λέξεις σε σύνθεση

ernst25

ΣΕ ΚΑΤΟΙΚΩ

ΜΕ ΔΙΑ-ΣΚΕΔΑΖΕΙΣ

–     ΜΕ ΚΑΤΟΙΚΕΙΣ

ΣΕ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ

1.

Άχ μούσα μου

στάλα της δικιά σου ομορφιάς

να είχε η δικιά μου σκέψη

Τότε χορό με τη μπογιά

και έρωτα η πένα μου

με τη σκέψη θάχε κάνει.

(13/11/1987)

2.

Γέννημα της ανάγκης

ο τιμωρός της αμαρτωλής

Σάτυρος!

Ακλόνητος στην πολυθρόνα του

περιμένει να του δωθούν.

Η αμαρτωλή σ’αυτόν αγιάζει τον σκοπό της

και δίνονται ολοκληρωτικά

μέσα σε πράξεις γνωστές

μέχρι που το “γύναιο”

θα πάρει το “τίμημά” της.

(12/6/1988)

3.

Εσύ το ήξερες ότι μαζί με τη γη

γυρίζουμε και μεις ;

Εγώ το έμαθα όταν γύρισε το κεφάλι της

σαν ξένη

ενώ την προηγουμένη φιλιόμασταν με τα κορμιά.

(20/9/1988)

4.

Ένας αετός

μια γάτα

και ένα άλογο με πλάνεψαν

όποτε σε βλέπω η θάλασσα ταρακουνιέται

και χάνομαι στη μυρουδιά του καφέ

που με τόση επιμονή ετοιμάζεις.

(20/9/1988)

5.

Το κορμί

κορμί θέλει

για να γειάνει

από τις σκέψεις που κάνω

όταν λείπεις.

6.

Την αυγή γράφτηκαν οι νότες

προσηλωμένες σ’ αυτό που θα ακολουθήσει

τη νύχτα δεν είχαν λόγο ύπαρξης.

7.

Ελπίζω πως θα ξεστρατίσουμε

μέσα

σε μια

ψυχή

και το κορμί μου

λιώνει

στην ανάσα

της ζωής σου.

(10/12/1988)

8.

Άνθησαν νέα φυτά

γεννήθηκαν νέα ζώα

και εγώ δεν σου θυμίζω τίποτα.

9.

Χαίρε χαρά

Χαίρε θλίψη

Η σκέψη μου μεγαλώνει

αφού η αγκαλιά μικραίνει.

10.

Τίποτα καινούργιο

στην καθημερινή μας ζωή,

κίνηση καμιά

εικόνες και γεγονότα ίδια

και εγώ στερεύω

και χάρις στη φαντασία μου

για κάτι καινούργιο μόνο γράφω.

Κλείνω τα μάτια

και όλα μου φαίνονται ίδια

είναι από τις λίγες στιγμές

που φοβάμαι το σκοτάδι

και σκέφτομαι ότι αντιπαθώ

αυτήν τη γραφή.

(19/12/1988)

11.

Καθαρίζω το σπίτι

όπως το πιάτο

Είμαι έτοιμος

να σε υποδεχτώ

και οι ορέξεις μου

χιλιάδες

Το κορμί σου

γυμνό

καλύπτει

το πάτωμα

και με την ματιά μου

σου αφαιρώ

όλους τους δισταγμούς

Τώρα

μαζί, γενόμαστε

αυτό

που εγώ ετοίμασα.

12.

Στην σκέψη

τα φώτα άσπρα.

Στην κίνηση

χάνω τα πάντα.

μουδιάζω.

Σκέφτομαι την γάτα μας

και συνεχίζω να τρέχω

Αλλάζω χρώμα και σταματώ.

(1990)

13.

Σεντόνι καθαρό

που ντύνεις

το κρεβάτι της κορασίδας.

Ήρθε ο καιρός

που θα ομορφύνεις και συ.

Θα σε βάψει κόκκινο

η νιότη του έρωτα

και θα σε κοιτάνε οι δυο τους

και θα σε ερμηνεύουνε

και θα απορούν.

(9/3/1990)

14.

Σε προσέχω σε κάθε σου βήμα

και η ποίησή μου

έχει τον ανάλογο ρυθμό

Αυτό όμως που δίνει χρώμα

είναι η ματιά σου

και ο τρόπος που καπνίζεις.

(10/12/1990)

15.

Κάπου εκεί, στην αυτοεξορία γνωριστήκαμε πιότερο

Εκεί φαντασία μου προσπάθησα να σε θεοποιήσω

και άλλοτε να σε σκοτώσω

Σε κάθε προσπάθεια μ’ αφήνεις υγρό

Υγρός. η νίκη σου

Μοναξιά. η δική μου

Σε παίρνω κι επιστρέφουμε μαζί.

(21/10/1991)

16.

Κάπου εκεί.

δίχως φώτα

δίχως κουβέντες

με συντροφιά το βόημα της ηδονής

με την χαρά των ερωτημάτων

και δίχως “γειά”

είναι ο ερωτάς μας.

(12/3/1992)

17.

Μια αγκαλιά που δε ζητάει περισσότερα

από μια άλλη αγκαλιά

είναι η μεγάλη επιθυμία

των εραστών.

(1/3/1993)

18.

Αν δε μιλήσουν τα μάτια

Αν δε χαϊδέψουν τα χείλη

Αν δεν ακούσουν τα χέρια

Αν τα κορμιά δε ζωγραφίσουν στα σεντόνια

τότε τα λόγια έρχονται

και κάθονται σα βάρος,

στα άδυτα.

19.

Θλιμμένα τα πιωμένα μάτια

που αρχή είχαν

κάθε χαμένη απόλαυση

Παράπονο στα λόγια

αφού η λύπη

κατοικείται

Ποτέ να μη σταθείς

στο ακροπαραθύρι

που βλέπει τα χαμένα όνειρα.

20.

Όσο τα παραμύθια

μιλούν για πριγκιπόπουλα

τόσο εγώ θα απομακρύνομαι.

(3/7/1993)

21.

Ψάχνω λέξεις. μάταια

Περιμένω μια κίνηση. μάταια

Ο χρόνος, μου φέρνει στη μνήμη

το δικό σου χαρακτικό.

μια τελευταία ματιά που φοβήθηκα να ερμηνέψω

το ψέμα σου που σε πληγώνει

Θυσία- Παρακμή. μου έρχονται στο νου

τα λόγια του Ήλιου

“Θα ανατέλλω και μετά το θάνατό σου”.

22.

ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΑ

Αναφορά εκκίνησης.

Η αρχή, τέρμα

Δώσ’ μου, να ξεκινήσω τη συνάντηση

να σμίξω τη σκέψη, την αναμονή

να χαθώ στην αβεβαιότητα.

Στη χωρίστρα των μαλλιών σου

ζωγραφίζω τη κοιλιά μου και μου

χαϊδεύεις τα πόδια.

Σα να μου αρέσει που, έτσι ανισόρροπα

αγναντεύω την επόμενή σου αρχή.

(23/12/1993)

23.

Να πως πρέπει να μετρά τους κύκλους.

τετραγωνίζοντάς τους.

24.

Οργάνωσα μια σκέψη πριν χαθεί.

Το όνειρο έχασα στο ξημέρωμα

βλέποντας το επόμενο.

Ρίχνοντας νερό στο κορμί μου

η μέρα μού φαίνεται σα γυμνή κοπέλα

25.

Καίγομαι

ανάμεσα στα πόδια

Δυο λέξεις –

Δυο σημεία.

εγώ

εσύ

26.

Απόλυτο. σε πίνω

και το κάψιμό μου γεύομαι

Δίνομαι ολότελα, ώσπου διαλύομαι

Και ξανά από την αρχή.

27.

Σε ένα κρεβάτι

το τραγούδι ακούγεται και χάνεται

κάθε σκέψη γίνεται φωτιά και μαρτύριο

Ο χρόνος παύει

και μόνο σαν εκδίκηση κοιτάει

Οι εραστές δε νοιάζοντε

γεύονται τον ιδρώτα τους

και ψάχνουν ήχους που θα ξεχαστούν.

28.

Μέσα στις φυλακές

ο έρωτας δεν περπατάει

τον ονειρεύεσαι μόνο

ή τον φοβάσαι.

Η αναμονή συντροφιά μόνιμη

και όποιος τον ζει

μόνος του.

29.

Ο άνεμος είναι φίλος- αδερφός

όποτε θέλει σ’ ακούει

ενώ εσύ, θα χρειαστεί

και να τον φανταστείς.

(9/12/1995)

30.

Πού είναι ο Πέτρουλας

Η Ηλέκτρα

Ο Καλτεζάς

και τ’ άλλα θύματα ;

Ούτε την Ιφιγένεια βλέπω

Ίσως αυτό το διάστημα

να βρίσκονται στη Λ. Αμερική

Εκεί που δε γνωρίζουν

την ύπαρξή τους.

31.

Α (άλφα).

Δεν έχεις τίποτα

ριζοσπαστικό

να με γοητεύσεις

Ακίνητο σώμα.

αποδέχτηκες ακόμα και το ισχύον

Αυτό, που, σ’ έφερε

σ’ αυτή τη Στάση.

32.

Ποια Μεγαλούπολη μπορεί να σαγηνέψει -τη ψυχή μου;

να εμπνεύσει – τη φαντασία μου;

Ποια Μεγαλούπολη θα μου μάθει

πως μεγαλώνει η καρυδιά;

Το ζευγάρωμα των ζώων

και το άρωμα της αγριάδας;

Σε ποιό μπαλκόνι θα μιλήσω με τον αγέρα,

και ποια θα μου διδάξει φυσική;

Στο απέραντο τσιμέντο

πώς να ξαπλώσω και τί να ακούσω;

Mε το βλέμμα που δεν απλώνεται

τί συμβιβασμό να κάνω;

33.

Τίποτα, πιότερο από την ειλικρίνεια,

δε μ’ έκανε να δεχτώ το ψέμμα σου.

34.

Στην απεραντοσύνη σου

γλυκειά μελαγχολία

προσθέτω τα δευτερόλεπτα.

Της αγωνίας το μέτρημα

για να μοιράσω τη μοναξιά μου.

Χάραμα η ματαιοδοξία

αντάμα με την κούραση.

35.

Μιαν απάτη ο ερχομός σου

(αφού εσύ δεν είσαι)

του οφθαλμού μου παιχνίδι

κάθε που ταράσσομαι

Πότε θα αποφασίσω

μιαν ήρεμη αναμονή;

Κάθε φορά που σε σκέπτομαι

αργεί να ξημερώσει.

36.

Σε μια καταστροφή

το πέραμα,

τροφή της το πάθος

και συ στ’ όνειρο

Αν δε μου γνέψεις

γιατί να έρθω;

γιατί να σχοινοβατώ;

37.

Στην μελαγχολία

των ματιών

ποίημα η ψυχή.

38.

Το όνειρο

τί να το κάνεις

αν το ξημέρωμα

υγρό δε σ’ εύρει

39.

Τα όργανα, τα εργαλεία ανακαλύπτονται σμιλεύονται παράγουν

και παραδίδονται.

Στη χρήση τους

ανήκουμε.

Στην δική μας

η αποτύπωση

η νοοτροπία

η σύγκρουση

-σκηνή οπτικοακουστική,

γλυπτό που σμιλεύτηκε

από ιδέες. όπως όλα.

Η ισορροπία βλέπει τα άκρα

μια εικόνα

χρήσιμη, άλλοτε άχρηστη.

Η απόλαυση

η λατρεία

το πάθος

η αντίσταση

η ηδονή

η γνώση

είναι σύμπαντα

επικοινωνούντα

και άλλοντε κάδρο στο κάδρο

παράλληλα

αδιανόητα από την ίδια πάντα θέση,

τολμηρά,

η πρόκληση σε Στάση

κάποτε μια Ζωή

όνειρα

φαντασιώσεις

σεμνά τέκνα της οργής. Παύση.

Η συνέχεια

μια άλλη ιστορία

α! Άλφα. μια ιστορία και αυτή

μέσα στην Ιστορία,

το μπέρδεμα

το παθαίνω

μερικές φορές με το μικρό και με το Μεγάλο

Η ανατροπή που αλλάζει

Η ήττα που ερεθίζει

Ο καθένας  η κάθε

μια

το ΩΡΑΙΟ μια Ηθική

το Άλλο.

για κάποιους όπως και για κάποιες

η φωτιά

η κόλαση

η αντίδραση

Η έλξη που δημιουργούν τα όργανα,

τα εργαλεία τα μέσα

Η εξάρτηση

Η εξουσία

Η αναίρεση.

40.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΑ-ΑΦΟΡΜΗ

Σωμάτιο.

άστατη θερμοκρασία

και το μόριο διαστέλλεται

Κύμα.

νευρώνες λεωφόροι

και ταξιδεύει νοητά η μορφή

Σύλληψη σε δύο σημεία  Ά.΄Β.

Διακριτό σημάδι στην άμμο

η ένωση με άλλο Σώμα,

μεγάλη χαρά φαντάζομαι στο σημείο Ά

Παρελθόντος βίωμα

και μια επαναφορά ο ενεστώτας, σημείο Β’

Αέρας κοπανιστός -νοείται!

Και μεταβάλλεσαι σε ρευστό

Μόνο στο κορμί μου πάνω έχεις γεύση, αποτέλεσμα

Υπάρχεις

ταυτόχρονα, σε δύο καταστάσεις

ξεχωριστές κινήσεις, διαφορετικές Δια- Στάσεις

Στο σημείο ‘Β ο Λόγος κυρίαρχος

Μιαν άλλη προσέγγιση, σ’ ένα άλλο σημείο, άλλο Χρόνο

Σωμάτιο και κύμα ανατινάζουν τον κυρίαρχο Μονόλογο.

(8/1998)

41.

ΕΝΑ ΦΩΤΟΝΙΟ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μια δέσμη

άσκοπη

χρόνια στο συμπαντικό ταξίδι

μου αποκαλύπτει τα μελλούμενα

Όπως βλέπω, το ταξίδι δεν πήγε χαμένο

Το σημείο σου Άρης διαπερνά

και ιδέα ας μην έχεις

Παραμερούν τα μάτια

και το χέρι μου έχει Λόγο

Ακολουθεί επίμονα μια φλέβα που

τώρα θερμαίνει εμένα

Ψαύω τα νοήματα

μέσα στους πόρους,

στα άκρα, τις οπές

Λούζομαι καίγομαι

και μέσα σου χάνεται ο Άρης

Στους σφιχτούς μηρούς σου μεταβάλλομαι

και στους αγκώνες σου κρατιέμαι

Ως παραγίνωμα, τα χείλη σου με παίρνουν

και στην Αφροδίτη χαρίζω τους υδρατμούς μου.

(1/1999)

42.

Χιλιόμετρα διαδρομή

ανάκατα

Κατάρα!

Στην επιθυμία μου

η σάρκα- σου

το σταυροδρόμι-σου

Εσύ μιαν αντίσταση από σιγουριά

Εγώ ήδη στους πόρους σου με υπομονή

Δεν αγγίζεις  -νομίζεις

και αφήνω το χέρι μου σε μετάξι

Στρίβουμε αριστερά

αναρωτιέσαι

χαλάω τη συνήθειά σου!

Τα δάκτυλά στη κοιλιά σου

ανακατεύουν τα στερεότυπα.

Με πήρε ο ύπνος

ενώ χάθηκες στην ακινησία

Οι αδένες σου στιχάκια

αναστατώνομαι

με πνίγει η αγωνία

Κάτι κινήται μεταξύ μας

αναστενάζω

αγωνίζεσαι

σε χαίρομαι σαν έλατο.

Αύγουστος 2001

43.

Δίκαιο και άδικο

μια εσωτερική κρίση

που ακανόνιστα θέλει

τη ζωή να κρίνει.

44.

Σε δυο καμπύλες

αιχμάλωτος –

παραδομένος

Σ’ έναν άξονα –

ηφαίστιο

υγρό πυρ,

το ενδιαφέρον – σου

Τόσα χρόνια δεν κατακτήθηκε τίποτα.

(27/3/1998)

45.

Τεθλασμένη πορεία

και ακολουθώ την θέρμη,

στην οπή θα καταναλωθώ

το σκέφτομαι

αρκεί να προλάβω πριν καώ

το σκέφτομαι

(28/3/1998)

46.

Είσαι σε θέση

να ερωτευτώ;

Αντέχεις τα ποιήματα και

τα ερωτόλογα;

Θέλω να ακούσω,

αν μπορείς

να ικανοποιείς το αγγιγμά μου,

να χαίρεσαι την προστυχιά

να μ’ ερεθίζει η ατολμία.

Να ερωτευτώ λοιπόν.

Μα σαν ερωτευτώ

πες μου, πώς θα γίνει να επιλέγω την ηδονή

να παραμείνω εγώ;

47.

Σε κείμενο

δείχνεις γραμμές,

παίρνω στροφές

και βρίσκομαι πλάι.

Βλέπω στυλό

μου ανοίγει η όρεξη

σκέψεις χαράζω.

Απλώνω σεντόνι τις σελίδες.

να τυλιχτείς,

να τεντωθώ.

Ύπνος σε πήρε

και το στυλό ελεύθερο

πρόκληση

Έκπληξη

με σάρκα σαν των χειλιών

να καίει

όπως τα λόγια.

Θα το αρπάξω

να εκφραστώ

Ανεξίτηλη μελάνη

σε βράση

για να χυθεί.

λες κ’ από φλέβα όλα τυπώνονται

Καθώς μ’ ακουμπάει

τα ποιήματα

έρχοντε μόνα τους

Αμήχανα

Στέκομαι δίπλα

48.

σ’ ένα κύτταρο και σε μια ουσία

αισθανόμαστε ως δίψα αυτήν την οδυνηρή και

ηδονική μελαγχολία της ΣΤΕΓΝΩΣΗΣ

49.

Σε θυμήθηκα.

θες το βλέμμα

θες το λαιμό

Σήμερα σε θυμήθηκα.

Ο τρόπος που έφερνες την αναπνοή σου

δίπλα μου,

άλλαξε τη θέση μου.

Σε θυμήθηκα

αφού κάθε άγγιγμα

προέκυπτε από ανατροπές.

Τα “ήθελα δεν ήθελες”

χωρίς αξία στέκουν

αντικρυστά

απολογητικά.

Σκέφτομαι

πως αν,

είχα για οδηγό μου την ηθική

Τώρα θα έμοιαζα με βάλτο

και όχι σαν αυτό που σε γνώρισα

να με ποτίζεις

μαζί με τα σπαρτά.

Σε θυμήθηκα

καθώς προσπαθώ

κάτι να ξεχάσω.

5ο.

Σε μια στέγη

είδα το Λένιν να ξαπλώνεται

Σε μια όχθη

το Μάο να πνίγεται

Σε ένα λόφο

τον Che παρανάλωμα

Στον δρόμο κομμάτια τη Ρόζα και

τον Άρη

στο φυσικό του περιβάλλον να δηλητηριάζεται

Αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώσει

με την επανάσταση να νικάει.

(2/11/2005)

51.

Με πόσα κορμιά

ανακατεύτηκες

δίχως να αποκτήσεις γνώση;

-άρα γίνεται αυτό;

Με ποιά πράξη

ανατράπηκες-

ως να μην είσαι εσύ;

Μια βαθιά ανάσα

δε φτάνει,

δε ξηλώνοται έτσι απλά

τέτοια θεμέλια.

Πάρε βαθιά ανάσα

και ξεκίνα

53.

“Ανεκπλήρωτοι έρωτες”-

Σκατά στα μούτρα σας μαλάκες.

Κοινωνικές επιταγές

εκπληρώνετε.

54.

Όταν τα πόδια δεν τρίβονται

είναι μαλωμένα.

Όταν τα δάχτυλα δεν ανιχνεύουν

είναι σφιχτοκλεισμένα

γροθιές που αρνούνται.

Όταν τα χείλη κλείνουν

με άσχημα λόγια,

το στέρνο βαραίνει

κι η ανάσα τα πνευμόνια καίει.

Όταν τα σεντόνια μένουν ατσαλάκωτα

είναι που οι αδένες τέντωσαν από θλίψη

Ένα κορμί ρημαδιό μόνο από λόγια

Τις πράξεις φοβάμαι τώρα

που θα συνοδεύσουν τους άσχημους ήχους.

(27/12/2005)

55.

Στην αγωνία του πλανήτη

στριμώχνεται ο κόσμος

Προφανώς κάποιοι τον  κυβερνάνε.

56.

Μια γεωμετρία με θέρμη,

εμείς.

η πράξη για αμβλεία γωνία,

τεθλασμένα περίτεχνα,

διαπλατύνοντας τον κύκλο,

αρπάζοντας την μια πλευρά

τέμνοντας την άλλη,

σχηματίζοντας ένα θαυμαστικό.

Η οπή μαγνήτης

ανακατεύει τη σειρά των επιθυμιών

ένα μόριο χάνεται εκεί

νοηματοδοτεί το σχήμα

κάνοντας τη γεωμετρία ποίημα.

57.

Η Ζωή δεν είναι

η πλατεία του De Cirico

με σταθερά μέτρα

στατικότητα και

προοπτική μοιρασμένη

στις αρχικές διαστάσεις,

ούτε νέκρα από φαινόμενο

Η Ζωή είναι όσες

και οι ζωές,

αλλιώς χθες

διαφορετική αύριο

και όμοιες από

μεγάλη απόσταση.

58.

Με τάραξες κορμί

Ήταν τα λόγια σου εμβόλιμα

Αγκίστρια και ψάχνω άκρη

Προκαθορισμένο το σώμα

που αρχικά ξεκίνησα να κατακτήσω

μα αφού πουθενά δε χρώσταγα

αλλού δώθηκα

αναρωτήθηκα

και βρήκα άκρη

Τα άκρα σου

Μια προκατάληψη, καθορισμένη στάση

απουσία πράξης

σκέτο συντακτικό

στεγνές λέξεις.

διαννόηση δίχως λαϊκότητα.

59.

Τί κοιτάς;

Κοίτα!

[Τα μάτια σου όμως

στα δάχτυλα βάλτα

οι ενενήντα μοίρες είναι τυφλές ματιές]

Σα δε βάλεις

τα μάτια σου στα δάχτυλα

τίποτα δε βλέπεις.

60.

Η ΑΓΝΟΙΑ ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ

Μ’ αρέσει ό,τι μου είπαν ότι

θα μ’ αρέσει

Μ’ αρέσει ακόμη και τώρα

που ξέρω ότι δε πρέπει

να μ’ αρέσει

Μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει

αυτό είναι χειραγώγηση

να μ’ αρέσει το δε μ’ αρέσει.

61..

Της φαιάς ουσίας

εξουσία, ο έρωτας.

Μια κατασκευή

ωραία εξάρτηση

ποίηση προσωπική

Αν της ηδονής, η θυσία,

ένα κρεβάτι που μένει άλαλο

τότε η επιθυμία με νικά.

Άτιμε καθώς σ’ Αρνιέμαι

θυμάμαι τί έχεις διαλύσει

Χαίρομαι όμως,

ιδίως τώρα που,

οι αδένες μου

ακόμα και μακριά σου

συνάντησαν διασκέδαση

ελευθερία και όχι ισοπαλία

στην αγωνία χαρά

και αντί της νάρκωσης από εγωισμό

μια στύση

Ανθρώπινη ανάταση

 

62.

Στα όχι σου

δεν έχω τίποτα

να αποδείξω

Στα Ναι σου

καταρρέω.

63.

Άνοιξα τα μάτια

τέντωσα τα κόκκαλα

απομάκρυνα τα όνειρα

Φόρεσα ρούχα

και συνέχισα

αιχμάλωτος στη δουλειά

Οξεία γωνία τα λόγια

σε δουλειά να βρίσκομαι

και στην πρώτη ευκαιρία

συνομωσία

Να αλλάξουμε δουλειά

ή την δουλειά;

64.

Δυο κόσμοι

πώς γίνονται ένας;

Μάλλον

προσθέτοντας δυό-τρείς

ακόμη.

65.

Επιθυμία διάχυτη

στου χρόνου τις υποδοχές

σε τόπους που δεν αλλάζουν

κι αλαζονικά

τίποτα δε λένε

Επιθυμία ανακατώστρα

σε φόβους ανθρώπων

με συνήθειες μπετόν

Κάθε άρνηση για ικανοποίηση

αφαιρεί ένα γράμμα από την Ανθρωπιά

κάθε γράμμα που χάνεται

βαραίνει από νόημα

Πόση φύση να αφαιρεθεί

πόση λογική να φιμωθεί

πόσο το ένστικτο να καταστείλεις;

Ανάγκη που δε γίνεται επιθυμία

από δειλία

Δισταγμός για ανάταση

με τις ιδεοληψίες χαραγμένες για οδοιπορία.

66.

Περπατάς στα δυό μα όχι ελεύθερα

Κουτσέ άνθρωπε

κύκλους κάνεις

με χιλιόμετρα

δίχως νόημα

Εξοστρακίζεις ανάγκες αγνοώντας τες

στην σκιά σου διαγράφεσαι

στον καθρέπτη χάνεσαι

σε λήθαργο βάζεις τις ηδονές

μα σε διπλό κρεβάτι κοιμάσαι

Αλήθεια τί αναρωτιέσαι

κάθε πρωί που ανοίγεις τα μάτια σου;

Τί σκοπό έχεις για το χθες που δεν έφυγε;

Άραγε πόσο ακόμα

θα σε γοητεύει η επανάσταση

από απόσταση;

(29/12/2005)

67.

Άνοιξες τα μάτια

έκλεισες τ’ αφτιά

στα πόδια ένστκτο

στα χέρια η γνώση

κι έφτασες στον κήπο των

ηδονών.

Έκπληξη η άρνησή σου

σίγουρη η επιστροφή.

Δίχως καρπούς

υγρούς μηρούς

και νέες λέξεις

τί να αρθρώσεις

τί να ακούσω

68.

Νά ‘σαι πάλι

από την μνήμη έρχεσαι

και στο χαρτί καταλήγεις

Σκέφτομαι τα δέντρα

που δε κρυφτήκαμε

δε σκαρφαλώσαμε

και τίποτα δικό μας δεν αφουγκράστηκαν

Ήρθαν χωρίς κουβέντα

στα χέρια μας

Σ’ εμένα λευκά

σ’ εσένα γραμμένα

Ας τα τιμήσουμε.

(2/1/2006)

69.

Τί θέλεις;

Δώστο!

Και αν ξαναπάρεις

ξαναδώστο.

Αν πάλι ζητήσεις

μη σκεφτείς πού θα καταλήξει  -δώστο .

Πάρε- δώσε

δεν έγινε τίποτα.

Πόσο και πώς

είναι το ζήτημα.

(Αύγουστος 2005)

70.

Στου ήλιου

τη σβησμένη κάψα

το πορτοκαλί σου πάει…

Σε τροχούς καβαλάς

ακατέργαστα πάθη

Χαράζονται μνήμες

μεταφέροντας θέρμη

Αναλύεις

με διαλύεις

κι ένα χαμόγελό σου

κοκκινίζει τον ήλιο  -από ντροπή

Σα σύννεφο

μια σκέψη μ’ αναστέλλει

Τα λόγια χάνονται

στη θέα

και το κορμί προσφορά

σε κόκκους στεγνούς

να αναμένουν τη θάλασσα

Συγκρατιέμαι

απομακρύνω τη σκέψη

πάυω την Πράξη!

Η νύχτα γλυκαίνει

από την αλμύρα -σου

Ένα κάψιμο στο χέρι

με κρατάει συντροφιά.

(Σεπτέμβρης 2001)

71.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΩ

Αυτό που δε θέλω

είναι να είμαι όμηρος

της ανάσας σου

Αυτό που δε θέλω

είναι να είσαι η μοναδική μου πράξη

να χάνομαι στη σκέψη για σένα

να λαμπαδιάζω στην σάρκα

να μεθάω από τη ροή σου

Αυτό που δε θέλω

είναι να είσαι η αναφορά μου

η κινητήριος δύναμη

η άρνηση των Άλλων

μια εξάρτηση με γεύση

Αυτό που δε θέλω τελικά

είναι να ερωτευθώ ;

72.

Δυο λόγια

για τον χρόνο

Μια κίνηση

για τον χώρο

κι η επαφή

για νόημα.

Υπομονή, θα συνταχτούμε.

73.

Τρώγαμε μύδια αχνιστά

και σε σκέφτηκα

στο πάτωμα

με τα πόδια ανοιχτά.

Τί σου είναι η Φύση!

74

Σε μια πορεία

γι’ αυτό που ποθώ

σε αναλύω.

Τα σημεία σου

σημειολογία μου και

απρόβλεπτα χάνομαι.

Οι φανερωμένες σκέψεις σου

σκασίλα μου μεγάλη,

με επιθυμίες πείθομαι

και πρακτικά

σε ανιχνεύω.

75.

Πήρα το δρόμο και

στρίβοντας αριστερά

βρέθηκα σε σώμα

σωμάτων

Από τους τεντωμένους

αδένες

κατάλαβα ότι η γλώσσα

του σώματος ήταν

λαλιά ελευθερίας

Γροθιές τα χέρια

αγκίστρι το βλέμμα

και κάθε δισταγμός

υποχωρούσε

στο τράνεμα του σώματος

Τώρα κι εγώ είμαι αυτό

το Σώμα

Τώρα κι εγώ έχω θάρρος

το θάρρος όλων όσων

διστάζουν (από μόνοι τους)

Τώρα είναι η ευκαιρία

τώρα, πριν η γραφειοκρατία

μας αποτρέψει.

(21/11/2006)

76.

Μια περιοδεία

από το στέρνο

στους άνω κοιλιακούς

Ένας αναστεναγμός

και συνεχίζω

Στη λεκάνη

φτάνω καταϊδρωμένος,

ζαλισμένος

από τα δυσνόητα μονοπάτια

των μυών

Ενθουσιασμένος

από τις λεωφόρους

των αδένων,

μέσω μιας χαραμάδας

καταλήγω στον 3ο με 4ο σπόνδυλο

Ένα δίλημμα δευτερολέπτων

ωμοπλάτη και σκαρφάλωμα

ή Βουτιά στα άδυτα;

(28/2/1006)

77.

Πλάγιασες

απλώθηκα

και να η εφαπτομένη

Σ’ ανιχνεύω

πάλλεσαι

και να η διαστολή

Ιδρώνω

παγώνεις

και να η συστολή

Ποιά φωνήεντα

να βρούνε σύμφωνα

να κάνουνε την άρνηση;

Ούτε φωνή

ούτε κίνηση

Ένα σεντόνι

φτάνει για να καλύψει

την απραξία

Μια απάντηση

σα μαξιλάρι

με βάζει για ύπνο

Μετρώ τις ώρες που θα ξημερώσει

(2/1/2006)

78.

Και πού ξέρεις – εσύ

Πόσες νυχιές

έχω επάνω μου;

Και να σου τις δείξω

πού να καταλάβεις

ποιές είναι δικές μου

Γι’ αυτό – σου λέω

άσε την κρίση,

μόνο η δικιά μου

και αν αντέχω

θα έχει κάτι να πει

αφού για μένα

μόνο εγώ ξέρω

ακόμη κι αν δε ξέρω!

(29/1/2007)

79.

Τάζουν ελάχιστα

φαίνονται τεράστια

κι ελάχιστα είναι άξια.

Μου φαίνεται δε μου φαίνεται

η γη είναι στρόγγυλη,

τη ζούμε

στις γωνιές στριμωγμένοι

σαν εμπορεύματα.

Και τί είναι να αλλάξει ο κόσμος;

Ένας ύπνος,

ένα όνειρο παραπάνω,

η Συνείδηση

να μας κρατήσει στο κρεβάτι

να μη πάμε στη δουλειά.

μια γενική απεργία.

80.

Τ ΕΙΣ ΤΗΝ Τ

Το ατελές

με ωθεί στο τέλειο

τελειωποιούμαι

ατέλεστα

Τίποτα τέλειο

και αυτός ο συμβιβασμός

με κάνει συνεχώς ανικανοποίητο

ερευνητικό

ασυμβίβαστο

τελειομανή που αποφεύγει τα τέλεια

για να βάζω χέρι

να σμιλεύω

και όχι ως τέλεια απλά να τα χαζεύω

(4/10/2007)

81.

Ο κόσμος είναι μοριακός

μωρό μου

και δεν εννοώ μόνο, ό,τι τριγυρνάει το μόριό μου

Έλξη που ηλεκτρίζει

ενέργεια

κι ανάλογα

τί έχουν μέσα τους

παίρνουν μορφή

Τη μορφή του κόσμου

Όμως, αυτό που βλέπουμε, που ζούμε

είναι ό,τι επιτρέπουν

οι αδυναμίες μας

Τώρα που σου τό ‘πα

τί θα κάνεις;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s