμε την σύγχρονη παρουσία της αριστερά στο ελληνικό και διεθνή τοπίο.

Θέλουμε να εκφράσουμε τις δικές μας ανησυχίες και οράματα, να αμφισβητήσουμε την σημερινή πολιτική κατάσταση και με γνώμονα τη γνώση και τη σκέψη να προσπαθήσουμε να αντιπροτείνουμε κάτι άλλο.

Μη θέλοντας να συνηγορήσουμε και να δικαιολογήσουμε τη λανθασμένη τακτική και λογική που διακατείχε την αριστερά τόσο χρόνια λειτουργώντας πολυκερματισμένη, δογματικά, αναχρονιστικά και διστακτικά απέναντι στις «χώρες τη Ανατολικής Ευρώπης». Προσκολλημένη στην παράδοση και σε παρακείμενα σχήματα, απομακρυσμένη από τα κινήματα της νεολαίας και κατατρεγμένη από οτιδήποτε «αστικό» φτάνοντας στο σημείο να θυμίζει γραφικούς και ακίνδυνους πολιτικούς, εμείς ερχόμαστε να υπενθυμίσουμε στον νέο άνθρωπο και πολίτη την αριστερά που έδωσε τον καλύτερο εαυτό της, στον αγώνα για το οχτάωρο, για αυξήσεις του μισθού, στο δικαίωμα για την εργασία, κόντρα σε αντιδραστικά μέσα, στις δικτατορίες, στην εθνική αντίσταση,, συνταξιοδότηση, ελευθερία του τύπου, και τώρα την κατάκτηση της δημιουργίας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.

Ερχόμαστε όμως, σ’ αυτή την στιγμή που η αριστερά κρίνεται για όλα όσα κάνει, να βάλουμε φραγμό στη συνεχόμενη πτώση, πολιτική, ‘ηθική’ και εκλογική.

Ερχόμαστε να αναδείξουμε αξίες που εμείς ως νέοι έχουμε. Να αναδείξουμε την ειλικρινή συζήτηση, την συνύπαρξη, την συμμετοχή, την δημοκρατία, την ελευθερία, τον αγώνα για ό,τι μας εμποδίζει την φαντασία της δημιουργίας, την φαντασία στην δημιουργία, την σύνθεση, την τόλμη, το χιούμορ, την πλάκα, το χορό, το γλέντι, την γνώση, τον έρωτα.

Αξίες όμως, που ζητάνε έκφραση στην υπέρβαση της παράδοσης, όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στην αριστερά.

Και αυτόν τον ρόλο μπορούν να παίξουν οι νέοι, οι πολιτικές κινήσεις νεολαίων στον ΣΥΝ.

Οι «κινήσεις» αυτές θα κινούνται στα πλαίσια του ΣΥΝ, δεν θα είναι καθ’ ομοίωση ν του ΣΥΝ, θα λειτουργούν αυτόνομα και θα υπάρχει ισότιμη συμμετοχή. Θα είναι ένα ευρύ νεολαιίστικο κίνημα που θα βάζει τους δικούς του όρους.

Ο χαρακτήρας αυτών, θα είναι κινηματικός και θα εκφράζει όλους τους νέους που συναντήθηκαν στις καταλήψεις των λυκείων και πανεπιστημίων, αυτούς που αντιστέκονται σ’ όλους αυτούς που κάνουν ό,τι κάνουν για μας χωρίς εμάς, όλους αυτούς που ξέρουν να ξεφαντώνουν στα CLUB, BAR, στέκια όπως γνωρίζουν και την σημασία της μόρφωσης και της δουλειάς.

Η πολιτική κίνηση θα εκφράζει τη νεολαία μέσα στους χώρους της.

Θα εκφράζει κινήματα όπως της παιδείας, της οικολογίας, της αισθητικής των πόλεων, της στέγασης των νέων, της εξασφάλισης ελεύθερου χρόνου, του δικαιώματος στην εργασία, νεολαιίστικων ρευμάτων και

αντίστοιχα, νέοι που εκφράζονται σ’ αυτά να βρίσκουν ως σημείο συνάντησης τις πολιτικές κινήσεις νεολαίας.

Με διαθέσεις εξεγερτικές που θα φέρουν στο προσκήνιο την ανάγκη της μεταρρύθμισης.

Κόντρα στην κομματικοποίηση της ζωής, διαφωνεί με το δόγμα ότι «Τα πάντα είναι πολιτική» και υπενθυμίζει ότι στην ζωή πολλά γίνονται χωρίς σκοπό. Απλά έτσι. Όπως τα έργα των καλλιτεχνών για τους ίδιους.

Η σύγχρονη αριστερή νεολαία είναι η νεολαία που καθημερινά θα ξαφνιάζει, θα σοκάρει, θα αιφνιδιάζει.

Μια νεολαία που με το χιούμορ και την πλάκα καθημερινά να ανατρέπει την καθημερινότητα.

Μια νεολαία που ζει με υπερβολή και δεν δέχεται να παρεμβαίνει κανείς κακόγουστος στην προσωπική της ζωή.

Μια νεολαία που έχει συνδέσει το ατομικό με το συλλογικό.

Απαιτεί την αποκέντρωση της πολιτικής ζωής και θέλει αυτή να αποφασίζει.

Αντικομφορμιστική και αρκετά ονειροπόλα. Δεν φοβάται τίποτα και δεν ανησυχεί με τα λάθη της όταν κάνει λάθη.

Προτιμά το χαβαλέ που στο τέλος θα αφήσει «κάτι» από το σοβαρό που διώχνει το «κάτι».

Επιμένει ότι δεν είναι ώριμη και γι’ αυτό είναι ακόμη νεολαία όπως και με την ίδια επιμονή βροντοφωνάζει ότι έχασε την εμπιστοσύνη της στις μεγάλες – άλλες γενιές.

Αδιαφορεί για τις υποθέσεις των μεγάλων πολιτικών και αισιοδοξεί, ότι, με τις δικές της δυνάμεις θα προχωρήσει.

Δεν έχει κανένα πολιτικό – κοινωνικό κόμπλεξ. Διαδέχεται – ευτυχώς – το μεγάλο ΚΕΝΟ της γενιάς του πολυτεχνείου και γι’ αυτό έχει κάνει κριτική σε όλα τα «ΙΣΜΟΣ»

Είναι μια νεολαία αυθεντική και αναδεικνύει την αυτενέργεια, αυτοοργάνωση και αυτονομία του κινήματος.

Η πολιτική κίνηση νεολαίας στα πλαίσια του ΣΥΝ είναι η νεολαία που σκέφτεται φωναχτά και επιδιώκει να εκφράσει όλα αυτά. Έχει τον ΣΥΝ σημείο συνάντησης ελεύθερων σκεπτόμενων ανθρώπων. Είναι ξένη προς τη λογική των διασπάσεων, των διαγραφών, του πολιτικού ξεκαθαρίσματος και της άχαρης ιδεολογικής καθαρότητας.

Μιλάει για μια αριστερά που δεν δέχεται την λογική της κυρίαρχης «γλώσσας» ή «λόγου» όσο σύγχρονη και να είναι.

Μιλάει για μια αριστερά με διαφορετικές «γλώσσες» και «λόγους» που ισότιμα θα ακούγονται και θα αντιμετωπίζονται. Θέλουμε όμως, η σύνθεση ενιαίας έκφρασης να είναι κάτω από σύγχρονους όρους και από διάφορες οπτικές γωνίες. Κόντρα στην μονολιθικότητα και την δογματικότητα.

Εμείς εμπνεόμαστε από όλη την παγκόσμια ανθρώπινη σκέψη που παίρνει υπόψην της την φιλοσοφία, την επιστήμη, τον ουμανισμό, όλους αυτούς που ονειρεύτηκαν και ονειρεύονται μια δίκαιη κοινωνία δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης.

Δεν είμαστε οπαδοί καμιάς «διεθνής», κανενός σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού μοντέλου που παρήγαγε γραφειοκρατία.

Δεν δεχόμαστε κλειστά μοντέλα στην ζωή μας ούτε προσχεδιασμένες καταστάσεις, παλεύουμε για την χειραφέτηση και σεβόμαστε την εξέλιξη και υπέρβαση αυτών.

Επιδιώκουμε εναλλακτικές λύσεις, για να βγούμε από την κρίση και να οδηγήσουμε την κοινωνία σε πιο ποιοτικά επίπεδα.

Τέλος, είμαστε μια νεολαία που περιμένει την ευκαιρία για να δείξει στην κοινωνία ότι υπάρχει μέλλον, να δείξει στη σημερινή Αριστερά πια είναι η Νέα Αριστερά που θα εκφράσει τη νέα γενιά.

Υπενθυμίζοντας σ’ όλους ότι αυτή η αριστερά δεν θα είναι μόνο η αριστερά των 18ρηδων αλλά, ότι οι 18ρηδες θα βρουν τη δικιά τους αριστερά. Μια αριστερά που τολμάει. Μια σύγχρονη μεγάλη αριστερά που θα έχει υπερβεί το παρελθόν και την παράδοσή της.

Καρανίκας Νίκος

Dali

Dali

το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε στο πρώτο συνέδριο ( επανίδρυσης ) της νεολαίας του Συν το 1998

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Οι 250 πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν – περισσότερα από όλο τον κόσμο. Μια εταιρία κατασκευής όπλων ξεπερνάει κατά πολύ το ΑΕΠ αρκετών χωρών – Κρατών. Χιλιάδες άνθρωποι δουλεύουν για βιοποριστικούς λόγους στην πολεμική βιομηχανία- και κάποιες δεκάδες επιστήμονες προσφέρουν τη φαιά ουσία σε αυτές, που το έργο τους είναι εχθρικό προς την Ανθρωπότητα και το περιβάλλον. Τα περισσότερα επιτεύγματα στον τεχνολογικό – πολιτισμό μας.. είναι αποτελέσματα εργασίας και έρευνας γι’ αυτές τις «εταιρείες» (GeneraI – NBC, NASA, Mπόινyκ κτλ) και αυτές συσσωρεύουν ότι παράγει αυτή η κοινωνία.

Από τη μια τα όπλα μας εξοντώνουν, από την άλλη, όμως, η μήτρα της πολεμικής βιομηχανίας μας διευκολύνει τη ζωή. Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη υπάρχει και την κατεύθυνση στον πολιτισμό μας τη δίνει η Ανάγκη, η τεχνολογία, τα Μέσα… Η οικονομικό πολιτική ελίτ του πλανήτη κατέχοντας τα μέσα παράγει ό,τι θέλει, προσφέροντας όπου τη συμφέρει (!) και εξελίσσεται.

Η κατοχή των ΜΕΣΩΝ είναι μια αβάστακτη εξουσία που καθώς δε διαιρείται, δεν μοιράζεται, τόσο γίνεται επικίνδυνη και καταστροφική.

Στα Βαλκάνια έχει ανοίξει η αυλαία της επόμενης – πράξης του έργου της Βόρειο Αμερικανικής και Δυτικό Ευρωπαϊκής ελίτ. Μια πράξη ολοκληρωτικά καταστροφική αφού εκτός από γέφυρες στρατόπεδα και νοσοκομεία εξαφανίζει συνολικότερα ανθρώπους -μνημεία – περιβάλλον υποσχόμενη στους κατοίκους της νοτιοκεντρικής Ευρώπης καρκινοπάθειες μιας σύντομης ζωής.

Τα προϊόντα που χρειάζονται το φυσικό περιβάλλον για να γίνουν, μολύνονται, καταστρέφονται και μετατρέπονται σε θανατικό υλικό. Στην Ελλάδα τα σπαράγγια και άλλα λαχανικά βρέθηκαν ήδη με ποσότητες ραδιενέργειας και αποσύρθηκαν δημιουργώντας άμεσα οικονομικό πρόβλημα στους παραγωγούς.

Αν δεν πεθάνεις άμεσα από τους βομβαρδισμούς, φρόντισε το ΝΑΤΟ για το μέλλον σου. Αυτή η γενοκτονία που συντελείται, προχώρησε χάριν των κυβερνήσεων της Ε.Ε. που με την πολιτική τους υποταγή στους νόμους πρώτα της Αγοράς και έπειτα των ΗΠΑ έχουν ως μονόδρομο τον πόλεμο.

Μονόδρομο θεώρησε η σοσιαλδημοκρατία στις αρχές του Αιώνα μας -τη χρηματοδότηση του πολέμου, μονόδρομο θεωρεί και σήμερα το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. της φιλελεύθερης οικονομίας τον πόλεμο.

Αυτός ο πόλεμος, όπως και άλλοι, θα χαράξουν σύνορα, θα δημιουργήσουν κράτη και εντός αυτών οι πολίτες θα είναι δέσμιοι της ελίτ των κυρίαρχων επί της υφηλίου αλλά και της ντόπιας άρχουσας τάξης.

Το ΝΑΤΟ με προσχήματα και άλλοτε με ιδεολογήματα, καταφέρνει (χάριν των κυβερνήσεων) να απονευρώσει τις κοινωνίες και να-επιβληθεί στους Λαούς με τη βία αφού, κατέχει τον ισχυρότερο πολεμικό μηχανισμό.

Από την ισορροπία του τρόμου στην τρομοκρατία της ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ.

Οι ΗΠΑ δεν δίστασαν στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να θανατώσουν εν ψυχρώ με τη ρίψη μίας μόνο βόμβας περισσότερο από 40000 πολίτες στην Ιαπωνία αγνοώντας τους συμμάχους, θυσίασαν στο Βιετνάμ και δικούς τους πολίτες ντύνοντας τους φαντάρους -πολεμιστές. Οι ΗΠΑ Πολεμικές Βιομηχανίες και ΣΙΑ έχουν σκοπό στην καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας ανεξαρτήτως πλέον εθνοτήτων και την επικυριαρχία τους στην Νοτιοανατολική Ευρώπη σκοτώνοντας χιλιάδες και μολύνοντας το περιβάλλον καθώς αδειάζουν τις βόμβες τους.

‘Όλη αυτή η βία συντελείται χάριν των «δημοκρατικά» εκλεγμένων κυβερνήσεων που αφού παραποίησαν τις λέξεις διέλυσαν τα νοήματα και αιχμαλώτισαν το ακροατήριό τους, κάνανε ένα άλμα σημειολογικά και χαρακτήρισαν τον πόλεμο «κρίση», τους βομβαρδισμούς με ουράνιο «ανθρωπιστική βοήθεια».

Η προπαγάνδα είναι ένα βήμα μετά τη «διαφώτιση», χρειάζεται κάποια στέρεα βάση επικοινωνίας, μια πρώτη συμφωνία – αποδοχή νοήματος και ακολουθεί η ζάλη που προκαλεί η προτροπή να γίνει το πρόταγμα ενεστώτας. Η προπαγάνδα της. κυριαρχίας πέτυχε να Αλώσει τη Δημοκρατία και να τη μετονομάσει «Δημοκρατία».

Στο όνομα της «Δημοκρατίας», λοιπόν, γίνονται και οι πόλεμοι σήμερα. Στο όνομα της δημοκρατίας με περιεχόμενο θα πρέπει να συγκρουστούμε με την ελίτ που έχει ως έξτρα όργανο τα κοινοβούλια, που με τη σειρά τους χρησιμοποιούν την κοινωνία για βατήρα.

Η Δημοκρατία είναι Μέλλοντας. Ο πόλεμος Παρόν και οι’ δυνάμεις του ΝΑΤΟ έχουν παρελθόν εμπαίζοντας μας στο διαλυμένο ενεστώτα.

Το ΝΑΤΟ πρέπει να διαλυθεί και για να γίνει αυτό πρέπει οι δημότες των Κρατών – Μελών να συνεννοηθούν και να ενωθούν στο. όνομα της Δημοκρατίας με περιεχόμενο. Η ειρήνη, η προστασία του περιβάλλοντος και η Δημοκρατία δεν μπορεί να συνυπάρξουν με τη λογική και την πρακτική της νέο- φιλελεύθερης οικονομίας ούτε, όμως, και με τη λογική της συνύπαρξης ελίτ-κυρίαρχων με Δημότες– Kυριαρχούμενoυς. Είναι απαίτηση του καιρού και της συσσωρευμένης ανά των αιώνων γνώση, η ανάπτυξη ενός παγκοσμίου πολύμορφου ενωτικού Κινήματος που θα έχει τολμήσει να φανταστεί τον κόσμο δίχως ΝΑΤΟ, με κλείσιμο των βιομηχανιών κατασκευής όπλων και δήμευση του πλούτου που έχει συσσωρεύσει η ελίτ.

Αλλαγή κατεύθυνσης της τεχνολογίας των επιστημών προς όφελος του περιβάλλοντος και του πολιτισμού.

Αποδυνάμωση των κρατών- που όλο και πιο πολύ σηματοδοτούνται ως μηχανισμός καταστολής και, περιορισμού.

Ανάδειξη της κουλτούρας και του πολιτισμού των Λαών – Δημοτών με αλληλεγγύη, παραγωγή – συνεργασία, αυτοδιάθεση, συνομοσπονδία.

Αντικατάσταση του τρόπου οργάνωση παραγωγής διαχείρισης του πλούτου από ιδιωτικό σε κοινωνικό μέσω της αυτοοργάνωσης, παραγωγής-συνεργασίας, άμεσης δημοκρατίας.

Η επανάσταση με κατεύθυνση τη δημοκρατία και τον οικοσοσιαλισμό πρέπει να μπει στην «ημερήσια διάταξη» των δημοτών που μέσα από τις συλλογικότητες θα συντονιστούν και θα σταματήσουν την καταστροφή του περιβάλλοντος και την εξόντωση των ανθρώπων είτε από το σημερινό πόλεμο είτε από την οικονομική και .-κοινωνικοπολιτική υποταγή στο κεφάλαιο. Πριν να είναι αργά.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της νεολαίας συν-θ

Dali

Dali

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s