ΜΟΝΟ ΟΙ ΥΠΗΚΟΟΙ υποΚΛΙΝΤΟΝται

ΜΟΝΟ ΟΙ ΥΠΗΚΟΟΙ υποΚΛΙΝΤΟΝται

Ενοχλήθηκε ο Κλίντον από την «υποδοχή» που του επιφύλαξαν οι δημότες και τους χαρακτήρισε κομμουνιστές και αναρχικούς. Αυτή η απαίδευτη κι απλουστευμένη διαπίστωση έρχεται να επισημάνει δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι, οι δυνάμεις-ρεύματα που χαρακτηρίζονται κομμουνιστές, αναρχικοί, αριστεροί έχουν στον οργανικό πυρήνα της σκέψης τους τον διαρκή αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την συστημική αλλαγή αυτής της κοινωνίας. Ως έτσι λοιπόν είναι αυτονόητο ότι η «υποδοχή» στον Κλίντον θα ήταν ανάλογη των απαιτήσεων αφού νωπές είναι οι μνήμες μας από τον ήπιο «πυρηνικό» πόλεμο του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία που διέλυσε ανθρώπους, οικογένειες, ιστορικά μνημεία-πολιτισμό, περιβάλλον και οικονομία αλλά όχι το ηθικό και τη συνοχή των κατοίκων της.

Δεύτερον, ότι, αυτόν τον πλανήτη τον κατοικούν εκτός από υπήκοοι και δημότες-πολίτες. Δημότης όμως σημαίνει, υπεράσπιση της κοινωνίας, συμμετοχή σε αυτήν, απαίτηση για πολιτισμό μέσα από συγκρούσεις κι ενώσεις.

Ασύμβατη έννοια με τον Δημότη είναι η υποταγή.

Η υποταγή είναι καταστροφήαπώλεια του ενστίκτου, της φαντασίας και της λογικής που είναι βασικά στοιχεία για την οικοδόμηση ανθρώπινου πολιτισμού. Η υποταγή είναι η αποδοχή της ήττας υπό το βάρος του νικητή και η αναμονή εντολών. Ο υποταγμένος το μόνο πλέον που επιδιώκει είναι η ενσωμάτωσή του στην κοινωνία των κυρίαρχων. Οι υποταγμένοι διαφέρον από τους σκλάβους ακριβώς στο θέμα της αποδοχής.

Οι σκλάβοι σ’ αντίθεση με τους υποταγμένους «περιμένουν» ετοιμάζουν την ευκαιρία να εξεγερθούν. Δεν κολακεύονται από την εξουσία αν και υπομένουν την βαρβαρότητα της.

Ο σκλάβος ή θα ελευθερωθεί ή θα πεθάνει

Ο υποταγμένος απλά θα πεθάνει

Στην Ελλάδα είχαμε πάντα σκλάβους κι υποταγμένους είτε στην οθωμανική αυτοκρατορία είτε τις στρατιωτικές δικτατορίες, την μοναρχία, την ιταλογερμανική κατοχή, και την αγγλοαμερικάνικη χούντα αλλά και στη σημερινή νεοφιλελεύθερη χούντα μέσα στους κόλπους αυτής της κοινωνίας και συγκρούονται δύο απόψεις. Αυτή της αποδοχής της Νέας Τάξης, ως την μοναδική τάξη και αυτή της αντίστασης-ρήξης κι αναζήτησης μίας άλλης διαδρομής του κόσμου.

Οι εξεγέρσεις που έγιναν στη χώρα-μας άλλαζαν άρδην το ρου της Ιστορίας δημιουργώντας υπαρξιακά προβλήματα στην άρχουσα τάξη που έβλεπε να κινδυνεύει απ’ τους ελεύθερους πολιορκημένους οι οποίοι αντιμετώπιζαν προβλήματα και από τους υποταγμένους που σ’ αντίθεση με τις απαιτήσεις προέτρεπαν για υπομονή κι αποδοχή. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται κάνοντας κύκλους και στο προσκήνιο βγαίνει η σύγκρουση που αναδεικνύει τη διαφορά μεταξύ σκλάβου και υποταγμένου, ελεύθερου πολιορκημένου και παραδομένου, της αριστεράς και δεξιάς, του Ριζοσπαστισμού και του Φιλελευθερισμού.

Το δυστύχημα με την τεράστια πλειοψηφία του κόσμου τους εργαζόμενους με τη νεολαία είναι ότι στους κόλπους αυτής της Τάξης ευημερούν κι αναπτύσσονται, με τη βοήθεια του ταξικού αντιπάλου, τα ιδεολογήματα των υποταγμένων που με την «πολιτική» τους καταφέρνουν τόσα χρόνια να ναρκώνουν τους πολίτες προσφέροντας την ψευδαίσθηση του καιρού.

Η διείσδυση των φιλελεύθερων απόψεων ως κυρίαρχης άποψης των υποταγμένων δίνει την ευκαιρία στους εκφραστές της Νέας Τάξης να σχεδιάζουν την παραπέρα λεηλασία του δημόσιου βίου με κάποια στελέχη από την ″Ανανεωτική Αριστερά″ δυστυχώς, που αλλοιώνουν πρώτα απ’ όλα την έννοια της Ανανέωσης και της Αριστεράς. Είναι θλιβερό, κοινωνικοί αγωνιστές του παρελθόντος χρόνου με περγαμηνές στην ιστορία της Αριστεράς, σήμερα να συμμαχούν με τους επικυρίαρχους και τη λογική της Νέας Τάξης στον πλανήτη, με το πρόσχημα της εικονικής πραγματικότητας. Επίσης όμως, είναι λάθος, συναισθηματισμοί που παρήχθησαν στον παρελθόντα κομματικό –πολιτικό χρόνο,να κυριαρχούν ως κριτήριο για τη χάραξη πολιτικής που απαιτεί ρήξη με αυτά τα στελέχη φορείς υποτακτικών απόψεων.

Το υπαρξιακό πρόβλημα της άρχουσας τάξης είναι κατανοητό αφού η ύπαρξή της οφείλεται στην εκμετάλλευση μιας άλλης τάξης ανθρώπων που παρ’ όλη τη σημερινή της κατάσταση, μπορεί να υπάρξει και δίχως την κυρίαρχη τάξη, μιας κι αυτό που την χαρακτηρίζει είναι η παραγωγή του παγκόσμιου πλoύτoυ.

Η σύγχρονη Αριστερά οφείλει να συμβάλει στην οργάνωση της αυτονομίας αυτής της Τάξης και να οδηγήσει όχι μόνο στην σύγκρουση-ρήξη με τους κυρίαρχους αλλά στον ανταγωνισμό προβάλλοντας έναν άλλο τρόπο παραγωγής-διανομής-κατανάλωσης του πλoύτoυ.

Ο ερχομός του Κλίντον πρέπει να μας βρει όλους και όλες στο δρόμο της διαδήλωσης. Τα ζητήματα που οφείλουμε να προβάλλουμε είναι προσφορά του πλούσιου έργου της Νέας Τάξης. Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός, η υποβάθμιση των διεθνών οργανισμών, η συρρίκνωση της δημοκρατίας, η Λεηλασία της ποιότητας ζωής.

Να σηκώσουμε τη σημαία του προτάγματος προς τον υπόλοιπο κόσμο για διάλυση του ΝΑΤΟ, κατάργηση των πυρηνικών οπλοστασίων και δραστική μείωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Οι λαοί, οι δημότες μπορούν να ζήσουν αδελφωμένα κι ειρηνικά μόνο αν απαλλαγούν από τον βραχνά του Ιδιωτικού Κεφαλαίου και το κράτος που εμπορεύονται τη ζωή μας.

Νίκος Καρανίκας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s