Η Αριστερά στη Boυλή των τριακοσίων

Η Αριστερά στη Βουλή των τριακοσίων

Παρακολούθησα στην ΕΤ όλη την κοινοβουλευτική συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό. Συμπέρανα ότι η αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΝ) ήταν η μοναδική συγκρινόμενη παρουσία, με κριτικό πολιτικό λόγο προς έναν προϋπολογισμό συνεπή στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και μιας αντίληψης όπου οι δημόσιες υπηρεσίες διαχειρίζονται εμπορεύματα κι όχι κοινωνικά αγαθά. Δίχως δημαγωγίες αναγνωρίζοντας προτεραιότητες, συμφέροντα, δυσκολίες και τις πραγματικές δυνατότητες διαφοροποιήθηκε και από τον πλαστό λόγο της κυβέρνησης και από τις γελοιότητες της Ν.Δ.

Παράλληλα όμως αντιλαμβανόμουν από την Αριστερά ότι αφετηρία στην κριτική είναι η προσήλωση στην κοινωνία που ασφυκτιά από την οικονομία της αγοράς. Πρέπει να παραδεχτώ ότι θέλει ατσάλινα νεύρα ώστε να ανέχεσαι όσα λέγονται από υπουργούς ή βουλευτές δίχως να τους λιντσάρεις. Και έτσι είναι. Θέλει ατσάλινα νεύρα και όχι ατσάλινη γροθιά. Η χειροδικία στη Βουλή δεν έχει αποτέλεσμα, είναι σαν να πιστεύουμε ότι ο καπιταλισμός θα πέσει και θα έρθει ο σοσιαλισμός μέσω της Βουλής. Κάτι τέτοιο θα μας καθιστούσε δημαγωγούς.

Οι εκλογές είναι πολιτική αντιπαράθεση και όχι ιδεολογική. Κινούνται στο μύθο της ισότητας κι ο μύθος θέλει «εμένα» ίσο – πολιτικά – με τον Κόκαλη και τον Μητσοτάκη. Και οι τρεις έχουμε δικαίωμα στις εκλογές, αλλά οι δύο τους έχουν και τη δυνατότητα (κεφάλαιο, μέσα) ενώ εγώ μόνο ιδέες. Εγώ εργαζόμενος, αυτοί αστοί. Ο πολιτικός κοινοβουλευτικός αγώνας είναι αγώνας άνισος. Η Αριστερά που συμμετέχει στον κοινοβουλευτικό αγώνα – είτε πιστεύει στην κατάκτηση και «χρήση» του κράτους προς σχεδιασμένη κατεύθυνση και όφελος, είτε ως πολιτικό οργανικό κομμάτι του θεσμού που αποτυπώνεται και εκφράζει την πολιτική αντανάκλαση του κοινωνικού – είναι σε αντιπαράθεση με την πολιτική κυριαρχία προγραμματικά.

Έχουμε λοιπόν έναν άνισο αγώνα σε καθεστώς τηλε-δικτατορίας, με την Αριστερά πολυκερματισμένη και την προγραμματική αντιπαράθεση να πνίγεται από το δικομματισμό.

Θεωρώντας ότι οι μεταρρυθμίσεις προς «κοινωνικότερη» κατεύθυνση αντί της νεοφιλελεύθερης είναι εφικτή πολιτική, θα πρέπει να καταγγέλλουμε εκτός από τη δημαγωγία του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. και τη δημαγωγία που έρχεται από τα Αριστερά και καλεί για κοινοβουλευτικό αντικαπιταλισμό, Συμμαχίες και Πορείες μέσω-των Εκλογών.

Για την Αριστερά οι εκλογές δεν είναι βουτηγμένες στην αυταπάτη, δεν είναι μια πορεία στην απογοήτευση, με την ίδια λογική που δεν είναι ένα ιδιοτελές αναξιόπιστο σάλτο στους θώκους της εξουσίας.

Στις εκλογές του Μάρτη με όλες τις αντιξοότητες για την Αριστερά θα πρέπει να αποτυπωθεί η κοινωνική πολιτική κίνηση που χαράχτηκε τα τελευταία χρόνια. Το κίνημα ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκόσμια πολιτική, ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και το διασυρμό των δημοκρατικών συνταγματικών δικαιωμάτων, η αντιρατσιστική και αντιεθνικιστική ερμηνεία της ζωής και της πολιτικής, η κοινωνική δράση ενάντια στα γενετικά τροποποιημένα και την καταστροφή του περιβάλλοντος, η αυτοδιάθεση του κορμιού, το κίνημα της γυναικείας χειραφέτησης, ο αντιμιλιταρισμός, η αλληλεγγύη σε φυλακισθέντες λόγο της πολιτικής τους δράσης, το 35ωρο ως νέο άμεσο αίτημα που εμπλουτίζει το εργατικό κίνημα με την ιδέα του ελεύθερου δημιουργικού χρόνου και μια σειρά από μικρές και μεγάλες κινήσεις είναι η κοινωνική δράση που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί μέσω των κοινοβουλευτικών διαδικασιών ως μεταρρυθμιστική πολιτική.

Μέχρι στιγμής όμως οι συσχετισμοί δυνάμεων είναι αρνητικοί. Με τον ίδιο τρόπο όλη αυτή η κίνηση θα πρέπει να βρει τους διαύλους επικοινωνίας και έκφρασης. Τέτοιοι λόγοι οδήγησαν στη δημιουργία της πρωτοβουλίας για το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο καθημερινός αγώνας σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα, η αξιόπιστη κοινοβουλευτική πορεία – παρουσία, η αντιδογματική λογική, η δημοκρατική κουλτούρα, επέτρεψε στη δημιουργία ενωτικής εκλογικής κίνησης, που φιλοδοξεί πέρα του 2004 σε ανασυγκρότηση της Αριστεράς με κέντρο βάρους την ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ για να αλλάξουμε τον κόσμο. Η θετική παρουσία του ενωτικού ψηφοδελτίου (ενός τμήματος της Αριστεράς) χτυπάει τον κατακερματισμό, αλλά και το δογματισμό, την απογοήτευση και τη δημαγωγία του υπόλοιπου τμήματος της Αριστεράς, αξιώνοντας να επηρεάσει τη κοινωνική Αριστερά που όποτε υπήρξε ενωτική εκλογική παρουσία ενέπνεε και σημαντικό λαϊκό κομμάτι.

Δεν πρέπει η ελληνική κοινωνία να τσιμπήσει καθολικά στο επικοινωνιακό τρικ της κυριαρχίας. Δεν έχει προοπτική και μέλλον αν η νεολαία τρέξει πίσω από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ.

Καρανίκας Νίκος

μέλος του ΣΥΝ Θεσσαλονίκης

Η ΑΥΓΗ ΠΕΜΠΤΗ 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2004

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s