Η εργατική τάξη και οι αντιπρόσωποί της

Halle woodruff

Halle woodruff

Η εργατική τάξη πάει στη δουλειά και οι αντιπρόσωποί της στη ΒΟΥΛΗ

Οι κινητοποιήσεις των δασκάλων έφεραν στο προσκήνιο την αγροτική δύναμη των εργαζομένων τόσο στον κρατικό τομέα παραγωγής όσο και στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Οι εργαζόμενοι στο σχολείο έχουν δίκιο! Όμως το δίκιο δεν φτάνει τελικά αν μείνει μόνο του. Πού να βρουν όμως «παρέα στην εποχή της ιδιώτευσης. Η ιδιώτευση του κόσμου της εργασίας στον ευρύτερο κρατικό τομέα έχει καταντήσει μάστιγα (από τα στοιχεία για τη συμμετοχή στις απεργίες φαίνεται να εξαιρείται ο κόσμος της Αριστεράς).
Δεν συντάχτηκαν με τον αγώνα αυτό όμως, ούτε οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, ούτε καν με FAX γιατί και αυτό θα σήμαινε απόλυση (Δεν εννοώ την ΓΣΕΕ το προεδρείο της).
Το αίτημα για αύξηση του κόστους εργασίας στον ιδιωτικό τομέα είναι ένας κρυφός ψίθυρος στο χώρο εργασίας και απαιτεί όρους συνομωσίας. Η εργοδοτική τρομοκρατία είναι παντού και με τις ευλογίες του κράτους.
Οι «επόπτες εργασίας» άφαντοι ή συνένοχοι. Τα 8ωρα καταπατούνται, οι άδειες κουτσουρεύονται, ο συνδικαλισμός σημαίνει απόλυση, η απεργία απόλυση, το «δίκιο του εργάτη» εκτός δουλειάς. Ο μισθός 570€, 600€, 700€ άντε 800€, το ημερομίσθιο 20€, 25€ άντε 30€, το ωρομίσθιο 2,5, 3, άντε 4€ και η ασφάλεια – ένσημο είναι λόγος για απόλυση.
Οι διαφορετικές συνθήκες εργασίας σημαίνουν και διαφορετική κοινωνικότητα. Εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων. Από τη μία μισθοί κάτω από τα όρια της φτώχειας χωρίς συνδικαλιστικές ελευθερίες και καταπατημένα όλα τα δικαιώματα. Από την άλλη έχουμε χαμηλόμισθους αλλά με ασφάλεια και συνδικαλιστική ελευθερία. Κατακτήσεις όμως που κινδυνεύουν να χαθούν.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του και ακόμα πιο εύκολα και αλαζονικά όταν έχει και τις κυβερνήσεις με το μέρος του ή ακόμα καλύτερα την ηγεσία του εργατικού συνδικαλισμού. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα. Η προσφυγή στην απειλή της Ανεργίας είναι καθημερινότητα, η «πρόληψη» ώστε μην υπάρξει σωματείο είναι το υπαρξιακό καθήκον του κεφαλαιούχου γι’ αυτό και έχει εργοδηγούς, επιστάτες, τμηματάρχες, καριερίστες, ρουφιάνους, διευθυντές, φοβικούς και τώρα τελευταία κάμερες. Σε περίπτωση που υπάρχει σωματείο «προκρίνει» δικά του άτομα για την διοίκηση ώστε να το ελέγχει (κάτι σαν την πλειοψηφία της Γ.Σ.Ε.Ε., ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ).
Από το 1990 η κατάσταση της εργατικής τάξης ο καθημερινός της βίος όπως και οι εργασιακές σχέσεις, μέρα με τη μέρα, κυβέρνηση τη κυβέρνηση, γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Σε αντίθεση με την Αστική τάξη που είδε την υπερκερδοφορία της να τη φέρνει στις πρώτες θέσεις του πλανήτη και αυτό σημαίνει πολλά λεφτά, όχι παίξε γέλασε. Οι αστοί ζουν αυτά τα χρόνια πρωτόγνωρη συσσώρευση πλούτου και όσο συμβαίνει αυτό άλλο τόσο θα ζημιώνεται η Δημοκρατία, οι ζωές μας δηλαδή.
Η ανασυγκρότηση του Καπιταλισμού συμπαρέσυρε πολιτικά όλη την «κυβερνητική» Αριστερά η οποία διατήρησε τη μεταρρυθμιστική της πολιτική, αλλά προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου. Σ’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις ηγήθηκαν ισάξια τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι σοσιαλδημοκράτες.
Στην Ελλάδα (με την ελάχιστη κοινωνική πρόνοια) την μεταρρύθμιση των κοινωνικών αγαθών σε εμπόρευμα, μετοχή και έτσι στα χέρια του ιδιωτικού κεφαλαίου, την έκανε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το πάγωμα των μισθών και με νόμο, έργο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν και μάλιστα από την δεκαετία του ’80. Το ίδιο και οι «αναιτιολόγητες» απολύσεις. Η Ν.Δ. πήρε την σκυτάλη των ιδιωτικοποιήσεων και θέλει να το κάνει με το δικό της τρόπο και τα δικά της άτομα.
Η επισφάλεια (precarity) δεν είναι σημερινό φαινόμενο, υπάρχει από τη δεκαετία του ’90 και έχει γίνει η πραγματικότητα της πλειοψηφίας των νέων εργαζομένων. Δουλειά δίχως ένσημα, δίχως πενθήμερο, δίχως το κάθε μέρα, δίχως άδεια, δίχως μέτρα ασφαλείας, είναι το δίχως άλλο ένα βάσανο.
Αυτό το βάσανο το ζουν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες (αυτές ένα παραπάνω), που κατά τ’ άλλα «ανήκουν» συνδικαλιστικά στην Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Ε.), όμως η Γ.Σ.Ε.Ε. ανακάλυψε το πρεκαριάτο και την «επισφάλεια» τώρα τελευταία και ακόμα να εντάξει στους κόλπους της χιλιάδες ανθρώπους της νέας εργασίας.
Είναι επόμενο αφού μια κοινωνιολογική ανάλυση για την ηγεσία της Γ.Σ.Ε.Ε. όπως και των ινστιτούτων της, δείχνει να είναι πάνω από μια δεκαετία εκτός παραγωγής, έξω από τον ιδιωτικό τομέα και με υψηλό μισθό. Προφανώς δεν θα έχουν ούτε φίλους που να είναι στον ιδιωτικό τομέα ως εργαζόμενοι, ώστε να τους ενημερώσουν ότι άλλα λέει η σύμβαση και άλλα πληρώνουν οι εργοδότες.
Το θέμα είναι ότι, το ξέρουν δεν το ξέρουν, ως Γ.Σ.Ε.Ε. είναι πίσω από τις προσδοκίες του κόσμου και πολύ κάτω από τις διαθέσεις και τις ικανότητες. Οι νέοι εργαζόμενοι (αλλά και οι παλαιότεροι) δεν συμμετέχουν στα σωματεία τους, δεν ασχολούνται με την οργάνωση των συμφερόντων τους και αυτό μαζί με την χειραγώγηση οδηγεί στην ιδιώτευση.
Το Αριστερό κομμάτι των εργαζομένων οφείλει αρχικά να δράσει ενωτικά με ταξικό αυτόνομο τρόπο και ριζοσπαστικό πρόγραμμα ώστε να υπηρετήσει το σύνολο της εργατικής τάξης και να επηρεάσει τις συνειδήσεις μέσα από την δημοκρατική αυτοοργάνωσή της και όχι με τρόπο γραφειοκρατικό και τη συνεχή διαμεσολάβηση των «αντιπροσώπων». Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει αρκεί να αλλάξουμε τρόπο δράσης και οργάνωσης ως εργαζόμενοι, προκρίνοντας τον κοινωνικό αγώνα, τους κοινωνικούς όρους, τις κοινωνικές συμμαχίες, υφαίνοντας ένα κοινωνικό ιστό ικανό να αντιπαρατεθεί με κεφάλαιο και κράτος.

Καρανίκας Νίκος
Μέλος της «Αυτόνομης Παρέμβασης»

lizbeth holstein

lizbeth holstein

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s