гла́сность (γκλάσνοστ) : διαφάνεια

Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-9)

-2ος κύκλος

η άνοδος της ασημαντότητας

1175624_480152848747123_84426258_n

 

Η άνοδος της ασημαντότητας:αποτέλεσμα του αμοραλισμού στην πολιτική και μιας κυνικότητας της επιτυχίας του αποτελέσματος ως σημείο- τέλος. Παράγει βούρκο και αδιαφορεί για το περιεχόμενο που εμπλέκεται. Αποκτάει νόημα από την εκμετάλλευση της συγκυρίας επενδύοντας στους συσχετισμούς. Καλύπτει κενά δίχως ικανότητα και αλλοιώνει της αξίες που συνθέτουν την συλλογική επιθυμία προσβάλλοντας το πλεονέκτημα των ευγενών κινήτρων και της ανιδιοτέλειας. Στην αριστερά βλάπτει με την πάροδο του χρόνου καθώς έχουμε μετακίνηση των σκοπών από το σώμα που αποκτάει. Σώμα του τα άτομα που έλκονται από τις ανάλογες αδυναμίες για να εκπληρώσουν το ευτελές των επιθυμιών τους. Αναδεικνύονται- εμφανίζονται- αποκαλύπτονται με την ανατολή των αξιωμάτων. Τελειώνουν καθώς βλάπτουν τον συλλογικό βίο και με την δύση των αξιωμάτων. Ποτέ δεν δημιουργούν πρόβλημα πριν την άνοδο τους, αποφεύγουν ρήξεις και συγκρούσεις και είναι κόλακες. Συνωμοτούν, κουτσομπολεύουν, συκοφαντούν μαζί με την γραφειοκρατία που τους στηρίζει. Αποκτάει μεγαλύτερες φιλοδοξίες καθώς επάνω του επενδύουν όλες οι καριερίστικες φυσιογνωμίες του πολιτικού στερεώματος δημιουργώντας ένα σταθερό περιβάλλον για τον πολιτικό οπορτουνισμό. 

15441893-md.jpg

 

Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-8)

Ο παραγοντισμός

κKonrad Witz  1435

Konrad Witz 1435

 

Θα κλείσω το πρώτο μέρος των πολεμικών δελτίων με το 8ο που αναφέρεται στον παράγοντα και τον παραγοντισμό.
Ο παραγοντισμός στρώνει το έδαφος στην ιδιώτευση και δημιουργεί άτομα με έπαρση που θίγουν τον συλλογικό βίο. Ο παραγοντισμός κάνει το άτομο να θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό, όχι λόγω παραγωγής έργου, αλλά χάριν των συναλλαγών και των κρυφών συμφωνιών, χάριν της υπάρχουσας δυναμικής. Επενδύει στον εαυτό του και στα αδιέξοδα των άλλων. Αισθάνεται απαραίτητος και αυτό γίνεται αμοιβαία σχέση στην ομάδα προώθησης του ή στην συνιστώσα που επενδύει.  Στην ριζοσπαστική αριστερά προκύπτουν από τον διάδρομο της δημαγωγίας, τους αγώνες γραφειοκρατίας, το άγχος της πολιτικής και επαγγελματικής ανάδειξης και την ανέχεια των συντρόφων του που δεν είναι σε θέση να τον κρίνουν λόγω μεγαλύτερων πολιτικών αδυναμιών.
 Ο παράγοντας είναι στην ίδια οικογένεια αδυναμιών όπως ο καριερίστας, ο κουτσομπόλης. Κάνει παρέα με τον κόσμο , τον πλησιάζει πάντα με σκοπό προσωπικό και πάντα διαχέει τις πράξεις του στο συλλογικό βίο ως πράξη αναγκαία. Στην περίπτωσή μας εμπλέκει συναισθηματικά την τάση του καθώς δεν έχει άλλη ζωή. Θέλει τα αξιώματα να τον συνοδεύουν και δεν έχει κόμπλεξ ούτε ενοχές γιαυτό που κάνει. Είναι μια από τις γαγγραινικές σχέσεις  που γνωρίζουμε και μολύνουν τον υγιή οργανισμό με τις πράξεις τους.  Οι πράξεις τους είναι κενές από πολιτική και μάλιστα δίχως πράξη, ακτιβισμό και κινηματικό συγχρονισμό λόγω της επιτελικής του σχέσης, της γραφειοκρατικής απόστασης και του άγχους της αποδοχής. Τα αισθήματα του δεν μπορούν να μετατραπούν σε πολιτική και τον οδηγούν στον παρασιτισμό. Κρατιέται από τα πολιτικά μπράτσα του χώρου και κόπτεται ότι είναι αποτέλεσμα των προτάσεων που του γίνανε. Δεν είναι αυτόφωτος και έχει πολιτική καθοδήγηση από την ομάδα που προωθείται μαζί του. Χαίρεται όταν τον αναδεικνύουν γιατί ζει με αυτόν τον σκοπό και δεν έχει καμιά δέσμευση που να είναι δίχως συναλλαγή. Τα ευγενή κίνητρα είναι γι αυτόν μια παρωχημένη σχέση και η ιδιοτέλεια του κρύβεται από την αγνή και άδολη σχέση των συντρόφων του που τους εκπροσωπεί και τον στηρίζουν.
Ο παράγοντας μπαίνει μπροστά για την επετηρίδα αξιωμάτων και δεν έχει πρόβλημα να εκτεθεί σε πλασματική αντιπαράθεση ή διεκδίκηση αρκεί να δημιουργηθεί το περιβάλλον γνωστοποίησης της κατάστασης προβολής των σκοπών τους. Οι συνδιαλλαγές γίνονται κάτω από το τραπέζι μαζί με την πολιτική τους πλατφόρμα και φιγουράρουν μέχρι και την κατάκτηση της ηγεσίας του συλλογικού βίου αδιαφορώντας για την καταστροφή που προκαλούν.
Φεύγουν από το πολιτικό και συλλογικό βίο όταν βρεθούν άνεργοι και μακρυά από την γραφειοκρατία ή τα πολιτικά αξιώματα. 

 

15441893-md.jpg

Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-7)

Καριερισμός, παρασιτισμός και λαμόγια

1395958_555883174483549_1906760940_n Ο καριερισμός στην πολιτική, αλλά και ως στάση ζωής, είναι μια κίνηση αδυναμίας του ανθρώπου να αντιμετωπίσει και να απολαύσει την ζωή ως μέρος του κοινωνικού ανταγωνισμού. Η κίνηση αυτή δεν προκύπτει από την επιδίωξη για ζωτική δραστηριότητα και αναπαραγωγή αλλά για συσσώρευση πλούτου  ή δόξας.   Ο καριερίστας δημιουργεί μια εικόνα για το μέλλον του, διασφαλισμένη από την αγοραία φύση του canibal capitalism. Αν και κινείται στο συλλογικό λειτουργεί δίχως αξίες συνεργατικές και συλλογικές, καθώς αρνείται να μοιράσει την ικανότητα και την επιτυχία συσσωρεύοντας αξία. Ο αμοραλισμός είναι η διασφάλιση του δρόμου της επιτυχίας του σκοπού του και γι αυτό μοιάζει πάντα με αυτό που επιδιώκει. Στην ριζοσπαστική αριστερά ο καριερισμός διεισδύει από τον δρόμο των στελεχών και του μηχανισμού διαχείρισης της πολιτικής. Γίνονται μια ζωντανή διαφήμιση ποντάροντας στην κατάληψη της μνήμης του άλλου, ως ικανό και χρήσιμο στέλεχος. Αν είναι εργαζόμενος στο δημόσιο η καριέρα έρχεται ως δίλημμα. Καριέρα στο δημόσιο σημαίνει μεγάλος ανταγωνισμός και σχέση καλή με το κράτος και τις κυβερνήσεις του, κάτι λίγο οξύμωρο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Καριέρα στο δημόσιο ή στο κόμμα; Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ο καριερισμός στην πολιτκή. Είναι αρνητικό χαρακτηριστικό γιατί παράγεται στον συλλογικό βίο και τον προσβάλει για να εξυπηρετήσει προσωπικούς σκοπούς. Ο καριερισμός είναι σαν την χολέρα και μολύνει όλο το περιβάλλον. Οι ενδείξεις  έρχονται από τα πρώτα βήματα: απόσπαση αρχικά στο κόμμα, στελεχοποίηση, αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου για ανάδειξη -διαφήμιση και καταλήγει ευρωβουλευτής- βουλευτής – υπουργός, διευθυντής. Αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος και όποια είναι σε τέτοια θέση έχει καταλήξει από μια αρχική σχεδίαση για εξυπηρέτηση τέτοιων σκοπών. Οι καριερίστικες φυσιογνωμίες είναι αυτές που πλησιάζουν το πολιτικό διακύβευμα με κριτήριο την καριέρα και γιαυτό πολύ εύκολα μετατοπίζονται κάνοντάς τους να ταιριάζουν πάντα με τον σκοπό τους. Ο καριερίστας ικανοποιεί την ηγεσία όταν είναι παρούσα για να γίνεται μέρος της αλλά μετριάζει τις διαφωνίες και τις κάνει εργαλείο για την διασφάλιση των συσχετισμών. Ανήκει στην ίδια οικογένεια αδυναμιών με τον φιλόδοξο και γιαυτό οι ανταγωνισμοί του έχουν στο στόχαστρο τις φιλοδοξίες των άλλων όταν μπαίνουν στο κύκλο των επιθυμιών του. Φιλόδοξοι και καριερίστες στήνουν καιροσκοπικές σχέσεις και δυσφημούν τον συλλογικό βίο. Η καριέρα διασφαλίζει την φιλοδοξία που ξεπερνάει το κοινωνικό του status και τον ανεβάζει στα μάτια των δικών του αναφορών. Συνδυάζει χρήμα και δόξα και κυκλοφορεί όπως ένα παγόνι επιδεικνύοντας την επιτυχία του. Ακολουθεί τον νόμιμο δρόμο και είναι ευυπόληπτος δίχως να προκαλεί.

Τα παράσιτα είναι εκτός από ατομικές προσπάθειες διαβίωσης και συλλογικές. Στο ατομικό είναι μέλη που τριγυρίζουν στους μηχανισμούς και τους διαδρόμους- γραφεία, συνήθως δίχως  παραγωγή έργου. Ελέγχουν τι γίνεται και λατρεύουν το κουτσομπολιό και την πολιτική φλυαρία. Συνήθως ανεπάγγελτοι και εξαρτημένοι από τον οργανισμό αποκτούν αξία στις θέσεις που κατέχουν.  Τρέφονται από την γραφειοκρατία και ικανοποιούνται με τις ικανότητες των άλλων ενώ απομυζούν την ενέργεια του συλλογικού. Οι ‘ενοχές’ τους δεν τους απομονώνουν αλλά αντιθέτως τους κάνουν διεισδυτικούς. Στο συλλογικό υπάρχουν ως ομάδες που τρέχουν και κολλάνε σε ζωντανό μεγάλο οργανισμό με σκοπό την δημόσια ύπαρξη , τα μεγάλα ακροατήρια, τις οικονομικές διευκολύνσεις  και κουβαλάνε την τέχνη της διάσπασης με απώτερο σκοπό την επανάληψη αυτού του κύκλου με περισσότερες ακτίνες. Η διάμετρός τους, το εμβαδόν τους είναι πάντα το ανάλογο και αυτό βεβαιώνει την αδυναμία τους να ενωθούν σε κάτι κοινό.  Πολιτικά θεωρούν ότι συμβάλουν καθοριστικά ως νεροκουβαλητές της αλήθειας και αυτό τους κάνει να συμμαχούν με αδύναμα μέρη του πολιτικού οργανισμού και κολλάνε ως τσιμπούρια στην γραφειοκρατεία.  Γρήγορα αποκτούν προσβάσεις σε όλα τα λειτουργικά όργανα με σκοπό την αποδοχή τους.  Θεωρούν τον εαυτό τους  πολιτικούς τιμητές της δικαίωσης μιας -κάποιας- πολιτικής και κατασκευάζουν το υποκείμενο της αλήθειας τους ως ‘επαναστατικές’ αφηγήσεις που δεν μπορούν να αφομοιωθούν  ή να ενωθούν. Είναι εμπόδιο στην στρατηγική του κόμματος -πολιτικού οργανισμού όχι μόνο γιατί ζουν εις βάρος του οικονομικά αλλά και γιατί χαράζουν  διαφορετική πολιτική. Ποιο συγκεκριμένα στον συριζα είναι ομάδες που τις αναγνωρίζεις γιατί κουβαλάνε την αισθητική των Ιεχωβάδων με μια πιεστική παρουσία της εφημερίδας τους. Πάντα με διαφορετικό πολιτικό προφίλ τριγυρίζουν με πανό γύρω -γύρω και μέσα στο κύριο σώμα μιας διαμαρτυρίας ή εκδήλωσης στήνοντας την ξεχωριστή ‘πολιτική πραμάτεια τους σε πάγκους,  προσπαθώντας να μιλήσουν και να πουλήσουν. Δεν κινούνται  στον ίδιο άξονα αρχών και αξιωμάτων γιαυτό και συμμαχούν με παράταιρες ομάδες (την δεκαετία του 1990-2000 ήταν στο πασοκ, τώρα μοιράστηκαν σε συριζα και ανταρσυα ) Διεισδύουν στις κοινωνικές συλλογικότητες με σκοπό την διάσπαση και την δημιουργία παράλληλων ομάδων (μεταναστευτικό, αντιφασιστικό, ζητήματα φύλου, αλληλεγγύη…).  Τα πολιτικά παράσιτα είναι κακοήθεις οργανισμοί γιατί δεν είναι με την πολιτική αμοιβαιότητα που παράγει κοινά αισθήματα που ενεργοποιούν την πολιτική και κάνουν κακό στην ενιαία έκφραση των πολιτικών διακυβευμάτων. Έχουν τις δικές τους προτεραιότητες και γιαυτό γίνονται φορείς του εαυτού τους και μόνο. Δημαγωγία και βερμπαλισμός είναι τα χαρακτηριστικά τους ενω μερικοί λένε ότι κατάγονται από κάποιον τροτσκισμό για να λόγους ιστορικής ασφάλειας.

Λαμόγια είναι αυτοί και αυτές που προσκολλώνται στο κόμμα με σκοπό να καρπωθούν κέρδη. Δεν επιδιώκουν να γίνουν υπουργοί αλλά προσδοκούν μεγάλα κέρδη από προγράμματα, μίζες, δημόσιες επενδύσεις. Είναι πανταχού παρόν και τα πάντα είναι γι αυτούς μια ευκαιρία για κέρδος. Δεν κινούνται στις δημοκρατικές  και νόμιμες διαδικασίες και επωφελούνται οικονομικά έχοντας συνάψει συμμαχίες με κάθε αρμόδιο οργανισμό και υπηρεσία. Οι σχέσεις τους με το κόμμα είναι σχέσεις που δομούνται ευκαιριακά και ανεξάρτητα από τα επίδικα. Δεν είναι τυχοδιώκτες αν και έχουν ομοιότητες και η πολιτική τους συμπεριφορά καθορίζεται από τα κέρδη που θα αποκτήσουν. Δημιουργούν από ανάγκη σχέσεις με στελέχη ώστε να έχουν πρόσβαση στην γνώση που θα τους δώσει την δυνατότητα να κερδίσουν. Είναι αμοραλιστές και βλάπτουν τον συλλογικό βίο. Όλες αυτές οι περιπτώσεις  αντιμετωπίζονται μόνο με κανόνες και αντι κίνητρα που θα χαρακτηρίζονται  από την διαφάνεια των δημοκρατικών θεσμών. Οι μισθοί υπουργών, βουλευτών, ευρωβουλευτών και διευθυντών όπως και η διάρκεια ανάληψης των ευθυνών  δεν πρέπει να είναι κίνητρο για καριέρα, χρήμα και δόξα και αυτό γίνεται μόνο αν οι ‘απολαβές’ δεν συσσωρεύουν δύναμη και μοιράζονται δημοκρατικά.   15441893-md.jpg

Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-6) ο ιδεαλισμός εντός μας

547269_557670340954151_543768292_n Υπάρχει στον άνθρωπο σαν αλάτι στην σκέψη και στο μυαλό μια προτροπή για  υπερβάσεις. Το κακό είναι όταν αυτές οι υπερβάσεις έχουν ως πεδίο δράσης την κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση και εισάγουν τον ιδεαλισμό στην ερμηνεία εννοιών  όπως αυτό της ‘επιλογής’ πέρα από την πράξη. Ιδεαλισμός είναι να ερμηνεύεις την σχέση σου με τον εξωτερικό κόσμο ως αποτέλεσμα μιας επιλογής και επιθυμίας πρωταρχικής δίχως την πράξη που είναι αποτέλεσμα κοινωνικών σχέσεων.  Αυτός ο δεξιός οπορτουνισμός είναι φαινόμενο που συναντιέται παγκόσμια και δεν είναι της ελληνικής αδυναμίας. Στην ελληνική αριστερά αλλά και αναρχία έχει την ρίζα της στην γραφειοκρατία του εργατικού κινήματος. Δεν είναι τυχαία η αγωνία ρευμάτων της αριστεράς για την νεκρανάσταση του εργατικού συνδικαλισμού, με το πρόσχημα της επιθυμίας, της αρχικής επιλογής. Αυτή η εμμονή είναι αποτέλεσμα της γραφειοκρατικοποίησης των  στελεχών του εργατικού κινήματος που έχουν ξεκόψει από την πραγματικότητα μέσο της μετατόπισης από τα πολλά προνόμια. Με την πάροδο των χρόνων γίνονται οι μόνιμοι υπερασπιστές αυτής της ‘δομής’ , αυτού του τρόπου οργάνωσης και αναπαράγουν τα προβλήματα.

Στην ελληνική αριστερά δεν είναι τυχαίο ότι συγκλίνουν τα στελέχη- μέλη του κκε, τμήματος του συριζα (αριστερό ρευμα-πλατφόρμα), αλλά και του εργατικού πασοκ.  Δεν είναι τυχαίο ότι τα τρία τελευταία χρόνια βαθιάς κρίσης και απώλειας του εργατικού κόστους με την σύμπνοια της ΓΣΕΕ ( πασοκ-νδ)  να έχουμε σήμερα ακόμα πασοκ και νδ στην ηγεσία του ανώτατου , μεσαίου και πρωτοβάθμιου εργατικού κινήματος. Λοιπόν αυτός ο δεξιός οπορτουνισμός δεν κάνει τυχαία τις πολιτικές του συμμαχίες , ούτε τυχαία συγγράφει θέσεις και προτάσεις . Οι συμμαχίες είναι αποτέλεσμα της αγωνίας αυτών των διαφορετικών μερίδων να υπάρχουν και στο μέλλον.

Είναι ιδεαλισμός να θεωρείς ότι αρκεί η επιλογή και η επιθυμία της καλής διάθεσης στα γραφειοκρατικά σωματεία ως απάντηση για να υπερβείς τα δομικά προβλήματα που είναι αποτέλεσμα της αλλαγής των παραγωγικών σχέσεων και όχι κάποιων παραγόντων του κινήματος που συνδιαλέγονται με τα συμφέροντα. Επιλέγουν μια εργατική ταυτότητα που δεν έχει όμως συνείδηση της εργατικής σχέσης  στην σημερινή παραγωγή. Μια εργατική -στελεχιακή ταυτότητα δίχως συνείδηση του ενεστώτα της εργασιακής σχέσεις που έχουν όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι και εργαζόμενες. Μιλάει στον αόριστο χρόνο και τον γεμίζει με αισθήματα και νοήματα μιας άλλης κατάστασης που έχει ανατραπεί εδω και χρόνια από την πραγματική κίνηση του κεφαλαίου και της εργασίας. Ιδεαλισμός στα στόματα αριστερών είναι η κουβέντα για ανασυγκρότηση και ανασύσταση αυτού του πράγματος και παραδείγματος που λέγεται πρωτοβάθμιος και τριτοβάθμιος συνδικαλισμός με βάση την κλαδική εργασία που έχει χάσει κάθε νόημα χρόνου και σταθερότητας. Είναι ιδεαλισμός γιατί δεν νοείται στην υλική πραγματικότητα με τα υλικά που ισχύουν και είναι μια αρχαιολογία άκαιρη  από της μνήμης τα καμώματα.

Το   αίτημα για διάλυση του ευρω και η εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση, είναι άλλο ένα παράδειγμα που προκύπτει από μια αφήγηση που δεν παίρνει υπόψιν ούτε τις νέες παραγωγικές σχέσεις, ούτε την κίνηση του κεφαλαίου, ούτε το νέο προλεταριάτο (που κινείται και πράττει ασυγκρότητα μέσα  στο διάχυτο πλήθος  σπάζοντας όμως έτσι τα σύνορα του ταξικού ενδιαφέροντος) . Αυτό το αίτημα προκύπτει από την αλαζονεία των αρχικών επιλογών που έχουν όμως αρνηθεί την ανάλυση της πραγματικότητας με όρους παραγωγικών σχέσεων και προχωράνε σε αναλύσεις που διευκολύνουν την αναπαραγωγή του προβλήματος. Με τον ίδιο τρόπο ο ιδεαλισμός διεισδύει και στα κοινωνικά κινήματα μέσο της γραφειοκρατίας τους που δεν είναι τίποτα άλλο από τα συντονιστικά τους που παράγουν μια αφήγηση και ερμηνεία φτιαγμένη με υλικά που δεν ταιριάζουν με την πραγματικότητα και τα αισθήματα που παράγει αυτή.

Μέσα στα κοινωνικά κινήματα ισχύει το ίδιο που ισχύει και στο εργατικό κίνημα.  Συνυπάρχουν οι γραφειοκράτες με τους ακτιβιστές και τις ακτιβίστριες αλλά και με το υποκείμενο της αναφοράς τους. Ταυτότητα δίχως συνείδηση είναι η φλυαρία περι ταυτοτήτων που αποκτούνται κατά επιλογή. Αυτή η ιδεαλιστική προσέγγιση είναι βασικό στοιχείο σε μερίδες του κόσμου που ασχολούνται με την πολιτική αλλά και την γραφειοκρατεία των κινημάτων. Ένα παράδειγμα είναι ο ιδεαλισμός της δίχως ουσίας  του νοήματος που κουβαλάει τμήμα του κινήματος της μετανάστευσης που θεωρεί όλους τους μετανάστες καλό παράδειγμα ( επιλέγει το αντίθετο από την άποψη των εθνικιστών),την μετανάστευση κάτι καλό και τους ντόπιους ως φορέα προβλήματος.

Μετά το πρώτο κύμα μετανάστευσης όμως έχει αποδειχτεί ότι η μετανάστευση δεν είναι καλό πράγμα γιατί επιβάλλεται από τις άσχημες κοινωνικές συνθήκες του καπιταλισμού, της πολιτικής αυταρχικότητας ή κάποιας θεομηνίας  που εξαναγκάζει στην μετακίνηση και δεν είναι αποτέλεσμα της αγάπης και του ενδιαφέροντος για άλλες κοινωνίες και πολιτείες. Έχει αποδειχτεί ότι όταν γίνεται κάτι τέτοιο δημιουργείται μια νέα κατάσταση που φέρνει τον κόσμο μπροστά σε νέα ζητήματα και ανάλογα με το πως είναι οργανωμένη η κοινωνία και με τον  πολιτικό συσχετισμό που ηγείται της χώρας υποδοχής παράγεται μια αλλαγή στις συμπεριφορές. Το αποτέλεσμα είναι στις χώρες του σκληρού ανταγωνισμού να έχουμε την παραγωγή πολλών φαινομένων.  Στην παρανομία όμως και στην φτώχεια άμα ζεις δύσκολα συμπεριφέρεσαι νόμιμα και για να επιβιώσεις δέχεσαι την μετατόπιση αξιών και αισθητικής, την πτώση της ηθικής. Αυτό αρκεί για να καταλάβουμε ότι ο μετανάστης και η μετανάστρια δεν είναι κάτι καλό ή κακό. Όπως και ο ντόπιος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πράττει δίχως αλλαγές στην δική του ζωή. Το διαφορετικό παράγει δισταγμό και φόβο εκτός από έλξη. Γιαυτό και είναι διαλυτικές οι απόψεις που λένε ότι αν κάτσουμε και το κουβεντιάσουμε στα γραφεία και στις καφετέριες και με τον εαυτό μας τότε μπορούμε να επιλέξουμε και ποια ταυτότητα είναι κατάλληλη για πολιτική.  Είναι διαλυτική η άποψη γιατί δεν συνδέει την καθημερινότητα του πολιτικού υποκειμένου μέσα από τα πεδία δράσης αλλά επιλέγει πεδία δράσης ως αποτέλεσμα της ταυτοτικής επιλογής ‘ ανάποδα δηλαδή.

Δεν επιλέγεις ταυτότητα και αυτομάτως γίνεται. Αυτό είναι ιδεαλισμός, δεν έχει σχέση με τον υλισμό και παράγει πρεζόνια της πολιτικής, έναν αυτισμό και βερμπαλισμό που οδηγεί στο περιθώριο την πολιτική . Ταυτότητα δίχως συνείδηση δεν γίνεται και η συνείδηση απαιτεί μια πράξη και την ανάλυση αυτης σε χρόνο που εμπεριέχει τον ενεστώτα της παραγωγής γιαυτό και όταν τρέχεις στην Μανωλάδα, στις άδικες σχέσεις εργασίας και στην δημιουργία συνεργατισμού και συνεργασίας, ή στα βουνά της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού και  στην γειτονιά σου με την μετανάστρια τότε ο φεμινισμός και ο αντιρατσισμός είναι αποτέλεσμα της πράξης του αγώνα και της οργάνωσης της αντίστασης και όχι μια φιλολογική έκσταση.

Ο ιδεαλισμός έχει διεισδύσει στις οργανώσεις της αριστεράς και μετατοπίζει το διακύβευμα και την στρατηγική σε οπορτουνισμούς που καταλήγουν σε εξαγγελίες ταυτοτήτων και νεκροαναστάσεων μέσω της δύναμης της επιλογής …και των συμμαχιών. Ιδεαλισμός είναι να πιστεύεις ότι η απόλαυση της πολιτικής είναι αυτοσκοπός και παράλληλα να μην θεωρείς την πράξη ως την μάνα της παραγωγής των αισθημάτων αυτών που ενεργοποιούν το ενδιαφέρον του κόσμου και κάνει κοινά πράγματα για να επιλύσει ζωτικά ζητήματα των κοινωνικών σχέσεων και έτσι να καταλήγει στην απόλαυση της επιλογής. Ο ιδεαλισμός των πρωταρχικών επιλογών μετακινεί την προτεραιότητα εντός της συγκυρίας και δημιουργεί μια αφήγηση άλλων προτεραιοτήτων δίνοντας εικόνα χαλασμένης πυξίδας. Ο ιδεαλισμός δεν επιτρέπει την επινόηση και δημιουργία νέων πολιτικών πεδίων γιατί δεν στέκεται στα σημερινά πραγματικά υλικά της κοινωνίας και των παραγωγικών σχέσεων.

Δεν μπορεί ο οπορτουνισμός να φανταστεί και να σχεδιάσει μια αντιπαράθεση με την αδυναμία του κεφαλαίου και γιαυτό επιστρέφει στην δραχμή ή στην διάσπαση των ταυτοτήτων από επιλογή. Ο ιδεαλισμός εντός της αριστεράς είναι αποτέλεσμα της γραφειοκρατικής σχέσης με την πραγματικότητα και των απολαύσεων που προκύπτουν από τα προνόμια του κράτους. Η επανάσταση ως διαδικασία που δημιουργεί νέες σχέσεις παραγωγικές χρειάζεται μια αληθινή σχέση με την υλική πραγματικότητα και εμπιστοσύνη στον κόσμο της εργασίας μέσα από την δύναμη των μαζών εντός του πλήθους που περιλαμβάνει όλο το περιβάλλον της παραγωγής του πλούτου υλικού και άυλου. Πολιτικά αυτό εκφράζεται από την πολιτική συγκυρία για κυβέρνηση της αριστεράς που ενεργοποιεί την λαϊκή δυνατότητα και το κρατικό μηχανισμό προς όφελος της κοινωνίας καθώς μετασχηματίζει-ακυρώνει το κράτος  προς κάτι κοινό και δημοκρατικό. 15441893-md.jpg Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-5) τουρίστες, περαστικοί, δημοσιοσχεσίτες Not to Be Reproduced, Rene Magritte Τουρίστες θα πούμε αυτά τα άτομα που δηλώνουν συμμετοχή για να μπορούν να είναι περαστικοί. Είναι σχεδόν πάντα παρόντες στην έναρξη ή στο κλείσιμο ή στα ενδιάμεσα μιας διαδικασίας, ενός γεγονότος. Το γεγονός αυτό της γρήγορης ματιάς και περιφοράς  στα δρώμενα των άλλων τους κάνει να συμπεριφέρονται σαν να  έχουν άποψη για όλα. Δεν τους ενοχλεί που είναι επιδερμική και επιφανειακή γνώση, αρκεί να μην τους πάρουμε χαμπάρι. Ευδοκιμούν στις χαλαρές οργανώσεις και στα κινήματα. Κάνουν γνωριμίες για να έχουν πρόσβαση στα ερωτήματα που συνεχώς υποβάλουν για να μάθουν το διακύβευμα. Καταφέρνουν σε μια μέρα να περάσουν  σε περισσότερες από μία διαδικασίες. Αποφεύγουν ολομέλειες και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες γιατί σ αυτές χρειάζεται η συμμετοχή και όχι η παρουσία και γιαυτό λατρεύουν τα συντονιστικά ή άλλα αντιπροσωπευτικά όργανα. Έχουν ομοιότητες με το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον  αλλά ποτέ δεν έχουν στην ώρα τους ρεπορτάζ για το κουτσομπολιό της πολιτικής τους εμπλοκής. Ταιριάζουν με τον κουτσομπόλη αλλά διαφέρουν στο επίδικο. Ο τουρίστας, κουτσομπολεύει για να αγοράσει πληροφορίες που θα τον κάνουν να μπορεί να συνεχίσει τις επισκέψεις και να  σταθεί σε μια διαδικασία. Είναι πάντα αναρμόδιος  γιατί γνωρίζει τα κενά που δημιουργεί το πέρασμα. Δεν μοιράζεται αισθήματα καθώς είναι ενα απόσπασμα της κίνησης, που συνηθίζει αυτήν την λειτουργία  και τον διαμορφώνει στην πάροδο τον χρόνων.

Οι δημοσιοσχεσίτες δεν κάνουν σχέσεις που μοιράζονται σκοπό, αισθήματα και ενδιαφέροντα. Δεν μιλάνε από ενδιαφέρον στον άλλον αλλά για να καταστήσουν την ύπαρξή τους πολιτική μέσω του άλλου.  Είναι μετρημένοι και σπάνια εκτίθενται σε αντιπαραθέσεις γιατί τους ενδιαφέρει η  αναγνωρισιμότητα ώστε να αναδειχτούν σε καίριες θέσεις. Είναι προβληματική και αντιδραστική η ύπαρξη τους στον συλλογικό βίο γιατί τα κίνητρα τους τρέχουν γύρω από τις προσωπικές στους βλέψεις και ο τρόπος τους θυμίζει γλοιώδη χαμαιλέοντα. Ο παραγοντισμός τους είναι σαν τη ροή του αίματος τους και δεν είναι κάτι ξέχωρο ή αποσπασματικό. Τον παράγοντα τον καταλαβαίνεις γιατί ενοχλεί την αμοιβαιότητα σου, την ανιδιοτέλεια και σπρώχνει την τακτική στα μέτρα του γιατί είναι αμοραλιστής .

Οι περαστικοί έχουν  ομοιότητες με τον τουρίστα.  Αυτοί δεν κρατάνε πολύ καιρό όπως ο τουρίστας και γιαυτό δεν τους ενδιαφέρει ούτε το πριν ούτε το μετά. Οι απόψεις τους υπηρετούν τον  βολονταρισμό τους και καθώς βερμπαλίζουν χυδαία κάνουν ρήξεις δίχως κόστος γιατί δεν προλαβαίνουν να δημιουργήσουν συντροφικές σχέσεις με αμοιβαιότητα και προοπτική.  Η βουλησιαρχία τους δεν είναι αποτέλεσμα γνώσεων και εμπειριών αλλά κομμάτι μιας αλαζονείας από την ταχύτητα του περάσματος και της ημιμάθειας.  Οι περαστικοί δεν αγαπάνε το κοινό που είναι της συλλογικής ζωής γιατί η μικροαστική τους αντίληψη για τον αγώνα τους κάνει και περαστικούς. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αδυναμίες είναι να μοιραζόμαστε τον συλλογικό βίο και να τον φροντίζουμε δίχως να φοβόμαστε ότι είναι εύθραυστος και κινδυνεύει από την σκληρή κρητική. 15441893-md.jpg Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-4) συκοφαντία- κουτσομπολιό 17596660-md Ο συκοφάντης χτίζει την καριέρα του με την λάσπη που πετάει στους αντιπάλους του, αξιοποιώντας συνειδητά τα ψεύδη που θα διαδοθούν με σκοπό να θίξουν άτομο ή συλλογικότητα. Είναι αδίστακτοι γιατί τρέφονται αποκλειστικά από τα αποτελέσματα του ψεύδους και πλάθουν ιστορίες. Είναι πάντα τυχαία παρόν στα λόγια και στις πράξεις αλλά ποτέ δεν μπορούν να εκθέσουν την πηγή. Τον Βελουχιώτη τον είπανε Μιζέρια, χασικλή μπουρζουά κ.α. Για  τις γυναίκες που ήταν εμπόδιο και τους άλλους αντιπάλους τους είχαν τον χαρακτηρισμό της πουτάνας, του πούστη, του προδότη. Καταφέρνουν να μολύνουν σχέσεις, να ακυρώνουν πράξεις, να ανακατεύουν ζωές. Στην αριστερά αναπτύσσεται στους μηχανισμούς, στα όργανα , στην καθημερινότητα και πολιορκεί την σκέψη σπέρνοντας αβάσιμα λόγια. Είναι ένα είδος  οπλοστασίου που το γεμίζουν με ψεύτικα στοιχεία και κυνικότητα ενώ τα  αισθήματα που παράγονται έχουν σκοπό να φθείρουν τον αντίπαλο. Στηρίζονται στην εύκολη μετάδοση των κουτσομπολιών καθώς η έρευνα δεν  είναι απαραίτητη και με αστήριχτες καταγγελίες καταφέρνει ο συκοφάντης να παράξει αισθήματα έκπληξης ( είναι πάντα  το »αποτρόπαιο» που καταγγέλλεται) . Αυτό δημιουργεί μια δυναμική ανεξέλεγκτης πολυσχιδούς διάδοσης που στοχεύει στην απαξίωση και κατεδάφιση ενός ανθρώπου, μιας πολιτικής. Η συκοφαντία έχει την δικιά της αξία και αυτονομείται μόλις μπει στις λεωφόρους των συζητήσεων  και παρασέρνει ακόμα και συντρόφια που δεν τα καθορίζει μια σκοτεινή διάθεση γεμάτη καιροσκοπισμούς, αρκεί να θυμηθούμε ότι ο σουρεαλιστής  Andre Breton έπεσε στην λακκούβα του ψεύδους και της ανακρίβειας και αναπαρήγαγε την συκοφαντία προς τον Lefebre και τον Politzer και  έτσι διαλύθηκε μια σοβαρή Μαρξιστική εκδοτική πρωτοβουλία.

Στην σημερινή αριστερά ο συκοφάντης που λέγεται και κουτσομπόλης  της κακίας αξιοποιεί ως γενικευμένη κατηγορία , έναν χαρακτηρισμό που αξιοποιείται από τον κόσμο εύκολα : τρελός. Ο τρελός είναι αυτός που σπάει την καθημερινότητα τους και τους σχεδιασμούς τους καθώς εισάγει την πολιτική και τους ακυρώνει. Είναι ένας χαρακτηρισμός που προσπαθεί να αποτρέψει την σοβαρή ματιά και καταλήγει στο περίφημο : όλοι μαζί και ο ψωριάρης, ο τρελός μόνος του. Με μια διαφορά ο τρελός δεν είναι χωρίς λογική. Έχει λογική, την δικιά του και του διασφαλίζει την ζωή, έχει και ένστικτα. Δεν πεθαίνουν οι τρελοί έτσι απλά. Και όταν μια τέτοια κατάσταση (τρέλας) χαρακτηρίζει κάτι συλλογικό τότε θα πρέπει να ανησυχούν οι συκοφάντες και οι κουτσομπόλιδες της κακίας γιατί δεν εξηγείται επιστημονικά και καταλήγει σε πολιτικό φιάσκο όπως και οι φιλοδοξίες που είναι το κίνητρο μιας συκοφαντίας. Ο συκοφάντης έχει αδυναμία να συγκροτήσει πολιτική και βρίσκει έδαφος μέσα από το καθημερινό κουτσομπολιό, το τσάι και την συμπάθεια που μετατρέπει την καθημερινότητα της κομματικής ζωής σε ένα εργοτάξιο ψυχικού βόθρου.

Αν δεν απογυμνώνουμε τους χαρακτηρισμούς και αν δεν επιστήσουμε την προσοχή μας στα πολιτικά επιχειρήματα τότε οι πράξεις θα είναι αταίριαστες και το κουτσομπολιό έχει την δυναμική να τα ταιριάζει όλα. Την δυναμική των ψεμάτων δεν μπορεί να την νικήσει η αλήθεια όπως έλεγε ο Σπινόζα και γιαυτό τον λόγο συγκροτείς και δημιουργείς μια άλλη πιο ισχυρή έλξη συνεννόησης με σκοπό το καλό κοινό και διαχωρίζεσαι από τον βόθρο. 15441893-md.jpg Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-3) δημαγωγοί αριστερής ρητορείας ernst14a Δημαγωγός το όνομα του άλλου συγγενικού εχθρού της χειραφέτησης και του συλλογικού βίου. Στέκει δίπλα, πίσω και μπρος από την φιλοδοξία. Είναι το όπλο του φιλόδοξου που θέλει να αγγίξει το ιδιωτικό του συμφέρον. Έχει ως πεδίο δράσης την πολιτική αλλά ως εκφορά λόγου υποσχετικού ή προταγματικού. Δεν ευδοκιμεί στην πράξη καθώς η δρώσα πολιτική αποκαλύπτει τον λόγο που είχε σκοπό να παραπλανήσει τον κόσμο. Μπορεί το συλλογικό (το κόμμα ) να είναι ακέραιο και να μην δημαγωγεί ( ΣΥΡΙΖΑ) καθώς η κεντρική του παρουσία είναι αποτέλεσμα της δημοκρατικής του λειτουργίας, αλλά ακόμα και σ αυτήν την περίπτωση ευδοκιμεί ο δημαγωγός όπως ο γραφειοκράτης και ο φιλόδοξος.

Στην περίπτωση της αριστεράς είναι αυτά τα μέλη που εξέφραζαν απόψεις και κάνανε κριτική στην ανυπαρξία θητειών ή στην χρονικότητα των αποσπασμένων. Είναι οι ίδιοι και οι ίδιες που λέγανε και για την βουλευτική αποζημίωση, ή για την διάλυση του θεσμού των διορισμένων – αριστίνδην ακόμα και στο κόμμα -στα όργανα εκπροσώπησης. Η ρητορεία είναι το όχημά τους ώστε να παραπλανήσουν τα μέλη και να αδράξουν την ευκαιρία να αναδειχτούν σε καίριες θέσεις και έτσι να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες. Δημαγωγός όχι μόνο ατομικά αλλά και ως συλλογικότητα γίνεται και μια φράξια, μια τάση, ή συνιστώσα που ως σύνολο προκρίνει κάτι που θα ακυρώσουν τελικά οι άμεσα επωφελούμενοι. Έτσι έγινε στην νεολαία Συρ. και έτσι έφτασαν οι τάσεις οι συγκεκριμένες δηλαδή ‘πρώην’ κοκκινοπράσινο, ανάσα, αριστερό ρεύμα δεα-κόκκινο, να ψηφίζουν και να συμφωνούν για τον διορισμό στελεχών. Είναι τα ίδια κίνητρα που έκαναν τις κυβερνήσεις του Πασοκ να μιλάνε για σοσιαλισμό και ταυτοχρόνως να ιδιωτικοποιούν το νερό, την ενέργεια.

Είναι κίνητρα ευτελή και ποταπά και δεν κρατάνε για πάντα κανένα διασφαλισμένο αποτέλεσμα. Είναι στον αντίποδα των χιλιάδων συντρόφων και αγωνιστών που κινούνται με ευγενή κίνητρα και ας κάνουν και λάθη. Η δημαγωγία είναι η ρυτίδα της συνείδησης, το τσαλάκωμα του όμορφου ενθουσιασμού από την ρητορεία της υπόσχεσης. Είναι ο βασικός λόγος της απαξίωσης της πολιτικής και της εκπροσώπησης. Θα είναι η αυριανή ταφόπλακα στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κοινωνία που ελπίζει, αν όλα αυτά τα μέλη με τις τάσεις τους δεν αντιμετωπιστούν εχθρικά απομονώνοντάς τα από τον συλλογικό βίο και αυτό θα γίνει μόνο αποκαλύπτοντας τα λόγια και έργα τους. 15441893-md Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-2) γραφειοκράτες διορισμένοι  χωρίς στολή.1477465_10202500423213124_289867059_n προσοχή–προσοχή γραφειοκράτες διορισμένοι  χωρίς στολή.

Οι γραφειοκράτες κυκλοφορούν εντός–εκτός των γραφείων και διαδίδουν την αρετή της επαγγελματικής αποκατάστασης ως ισάξια της κομματικής τους συνεισφοράς. Ανεπάγγελτοι ή με πτυχίο που κλαίγονται ότι από την εποχή της νιότης δώσανε τον εαυτό τους για την οργάνωση και γιαυτό δεν πρόκαμαν… Κάνουν καριέρα στο κόμμα ως πολιτευτές ή ως π.γραφείο και το θεωρούν ανταμοιβή της προσφοράς. Στο κόμμα κάνει καριέρα ο γραφειοκράτης και έχει γίνει είδη παράσιτο με βαρίδιο. Έχει ομοιότητες με εργαζόμενους στο κόμμα αλλά δεν είναι χαρακτηριστικό του η εργασία. Είναι γλυφτρόνια και πάντα αναρμόδιοι για αποφάσεις.Το κουτσομπολιό και η συκοφαντία είναι η ψυχική τους ανάταση. Καμιά ανάλυση δεν πηγάζει από την έρευνα τους καθότι είναι αναρμόδιοι. Αντιγράφουν πολιτικές πάντα και κοιτάνε με κόμπλεξ γιατί γνωρίζουν ότι είναι δακτυλοδεικτούμενοι. Φίλοι τους οι υπόλοιποι γραφειοκράτες.

Στην περίπτωση της νεολαίας συρ είναι γνωστοί από την εποχή της νεολαίας του Συν ως »κοκκινοπράσινοι» που κάνανε κριτική στην γραφειοκρατία και στην δίχως θητεία ζωή στα όργανα για να διεισδύσουν στην ριζοσπαστική τότε νεολαία. Τώρα συνάντησαν την γραφειοκρατία της ανασα (ακοα, ροζα) ονομάστηκαν »διακήρυξη»- ανασύνθεση και βούτηξαν στην αγκαλιά του ‘ρεύματος και της δεα για να σιγουρέψουν την πορεία τους δίχως εμπόδια.

Ο γραφειοκράτης αλλοιώνει την φυσιογνωμία του συλλογικού τους φορέα γιατί είναι και φορέας των προσωπικών του αδυναμιών. Προσωπικά τους σιχαίνομαι γιατί έρπονται αθόρυβα και υποτακτικά κάνοντας τον φίλο, τον σύντροφο, τον αγωνιστή. Αλλά μέρα με την μέρα ξεδιπλώνεται η ιδιοτέλεια και η πολιτική αδυναμία. Κάνουν κρυφές συμφωνίες, ετοιμάζουν την αναπαραγωγή τους και γραπώνονται από την εξουσία της γραφειοκρατίας. Δεν είναι απαραίτητα με την ηγεσία αλλά είναι απαραίτητα με την αναπαραγωγή τους που καθρεφτίζεται στους διαδρόμους των διαπλοκών. Είναι πάντα αναρμόδιοι  για να δώσουν πολιτικές απαντήσεις σε κρίσιμες ώρες ή ερωτήματα (ο Λεφεβρ αποκαλεί την γραφειοκρατεία ως βασίλειο της αναρμοδιότητας ). Βρέθηκαν πάντα στον αντίποδα των ριζικών αλλαγών ( βλέπε στον συριζα τις ίδιες τάσεις -συνιστώσες που κάνανε τούμπα τις διακηρύξεις τους για να διασφαλίσουν την ύπαρξη τους). Ο Λένιν χαρακτήρισε τον Τρότσκι ως μέγα γραφειοκράτη και γιαυτό τον απέρριπτε ως ηγέτη και γραμματέα (πολιτική διαθήκη Λενιν-άπαντα). Ο γραφειοκράτης είναι στην ίδια οικογένεια με τον φιλόδοξο , γιαυτό και συμμαχούν. Ο γραφειοκράτης είναι διαρκώς αγκυροβολημένος στην σιγουριά των αποδοτικών συντρόφων και καρπώνεται κάθε τι. Φοβάται την σκιά και είναι ετερόφωτος μέχρι και θολός. Η γραφειοκρατία ξεκινάει από τον άνθρωπο και τελειώνει από- στον άνθρωπο. Δύσκολη περίπτωση και αντιμετωπίζεται από την ανανέωση μέσα σε μικρά διαστήματα και από το μοίρασμα των υποχρεώσεων. 15441893-md Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο 1): Φιλοδοξία 1501737_10202494574386907_920140293_n Φιλοδοξία είναι να θες να είσαι διορισμένος στο κεντρικό όργανο του κόμματος ή της νεολαίας, επίσης όμως φιλοδοξία κρύβει η κάθε συμφωνία για κάτι τέτοιο.  Ο φιλόδοξος έχει σταθερό σκοπό την ατομική του ανέλιξη και επιτυχία. Στον κόσμο της αριστεράς και του συλλογικού βίου η ατομική φιλοδοξία γίνεται ένα τροχοπέδη για την συλλογικότητα  αλλά μονόδρομος επιτυχίας για αξιώματα. Η φιλοδοξία κάνει το άτομο αυτό να είναι σε διαρκή εγρήγορση, πάντα μέσα στην ίντριγκα, διαρκώς ενημερωμένο, με δυνατότητες να ελίσσεται και να συμμαχεί. Ξεκινάει από εκεί που του επιτρέπουν και γιαυτό επενδύει στις αδυναμίες του συλλογικού βίου. Οι φιλοδοξίες για οφέλη από αξιώματα δεν είναι το ίδιο με την συλλογική φιλοδοξία για την κατάκτηση της δύναμης του αξιώματος όμως η ατομική φιλοδοξία  διεισδύει στο κοινό αγώνα για να κατακτήσει τα οφέλη που προκύπτουν. Μικρές και μεγάλες φιλοδοξίες μετατρέπουν τον συλλογικό βίο σε  πεδίο αγώνα κουράζοντας και απογοητεύοντας τον κόσμο. Γίνονται αλαζόνες καθώς πλησιάζουν τον σκοπό και αυτό τους κάνει ακόμα πιο αδίστακτους και αμοραλιστές κάνοντας πολιτικές γενικεύσεις για την θόλωση του τοπίου. Η φιλοδοξία είναι στον αντίποδα των ευγενών κινήτρων και γιαυτό ο κόσμος τους αναγνωρίζει από τα σημεία τους καθώς κάνουν τα πάντα για να σου μιλήσουν με μια γενικότητα που καταλήγει στο όνομά τους. Μεθοδεύει τα πάντα και δεν κινείται τυχαία. Προσφέρουν με σκοπό και πάντα κινούν έναν κύκλο επιρροής που είναι γύρο τους με όρους λυκοφιλίας  για να τον αναδείξουν ( υπόσχεται πάντα και βολεύει τις αδυναμίες των άλλων). Θα τους δείτε στα πάνελ και στα όργανα να προσπαθούν να ταιριάξουν με την ανιδιοτέλεια των άλλων και είναι το μόνο άγχος τους καθώς διαδίδουν ότι είναι ό,τι καλύτερο ως επιλογή.

Στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της νεολαίας του Συριζα οι συνιστώσες – τάσεις ( ‘αριστερό’ ρεύμα, ανάσα, κοκκινοπράσινο, δεα-κόκκινο-τροτσκιστές) έκαναν κομπρεμί- συμφωνία να υπάρχουν διορισμένοι στα κεντρικά όργανα ( με επιχείρημα την ύπαρξη διορισμένων και στο κόμμα). Δεν τους έβγαιναν τα κουκιά της γραφειοκρατίας και ‘κάψανε’ το Σώμα του συνεδρίου. Ούτε την εποχή της προεδρίας με την Δαμανάκη δεν τολμούσαν στην νεολαία οι γραφειοκράτες να κάνουν κάτι τέτοιο, ούτε την κουλτούρα που είχαμε κατακτήσει με τα κινήματα και το ελληνικό κοινωνικό φόρουμ δεν σεβάστηκαν. Χαιρετίζω την τάση που δημιουργήθηκε εντός των εργασιών με την ονομασία »Αριστερή Κίνηση» που αντιστάθηκε σ αυτήν την δεξιά παρέκκλιση σηκώνοντας το βάρος των εργασιών του συνεδρίου ώστε να έχει πολιτικό χαρακτήρα και αριστερή διέξοδο. Ξεκινάει η νεολαία Συριζα βάζοντας πλώρη να κατακτήσει τον κόσμο. Καλό αγώνα και ας έχει προβλήματα και βαρίδια με τους φιλόδοξους και τις φιλόδοξες που δεν διστάζουν μπρος την κατάκτηση της ‘καρέκλας’ του μηχανισμού να κάνουν τούμπες και κομπρεμι. Καλό ταξίδι συντρόφια και για τους φιλόδοξους και την εσωτερική γραφειοκρατία που ενώθηκε για διορισμένους ‘αριστίνδην’ κάνοντας δεξιά στροφή, της χαρίζω αυτό που έγραψε ο ποιητής : »σιχάματα του καιρού ξεράσματα»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s