παραίτηση-παραδοση-επικουρικότητα

rivera-up

Δεν είναι deja vu, είναι αστεία πραγματικότητα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η συμμετοχή μου στη δημιουργία ενός νέου παραδείγματος κοινωνικής χειραφέτησης με τους κατοίκους της περιοχής μου για τα προβλήματα της καθημερινότητας με έχει γεμίσει αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας.

Η συμμετοχή απλών ανθρώπων της γειτονιάς ( συνελεύσεις που ξεκίνησαν με περισσότερους από 150 άτομα και στις επόμενες ξεπέρασε τα 250) έδειξε ότι όταν ο κόσμος κάθετε και κουβεντιάζει με σκοπό την επίλυση προβλημάτων τότε βγάζει όλο το ταμπεραμέντο του, βρίσκει οργανωτικές λύσεις και μεθοδεύει την δράση του με αλληλεγγύη και ισοτιμία

Η μόνη συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για την μέχρι τώρα επιτυχία των συνελεύσεων ήταν να κουβεντιάσουμε πριν την συνέλευση με άτομα που τα γνωρίζαμε, με αριστερή, αναρχική και αντιεξουσιαστική ειδίκευση στις συνελεύσεις και να τα δελεάσουμε να μη μιλήσουν στην συνέλευση. Προφανώς άρεσε το πείραμα στα συντρόφια και το αποτέλεσμα ήταν να μιλήσει ο απλός κόσμος που δεν έχει ειδικευτεί σε συνελεύσεις και συνδικαλισμούς και αφού μιλήσανε δεσμεύτηκαν να κάνουν πράξη τα λόγια τους. Εμείς οι ειδικευμένοι απλά ενθαρρύναμε και βοηθούσαμε σε ότι χρειάζονταν οι κάτοικο, κάνοντας και λάθη.

Ακούγετε λίγο άκομψο να αποτρέπεις κάποιο κόσμο να μιλήσει και μάλιστα όταν είναι καλοπροαίρετος. Όμως στην περίπτωση που έχουμε την πρωτοκαθεδρία από ειδικευμένο πολιτικό προσωπικό για τα ζητήματα της πόλης τότε έχεις κηδεμονία, χειραγώγηση και όχι δημοκρατία. Στη δημοκρατία οι ειδικευμένοι παίζουν επικουρικό, βοηθητικό ρόλο, όχι κυρίαρχο.

Στην περίπτωση των ανοιχτών συνελεύσεων από κάτοικους στις γειτονίες, αποκαλύπτετε η ευρηματικότητα του κόσμου , η λαϊκή ευφυία, οι ατομικές αγκυλώσεις, ομοιότητες και διαφοροποιήσεις, ακατέργαστη πολιτική σκέψη και γούστο. Βγαίνει το μεράκι, οι φοβίες, από την χρόνια αποξένωση, το νεύρο, η επιφυλακτικότητα, βλέπεις αποφασιστικότητα, σχολαστικότητα, ειδίκευση και γνώση, προφάσεις, αδυναμίες, άγνοια, περιέργεια, ενδιαφέρον για το μέλλον της γειτονιάς, για τα παιδιά τους, για τους εαυτούς τους.

Όταν λοιπόν ο κόσμος κάθετε και συζητάει για κοινά πράγματα, όχι απαραίτητα μέσα από συνειδητή ταξικότητα, αλλά με θρησκευτικές και πολιτικές προκαταλήψεις και κινείτε μέσα από το ‘ατομικό’ πρίσμα ,με λίγη τέχνη βγαίνει συνεννόηση αρκεί να μη χειραγωγηθεί η συνέλευση απο το κράτος, το κεφάλαιο, τις τακτικές των κομμάτων, των οργανώσεων και τις ομαδικές και προσωπικές φιλοδοξίες.

Αυτό λείπει στην αριστερά, η δυνατότητα να συζητήσουν τα μέλη δίχως να χειραγωγούνται από τα στελέχη (άλλο τόσο από αυτά που έχουν πάνω από 20 χρόνια στον μηχανισμό του κόμματος, στην βουλή και την ευρωβουλή).

Η ιεραρχία, η αντιπροσώπευση, η ανάθεση ευθυνών και εξουσιών, η εξειδίκευση στελεχών και η απομάκρυνσή τους από την κοινωνική πραγματικότητα , έχουν ένα κορμό γύρο από τον οποίο λειτουργούν οι απόψεις και οι ιδέες, μετατρέποντας αγωνιστές και αγωνίστριες σε εργαλείο για τους σκοπούς αυτού του μηχανισμού’ μοιραία θα λέγαμε.

Αυτά τα κόμματα γίνονται και απρόβλεπτα για τα ίδια τα μέλη του όταν είναι και αρχηγικά, προσωποκεντρικά, με εξουσία πάνω από την συλλογικότητα, έχοντας προσωπικές στρατηγικές, κρυφά χαρτιά και δυνατότητα να ξαφνιάζει με θετικές ή αρνητικές πρωτοβουλίες ερήμην της συλλογικότητας.

Έτσι έγινε και με τον Αλ. Αλαβάνο όταν μια, μας ξάφνιασε θετικά, δημιουργώντας προσδοκίες για τον κόσμο αποχωρώντας από την ηγεσία στο όνομα της νέας γενιάς αγωνιστών του κόμματος, στο εγχείρημα ‘με τον Αλέξη Τσίπρα’.

Τις τελευταίες μέρες όμως ο κόσμος ξαφνιάστηκε αρνητικά και έμεινε αμήχανος από τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την άρνηση του προς το εγχείρημα ανανέωσης..

Προφανώς η αμηχανία είναι αποτέλεσμα των μεγάλων προσδοκιών που δημιούργησε η συμπεριφορά του, κατά την διάρκεια της προεδρίας του στον ΣΥΝ, με την πρωτοφανή και γενναία απόφαση, να αφήσει την ηγεσία και να ανοίξει τόπο στην νέα γενιά.

Τότε ο σύντροφος Αλαβάνος άρχισε να καταγράφετε στη συνείδηση του κόσμου ως ο μοναδικός πολιτικός που παραιτείται ενώ είναι στο ζενίθ της επιτυχίας του για να εξυπηρετήσει την ανανέωση του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ευρύτερα την ελληνική πολιτική σκηνή.

Εγω θα πρόσθετα και την προσδοκία που μου δημιούργησε, να δω την παραίτηση να έχει διδακτικό χαρακτήρα.

Να είναι μια πράξη που δε θα οδηγεί στο σπίτι, ούτε στον παραγοντισμό αλλά στον αγώνα με άλλο ρόλο, με σκοπό να παραδώσει γνώση και εμπειρία στην νέα γενιά, δίχως κηδεμονία αλλά δίπλα, επικουρικά , βοηθώντας και συμβάλλοντας στην συνολική στελεχική ανανέωση του κόμματος, προτρέποντας και τα υπόλοιπα στελέχη του κομματικού μηχανισμού και της ηγεσίας (που κατέχουν πάνω από 20 χρόνια διάφορες ή μόνιμες θέσεις) σε ανάλογη συμπεριφορά.

Η παραίτηση ήταν μια πράξη που έδωσε στον κόσμο πολλές προσδοκίες και ανανέωνε το περιεχόμενο της αριστεράς με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Έδινε μια ώθηση στα πράγματα, έβαζε σε δράση μια γενιά με νέες ριζοσπαστικές ιδέες, εμπειρίες και παραδείγματα

Το έχω ξαναζήσει αυτό στον συνασπισμό, αλλά πριν 20 χρόνια, με διακύβευμα την ανανέωση και πρωταγωνιστούσαν στο κομματικό μηχανισμό και τις δημόσιες θέσεις οι ίδιοι

που αρνούνται ακόμα πεισματικά να ξαναγίνουν απλά μέλη, στην τοπική τους οργάνωση.

Είδα χιλιάδες συντρόφια της φουρνιάς μου να αφήνουν την κομματική ζωή γιατί δεν τους αρκούσε ο ρόλος του αναλώσιμου ή χρήσιμου εργαλείου που κομματικά υπάρχει για την παθογένεια των γραφειοκρατών και την αναπαραγωγική αγωνία των ‘στελεχών’.

Είναι μια χρυσή ευκαιρία να μετατρέψουμε την κομματική κρίση σε δημιουργική κίνηση των μελών με σκοπό τα ίδια τα μέλη να γίνουμε η λύση στην κρίση της αριστεράς. και την δημιουργία ρεύματος για την ανανέωση με όρους δημοκρατικούς, ριζοσπαστικούς και όχι πρόσκαιρους και αποσπασματικούς, ώστε να να γενικεύσουμε το ‘εγχείρημα Τσίπρα’.

Ίσως έτσι να εμπνευστούν και να να μας προκύψει μια λαϊκή αριστερά που γοητεύει τον κόσμο μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι μέσα από την ηγεμονία και την εργαλειακή αντίληψη των ανθρώπων. Προτρέποντας να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο., βάζοντας στην ημερήσια διάταξη την δημοκρατία όχι ως πρόσχημα αλλά ως την άμεση συμμετοχή στην αλλαγή του τοπίου.

υ.γ

Παραίτηση-Παράδοση-Επικουρικότητα

είναι η μόνη σωστή πράξη για τα ‘στελέχη’ μας, ειδάλλως υπομονή άλλα 20 χρόνια συντρόφια, μέχρι να νικήσει η φυσική φθορά.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ. Κέντρου/θ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s