Η Ευρώπη είναι πολύ μικρή για την Αριστερά

Η Ευρώπη είναι πολύ μικρή για την Αριστερά

…Καθώς συζητούσαμε πόσο μικρή είναι η Ευρώπη, «πεταχτήκαμε» στην Λατινική Αμερική! και από εκεί επιστρέψαμε «καταλήγοντας» ότι, Ευρώπη της αλληλεγγύης και της ισότητας που με τις επιστήμες έγινε η ατμομηχανή των κοινωνικών και θεωρητικών διεργασιών η «Ευρώπη» που οδήγησε και στην δημιουργία της ευρωπαϊκής κοινότητας με χρονοδιαγράμματα και θεσμούς κοινωνικού ελέγχου μας τελείωσε. Οι όποιοι θεσμοί προέκυψαν ήταν αποτέλεσμα του κοινωνικού – ταξικού – πολιτικού ανταγωνισμού. Ήταν της «Ευρώπης» του διαφωτισμού, της κομμούνας του Παρισιού, της οκτωβριανής επανάστασης του ’17, του ιδιωτικού κεφαλαίου των δύο παγκοσμίων πολέμων και της αντιπαλότητας με την ΕΣΣΔ.

Η Ε.Ε. των λαών και της δημοκρατίας δημιούργησε δομές που ο ακυρώνουν τον συσχετισμό δυνάμεων και κάθε κοινωνικό αποτελεσματικό έλεγχο, ακυρώνουν δηλαδή το τυπικό της διακυβέρνησης. Η ΟΝΕ, το όργανο για την οικονομική νομισματική πολιτική της Ευρώπης, πέρασε με διορισμούς στον έλεγχο των τραπεζών. Η «Ευρώπη» μετατράπηκε σε πεδίο κοινωνικής συναίνεσης αντί Αγώνα.

Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ αποδεικνύει τα χειρότερα. Οι λαοί διαφώνησαν μα τα αεροδρόμια, οι βάσεις, Τα λιμάνια εξυπηρέτησαν τους πολέμους, Κανένας θεσμός δεν λειτούργησε. δεν απέδωσε ούτε το Ευρωκοινοβούλιο. Η «Ευρώπη» του ριζοσπαστικού λαϊκού λόγου έγινε η Ευρωπη του διαχειριστικού, λόγου. Οι επιστήμες αντί να διαφωτίζουν την κοινωνία, εξυπηρετούν προγράμματα πολυεθνικών και ιδιοτελή ενδιαφέροντα ακαδημαϊκών.

Η γλώσσα των ακαδημαϊκών διανοούμενων έμελλε να γίνει ο πυρήνας του αριστερού και του ευρύτερου πολιτικού λόγου, ένας λόγος ξύλινος, Ο λαϊκός στοχασμός χλευάζεται, αποσιωπάται, ο ρεαλισμός της «Ευρώπης» δηλώνει την απουσία ριζοσπαστισμού. Το δημόσιο εξωραΐζεται και η ιδιωτική ταυτότητα λατρεύεται καθώς η οικονομία διαχωρίστηκε από την πολιτική και με νόμο. Η αλληλεγγύη οδηγεί στο Γκουαντανάμο και η δικαιοσύνη στα δικαστήρια.

Η «Ευρώπη» ζει με ιδέες δανεισμένες από το παρελθόν δίχως όμως τη δυνατότητα να τις υπερασπιστεί μέσα από τους θεσμούς και τις «συνθήκες» τις Ε.Ε. Το κοινωνικό κράτος και η κοινωνική πρόνοια περνάει στο παρελθόν, είναι εμπόδιο στην οικονομία.

Οι θεσμοί της Ε.Ε. με «οδηγίες» και συσχετισμούς δυνάμεων αιχμαλώτισαν τους λαούς της Ευρώπης παραδίνοντας τους στην ζούγκλα της ιδιωτικοποίησης, Η «Ευρώπη» ακυρώνει το άσυλο και’ δημιουργεί στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες, ποινικοποιώντας αγώνες υπεράσπισης του δημόσιου πλούτου…

Είναι αργά για μεταρρυθμίσεις στην Ε.Ε. όχι λόγο των άσχημων συσχετισμών των δυνάμεων αλλά γιατί οι δομές του μας περιθωριοποιούν ο «πόλεμος θέσεων» μας έριξε στα χαρακώματα της τακτικής και του νεοφιλελευθερισμού.

Το «όχι» της Γαλλίας έδειξε (σε μας) πόσο πιο προωθημένος είναι ο λαός από την κυβέρνηση μας και από την Αριστερά. Είναι πιο δημιουργικός ο αγώνας για διάλυση της Ε.Ε. και τη δημιουργία διαφορετικών ενοτήτων απ’ ότι να γίνει η Ε.Ε. πιο δημοκρατική. Η Ε.Ε. δεν εμπνέει γιατί δεν εμπνέουν και οι ιδέες των υπερασπιστών της. Με ΟΝΕ (διαχώριση της οικονομίας από την πολιτική) είναι διαλυμένη η Ευρώπη των λαών και είναι στρουθοκαμηλισμός το αίτημα για άλλη Ευρώπη εντός αυτής της Ε.Ε. Ζητήματα στρατηγικής είναι απαγορευτικά πλέον για την αριστερά αυτής της θεσμικής Ευρώπης.

Πριν την ΟΝΕ και τη θεσμική θωράκισης της Ε.Ε. ήταν χρήσιμη η ενότητα της Ευρώπης πολιτικά. Ήταν πράγματι συσχετισμός δύναμης και πίεσης για θεσμούς κοινωνικού ελέγχου και διεύρυνσης της δημοκρατίας.

Σήμερα όμως η ουσία είναι άλλη και ζητήματα που μπορούν να βάλουν σε κίνηση την κοινωνία είναι μακριά από την Ευρώπη. Είναι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η αυτοδιαχείριση, η αλληλεγγύη, η δημοκρατία διευρυμένη. συμμετοχική και άμεση. Οι οικονομικές συναλλαγές μεταξύ κρατών (πρωτοβουλία κυβέρνησης Τσάβες) που απαιτούν κοινωνικούς δείκτες, η ανάδειξη του δημόσιου πλούτου ως όρο για την οικονομική ανάπτυξη. Συμβούλια δημοτικά με συμμετοχικό προϋπολογισμό, ως τα συμβούλια «καλής διαβούλευσης». Από το μοίρασμα της εξουσίας ως την άρνηση της. Ιδέες και αξίες που παράγουν ύλη. Ένα νέο κοινωνικό πολιτικό περιβάλλον που εμπλέκονται εκατομμύρια ανθρώπων σε μια έκταση πολύ μεγαλύτερη της Ευρώπης αλλά μικρότερης του κόσμου όλου. Οι ιδέες που μας ενδιαφέρουν είναι αυτές που έχουν την αξίωση να είναι εφικτές, Ούτε ρεαλιστικές ούτε ουτοπικές.

Υ.Γ. Η προσήλωση σε μια τακτική που στην πορεία ξεκόβει από τη στρατηγική είναι παράδοση στην κυριαρχία, οπορτουνισμός.

Καλοκαίρι 2007, κείμενο στο περιοδικό ενέδρα (νεολαία συν)

Νίκος Καρανίκας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s