Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι

Rugendas 'after-the-battle'  1695

Rugendas ‘after-the-battle’ 1695

Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι

Με αφορμή τον άγριο ξυλοδαρμό του φοιτητή Δημητρίου (17/11) άνοιξε και μάλλον έκλεισε κιόλας, μια οργανωμένη συζήτηση για τη βία που ασκεί το κράτος (και δεν καταφέρνει να το κρύψει), προς κάθε φύσης κίνημα που αμφισβητεί επιλογές της εξουσίας ή την ίδια την εξουσία.

Μ’ αρέσουν αυτές οι συζητήσεις και ας πνίγονται από τη δημαγωγία τις αγκυλώσεις και τους κομματικούς πατριωτιομούς ενός μεγάλου ποσοστού του κόσμου που συμμετέχει. Ακόμα και έτσι είναι σημαντικό να συζητάς, γιατί ο κόσμος ανεξάρτητα τι δείχνει δεν είναι μπετόν ούτε ηλίθιος, αντιθέτως επιλέγει συλλογικά να αντιμετωπίσει, τις επιλογές της πολιτικής εξουσίας και την αγριότητα των δυνάμεων κρατικής καταστολής και αφού το επιλέγει ως αξία τότε έχει και αυτιά ανοιχτά και μυαλό να κρίνει (άσχετα από το τι θα πράξει).

Σ’ αυτές τις συζητήσεις, με αφορμή την επικαιρότητα, το επίσης ωραίο είναι ότι σιίμμετέχει νέος κόσμος και μάλιστα σε ηλικία. Γεμίζει φρέσκο αέρα το περιβάλλον και ας πνιγόμαστε από την καπνίλα (τα άτιμα δεν ακούν κανένα υπουργείο και καπνίζουν σα φουγάρο). Αυτά τα νέα παιδιά, όπως κάθε εποχή, συμμετέχουν στις διαδικασίες του αγώνα με όρεξη, ανιδιοτέλεια και αξίες. Δεν είναι άβουλα και η τόλμη τους είναι κάτι σαν φύση, σχεδόν ακατέργαστη, σψouγγάρια που ρουφάνε τη γνώση δίχως προκατάληψη, με φαντασία που δεν την κομμάτιασε ακόμη η γραφειοκρατία ή η ιδεολογική ακαμψία.

Με την ίδια βούληση και τον ίδιο αέρα βγαίνουν και στο δρόμο, γεμίζουν εμπειρία και δίχως κόμπλεξ ανιχνεύουν τις προηγούμενες εμπειρίες.

Δυστυχώς όμως οι διαδικασίες και ο χώρος που δημοκρατικά θα οργανωθεί η κατάθεση της εμπειρίας και η γνώση των προηγούμενων χρόνων λείπει ή στην καλύτερη σπανίζει και μεταφέρεται μ6νο στις πολιτικές σργανώσεις κομματιασμένη και διαμελισμένη από την ιδεολογία.

Για ένα ζήτημα όμως όπως η καταστολή των κινημάτων, χρειάζεται διευρυμένες διαδικασίες, δημοκρατικές και ευέλικτος χώρος ώστε να κινηθούν οι ιδέες να κάνουν την ύλη που θα κριθεί. Αντ’ αυτού όμως γίνονται προσπάθειες χειραγώγησης των συζητήσεων . και κατευθύνσεις των αγώνων από τις ήδη συγκροτημένες οργανώσεις υποτιμώντας την άμεση και αυτόβούλη συμμετοχή ανεξάρτητα των φυσικών προσώπων. Το κίνημακατεβαίνει στο μπόιτων οργανωμένων κομματιών και μετατρέπεται σε εργαλείο λειτουργικό, κάνοντας κύκλο αναπαραγωγής δίχως τις εξελίξεις που αντιστοιχούν στο κίνημα.

Όταντο κίνημα καταφέρνει και οργανώνεται δημοκρατικά τότε γίνεται και χρήσιμο στην κοινωνία γιατί στην δημοκρατία (με επίγνωση και αμεσότητα) η συμμετοχή δεν είναι«λειτουργική ως εργαλείο» των κυρίαρχων ομάδων για την αναπαραγωγή τους (και μάλιστα με γραμμική αντίληψη) αλλά είναι απάντηση καθότι είναι ο μόνος τρόπος για ζητήματα κοινωνικά να υποθούν οι ερωτήσεις που φέρνουν τις κατάλληλες απαντήσεις και δεύτερον καθότι οποιαδήποτε απάντηση – λύση του κοινωνικού προβλήματος σημαίνει και απαιτεί την εμπλοκή και ευθύνη του ίδιου του κόσμου, την χειραφέτησή του.

Κράτος και κεφάλαιο παλεύονται, δημιουργώντας από τα παλιά υλικά κάτι νέο και όχι αναπαράγοντας τους αστικούς θεσμούς (δημιουργία στην προκειμένη σημαίνει ρήξη και φαντασία). Νέοι θεσμοί που θα είναι αποτέλεσμα της αυτοοργάνωσης, δημοκρατικά και πάντα με την δυνατότητα να αμφισβητούνται.

Στην περίπτωση της καταστολής των κινημάτων, η απάντηση πρέπει να δοθεί από το σύνολο των κινημάτων ώστε να διασφαλιστεί η δυναμική που θα επιβάλλει στο κράτος τους όρους του. Οφείλει να ενταθεί απέναντι από την πολιτική εξουσία όχι ως αίτημα αλά ως ύπαρξη από ανάγκη που με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζει την βίά, την καταστολή και με υλικούς όρους ώστε να έχουν υπόσταση ως κοινωνική δύναμη που όταν διαδηλώσει, δε γουστάρει αστυνομία καθότι δενεγκληματεί αλλά απλά δεν συμrpωνεί με τις επιλογές της εξουσίας.

Το ξύλο που έφαγε ο φοιτητής, παρουσία της Τ.V. είναι αυτό που κάνουν ούτως ή άλλως ως «σώματα ασφαλείας» και είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο (ως μέρος της εκπαίδευσής τους) σ’ όλη τη χώρα, σε κάθε Κράτος, εντός των τειχών και μακριά από την Τ.V. Γίνεται επί Ν.Δ., γινόταν επί ΠΑΣΟΚ, ΕΡΕ, Ένωσης Κέντρου, Τσαλδάριδες, Χουντικούς, Φιλελεύθερους, Βασιλιάδες, Αυτοκράτορες.

Αυτό που αλλάζει στην καταστολή είναι ο τεχνικός πολιτισμός της βίας και τα ψυσικά πρόσωπα που την ασκούν. Όλα τ’ άλλα είναι γραμμένα στις πλάτες του λαϊκού κινήματος ή στους ανθρώπους που μεμονωμένα ανάλογα με τις ορέξεις της εξουσίας.

Η καταστολή δεν είναι δουλειά ή εργασία και ας πληρώνονται αδρά όσοι τη ασκούν. Επίσης δεν είναι. όλοι αυτοί συνάδελφοι επειδή συνδικαλίζονται.

Η στάση του κρατάει το σύνολο της αριστεράς είναι υποκριτική και καθαρά πολιτικάντικη. Μένει στα λόγια που διατυπώνονται στα ΜΜΕ ή σε μια πορεία που μοιάζει με FAX. Μένει δηλαδή στους τύπους, όχι στην ουσία. Στην ουσία αν έμενε, δε θα γράψαμε και δε θα συζητάγαμε τι να κάνουμε, αλλά πως το κάναμε.

Καρανίκας Νίκος

Υ.Γ. 1. Ο σοσιαλισμός (με δημοκρατία και ελευθερία) κυοφορείται εντός του καπιταλισμού στους καθημερινούς αγώνες χειραφέτησης, με ρήξεις, δημιουργώντας νέες σχέσεις οργάνωσης, νέες δομές και θεσμούς, αυτόνομες και ανταγωνιστικές προς τους αστικούς θεσμούς και μέσω της πολιτικής φαντασίωσης.

Υ.Γ.2. Να διαλυθούν τα σώματα ασφαλείας (ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, ΜΕΑ, ΣΕΛ, ΔΕΑ,….) και να μετατραπούν σε ΕΜΑΚ ώστε να είναι χρήσιμοι στην κοινωνία και όχι οπλισμένοι στους δρόμους. Τους πληρώνουμε που τους πληρώνουμε ας τους πληρώνουμε για το καλό μας.

Υ.Γ.3. Η τροχαία να αλλάξει υπουργείο(το «Συγκοινωνίας» της ταιριάζει νομίζω περισσότερο).

Υ.Γ. 4. Να καταργηθούν-οι ‘’Μυστικοί προϋπολογισμοί’’από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s