κοινωνικα κινηματα και παραβατικότητα

dsc00930

Κινήματα & Παραβατικότητα

Κρατάει χρόνια η ιστορία της αντίστασης και είναι η ιστορία κάθε κοινωνικού υποσυνόλου όπως και του συνόλου. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε επαναλήψεις και ας υπάρχουν ομοιότητες και όλοι αυτοί οι αγώνες είναι γεμάτοι παραβατικότητα∙ ειδάλλως είναι άσκοπες αερολογίες. Αυτή η παραβατικότητα, βάζει τους όρους μιας νέας πραγματικότητας, ενώ τα μέσα του αγώνα είναι αυτά που ήδη υπάρχουν αλλά μπαίνουν στην επίτευξη του σκοπού.

Από την εποχή των αγώνων στη δουλοκτητική κοινωνία ως τη σημερινή για την κατάργηση της κοινωνίας του εμπορεύματος*, οι άνθρωποι αγωνίζονται και διεκδικούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η αντίσταση και η ανυπακοή είναι ανάλογη των περιστάσεων. Όταν θίγεται η ακεραιότητα γίνεται θηρίο ανήμερο και όταν του καταστρέφουν τον κήπο σηκώνει την τσάπα προειδοποιώντας και πετάει καμιά ντομάτα. Αυτή η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα της διαρκούς χειραφέτησης του ανθρώπου από και ενάντια στην κάθε κυριαρχία, σε κάθε «σώμα» ή μηχανισμό επιβολής μιας εξουσίας.

Κρατάει χρόνια η ιστορία της αντίστασης και είναι η ιστορία κάθε κοινωνικού υποσυνόλου όπως και του συνόλου. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε επαναλήψεις και ας υπάρχουν ομοιότητες και όλοι αυτοί οι αγώνες είναι γεμάτοι παραβατικότητα∙ ειδάλλως είναι άσκοπες αερολογίες. Αυτή η παραβατικότητα, βάζει τους όρους μιας νέας πραγματικότητας, ενώ τα μέσα του αγώνα είναι αυτά που ήδη υπάρχουν αλλά μπαίνουν στην επίτευξη του σκοπού. Ο κόσμος που αγωνίζεται έχει το δικό του κριτήριο, διαμορφώνει την συνείδησή του και δεν είναι υπόλογος στην κυρίαρχη τάξη, στην πολιτική εξουσία. Είναι υπόλογος στην κυριαρχούμενη τάξη, στο σύνολο και τα υποσύνολά της.

Οι αγώνες πάντα απαξιώνονται, συκοφαντούνται, υπονομεύονται ή καταστέλλονται από την πολιτική εξουσία, το κράτος. Μ.Μ.Ε., εργοδότες, διευθυντές, ρουφιάνου, Αστυνομία, ιδιώτες, κρατικοεξαρτημένοι και μαζί τα πολιτικά κόμματα (προσκείμενα στην άρχουσα τάξη), έχουν κάτι να πουν και να κάνουν ώστε να παύσει ο αγώνας.

Τίποτε άλλο δεν προσφέρουν, πέραν των προσχημάτων. Πρώτο τους μέλημα είναι ο αφοπλισμός (θεωρητικός και πρακτικός) και επόμενος η απραξία των κοινωνικών – πολιτικών υποσυνόλων που αρνιούνται τη συναίνεση, την υπακοή. Ο αγώνας γίνεται πιο δύσκολος γιατί εντός του ίδιου σκοπού εμπλέκονται ταυτόχρονα και οι τυχοδιώκτες του μικροαστικού στερεώματος, η δημαγωγία, η άγνοια, η δειλία, οι οπορτουνισμοί, οι ηγεμονίες και οι δογματισμοί δηλαδή πράξεις και ιδέες που ακυρώνουν το σκοπό, στην πράξη∙ δίχως πράξη δεν νοείται κίνημα.

Έχουμε επίσης την προσπάθεια χειραγώγησης των αγώνων από τα περισσότερα πολιτικά, οργανωτικά υποσύνολα, ας πούμε της αριστεράς, που «συνήθως φρενάρουν και εμποδίζουν την δράση των μαζών αντί να τις υποκινούν**». Αυτό δεν σημαίνει να στραφούμε στην οπορτουνίστικη πλάνη που κρύβεται στην ιδέα της οργανωτικής προετοιμασίας, ούτε στην εισαγωγή της συνείδησης, έξωθεν από κάποιο πρωτοποριακό υποσύνολο.

Η αυτοοργάνωση και η αυτονομία του κινήματος είναι ο εφιάλτης της πολιτικής εξουσίας από τη μια και από την άλλη ο πιο δημοκρατικός δρόμος για την χειραφέτηση του κόσμου. Γι’ αυτό και η πολιτική εξουσία στην περίπτωση του φοιτηταριάτου επιλέγει τον δρόμο της συκοφαντίας και κοροϊδεύει αναγορεύοντας ή αναγνωρίζοντας το κίνημα μόνο ως περπατητές, «καθώς πρέπει», που αρνούνται απλά μια κυβερνητική επιλογή που λες και πρόκειται να τους ακυρώσει απλά μια από τις έξι εκδρομές. Όχι ότι οι καταλήψεις γίνονται γιατί η κυβέρνηση ακυρώνει ό,τι πιο δημοκρατικό υπάρχει, τον δημόσιο χαρακτήρα των ιδρυμάτων, μετατρέποντάς τα σε κρατικούς οργανισμούς (δηλαδή μη δημοκρατικούς) και με δυνατότητα πλέον στον ιδιώτη, έναν ηλίθιο δηλαδή, να επενδύσει στην παιδεία όπως κάνει και με τα άλλα εμπορεύματα!

Κουβέντα δεν γίνεται ότι το φοιτηταριάτο είναι το μόνο κοινωνικό υποσύνολο που αγωνίζεται για ένα θέμα που αφορά το σύνολο της κοινωνίας, όχι με λόγια του αέρα αλλά έμπρακτα, δυσαρεστώντας τις αρχές, με εξαίρεση το σύλλογο των εκπαιδευτικών τους.

Η κυβέρνηση καταστέλλει τη εκπαιδευτική κοινότητα πετώντας «μεταρρυθμίσεις»που επιβάλλονται δίχως να ερωτηθεί η κοινότητα για τα τι και πώς, ενώ στη συνέχεια επιτίθεται στο φοιτηταριάτο με χημικά, απαγορευμένα και «επιτρεπτά», αλλά επικίνδυνα για την υγεία και δίχως να φτάνουν αυτά, η καταστολή έχει άγριο ξυλοδαρμό και συλλήψεις, δηλαδή κρατητήρια και φυλακές∙ αυτό είναι τρομοκρατία, βία.

Δε φτάνει όμως η συκοφαντία και η καταστολή, έχουμε και την απαξίωση του κινήματος, απαγορεύοντάς το να πάρει το δρόμο του, φράζοντάς το με κλούβες και ρόμποκοπ. Αυτή η απαξίωση και η υπόδειξη του δρόμου που πρέπει να πάρει το κίνημα είναι εξοργιστικό ή μήπως δεν είναι, και είναι  σωστό και συνετό η υπακοή, χάρη της τάξης και της νομιμότητας;

Αν το φοιτηταριάτο ή κάποιο άλλο κίνημα πάει με την «τάξη και το νόμο» και όχι με λογική και ένστικτο τότε ο πολιτικός στόχος γίνεται δημαγωγία και η δυνατότητα για πολιτική δικαίωση, ανεπάρκεια. Το κίνημα που διεκδικεί αλλαγές νόμων ή ακυρώσεις, είναι δεν είναι αντισυστημικό, γίνεται παραβατικό – ανυπάκουο και έτσι συμμετέχει στη «δημοκρατία», συμβάλλοντας πολλές φορές, αφού καθώς νικάει, γίνεται…νόμος.

Η αστική δημοκρατία, ο κοινοβουλευτισμός, η αντιπροσώπευση ήταν κάποτε στην παρανομία και έγιναν καθεστώς, κυρίαρχη τάξη. Χρειάστηκε όμως να αποκεφαλίσει, να αιματοβάψει τη νομιμότητα, να παραβεί τα πάντα και όχι μόνο στα λόγια αλλά και τα ίδια τα λόγια της. Γι’ αυτό σήμερα όλη αυτή η συστράτευση των δυνάμεων που στηρίζουν την σημερινή νομιμότητα, γιατί την κέρδισαν κάποτε με αγώνα, τους εξυπηρετεί και δεν πρόκειται να την ανταλλάξουν με μια άλλη νομιμότητα που θα εξυπηρετεί το σύνολο της κοινωνίας (εκτός απ’ αυτούς) έτσι, με έναν ή δέκα περιπάτους, απλά, ήσυχα κι ωραία.

Οι ηγεσίες της Αριστεράς και τα μέλη της, που ξεχνάνε και κατακρίνουν την παραβατικότητα και τις άνομες πράξεις (υποσυνόλου του κινήματος ή του συνόλου) καταγγέλοντάς το, το κάνουν γιατί απολογούνται στην πολιτική τάξη, κάτι που σημαίνει αποδοχή. Η δειλία, ο φόβος και ο δισταγμός ενώ χωράνε στο κίνημα, μέσα σ’ αυτό πρέπει να ξεπερνιούνται και όχι να κυριαρχούν ως ιδεολογήματα. Ακόμα και ο πασιφισμός είναι γεμάτος παραβατικότητα και δεν αποφεύγει τις πράξεις βίας που ασκεί το κράτος, απλά δεν ασκεί αντι-βία.

Ο δημοκρατικός δρόμος, για δικαίωση των αιτημάτων, είναι ανειρήνευτος αγώνας και περνάει μέσα από την βία της άρχουσας τάξης γι’ αυτό η Αριστερά ως οργανωμένα υποσύνολα, οφείλει να υποκινεί την δράση των μαζών, βοηθώντας και υπηρετώντας την αυτοοργάνωση του κινήματος (μ’ αυτό δεν εννοώ να μπαίνει στην πρώτη γραμμή για να εισπνεύσει όλα τα χημικά μπας και δεν δηλητηριαστεί ο υπόλοιπος κόσμος). Αντιθέτως θα συμβάλλει όμως αν βοηθήσει στην κουβέντα για την αυτοοργάνωση, την αυτοάμυνα και προετοιμασία ως στοιχείο και «συνιστώσα» του κινήματος (π.χ. μάσκες αντί εισπνοές και αλυσίδα αντί αγκαλιές) ή βοηθώντας συμμετέχοντας στην θεωρητική επεξεργασία των ζητημάτων, ως εμπειρία του συλλογικού βίου που αναζητεί την αιτία και υπηρετεί την κοινωνία, ώστε να στηρίζει τις αποφάσεις και την αυτονομία του κινήματος. Να μην υποδύεται το κοινωνικό σύνολο, αλλά να επικοινωνεί με τα υποσύνολα, ως υποσύνολο που δεν συναινεί με την πολιτική εξουσία για μια χειραγωγημένη μορφή του «αγώνα» ούτε στη λήθη των αγώνων.

Κανονικά πρέπει να «διαμαρτυρόμαστε» που δεν αγριεύει η αξιοπρέπεια της ανθρωπιάς μέσα από την δράση των μαζών και όχι γιατί χάλασε η ησυχία (του απαθή εργάτη καταναλωτή εμπορευμάτων ή του κουρασμένου άπραγου τηλεθεατή) από την αυτοάμυνα και την ανυπακοή (όχι στα λόγια αλλά στην πράξη, έστω και άκομψα). Η αστυνομία και η καταστολή είναι πρόβλημα, ενώ η λύση, όποια και να είναι, αν θα έρθει, θα έρθει από το κίνημα, από την δράση των μαζών, απρόβλεπτα. ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΚΟΗ.

Καρανίκας Νίκος

* Κ. Μαρξ, το κεφάλαιο, τόμος 1. 1,4 –* * Γ. ΛΟΥΚΑΤΣ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ»

asfalitika_2


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s