το οργανωτικό ζήτημα

Dali

Dali

ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Ή ΕΠΙΔΙΩΚΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

Καρανίκας Νίκος

Τριάντος Σωτήρης

Χαλάστρας Βαγγέλης

08/12/2004

Αν δεχτούμε ότι τα προγράμματα και οι αναλύσεις της Αριστεράς ανανεώνονται, τότε θα πρέπει να δούμε δίχως δογματισμούς το θέμα της οργάνωσης, της Δομής του Κόμματος.

Η Αριστερά δεν έχει πρόβλημα ανάπτυξης μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο. Σ’ όλο τον πλανήτη η Αριστερά, με μικρές φωτεινές εξαιρέσεις, «εργάζεται» και σκέφτεται με όμοιο τρόπο, στις ίδιες ιστορικές δομές. Μια ηγετική ομάδα-ο «ηγέτης-ηγεμόνας»- αναλύει την πραγματικότητα, συντάσσει θέσεις, προωθεί διαδικασίες, ελέγχει, επιβεβαιώνεται, παράγει και αναπαράγει τον κομματικό πατριωτισμό, τον διαχειρίζεται και αναθέτει στα μέλη την υλοποίηση των αποφάσεων. Αυτό το εκκλησιαστικό-αυτοκρατορικό μοντέλο ο Λένιν το μετασχημάτισε σε «Κόμμα Νέου Τύπου», εργαλείο επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, ηχείο διάδοσης ιδεών, σχολείο οργάνωσης των προλετάριων, ισχυρό όπλο για μετωπική σύγκρουση με τους κυρίαρχους. Αυτό το μοντέλο οργάνωση, έχει δείξει εδώ και δεκαετίες τα όριά του.

Στη φθορά αυτού του μοντέλου, στην ιστορική του απαξίωση, τα μέλη των οργανώσεων βάσης, εκεί που ευδοκιμούν οι ιδέες και η δράση, γίνονται διεκπεραιωτές και όχι οι πραγματικοί παραγωγοί της πολιτικής, οι οργανικοί διανοούμενοι. Ο κομφορμισμός και το εκλογικό κόστος κυριαρχούν, καταστέλλοντας την φαντασία και τη γενναιότητα των μελών. Με τον καιρό τα μέλη υποχωρούν, η κριτική σκέψη εξορίζεται, και τη θέση της καταλαμβάνει η αποδοχή και η αναπαραγωγή της κυριαρχίας.

Εύκολα διαπιστώνουμε ότι και τα κόμματα της Αριστεράς εξυπηρετούν το ιεραρχικό μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, την κεντρική διεύθυνση, τις «ιερές αγελάδες», το κράτος.

.Η αυτοοργάνωση, η αυτοδιαχείριση και ο συντονισμός-δικτύωση απαιτούν μια άλλη μορφή οργάνωσης, άλλη ύλη, άλλη εκπαίδευση, άλλη κουλτούρα, άλλο ‘κόμμα’. Είναι αδύνατο με μοντέλο τεϋλορισμού και «νεοεπιχειρηματικής διεύθυνσης» (πυραμίδα με λιγότερα επίπεδα), να υπάρξει αυτοδιαχειριστική, αμεσοδημοκρατική συνείδηση και πρακτική στα μέλη του κόμματος.

Είναι άδικο, τη δημοκρατία να την ταυτίζουμε με την εκλογή και είναι σχεδόν μονόδρομος στην ιεραρχική οργάνωση να γοητεύει η κεντρική διοίκηση, η ιεραρχία, η εξουσία. Η λογική που θέλει «Ηγετική Ομάδα» βρίσκεται στον αντίποδα και σε αντιπαράθεση με τη λογική της συλλογικής ηγεσίας, της αυτοδιαχείρισης, της άμεσης δημοκρατίας, της χειραφέτησης.

Η γραφειοκρατία σε τέτοιους οργανισμούς, ιεραρχικούς, αφενός δεν ξεπερνιέται και αφετέρου αναπαράγεται ανεξάρτητα της εκάστοτε «Ηγετικής Ομάδας». Όπως λέει ο Κλοντ Λεφέρ, το «Βασίλειο της αναρμοδιότητας» είναι το οξυγόνο της γραφειοκρατίας. Αν τα κόμματα τα αυτοδιαχειριζόντουσαν τα μέλη τους και όχι οι Κεντρικές Πολιτικές Επιτροπές και οι Πολιτικές Γραμματείες, τότε, εκτός των άλλων, δε θα είχαμε με τέτοια συχνότητα διασπάσεις (βλ. ΚΚΕ 1991)

Η αριστερά αν έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα το οφείλει στα μέλη του. Αριστεροί άνδρες και γυναίκες που έχουν βιώσει συγκρούσεις και αμφισβητήσεις όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στο Κόμμα. Παρ’ όλ’ αυτά επέλεξαν να υπάρχουν σε ένα κόμμα που χρόνο με το χρόνο «ανέπτυξε» την παρουσία του αλλά πάγωσε τη «ζωή του». Το κόμμα ως ζωντανός οργανισμός σημαίνει, , πολιτικές κινήσεις με καθημερινή πολιτική λειτουργία, με αυτονομία, με εξωστρέφεια, στη βάση ενός καθορισμένου καταστατικού χάρτη και ενός άμεσου προγράμματος, με ορίζοντα το σοσιαλισμό.

Ο Σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία σίγουρα δε μοιάζει με την πολιτική οργάνωση της σημερινής Πολιτείας. Δεν έχει στο περιθώριο την πλειοψηφία, δεν έχει την εξουσία-κυριαρχία μιας μειοψηφίας, δεν έχει κατακερματισμούς και διαχωρισμούς σε μειοψηφία που σκέφτεται- αποφασίζει και πλειοψηφία που υλοποιεί. Ο σοσιαλισμός που διεκδικούμε δε συμφωνεί με την « δια μέσου του κόμματος κι από τα έξω, εισαγωγή της πολιτικής συνειδητοποίησης στο προλεταριάτο».

Ο Συνασπισμός κάνοντας όλα αυτά τα χρόνια κριτική στο τριτοδιεθνιστικό μοντέλο κόμματος μπορεί και οφείλει να προχωρήσει στην μετατροπή του, σε κόμμα των μελών του. Ας διδαχτούμε από το ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ και το παγκόσμιο κίνημα.

Κόμμα των μελών σημαίνει ότι, για την παραγωγή και διαχείριση της πολιτικής του ευθύνη έχουν οι οργανώσεις βάσης και το συνέδριο των μελών, δηλαδή η ζωντανή, «ενσώματη» διαδικασία . Μεταξύ των πολιτικών κινήσεων και του συνεδρίου, όποιο όργανο υφίσταται, είναι μια ανοιχτή διαδικασία, έχει συγκεκριμένη θητεία, λογοδοτεί, κρίνεται και ανακαλείται. Τα ενδιάμεσα όργανα ( Κ.Π.Ε., Νομαρχιακά, Περιφερειακά κλπ ) καθώς και το δημόσιο πρόσωπο που μας εκπροσωπεί ( Γραμματέας-‘πρόεδρος’) είναι για να διεκπεραιώνουν, να συντονίζουν, να διαχειρίζονται αυτά που έχουν αποφασιστεί από τα μέλη.

Ο καριερισμός και η ιδιοτέλεια ευδοκιμούν εκεί που επιτρέπεται.

matisse

matisse

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s