Κοινοτοπίες και Ανατροπές

Κοινοτοπίες και Ανατροπές

Τα τελευταία χρόνια ο πλανήτης κυριαρχείται από γεγονότα που αναμφισβήτητα είναι φορείς πολιτισμικών αλλαγών. Το φανερώνει η υλική πραγματικότητα. Η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, με την κεντρικότητα τους στις επιστήμες, στην παραγωγή αγαθών, προϊόντων, εμπορευμάτων, στην εργασία, στην επικοινωνία, ενημέρωση, στη μεταφορά… δημιουργεί τη μοναδική ίσως δυναμική στις κοινωνίες.

Η τάξη των εργαζομένων δεν αναγνωρίζεται πλέον μόνο στο εργοστάσιο της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής αλλά στις πολλές μορφές που δημιουργεί η δυνατότητα των νέων τεχνολογιών. Η αναζήτηση εργασίας αντικατέστησε την πλήρη ασφαλή εργασία, μετατρέποντας το μεγάλο αριθμό ανέργων σε στρατό διαρκούς απειλής προς τον κόσμο της εργασίας, ακριβώς τη στιγμή της αντιπαράθεσης. Εποχή άκρων!

Πρωτοφανή συσσώρευση πλούτου-εξουσίας σε τόσα λίγα άτομα, ενώ παράλληλα πρωτοφανή τέτοια και τόση φτώχεια. Φτώχεια, ανέχεια, αποκλεισμός, όχι μόνο στον Τρίτο Κόσμο αλλά και στις μητροπόλεις του Πρώτου Κόσμου.

Η καταστροφή του περιβάλλοντος που κληρονομήσαμε από τη βιομηχανική κοινωνία, σήμερα συνεχίζεται συνειδητά από την τάξη των κυρίαρχων, απειλώντας άμεσα την ποιότητα ζωής μας, τη ζωή μας την ίδια.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία μετά τα χρόνια ριζοσπαστικότητας ζει τα τελευταία χρόνια το τέλμα της δίνοντας τη δυνατότητα προκλητικής καταπάτησης της Λαϊκής Βούλησης (βλ. πόλεμος, γενετικά τροποποιημένα, ειδικά δικαστήρια δίκη 17 Ν και ΕΛΑ, ΠΟΕ, ΠΤ…).

Η χειραγώγηση των μαζών είναι Η επιστήμη (με ισχυρό προσωπικό), το μεγάλο πεδίο δίχως αντίπαλο αφού, η έλλειψη κοινωνικού ανταγωνισμού με ρίξεις σε πραγματικό και συμβολικό επίπεδο έγινε παρελθόν, με κεντρική ευθύνη των ηγεσιών της Αριστεράς, που μετά την πτώση της ΕΣΣΔ παράτησε ακόμα και την μυθολογία της επανάστασης, της καθολικής αντιπαράθεσης.

Πριν 60 χρόνια αριστερά και δεξιά συμμάχησαν για να πολεμήσουν τον αντίπαλο του διαφωτισμού, το φασισμό. Ο διαφωτισμός ποδοπατήθηκε από τη δεξιά και την «κεντροαριστερά» (σοσιαλδημοκρατία), αφήνοντας αμήχανη την αριστερά και έχοντας σε διαρκή καταστολή τους λαούς. Σήμερα η διεξαγωγή των πολέμων συνοδεύεται από την υποβάθμιση των διεθνών οργανισμών.

Όλος ο κόσμος το παραδέχεται, μέχρι και οι αναξιοπρεπείς ακαδημαϊκοί διανοούμενοι ότι η νέα υλικότητα δεν συμβαδίζει με τα κεκτημένα του διαφωτισμού.

Όσο ο πλούτος συσσωρεύεται σε λίγα άτομα τόσο και η δημοκρατία συρρικνώνεται. Ο Γκάντι έλεγε ότι μεταξύ της δειλίας και της βίας, επιλέγουμε τη βία. Η αντι-βία που χρησιμοποιεί ο κάθε αντιστεκόμενος λαός επιβάλλεται από τη μορφή και την ένταση που επιλέγει η κυριαρχία να τον εκμεταλλευτεί, να τον καταστείλει. Στο Ιράκ αποκεφαλίζουν τους εισβολείς όχι ως διαμαρτυρία απέναντι σε μια σφαλιάρα ή ξήλωμα ενός σεμέν, αλλά ως αντανάκλαση.

Εποχή άκρων! Όλα αυτά στην ίδια εποχή, τη σημερινή. Ταξίδια στο διάστημα, κρουαζιέρες σε ιδιωτικές ακτές, τηλεμεταφορά φωτονίων, μεταμοσχεύσεις οργάνων, κλωνοποιήσεις και παραγωγές οργάνων, ντομάτες που παίζεις τένις και εκατομμύρια άνθρωποι νεκροί από πείνα και από δίψα. Θυσίες με προκαταλήψεις και θεούς, μπούρκα, κακοποίηση γυναικών αλλά και νοικοκυριά ομοφύλων, έγκλημα τιμής αλλά και διαζύγια, μονογαμικές οικογένειες, συγκατοίκησης μεταξύ φίλων, ατομικός πολιτισμός, παροχή υπηρεσιών στο σπίτι, δορυφορική τηλεόραση, ένα χάρτινο κουτί τηλεόρασης για σπίτι, σπίτι με πισίνα, σπίτι δίχως-ρεύμα.

Γνώση απελευθερωτική, λυτρωτική, γνώση άχρηστη, χιλιάδες ανακαλύψεις, έρευνες, πειράματα, αθεϊσμός, αλλά και δεσποτισμός, μονογαμία, πατριαρχία, παράδεισος, πίστη, εθελούσια δουλεία, ελπίδα και ο θεός πάνω από το κεφάλι μας.

Παραγωγή ενέργειας από τον ήλιο, τον αέρα και τα σκουπίδια, μαζί όμως και πυρηνικά απόβλητα και πόλεμος για το πετρέλαιο. Πολυεθνικές αναμείξεις, έρωτες, παρτούζες, τέχνες αλλά και ρατσισμοί, εθνικισμοί, νέα σκλαβοπάζαρα, βαρβαρότητες. Όλες οι «εποχές» και τα κοινωνικά κατάλοιπα συνυπάρχουν, όχι ισότιμα.

Αυτό που λείπει είναι η συνεκτικότητα, η οργάνωση της κοινωνίας, της τάξης των ανθρώπων της εργασίας ‘ ικανή να αντιπαρατεθεί με την κυρίαρχη. Η αριστερά οφείλει να παίξει το ρόλο της σε μια κοινή συμμαχία μεταξύ όλων των ανθρώπων που βρίσκονται στον αντίποδα, βιώνοντας προβλήματα ταξικά, πολιτικά, κοινωνικά. Να συμβάλλει ώστε να οργανωθεί η αντιπαράθεση όχι μονάχα απέναντι στην αστική τάξη αλλά και στις συμμαχίες της, τα στηρίγματά της, τις θρησκείες, τη μοιρολατρία ενάντια στο πυραμιδικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, την «κοσμοθεωρία» της. Μια αριστερά που η πολιτική της συγκρότηση θα συμβαδίζει με την αντιεξουσιαστική κριτική.

Τόσα προβλήματα, τόσες δυνατότητες, τέτοια εμπειρία και η ηγεσία του ΣΥΝ ενόψει του τακτικού συνεδρίου δίνει τη μάχη για την εξουσία του ΣΥΝ. Χειραγωγεί τα μέλη στα πλαίσια της πετυχημένης τακτικής για αυτήν όπως του εσωτερικού δημοψηφίσματος για το ευρωψηφοδέλτιο προβάλλοντας για υποψήφιους άξιους αγωνιστές που ο μηχανισμός τους μετέτρεψε σε «πρόταση» για να ξεπεραστεί η κρίση. Γιατί κρίση περνάει ο ΣΥΝ όταν δεν εμπνέει, όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα δράσης για να λειτουργούν οι πολιτικές κινήσεις, που ταυτίστηκαν, με τις εκλογές.

Κρίση περνάει όταν ένα χρόνο μετά το προγραμματικό συνέδριο προβάλλεται πάλι η συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ (των αξιωματούχων) και η στρατηγική κατρακύλα για κεντροαριστερά ως η αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό (sic).

Κρίση περνάμε όχι μόνο λόγω του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και του ποσοστού των ευρωεκλογών, αλλά γιατί η διεύθυνση του ΣΥΝ ταυτίζει το μέλλον της Αριστεράς και της κοινωνίας με τα προσωπικά της φιλόδοξα σχέδια αναπαραγωγής και αδυναμία, δίχως να μπορεί να ανταποκριθεί και να αφουγκραστεί τις δυνάμεις και απαιτήσεις των χιλιάδων μελών της. Κρίση γιατί το μέλλον του ΣΥΝ χαράζεται στην Κουμουνδούρου από τα στελέχη που ηττήθηκαν γιατί μεταλλάχτηκαν στους μηχανισμούς. Όπως λέει ο Γιώργος Χειμωνάς συνείδηση είναι η οργάνωση της ενεστώσας αισθητής εμπειρίας, σύντροφοι και συντρόφισσες. Και η αριστερά δεν έχει νόημα ούτε εμπνέει, αν δεν είναι επαναστατική ή έστω με την επανάσταση.

Για μια Λαϊκή Γοητευτική Ριζοσπαστική Αριστερά.

Υ.Γ1.: Δεν έκλεισε ο κύκλος της σοσιαλδημοκρατίας και του τριτοδιεθνισμού μόνο αλλά και της ανανεωτικής αριστεράς. Επίσης έκλεισε ο κύκλος του κόμματος νέου τύπου του Λένιν που στο ΣΥΝ μετασχηματίστηκε σε τεϋλορίστικο και προβληματικό.

Υ.Γ.2: Ας μη συγκρουστούμε για ένα αδειανό πουκάμισο στο Συνέδριο αλλά με άξονα την απόφαση του προγραμματικού συνεδρίου (που δεν αναγνωρίζει η «Ανανεωτική Συσπείρωση»). Να προχωρήσουμε σε ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης που δε θα δίνει δυνατότητα σε μειοψηφίες και ηγεσίες να αναπαράγονται και να «ατασθαλούν» ενώ από την άλλη οι πολιτικές κινήσεις ή θα είναι παραγωγοί της πολιτικής με δυνατότητα συντονισμού ή δε θα υπάρχουν όπως και ο ΣΥΝ.

Υ.Γ.3: Καθώς αντιλαμβανόμαστε ότι σε όλο τον κόσμο υπάρχει κοινή λαλιά, αυτή των προβλημάτων και των επιδιώξεων, είναι τραγικό στην αριστερά (μας απασχολεί ως δύναμη ανατροπής) οι ηγεσίες να μην τη δέχονται και να αρκούνται στη δημαγωγική της χρήση.

Καρανίκας Νίκος,

Τριάντος Σωτήρης

Χαλάστρας Βαγγέλης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s