διαρκές… πρόγραμμα ανατροπής

kandinsky-ib

διαρκές… πρόγραμμα ανατροπής

Πολλές δεκαετίες τώρα η κομμουνιστική και σοσιαλιστική αριστερά, στα προγράμματά της για την αντιμετώπιση του καπιταλισμού (καθημερινά προβλήματα) αλλά και για τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό έχει στον πυρήνα της το κράτος ως πεδίο κατάκτησης και μετατροπής του σε εργατικό πριν την απονέκρωση του.

Οι τρόποι που προκρίθηκαν ήταν ο μετωπικός και ο δημοκρατικός μα και οι δύο σε εξάρτηση από το κράτος, γιαυτό και οι δύο τρόποι απέτυχαν να δημιουργήσουν θεσμούς χειραφέτησης.

Η μετωπική σύγκρουση (στην στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος) διαπότισε όλη την δράση και σκέψη, με αποτέλεσμα το καθημερινό πρόβλημα να αντιμετωπίζεται ως αφορμή για διαμαρτυρία που γεννάει την επιθυμία για αγώνα και από εκεί στην συστράτευση των ανθρώπων, που επηρεάζονται από την αριστερά, ώστε να εξυπηρετήσουν τον ευγενή σκοπό της κατάληψης τουκράτους.Από το κοινοβούλιο ως τα εργατικά συνδικάτα η τακτική σέβεται την δομή και υπόσχεται την αλλαγή των ρόλων όχι όμως την δημιουργία άλλων.

Από τον Λένιν και τους μπολσεβίκους ως και σήμερα, οι εργαζόμενοι, στον ταξικό αγώνα συνδικαλίζονται και αγωνίζονται για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και στον πολιτικό αγώνα σχεδιάζουν να εκπληρώσουν όλα τα καθημερινά κοινωνικά αιτήματα (είτε με την αντιπολιτευτική πίεση στην βουλή, είτε με διαδηλώσεις που καταλήγουν εκεί, στην βουλή ακόμα και ως κυβέρνηση). Αντιμετωπίζουν τα σωματεία και τους συνεταιρισμούς ως εργαλεία και όχι ως τον πυρήνα του σοσιαλισμού.

Εκατομμύρια ανθρώπων, για δεκαετίες, έδρασαν υπό την επιρροή των αριστερών προτάσεων και διαμόρφωσαν μια κουλτούρα αγώνα που περνάει από γενιά σε γενιά, διαμορφώνοντας κοινά χαρακτηριστικά σ όλο τον κόσμο. Συνδικάτα και κόμματα συμπληρώνουν το αστικό τοπίο και ας διακηρύττουν την αντίθεση σ αυτό.

Όμως αυτό που μετράει- γιατί διαμορφώνει σχέσεις και συνθήκες- είναι ότι οι αγώνες συντελούνται εντός του συστήματος δίχως να δημιουργούν τα δικά τους παραδείγματα για ανεξάρτητες αυτόνομες κοινότητες, ανταγωνιστικές του κράτους και της οικονομίας της αγοράς, με αποτέλεσμα, οι πιέσεις από τους αγώνες να πράττουν, όπως έλεγε ο Κ. Μαρξ, ‘το έγκλημα με τους συνεχώς νέους τρόπους, με τους οποίους πλήττουν την εξουσία, προκαλεί την επινόηση πάντα νέων τρόπων άμυνας’, εκσυγχρονίζεται ‘εξασκώντας έτσι μια παραγωγική και πολιτική λειτουργία’ αφομοιώνοντας στο σύστημα τους αγώνες και την επινοητικότητα.

Το ίδιο αδιέξοδος ήταν και ο σοσιαλδημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό όπως και ο ευρωκομμουνιστικός που ενώ διακήρυτταν τον δημοκρατικό τρόπο προκρίνονταν ο πολιτικός αγώνα (δίχως συγκρούσεις ή με συγκρούσεις)και δεν πήραν άλλο δρόμο από την διατήρηση της κρατικής δομής και την αφομοίωσή τους στο τέλος και οργανικά. Η απονέκρωση του κράτος δεν σχεδιάστηκε και δεν δοκιμάστηκε ως πυξίδα στον δημοκρατικό δρόμο και η δημοκρατία, για την αριστερά γενικότερα, έμεινε στα όρια της αντιπροσωπευτικότητας με ιεραρχία και γραφειοκρατία μακρυά από τις επισημάνσεις του Κ.Μαρξ.

Για πρώτη φορά ένα κομμάτι της αριστεράς διαφοροποιείται από την παράδοσή της και επί της ουσίας προκρίνει τον κοινωνικό αγώνα για απονέκρωση του κράτους παράλληλα με τον μετασχηματισμό τους σε δημόσιους, δημοκρατικούς, δηλαδή μια διαρκή πορεία από το κρατικό στο δημόσιο που νοείται ως δημοκρατικό κοινωνικό και ισότιμο.

Για πρώτη φορά τα δημόσια αγαθά-υπηρεσίες αντιμετωπίζονται σε κοινή σφαίρα εργαζόμενων και καταναλωτών σε μια νέου είδους διοίκηση-διαχείριση. Ο αγώνας που καλούμαστε να δώσομε απαιτεί να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Οι οργανώσεις μας θα πρέπει να γίνουν παραγωγικές στην εδαφική, γεωγραφική και κοινωνική πραγματικότητα, να κάνουμε πρόγραμμα πράξης το πρόγραμμα, ανακαλύπτοντας την μέθοδο και μεταδίδοντας τις εμπειρίες μέσα από την οριζόντια επικοινωνία αξιοποιώντας την συσσωρευμένη γνώση των προηγούμενων χρόνων

. Ο αγώνας μας πρέπει να διέπεται από αισθήματα συνεργασίας και αλληλεγγύης και όχι καθοδήγησης και τυχοδιωκτισμού, ώστε οι οργανώσεις να αλληλεπιδράσουν για την δημιουργία παραδειγμάτων, όπου υπάρχει πεδίο κοινωνικής δράσης για την επανάκτηση του δημόσιου αγαθού.

Στη γειτονιά για την κοινή αντιμετώπιση του περιβάλλοντος (από τα δέντρα ως τις κεραίες και την γενετικά τροποποιημένη διατροφή), για μια κριτική της εμπορικής διάστασης των κοινωνικών αγαθών με αφορμή τα τιμολόγια, μαζί με τους εργαζόμενους σ αυτά ( νερό, ενέργεια-ρεύμα, επικοινωνίες, υγεία, μεταφορά, ελεύθεροι χώροι ).

Για τα σχολεία, με τον περιβάλλοντα χώρο της γειτονιάς, όπου εμπλέκονται και ενδιαφέρονται οι μαθητές και οι μαθήτριες (ως καταναγκασμός αλλά και ως χώρος κοινωνικοποίησης), το εργατικό προσωπικό, οι γονείς, και οι κάτοικοι της γειτονιάς, (το σχολείο είναι ένας χώρος με ενισχυμένο ενδιαφέρον στις πόλεις λόγο της έλλειψης ελεύθερων χώρων για παιχνίδι, συζητήσεις, εκδηλώσεις ). Καταλήψεις ακατοίκητων κτηρίων και την μετατροπή τους σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους. Διαδικασίες δηλαδή κινηματικές.

Ο δημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό είναι αγώνας καθημερινός που από την μία, στέκεται στην αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών, από την άλλη όμως είναι ένας αγώνας για την αποκρατικοποίηση των οργανισμών και την μετατροπή τους σε κοινωνικούς, μέσα από την δημοκρατική συμμετοχή των ενδιαφερόμενων, στο σχεδιασμό μιας νέας παραγωγής με την παράλληλη δημιουργία καταστάσεων και κοινωνικών παραδειγμάτων.

Μιας νέας πραγματικότητας, ανταγωνιστικής του καπιταλισμού για την άρνηση της ανταλλακτικής αξίας και την εδραίωση της αξίας χρήσης ανάμεσα σε μια σειρά από συνεργαζόμενους συνεταιρισμούς και κοινότητες ακόμα και μέσα στο αστεακό περιβάλλον.

Μια διαδικασία που στον ιδιωτικό τομέα δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο με τον κρατικό. Στον ιδιωτικό τομέα η κατάληψη της ιδιωτικής επιχείρησης σημαίνει σύγκρουση, συνταγματική ανατροπή και θέλει κοινωνική πλειοψηφία που ριζοσπαστικοποιείται ως προς την ιδιοκτησία και την κρατική καταστολή.

Η εργατική τάξη εκτός από τον μετωπικό συγκρουσιακό δρόμο, θα πρέπει να οργανώσει την ανεξαρτησία της από το ιδιωτικό κεφάλαιο και το κράτος, δημιουργώντας παραδείγματα συνεταιρισμών, αυτόνομων και αλληλέγγυων μεταξύ τους με ισότητα και άμεση δημοκρατία δημιουργώντας νέους δικούς της θεσμούς σε όλη την επικράτεια.

Ο δημοκρατικός δρόμος στην ημερήσια διάταξη είναι κοινωνική επανάσταση και μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την εμπλοκή του κόσμου, ως ένα πλειοψηφικό κίνημα που ανταγωνίζεται το σημερινό σύστημα μέσα από την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού πλούτου.

. Καρανίκας Νίκος

Συν Θεσσαλονίκης, π.κ. κέντρου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s