Με αφορμή ένα βιβλίο

Rephael 'the school ofathens' 1509

Rephael ‘the school ofathens’ 1509

Με αφορμή ένα βιβλίο

Πάντα μ’ άρεσαν οι μέρες των εκλογών, κι ας μη μ’ έπειθαν ποτέ. Θέλεις η αυξημένη κίνηση του κόσμου, θέλεις τα φώτα, θέλεις οι κουβέντες με ή δίχωςνόημα, οι εκλογές είναι κάτι σαν γιορτή, μια χαρά δηλαδή (με νικητές και ηττημένους).

Ο κόσμος σε όλα τα εκλογικά κέντρα (ασχέτως του διακυβεύματος, του άγχους, της αγωνίας) το διασκεδάζει. Επόμενο είναι αφού σε αυτή τη διαδικασία συμμετέχουν οι πάντες, άντρες, γυναίκες, παιδιά. Στην επαρχία, δηλαδή παντού εκτός από την Αθήνα, είναι ακόμη πιο έντονη η κατάσταση, γιατί η οικονομική ανέχεια έχει περιορίσει τον περισσότερο κόσμο στο σπίτι του και του επιτρέπει να ξεδίνει σε γάμους, κηδείες, πανηγύρια και εκλογές. Ο αγώνας, η εξέγερση, η επανάσταση είναι άλλες καταστάσεις.

Στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, με ή δίχως αυταπάτες, εμπλέκονται χιλιάδες ως υποψήφιοι δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, διαμερισματικοί, έπαρχοι, συντρόφια, διαφημιστές, σχεδιάστριες, τυπογράφοι. Και ανάμικτα, ειδήμονες, αδαείς, Δαναοί, Άι-Βασίληδες, προσλήψεις, υποσχέσεις, όνειρα, και το ξενέρωμα: η εξουσία, μεγάλο αφροδισιακό.

Όλη αυτή η κίνηση και γνώση δυστυχώς γρήγορα συρρικνώνεται, φτάνει ως την εκπροσώπηση και μετά τις εκλογές επιστροφή στην απουσία. Το πώς διαχειρίζονται οι «εκπρ6σωποι»την εντολή είναι δευτερεύον, το ουσιαστικό είναι ότι ο κόσμος παύει να υπάρχει στην ΤΑ και μένει αμέτοχος, χειραγωγημένος, μακριά από τη διοίκηση.

Η πολιτική μέσω  αντιπροσώπων είναι μια μορφήολιγαρχίας, και όλο αυτό το κατασκεύασμα γεννιέται μέσα από τον δημόσιο βίο. Αυτός ο ξεπεσμόςτου δημόσιου βίου δεν είναι έκπληξη.

Θρέφει την απάθεια, την αδιαφορία, την ψηφοθηρία, την εξάρτηση και την ξένωση, ενώ από την άλλη όχθη το σύνηθες είναι η αλαζονεία. Κάθε φορά που ο λαός εκχωρεί αρμοδιότητες σε αντιπροσώπους και «ειδικούς», δημιουργεί ένα βάρος που του κάθεται στο σβέρκο. Βέβαια ο λαός δεν είναι ηλίθιος, αλλά όποτε ο άνθρωπος σταματά να είναι πολίτης και γίνεται ιδιώτης, μετατρέπεται γρήγορα σε ηλίθιο.

Αρκετές φορές, ωστόσο, σύνολα ανθρώπων συντάχτηκαν και ξεπέρασαν σε καφρίλα και βιαιότητα τις ηγεσίες τους, πράγμα που σημαίνει ότι οφείλουμε συλλογικά να αυτοκυβερνηθούμε και όχι συλλογικά να υποταχθούμε.

Οι μέρες, λοιπόν, των εκλογών μου αρέσουν, μου φτιάχνουν το κέφι. Έρχομαι, μέσα από τη συζήτηση, σε συμφωνία ή διαφωνία, έρχομαι σε αντιπαράθεση και, κουβέντα την κουβέντα, καταλήγουμε στη μετεκλογική Σιωπή.

Μου αρέσει. Αυτή η σιωπή μου αρέσει χαιρέκακα, επιβεβαιώνει μ’ όλους τους τρόπους το αδιέξοδο και ενισχύει τις φωνές που προκρίνουν την άμεση δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση, με μια μικρή κάθετη «εκπροσώπηση» με ρόλο συντονιστικό και όχι παγιωμένο σε πρόσωπα.

Αν επιλέξουμε την αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό, τότε επιλέγουμε δημοκρατία μέσα από κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες, και αν θέλουμε η αντιπαράθεση να έχει προοπτική, οφείλουμε να εισάγουμε την κριτική της εξουσίας με ορίζοντα την καταστροφή της.

Και δεν είναι αυτά δικά μου λόγια, τα λέει, πολύ ωραία, ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ, το πρώτο έτος της Γαλλικής Δημοκρατίας στη γαλλική Εθνοσυνέλευση. Και συνέχισε ναταλέει και να τα κάνει, μέχρι που κατέληξε να γράφει μέσα στις χειρότερες φυλακές τα έργα που έμειναν γνωστά-άγνωστα και ο ίδιος παρεξηγημένος, στα αζήτητα της ιστορίας.Για να μηνπαρεξηγηθώ, λοιπόν, βρείτε από τις εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος» το βιβλίο του Μαρκήσιου Πάνω στην άμεση δημοκρατία και την απάτη των «εκπροσωπήσεων».

Νίκος ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s