Σκεπτόμαστε Πλανητικά, δρούμε τοπικά

kandinsky

kandinsky

Σκεπτόμαστε Πλανητικά, δρούμε τοπικά

Νέες διαστάσεις παίρνει το γλέντι της ζωής, πάνω στο άρμα του χρόνου που, πλησιάζει τη νέα χιλιετία.

Η νέα γενιά, φτύνοντας τα φαντάσματα που κυνηγούσαν τις προηγούμενες γενιές, απλώνει τα χέρια της και το μυαλό της σ’ όλο τον πλανήτη ΓΗ!

Ένα ατέλειωτο γλέντι πάνω από τα ‘μνημεία’ των κλειδοκρατόρων και των υπόλοιπων φανατικών της εξουσίας.

Γλεντάει την ελευθερία της πολυγλωσσίας, ανακαλύπτοντας δικούς της κώδικες έξω από τα γκέτο των κομμάτων και άλλων θρησκειών, εξάλλου ο έρωτας και η αγάπη είναι ο «Θεός της».

Δοκιμάζει τα πάντα και δεν την τρομάζει το διαφορετικό, αντίθετα το απολαμβάνει. Αντιδράει στη ρατσιστική έξαρση και στο φασισμό που βρίσκει έδαφος και σε ορισμένους νέους – δυστυχώς – που η άγνοια και ο μεσαίωνας της ψυχής τους, τους κάνει ευάλωτους στα σκουριασμένα χνώτα της βάρβαρης σκέψης (;).

Προτιμούν το διαρκές γλέντι της ζωής και τον ιδρώτα της νιότης τους από τη δουλειά του μπαμπά, ανακαλύπτουν τη δύναμη των νέων τεχνολογιών και σπεύδουν να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερες ‘’γλώσσες’’ για την επικοινωνία τους με τους πολίτες της γης.

Η ζωή είναι ταξίδι, ένα ταξίδι στην ηδονή που προσφέρουν τα λυγερά κορμιά, οι εκκρίσεις των ορμονών, οι τεντωμένοι αδένες , the smart reflection και το δάγκωμα των ονείρων.

Αυτό το ταξίδι – στο παγκόσμιο – είναι που κάνει τη νέα γενιά να αναρωτιέται. «τι θέλουν οι γέροι – και οι «νέοι» – της εξουσίας και δεν τα παρατάνε.

Ένα φιλήδονο βλέμμα καθώς ανατέλλει το παγκόσμιο φυλετικό ψηφιδωτό που αντιστέκεται (!) στην εξουσία, στην ξενοφοβία που σπέρνουν οι ρατσιστές – φασίστες), στους Θεοσεβούμενους που διδάσκουν την τιμωρία του Θεού – sic – και στην κρατική τρομοκρατία-απειλή πως θα επικρατήσει οικονομικό – πολιτικό Χάος χωρίς αυτούς.

Σε μια κοινωνία που ορίζει – άρα περιορίζει – τις δυνατότητές μας σε ‘έννοιες’ όπως ΚΟΜΜΑ, ΚΡΑΤΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΓΑΜΟΣ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΔΟΥΛΕΙΑ ‘έννοιες’ που μελλοντικά δεν θα έχουν ισχύ.

Τα κράτη – ήδη. άρχισαν νομικά να εξασθενούν και τη θέση του να παίρνει το διεθνές (σήμερα πιο άμεσα το κοινοτικό).

Η Δουλειά με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και το πέρασμα στην κοινωνία της υψηλής τεχνολογίας (στον σοσιαλισμό) θα μας απαλλάξει από την αναγκαστική παραγωγή αφού η εθελοντική και η κατά έμπνευση εργασία των πολιτών θα αρκεί για την παραγωγή των αγαθών που δεν μπορούν να τα παράγουν οι μηχανές – ως σύγχρονοι δούλοι. Εξάλλου ας μη παραβλέπουμε ότι, η «ΔΟΥΛΕΙΑ είναι η μεγαλύτερη» μορφή καταπίεσης του ανθρώπου – αφού είναι «μέσο» για τη σημερινή ζωή.

Όταν ο άνθρωπος απαλλαγεί από τον καταναγκασμό της δουλειάς, θα απολαμβάνει το μεγαλείο της φαντασίας και δημιουργίας μόνο υπό καθεστώς έμπνευσης . Γιατί η σημερινή δουλειά είναι αυτή που κουράζει σώμα και μυαλό με αποτέλεσμα το μυαλό να περιορίζεται και η επιδώσεις του κορμιού να μειώνονται. Οι νέοι το γνωρίζουν αυτό, γι’ αυτό και η ένταξή τους στην αναγκαστική παραγωγή – όσο μπορούν – αργεί (το υψηλό ποσοστό ανεργίας δεν σημαίνει αυτό φυσικά).

Η Θρησκεία είτε των κομμάτων, είτε των εκκλησιών, θα πάρει πόδι και θα είναι για τις επόμενες γενιές φαινόμενο για μελέτη και γέλιο.

Θα αποκαλύπτεται καθημερινά η μεγάλη απάτη αφού θεός δεν υπάρχει αλλά φόβος και άγνοια.

Ο Γάμος (και όχι η συμβίωση), ήδη αμφισβητείται από τους νέους που, τον επιλέγουν δια οικονομικούς λόγους και μετά από την κοινωνική βία που τους ασκείται.

Αυτά, είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας, ανθρώπων που δεν θα εξαργυρώσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με το βόλεμα, ρουσφέτι που προσφέρουν σήμερα οι καθυστερημένοι (;) της εξουσίας, και θα υπερβούν έννοιες που τόσα χρόνια είναι αξίες για τους συντηρητικούς (γενικώς) που ασκούν βία πάνω στα υγρά μας όνειρα.

Γίνεται όμως, τόσο αβέβαιο το μέλλον με τους κάφρους της εξουσίας – που ο κίνδυνος να μας επιλέξουν σε μια παγκόσμια τρέλα – πόλεμο είναι υπαρκτός, μια και το άδειο κεφάλι των στρατοκρατόρων γεμίζει μόνο με σφαίρες και άρματα.

Σ’ αυτή την «Παγκόσμια τρέλα’ είναι απαίτηση η νέα γενιά και όχι μόνο, να αντιπαραθέσει τον Παγκόσμιο Πολιτισμό που έκανε την εμφάνισή του, δειλά, με ουμανιστικές αξίες, το ’60 και συνεχίζει σήμερα με τις νέες πηγές ενέργειας και τεχνολογίας να κατακτά τον κόσμο (μακριά όμως, από τους κοντόφθαλμους του σήμερα).

Είναι απαραίτητο δια το αύριο να δημιουργηθούν σήμερα, εστίες αντίστασης, αυτόνομες που θα υψώσουν το μπόι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με αγριότητα και εξυπνάδα απέναντι στη εξουσία.

Ένας αγώνας διαρκείας που θα σέβεται την ωραία Ατομικότητα σε συνδυασμό με το πανηγύρι της νιότης που μπαίνει σφήνα στην σκουριά αυτών που υπονομεύουν αξίες και οράματα όπως η φιλία των λαών, η αλληλεγγύη, η ισότητα οι ίσες ευκαιρίες, η αυτοδιαχειριζόμενη, άμεση Δημοκρατία, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η ελευθερία…

Σε ένα τέτοιο Γλέντι – αγώνα – θα γεννηθούν και θα υπάρξουν τόσες γλώσσες όσες και τα κορμιά και η επικοινωνία μεταξύ αυτών ελεύθερη, δίχως εξουσία και ανούσιους ανταγωνισμούς.

Καρανίκας Νίκος

Δημοσιεύτηκε το 1992 στην ‘λάγνα Σιωπή’ εφημερίδα των ανεξάρτητων-αυτόνομων αριστερών σχημάτων του ΤΕΙ Λάρισας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s