Αριστερή στροφή στην Ευρώπη

αμβουργο, αλληλεγγυη στην εξεγερση του δεκεμβρη

Αμβούργο, αλληλεγγύη στην εξέγερση του Δεκέμβρη ’08

Αριστερή στροφή στην Ευρώπη

Το 2014 θα έχουμε εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο και οφείλουμε να πάρουμε υπόψιν όλη την κίνηση που έδειξε ο ευρωπαϊκός λαός ενάντια στις συνθήκες και το ευρωσύνταγμα, όπως θα πρέπει να κρίνει και το αποτέλεσμα της πολιτικής που επιλέχτηκε όλα αυτά τα χρόνια και περικλείεται από την μονόπλευρη λιτότητα, την μείωση του κόστους εργασίας  και τις ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών , δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ συντάχτηκε μέσα από κινηματικές διαδικασίες, ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πορεία της Ευρώπης για μια άλλη Ευρώπη (εξαιρώντας το άκαιρο ‘παρόν’ του ΣΥΝ στην συνθήκη του Μάαστριχ’, την εποχή που δε νοούνταν κόμμα αλλά μια αρχή, μετά από μια διάσπαση).

Δόθηκε αρχικά ένας αγώνας από δύσκολη θέση και στρατηγικά με όρους ήττας από την ευρωπαϊκή αριστερά και περιοριστήκαμε εντός του πολιτικού πλαισίου που όρισαν οι κυρίαρχες δυνάμεις και χάσαμε την πολιτική μάχη των συνθηκών.

Σήμερα η Ε.Ε. αποτελεί μια πραγματικότητα, αυτήν πρέπει να μελετήσουμε, να ζυγίσουμε τα σημερινά δεδομένα που είναι διαφορετικά από εκείνα που διαμόρφωσαν την πολιτική της ανανεωτικής αριστεράς, πριν 30 χρόνια και να χαράξουμε με την ευρωπαϊκή αριστερά, μια συνολικά άλλη πρόταση για την Ευρώπη. Με άλλες ‘συνθήκες’, άλλες προτεραιότητες και διακυβεύματα, έχοντας κατά νου την εμπειρία όλων των αντιστάσεων, όλο τον πλούτο του παγκόσμιου κινήματος (Ελληνικό- Ευρωπαϊκό- Παγκόσμιο κοινωνικό forum) με τις αναλύσεις και τις εφικτές προτάσεις για μια άλλη Ευρώπη.

Αυτή η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει τις θέσεις της Αριστεράς  για μεταρρύθμιση της ε.ε γιατί καμιά αφήγηση της πραγματικότητας δεν συμπεριλαμβάνει κάποια αποδοχή του σημερινού αρχιτεκτονικού πολιτικού και οικονομικού στερεώματος, είτε υπο την Γερμανική  »αστική» ηγεμονία είτε κάποιας άλλης χώρας.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για την Ευρώπη λες και επρόκειτο για την κοινή στρατηγική, ενώ είναι γνωστός κανόνας ότι το κεφάλαιο και η εργασία δεν είναι στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης. Η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα των κοινωνικών πιέσεων για επίλυση των βασικών αναγκών. Δε μπορεί να αποτελεί δηλαδή στόχο ενός αριστερού κόμματος η αοριστία για ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου, γιατί αυτό σημαίνει ανάπτυξη του ιδιωτικού κεφαλαίου και όχι απαραίτητα με την ανάλογη ανάπτυξη για τους εργαζόμενους.

Το βιοτικό επίπεδο, προκύπτει από τον καθημερινό αγώνα, το διαπερνά η κάθε στρατηγική, ενώ η ανάπτυξη της ‘χώρας’ και της ‘πίτας’ δε σημαίνει δίκαιο μοίρασμα και αποδεικνύεται, αρκεί να δούμε πόση κερδοφορία είχαν οι επιχειρήσεις και τι χασούρα οι εργαζόμενοι.  Η λογική που θέλει την ‘χώρα’ ως συνεκτικό στοιχείο στην πολιτική, είναι η ίδια με την λογική του έθνους και δεν έχει άλλο σκοπό από την εξαπάτηση των εργαζόμενων.

Η σημερινή »αρχιτεκτονική» αντιμετωπίζει την τάξη των εργαζόμενων  δημαγωγικά δίχως προοπτική και είναι γεμάτη με γενικόλογα περί ανάπτυξης και ξεπέρασμα της κρίσης. Η κρίση γι αυτούς είναι θέμα οικονομικών αναλύσεων και τιμών, δεν περνάει από την καθημερινότητα του κόσμου της εργασίας -ανεργίας που έχει καθηλωθεί από την φτωχοποίηση. 

Οι δυνάμεις των τραπεζικών προτεραιοτήτων και των πολιτικών εκφραστών διαχειριστών του κεφαλαίου λοιδορούν και σνομπάρουν τα κινήματα που θέλουν ενωμένη ευρώπη αλλά διαφωνούν με την κυρίαρχη πολιτική.  Έτσι έχουμε μια άνευ προηγουμένου συμπεριφορά φόβου προς στον πρόεδρο Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ που πρωτοστάτησε στα κινήματα αυτά και τώρα διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο σ όλη την ευρωπαϊκή πολιτική. Έτσι προέκυψε η άποψη ότι δεν χρειαζόμαστε πολιτική διαμαρτυρίας αλλά προτάσεων. Μόνο που, δυστυχώς, δίχως διαμαρτυρίες δεν προκύπτουν αξιόπιστες προτάσεις.

Η πολιτική της λιτότητας έχει σχεδόν εξαφανίσει τις  ‘δημιουργικές δυνάμεις’ και οι εργαζόμενοι είναι τόσο εξαρτημένοι οικονομικά που η δυνατότητα για ατομική δημιουργία είναι σχεδόν άγνωστη και περιορίζεται από την κυρίαρχη κατάσταση στους όρους αναπαραγωγής τους μόνο.

Οι ‘δημιουργικές δυνάμεις’- οι κατέχοντες- κάθε φορά που μιλάνε για ανάπτυξη εννοούνε την διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της ‘χώρας’ και κάθε αναφορά σ’αυτές για συμμαχία (βλ.2ο συνέδριο)  σημαίνει παράδοση στο φιλελευθερισμό.

Στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού αυτές οι ίδιες ‘δημιουργικές δυνάμεις’ χάνουν τον φιλελευθερισμό τους και γίνονται αυταρχικές, όπως και έγινε (αντιμεταναστευτική πολιτική, τρομονόμος, τρομοπόλεμος…).

Το 1996 αντί να έχουμε πειστεί ότι είναι αναγκαία η ανασύνταξη δυνάμεων ώστε εγκαίρως να οργανωθεί και να αντιμετωπιστεί η συνολική επίθεση, ‘εμείς’ ξαναβαφτιζόμασταν σε συνεχιστές της ανανεωτικής αριστεράς ( μιας ανανεωτικής αριστεράς προ Μάαστριχ εποχής, τότε που σωστά διακύρητε ότι, όσο η Ευρώπη είναι πεδίο αγώνων για την δική της δημοκρατική πολιτική θέσμηση τόσο θα είναι εφικτός ο αγώνας για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Όμως οι μάχες που δόθηκαν για δημοκρατικές και κοινωνικά δίκαιες ‘συνθήκες’ χάθηκαν κατά κράτος . Τα πεδία του αγώνα για πολιτική ενότητα της Ε.Ε χάθηκαν μέσα στις ‘συνθήκες’ που υπέγραφαν οι αρχηγοί των κρατών, υποβαθμίζοντας το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αφήνοντας για κοινοβουλευτική διαχείριση δευτερεύοντα ζητήματα χωρίς καμιά ουσιαστική δέσμευση, μειώνοντας τα μέλη του, ξεκόβοντας την οικονομική πολιτική από τα θεσμικά πολιτικά όργανα, μετατρέποντας ένα διορισμένο όργανο από τις τραπεζικές δυνάμεις, σε προϊστάμενο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Έχοντας στους θεσμούς της, την ‘ανταγωνιστικότητα’ ως την κύρια αξία και προτεραιότητα και αδιαφορώντας για την εκφρασμένη διαφωνία των λαών της Ε.Ε στον πόλεμο. Ουσιαστικά έβαλαν ταφόπλακα στην δημοκρατική ομόσπονδη Ευρώπη.

Η Ε.Ε. δεν είναι πλέον προς διαμόρφωση, είναι μόνο προς αναθεώρηση, διάλυση, μετασχηματισμό και κάθε εμμονή για δημοκρατικότερη ΕΕ με ΟΝΕ και κομισιον είναι ουτοπία ή δογματισμός για την αριστερά και δεν εμπνέει τους λαούς, αντίθετα αποπροσανατολίζει από τον αγώνα για την ενωμένη Ευρώπη του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Αν θέλουμε να μας χαρακτηρίζει η συνέπεια πράξης και θεωρίας τότε δεν μένει παρά να πούμε, στον κόσμο αυτό που λένε οι θέσεις του 4ου και 5ου αποσπασματικά και δειλά , δηλαδή, αναθεώρηση-διάλυση της ΕΕ, και αγώνας για μια Νέα Ευρώπη.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ κέντρου,του ΣΥΝ-Θεσσαλονίκης

υ.γ

μέσα από την συμμετοχή μας στις ευρωδιαδηλώσεις, την συγκρότηση του ευρωπαϊκού και ελληνικού forum και την καταψήφιση αυτών των συνθηκών στην ευρωβουλή, μετακινηθήκαμε από τις θέσεις του 1996 προς τις θέσεις του 4ου και 5ου συνεδρίου και ας μη το αποδέχονται κάποιοι σύντροφοι και συντρόφισσες.

william neill

william neill


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s