Για την ενότητα της Αριστεράς

img_01877

Για την ενότητα της Αριστεράς


Ο Συ.ριζ.α. ως εκλογικό εγχείρημα, που αποτύπωνε την κοινή δράση (αριστερών οργανώσεων, ανεξάρτητων αγωνιστών) στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού, ήταν αρχικά ενθαρρυντικό. Ως επανάληψη όμως είναι αναντίστοιχο. Η εμπειρία του Συ.ριζ.α. έδειξε ότι οργανωμένος κόσμος και μη οργανωμένος επιζητάει τη δημιουργική συμμετοχή και όχι απλά την εκλογική. Το ψηφοδέλτιο, όταν προκύπτει από την ενότητα του κοινωνικού με το πολιτικό τότε έχει προοπτικές γιατί συμβάλλει στη συνείδηση και χειραφέτηση των ανθρώπων που εμπλέκονται στο εγχείρημα. Η δράση στα πεδία των κοινωνικών προβλημάτων, είναι αυτή που φέρνει τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες μπροστά στα ζητούμενα (όποια και αν είναι κάθε εποχή), διαμορφώνοντας τους όρους για συμμαχίες, γίνεται πόλος έλξης και συσπειρώνει την αριστερά.

Στο «κίνημα των κινημάτων» συναντηθήκαμε, γνωριστήκαμε περισσότερο, κριθήκαμε μεταξύ μας. Οι διαδικασίες, αν και γίνανε υπόθεση αντιπροσωπείας των οργανώσεων, δημιούργησαν νέα κουλτούρα συζήτησης και οργάνωσης που δεν υπήρχε πριν λίγα χρόνια. Ήταν επόμενο το εγχείρημα και για πολιτική έκφραση αυτής της αριστεράς που συμμετέχει σ’ αυτό το κίνημα.

Ένα άλλο κοινωνικό πεδίο που η ενότητα της αριστεράς είναι εφικτή και έχει νόημα είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η αριστερά κατέληξε (κατακερματισμένη, ενωμένη ή συνεργαζόμενη) στην αστική αντίληψη για τον θεσμό της Τ.Α. και «απομακρύνθηκε» από την πλούσια εμπειρία αυτοδιαχείρισης που είχε. Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν ελάχιστες ενωτικές πρωτοβουλίες, με αμεσοδημοκρατικά και αυτοδιαχειριστικά χαρακτηριστικά και αυτή η στρατηγική πρέπει να γενικευτεί ώστε τα κινήματα πόλης (που ιχνηλατούνται δύσκολα) να διαμορφώνουν την πολιτική ενότητα των ενωτικών αριστερών σχημάτων.

Το τρίτο κοινωνικό πεδίο που η ενότητα της αριστεράς μπορεί και οφείλει να δοκιμαστεί ώστε να γίνει μια νέα κατάσταση, μια άλλη πραγματικότητα είναι το εργατικό κίνημα. Επειδή όμως δεν υπάρχει σήμερα εργατικό κίνημα, αλλά αριστερές παρατάξεις και αυτόνομοι αγωνιστές και αγωνίστριες, ας δημιουργήσουμε ένα χώρο ενότητας δηλαδή κοινές συνελεύσεις, συζητήσεις, δράσεις και όλα αυτά με αμεσοδημοκρατικό τρόπο και θα δούμε από κει και πέρα. Είναι εφικτό και έχει νόημα, αρκεί να κάτσουμε να μιλήσουμε για την εργασία και τις συνθήκες ως εμπειρία σήμερα.

Οι αγώνες του φοιτηταριάτου, αυτοοργανώθηκαν, συνταιριάζοντας τον αυθορμητισμό (των μαζών του φοιτηταριάτου) με τη συνειδητή «στράτευση» (των οργανωμένων συλλογικοτήτων) διαμορφώνοντας σε συζητήσεις και μαζικές συνελεύσεις ένα «κοινό πλαίσιο». Είναι λογικό να πολιτικοποιήσουν τις ενότητες του αγώνα και να εκφραστεί ψηφοδέλτιο ενιαίο από άτομα και συλλογικότητες του «κοινού πλαισίου». Η ενότητα της αριστεράς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δοκιμάστηκε στον αγώνα, θα βρεθεί και μπροστά στις εκλογές για διοικητικά συμβούλια. Τρεις δρόμους έχει να επιλέξει το φοιτηταριάτο∙ ενιαίο «ψηφοδέλτιο», συνέχιση με γενικές συνελεύσεις χωρίς Δ.Σ. και τρίτο δρόμο την κάθοδο στις εκλογές κατακερματισμένα με μπόλικο κομματικό πατριωτισμό. (Με εξαίρεση τον τρίτο δρόμο, οι δύο πρώτοι συμβαδίζουν με τον αγώνα που δίνει το φοιτηταριάτο).

Η ενότητα, από την ενότητα του κοινωνικού με το πολιτικό, είναι η αριστερά που έχει προοπτική. Τα πεδία δράσης (κοινωνικά κινήματα, εργατικό και τοπική αυτοδιοίκηση) εγγυώνται το εφικτό και ριζοσπαστικό πρόγραμμα της αριστεράς (που δεν αρκείται στο κοινοβούλιο, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και με τη συμμετοχή της το δια-περνάει). Ένα εκλογικό πρόγραμμα που αποτυπώνει τα αιτήματα των τριών πεδίων δράσης είναι πρόγραμμα που αντιστοιχεί σε πραγματικό κόσμο, δεν είναι επινόηση μιας ηγεσίας και δεν προτείνει σοσιαλισμό. Κανένα εκλογικό πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι σοσιαλιστικό. Παρ’ όλα αυτά όμως μπορεί και οφείλει να είναι συγκεκριμένο, να συγκρούεται με το ρεαλισμό, να υπερασπίζεται τα δημόσια κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες συμβάλλοντας σε μεταρρυθμίσεις προς όφελος του λαού και με την εμπλοκή του (ας πούμε η μεταφορά της τροχαίας στο υπουργείο συγκοινωνιών και δίχως όπλα είναι πρόταση εφικτή, ριζοσπαστική και κατανοητή από το κοινωνικό υποσύνολο που υποδεικνύει το αίτημα και είναι χρήσιμο για το μέλλον).

Η αριστερά διεκδικεί να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα υποκινώντας τη δράση των μαζών, ενώ αντιπαλεύει τα άλλα μπορεί να το κάνει και στη Βουλή αλλά ως ένα πεδίο που προκύπτει από την ενότητα του πολιτικού με το κοινωνικό, έχει εκλογική διάρκεια και ανανεώνεται από τα κοινωνικά δρώμενα.

Ενότητα λοιπόν με κοινή κάθοδο στις εκλογές αλλά δημιουργώντας τους χώρους που θα συναντηθεί και θα αυτοοργανωθεί το πολιτικό εγχείρημα. Δεν είναι αργά αρκεί να προχωρήσει άμεσα σ’ όλους τους νομούς και τις πόλεις ως αυτοτελής συνελεύσεις συσπείρωσης της αριστεράς που θέλει ενότητα και την κάνει υπόθεσή της, δηλαδή δημοκρατική.

Η συσπείρωση της αριστεράς ας γίνει με προοπτική, δημιουργώντας μια ρωγμή στην αστική θέσμιση της αριστεράς, εισάγοντας την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείρηση του συνόλου της αριστεράς.

Υ.Γ.

Η δημοκρατία αποτελεί ακόμα πρόσχημα. Δεν κατάφερε ποτέ να ανθίσει αφού ευνουχίζεται από την εκάστοτε ηγεσία ή σωστότερα από το διευθυντικό μοντέλο οργάνωσης, μια ασύνδετη για τη δημοκρατία δομή που όσο και αν θέλεις να γίνει δημοκρατική είναι αδύνατο να υπάρξει με την ιεραρχία και τον κατακερματισμό εκτός από την γραφειοκρατία (που γίνεται κορμός του ασύνδετου)

Van Gogh

Van Gogh

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s