Ο μπαμπούλας της δεξιάς και τα μυαλά στα κάγκελα

img_0192

Ο μπαμπούλας της δεξιάς και τα μυαλά στα κάγκελα

Τα τελευταία χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, υπάρχει μια μουρμούρα δυσανάλογη των πράξεων, με θέμα τη δεξιά ως κατεστημένο στην πόλη. Η δεξιά κυριαρχεί στα κέντρα διοίκησης του δήμου και της νομαρχίας, με την πολιτική στήριξη της Ν.Δ., τα τελευταία 20 χρονιά. Σ’ αυτό το πολιτικό ρεύμα υπάρχουν οργανωμένοι και ασύντακτοι, κεφάλαιο και εργάτες, άνεργοι και εισοδηματίες, άντρες, γυναίκες, παιδιά και εκκλησίες του Θεού.

Στη συνείδηση του κόσμου της Θεσ/νικης η δεξιά είναι 20 χρόνια στη διοίκηση όπως και το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση όλης της χώρας. Γι’ αυτό δεν έδωσε αυτή τη φορά στον Παπαγεωργόπουλο πλειοψηφία. Η ρεμούλα, η εξάρτηση, η κακογουστιά, η αλαζονεία, η δημαγωγία, ο αυταρχισμός ταιριάζουν γάντι, τόσο στο ΠΑΣΟΚ (κυβερνητικά συμβούλια, υπουργοί διευθυντάδες) όσο και στη ΝΔ της Θεσ/νικης. Γι’ αυτό άλλωστε ούτε το ΠΑΣΟΚ (με ή δίχως Μπουτάρη) πέρασε στη πλειοψηφία και περιορίστηκε τελικά σε χαμηλά ποσοστά, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές των δύο υποψηφίων του μεταξύ τους.

Το «αίτημα» για μια ενότητα των προοδευτικών αριστερών δυνάμεων που θα έριχνε το Παπαγεωργόπουλο αποδείχτηκε αστείο. Ο Παπαγεωργόπουλος έπεσε μόνος του. Από την πολιτική του. Όπως η απόφασή του για την υποθαλάσσια αρτηρία, που δημιούργησε δυσαρέσκεια κυρίως εξ αιτίας της κινητοποίησης της δημοτικής μας κίνησης για την ακύρωση του έργου-καταστροφή. Το «αίτημα» για αλλαγή στηρίχτηκε σε μια υπερβολή περί δεξιάς και σε μια δημαγωγία, γι’ αυτό κλάταρε και δεν ενέπνευσε, παρά ελάχιστους.

Σαφώς και υπάρχει δεξιό κατεστημένο στη Θεσσαλονίκη. Πολιτικά αντιμετωπίζεται, όμως, όταν τους όρους τους δημιουργεί η κοινωνική διεργασία. Η δεξιά στο κοινωνικό πεδίο αντιμετωπίζεται με ριζοσπαστική κοινωνική δράση, δημιουργώντας νέες κοινωνικές καταστάσεις, επηρεάζοντας μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας. Όχι τυχαία, αλλά κρίνοντας και αμφισβητώντας τις κατεστημένες απόψεις, συνήθειες και παραδόσεις. Κρίνοντας το πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο που μας προτείνουν και κυριαρχεί.

Η ενότητα έχει νόημα όταν έχει προοπτική. Η ενότητα για αλλαγή στη διοίκηση, δίχως κοινωνικές διεργασίες είναι απλώς αλλαγή «χεριών». Το θέμα δεν είναι να αλλάξει χέρια η διοίκηση του τόπου. Αυτό ξανάγινε το 1981 για την κυβέρνηση όλης της χώρας (και με κοινωνικούς όρους) και οδηγηθήκαμε στην ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών, στη δημιουργία νέων «τζακιών» , αλλά κυρίως στην απαξίωση της πολιτικής ως αγώνα αντιπαράθεσης με την εξουσία.

Η επινόηση της κεντροαριστεράς είναι μια «ενότητα» με πολιτικούς όρους, δίχως κοινωνική υπόσταση και δράση. Δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική διεργασία που να έχει φέρει τόσα χρόνια, σε οργανωμένη μορφή, δημοκρατικά τον κόσμο του κέντρου με τον κόσμο της αριστεράς σε κοινή κουβέντα (τουλάχιστον).

Το μόνο πεδίο που συναντιέται ο κόσμος του κέντρου με τον κόσμο της αριστεράς, είναι το εργασιακό, και αυτό σε αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. (βλ. ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις).

Άρα μια κεντροαριστερά που δεν θα είναι επινόηση για ιδιοτελείς σκοπούς, θα είναι μια ενότητα πρώτα στο κοινωνικό και μετά στο πολιτικό ή τουλάχιστον μια πολιτική πρωτοβουλία που θα συνδράμει για κοινωνικές διεργασίες και όχι κατευθείαν για εκλογικές διαδικασίες, και μάλιστα με κυρίαρχο αίτημα να φύγει ο Παπαγεωργόπουλος.

Πρόκειται για ένα «αίτημα» το οποίο στηρίχθηκε από τα συμφέροντα Μπόμπολα-Τεγόπουλου-Λαμπράκη και ΠΑΣΟΚ καθώς και από κάποιους με αρκετή αφέλεια ή ιδιοτέλεια, στυλ Μπουτάρη, και μεμονωμένους αριστερούς. Αυτή η πρωτοβουλία, αυτή η άποψη ηττήθηκε τελικά από το βάρος των πραγματικών προβλημάτων. Το μόνο που άφησε είναι προσωποκεντρισμός, στυλ απολιτίκ, ιδιώτευση και ένα αφελέστατο «γιατί».

Αυτή η μουρμούρα ονομάστηκε «πρόταση» με φιλοδοξία να πάρει το δήμο. Πάτησε όχι μόνο στην αφέλεια, αλλά και στην απελπισία αριστερών που θέλουν εξουσία και δεν δίστασαν να δημαγωγήσουν για να θέλξουν τον κόσμο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Από την άλλη πλευρά, μια δημοτική κίνηση κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να γίνει κοινωνικός χώρος με πεδίο δράσης την τοπική αυτοδιοίκηση ως θεσμό συμμετοχής και άμεσης δημοκρατίας. Υπάρχει κανονικά, δηλαδή καθημερινά και όχι μόνο στο δημοτικό συμβούλιο. Έχει στέκι-γραφείο εναλλακτικό και αξιοπρεπές, που λειτουργεί με αυτοδιαχείριση και αποτελεί πόλο έλξης για ενημέρωση και επικοινωνία. Σ’ αυτόν τον χώρο συνεδριάζει η δημοτική κίνηση τακτικά και έκτατα και ουκ ολίγες φορές ζει αντιπαραθέσεις και γλέντια.

Είναι παρούσα στις ενστάσεις των δημοτών –προτρέποντάς τους σε άμεση δράση και αυτοοργάνωση (βλ. τις περιπτώσεις του μπαζώματος ρεμάτων, της κοπής δέντρων, της υποθαλάσσιας αρτηρίας)– στις εκδηλώσεις και στις διαδηλώσεις που έχουν στο κέντρο τους τα εργασιακά, το ρατσισμό, τον εθνικισμό και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία. Επίσης είναι εκεί σε παρεμβάσεις για την αισθητική της πόλης και τον πολιτισμό, ενώ συμμετέχει στο διεθνές «αντιπαγκοσμιοποιητικό» κίνημα. Και όλα αυτά με τρόπο αμεσοδημοκρατικό (κάτι ξεχασμένο στην αριστερά).

Συμβάλαμε μέσα από τη δράση μας να ζημιωθεί η παράταξη του Παπαγεωργόπουλου, ώστε να βρεθεί τελικά χωρίς πλειοψηφία. Καταδείξαμε τις πολιτικές του επιλογές (η υποθαλάσσια τον έστειλε στο δεύτερο γύρο), απόδειξη η πτώση του στο 5ο διαμέρισμα, ενώ παράλληλα προτείναμε λύσεις που υπερασπίζονται και σέβονται τον δημόσιο και δημοκρατικό χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών, τον πεζό πολίτη, τη γυναίκα με μωρό, τη μετανάστρια, τους ελεύθερους χώρους, την εργασία, τη διεύρυνση της δημοκρατίας και τη συμμετοχή σε όλους τους δημοτικούς θεσμούς.

Αυτή είναι η ουσία της πόλης, οι άνθρωποί της, και στη συγκεκριμένη πόλη έχουμε πολλά προβλήματα. Αυτό διεκδικούμε, και μέχρι στιγμής αν και πορευθήκαμε στις εκλογές με μια διάσπαση δυνάμεων της τάξης του 35% που περιόρισε τη δυναμική μας, δικαιωθήκαμε για τις επιλογές μας ως δημοτική κίνηση που αξιώνει έναν άλλο δήμο.

Αν ενοχλούμαστε από το σοβινιστικό μοντέλο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» τότε ας δράσουμε ριζοσπαστικά, όχι οπορτουνιστικά. Η κυνικότητα που εκφράζεται κυρίαρχα από μια φουρνιά αριστερών που βλέπουν ως μάταιο τον μακροπρόθεσμο κοινωνικό αγώνα και επιδιώκουν να βιώσουν την εξουσία από την πλευρά τους είναι άσχημη και αντιδραστική. Συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην απαξίωση της αριστεράς και του συλλογικού βίου, εισάγουν τον πολιτικό βολονταρισμό και παράγουν την ιδιώτευση ως κατάληξη.

Στη «Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας», τα μέλη λειτουργούν ισότιμα και δημοκρατικά, και για να ισχύει αυτό με προοπτική θέλει αγώνα, υπομονή και αλληλεγγύη. Αυτά τα χαρακτηριστικά κράτησαν αξιόμαχη τη δημοτική κίνηση, με 5,1% του εκλογικού σώματος, και αύξηση της επιρροής της στον κόσμο της Θεσσαλονίκης.

Καρανίκας Νίκος

Μέλος της δημοτικής κίνησης «Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας»

mikresaaaaaaaaaaa__7_2upa2i


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s