ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σε όλον τον πλανήτη είναι μια συνέχεια, με συνέπεια, της στρατηγικής των Πολυεθνικών και του Ιδιωτικού Κεφαλαίου να ηγεμονεύσουν, συσσωρεύοντας τον πλούτο και υπονομεύοντας την όποια δημοκρατία.

Τα αποτελέσματα της όποιας νεο-φιλελεύθερης πολιτικής τόσο στην Ε.Ε. όσο και σε χώρες της Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας είναι πλέον ευανάγνωστα. Η φτώχεια σε απόλυτους αριθμούς σήμερα είναι μεγαλύτερη απ’ ότι πενήντα χρόνια πριν. Πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα (κυρίως γυναίκες, ηλικιωμένοι, άτομα με «ειδικές» ανάγκες – δυνατότητες και πρόσφυγες). Στο 20% του παγκόσμιου πληθυσμού αντιστοιχούν λιγότερο από το 2% του παγκόσμιου εισοδήματος, ενώ 2-3 πολυεθνικές κατέχουν περισσότερο χρήμα απ’ ότι το ΑΕΠ αρκετών χωρών.

Το φυσικό περιβάλλον έχει καταστραφεί σε μεγάλη έκταση και σε πολλές περιπτώσεις ανεπανόρθωτα για πολλές δεκαετίες αφού πολλές γενιές ανθρώπων θα ζούνε μη γνωρίζοντας ποτέ, αυτά που γνώριζαν και γεύονταν οι γονείς μας.

Καταστροφές που γίνανε θυσία στο βωμό του κέρδους των πολυεθνικών και του στρατιωτικού ανταγωνισμού με πρωταγωνιστές τις μεγάλες στρατιωτικές βιομηχανίες και τους «τοπικούς» πολέμους.

Οι εργαζόμενοι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν μια συνολικότερη επίθεση των εργοδοτών, με την ευλογία των κυβερνήσεων, στις εργασιακές σχέσεις, στην ποιότητα ζωής, στην ίδια την οργάνωση της ζωής τους.

Από την Αμερική έως την «πολιτισμένη ανεπτυγμένη» Ευρώπη, οι εργαζόμενοι βρίσκονται κάτω από την απειλή της ανεργίας ( ο δείκτης ανεβαίνει, άσχετα από τα σκηνοθετημένα στοιχεία της ημιαπασχόλησης), την υποβάθμιση της ιατρικής ασφάλισης, την μείωση του πραγματικού μισθού, το χτύπημα του 8ώρου προς τα πάνω αντί του ώριμου 35ωρου – 30ωρου, την δυνατότητα μαζικών απολύσεων κτλ.

Ο δε υπόλοιπος λαός, νεολαία, συνταξιούχοι ζούνε υπό καθεστώς μονίμου άγχους για το μέλλον και αδυναμίας ουσιαστικών επιλογών βλέποντας και ζώντας την βαρβαρότητα των μηχανισμών του Κράτους και της Αγοράς αντί του Πολιτισμού και της Κοινωνίας.

Όσο γνωστά και βιώσιμα είναι αυτά για την πλειοψηφία των κατοίκων της Ελλάδας άλλο τόσο είναι και για τους κατοίκους του υπόλοιπου πλανήτη που ο υπερπληθυσμός με την υποβαθμισμένη ζωή και την καταστροφή του περιβάλλοντος οδηγεί στην ανάγκη για «προσφυγικά ταξίδια».

Ο αγώνας όλων μας για το ΖΗΝ έχει δημιουργήσει κοινή γλώσσα σ’ όλον τον πλανήτη αναδεικνύοντας μιαν άλλη πτυχή του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ.

Η κοινή οικονομική πολιτική που για δεκαετίες ασκεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα στις χώρες που «δανείζουν» είναι υπεύθυνοι για την κοινή μας γλώσσα. Οι συμφωνίες των πολυεθνικών και η συγκρότηση μηχανισμών όπως είναι οι ΔΝΤ , ΠΤ, NAFTA, GAΤΤ, ΠΟΕ είναι το κύριο όχημα της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας της αγοράς. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μια χίμαιρα που προκλήθηκε από τη φύση των κοινωνιών, αλλά από τη συνεπή πορεία της οικονομίας της αγοράς, της αγοράς δίχως κοινωνικό έλεγχο, του φιλελευθερισμού και της αγοραιοποίησης αντί της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού.

Η δυνατότητα κίνησης του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα είναι αναλυμένη από την εποχή του Καρόλου Μαρξ αλλά η υποτίμηση ακόμα και της άποψης του Smith για την ανάγκη κοινωνικού ελέγχου της αγοράς είναι η λατρεία των φονταμελιστων νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων από το 1970.

Προσκυνητές αυτής της λατρείας τις τελευταίες δεκαετίες είναι η μεταλλαγμένη Σοσιαλδημοκρατία που με κάθε μέσο προβάλλει τον μονόδρομο του φιλελευθερισμού και του ιδεολογήματος του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας. Φυσικά όπου δεν πείθει ο λόγος πίπτει η ράβδος, εξ’ ου και η ομοιότητα του εκσυγχρονισμού των μέσων καταστολής σ’ όλες τις «πολιτισμένες χώρες».

Η κατάσταση σε όλον τον πλανήτη για την πλειοψηφία των κατοίκων της είναι ανυπόφορη.

Η διάσπαση του εργατικού κινήματος και του οργανωμένου πολιτικού υποκείμενου είναι γεγονός από την εποχή της Ά Διεθνούς. Τα τελευταία χρόνια όμως, παράλληλα, δημιουργείται από τη νέα γενιά, με τα νέα μέσα, μια νέα ριζοσπαστική ένωση με πολύμορφη δράση και σύγχρονα προτάγματα που έρχονται από την εποχή της Ά Διεθνούς.

Ο πολύμορφος αποτελεσματικός ακτιβισμός, η ομοσπονδιακή αντί-ιεραρχική συνεργασία κινημάτων, ομάδων και πολιτών για την Άμεση Δημοκρατία και τον Οικοσοσιαλισμό είναι το αποτέλεσμα της διδακτικής πορείας του πλούσιου και διαφορετικού εργατικού – πολιτικού κινήματος με όλα τα κοινωνικά πειράματα για την αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος στο παρελθόν.

Η άρνηση της δογματικής πολιτικής, της σέχτας καθώς και του οπορτουνισμού ήταν το ζητούμενο κάθε επαναστατικής σκέψης και πράξης.

Σήμερα που οι αντικειμενικές συνθήκες δημιουργούν μια κοινή γλώσσα αντίστασης και διεκδίκησης σ’ όλον τον πλανήτη, όλοι και όλες μας οφείλουμε να πράξουμε τα απαραίτητα πριν να είναι αργά.

Το Άμστερνταμ των ευρωπορειών, το Σιάτλ, η Ουάσιγκτον, το Σίτι του Λονδίνου, η Πράγα του Σεπτέμβρη είναι η κραυγή του Ριζοσπαστικού έναντι του Αντιδραστικού. Είναι η ευκαιρία απαίτηση να δημιουργηθεί ένας άξονας για κοινό αγώνα που να διεκδικεί ουσιαστικά την αλλαγή του συστήματος παραγωγής – διανομής – κατανάλωσης, την ανατροπή του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

Συγκεκριμένα:

  • Οργανισμοί – μηχανισμοί, εξωθεσμικοί, αντιδημοκρατικοί που στοχεύουν αποκλειστικά στο κέρδος και την κοινωνική αποδιάρθρωση όπως ΔΝΤ, ΠΤ, NAFTA, ΠΟΕ, ΟΝΕ ή θα μεταρρυθμιστούν ριζοσπαστικά με δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου και παρέμβασης από συνδικάτα, κυβερνήσεις, τοπική αυτοδιοίκηση, κινήματα ή θα καταργηθούν, από τη δημιουργία Διεθνών Δημοκρατικών Οργάνων που θα στοχεύουν στην καταπολέμηση της φτώχειας, της ανεργίας, της καταστροφής του φυσικού πλούτου. Η ρήξη με αυτούς τους οργανισμούς είναι επιβεβλημένη.

  • Η «απόσυρση» της ΜΑΙ (Πολυμερής Συμφωνία Επενδύσεων) είναι μια πρώτη νίκη του κινήματος και των χωρών του Τρίτου Κόσμου που εναντιώθηκαν στη νεοαποικιοκρατική λογική των πολυεθνικών. Απαιτείται άμεσα η εποπτεία των πολυεθνικών σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο και ο κοινωνικός έλεγχος αυτών, με πολιτική αιχμή τη σύγκρουση συμφερόντων, την πάλη των τάξεων.

  • Διαγραφή του χρέους των χωρών που έχουν υποστεί από το ΔΝΤ τη διάλυση του κοινωνικού πλούτου και το μοίρασμά του στους ιδιώτες.

  • Γενική απαίτηση «η εφαρμογή κανόνων» σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο για το περιβάλλον (φυσικός πλούτος, ποιότητα διατροφής, αγροτικές καλλιέργειες κτλ), εργασιακές σχέσεις (ανεργία, 35 – 30άωρο, περιβάλλον εργασίας κτλ), κοινωνικά δικαιώματα (ατομικά δικαιώματα, αυτοδιάθεση).

  • Ο φόρος Τόμπιν, θα είναι η αρχή για να ελεγχθεί το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και η κερδοφορία, ώστε έτσι να διασφαλιστεί άμεσα η οικονομική ενίσχυση προς τις χώρες και τις κοινωνικές ομάδες που υποφέρουν από το υπάρχον κοινωνικό σύστημα.

  • Η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας φέρνει στο πεδίο της Aριστερής πολιτικής την κριτική-αμφισβήτηση των τεράστιων στρατιωτικών βιομηχανιών που από τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κατέχουν το ισχυρότερο μερίδιο του οικονομικού-πολιτικού. και επιστημονικού πλούτου στον κόσμο. Ο υλικός πολιτισμός, οι νέες τεχνολογίες, η χάραξη εξωτερικής πολιτικής είναι υπό την χειραγώγηση-ηγεμονία εταιριών του πολέμου. ΤΟ N.A.T.Ο. ως νέος ηγεμόνας χαράζει όχι μόνο τα πεδία εθνικών συγκρούσεων, αλλά προωθεί και το μοντέλο με το οποίο οφείλουμε όλοι στο μέλλον να ζούμε. Το αίτημα της διάλυσης του Ν.ΑΤ.Ο. είναι μονόδρομος.

  • Οι νέες τεχνολογίες και η βιοτεχνολογία έχουν φέρει στο προσκήνιο την υποχώρηση της επιστήμης που υπηρετεί την ανθρωπότητα και την αλήθεια, μπροστά στις ορέξεις και τους σκοπούς των εταιριών. Απαιτείται επαναδιατύπωση του ρόλου των επιστημόνων που είναι παραδομένοι στο κέρδος αντί στην επιστήμη και η δημιουργία ενός σύγχρονου «τοτέμ» για αυτήν.

  • Οφείλουμε να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε τη διεύρυνση της Δημοκρατίας «οικονομική δημοκρατία», η δημοκρατία στους χώρους εργασίας – εκπαίδευσης όπως και η πολιτική δημοκρατία πρέπει να αποκτήσουν δεσμευτικό περιεχόμενο αντί του δημαγωγικού ρόλου που έχει η ξεπερασμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

  • Τέλος, μια συνολική Στρατηγική της Αριστεράς σε παγκόσμιο επίπεδο απαιτεί την τακτική της ρήξης με «οργανισμούς-μηχανισμούς» που διαφυλάσσουν την ηγεμονία της αστικής τάξης ως διακριτό σώμα μέσα από ενώσεις οικονομικών και πολιτικών αρχών που σερβίρουν στην αφοπλlσμένη-διαλυμένη κοινωνία λες και είναι μονόδρομος.

Η Αριστερά λαμβάνοντας υπόψιν το αδιέξοδο της κευνσιανής πολιτικής (μιας πολιτικής που μπορεί να φέρει στην καλύτερη περίπτωση μια πιο άνετη οικονομική κατάσταση και την σοσιαλδημοκρατία στην εξουσία, αλλά ποτέ την καθολική έκφραση των επιθυμιών του λαού) οφείλει να συντονιστεί πλανητικά, να αμφισβητήσει την αστική ηγεμονία, να διαφυλάξει την φυσική ισορροπία από τεχνικής πλευράς και να προβάλει μέσα από την διάλυση της εξουσίας την Στρατηγική της κοινωνίας των καλλιτεχνών, του πολιτισμού της συνεργασίας, την πολιτική της Άμεσης δημοκρατίας, του αυτοκυβερνητισμού, την ιστορία του πολυπολιτισμού.

Υ.Γ.: Το οπλοστάσιο για τη σύγκρουσή μας με την αστική ηγεμονία υπάρχει- αρκεί η Αριστερά ή κάποιο άλλο οργανωμένο υποκείμενο να το «μαζέψει».

Τόσο ο Ηράκλειτος όσο και οι θεριζοαλωνιστικές μηχανές είναι εξίσου χρήσιμα- ισχυρά αρκεί να δουλέψουν για το ίδιο απελευθερωτικό πρόγραμμα.

Όσο διατηρείται και αναπαράγεται το καθεστώς Ζούγκλας θα έχουμε μια ζωή την επιβολή του ισχυρού έναντι του ανίσχυρου, μια μειοψηφία να κάθεται στο σβέρκο των πολλών και αγχωμένα πλήθη από το αβέβαιο ΖΗΝ.

Εκσυγχρονισμένος πόλεμος είναι ο φιλελεύθερος με έξυπνες βόμβες, σφαίρες και καταναλωτές.

Νίκος Καρανίκας

Θεσσαλονίκη χειμώνας 2001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s