με αφορμή την δίκη 6 πολιτών με την κατηγορία της προσβολής του προέδρου Παπούλια

.1375152_557196771018856_1870857840_n

Με αφορμή την δίκη 6 πολιτών με την κατηγορία της προσβολής του πρόεδρου Παπούλια.

Στις 6/2/12 δικάζονται έξι συμπολίτες μας με την κατηγορία ότι στις 28 του Οκτώβρη πρόσβαλαν τον κάρολο Παπούλια που είναι πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας, ακόμη. Οι 6 είχαν επιλεχτεί αρχικά με άλλα 11 άτομα, το σύνολο 17. αυτά τα 17 άτομα λέει η δικογραφία ήταν στο δρόμο μαζί με χιλιάδες άλλα άτομα…

Μέσα σ αυτά τα χιλιάδες άτομα ήμουν και εγώ. Προσωπικά δεν πήγα για να παρακολουθήσω την παρέλαση ούτε για να τιμήσω την ηγεσία του τόπου, αντιθέτως προτιμούσα να κάτσω στο κρεβατάκι μου, μέρα αργίας που ήταν, αλλά, είχαμε κλείσει ένα ραντεβού ως σύριζα.

Ως γνωστόν δεν είναι σωστό να μη πηγαίνεις στα ραντεβού, πρόσθεσε και ότι το ραντεβού ήταν λίγα μέτρα από το σπίτι μου, ε, ντροπή πράγμα , άφησα το κρεβατάκι μου και πήγα.

Καθώς περπάταγα, σκέφτηκα ότι, στην παρέλαση θα πας γιατί είσαι γονέας που θα δεις τα παιδιά σου να κάνουν παρέλαση με το ζόρι, ή γιατί θα συνοδεύεις παιδιά που χαίρονται και με σαχλαμάρες, ή ανιστόρητος που γουστάρεις μεγαλεία, αλλά μπορεί, σκέφτηκα πάλι, να πας παρέλαση για να βγεις από το σπίτι σου και να δεις κόσμο, μήπως και τύχει να μιλήσεις με κάποιο άτομο, αφού δεν σε βγάζει έξω η οικονομική δυσχέρεια. Άρτος και θέαμα. Όπως και να,χει, πρέπει να έχεις κάποιο λόγο για να πας, και αν δεν έχεις ,θα βρεις… Καθώς έφτανα ξανασκέφτηκα που πάω τέτοια ώρα, ποιοι θα είναι εκεί και τέτοια αντιδραστικά πράγματα. Είχα και τα δίκια μου.

Επιζητούσα ελαφρυντικά για το πλήθος που μαζεύεται και χαζεύει στις παρελάσεις και έτσι λίγα βήματα πριν το ραντεβού ευχήθηκα να μην έχει κόσμο, εκτός από μας του σύριζα, ήθελα να χαθούν στο πέλαγος οι σκέψεις που κακοχαρακτήριζαν τον λαό.

Δεν εισακούστηκαν οι ευχές μου και μαζεύτηκαν, χιλιάδες κόσμου στο περιφραγμένο με κορδέλα πεζοδρόμιο,αλλά όχι σύριζα κόσμος και αυτό έχει σημασία μεγάλη γιατί είναι γεμάτο νοήματα.

Εμείς ήμασταν ως σύριζα εκεί, γύρω από ένα πανό δέκα μέτρων περίπου, με τις ιδέες μας, τις προκηρύξεις μας, την αλληλεγγύη μας, το σκοπό μας, που, ήταν να διαμαρτυρηθούμε φωνάζοντας συνθήματα, όσο πιο κοντά μας επέτρεπε η αστυνομική διαρρύθμιση του χώρου, που είναι έτσι κι αλλιώς κιτς το ελληνοπρεπές.

Θέλω να πω δηλαδή , ότι το πιο πιθανό θα ήταν να μην ήμασταν κατά μόνας εκεί, αν δεν υπήρχε το ραντεβού. Αριστεροί άνθρωποι ήμαστε και διαφωνούμε με τις παρελάσεις και άλλο τόσο τις στρατιωτικές.

Δεν ήμασταν όμως μόνο εμείς εκεί οργανωμένα και με διάθεση διαμαρτυρίας. Ήταν και άλλες συλλογικότητες και μάλιστα θα λέγαμε αδερφές, προσκείμενες στα αριστερά ιδεώδη. Πίσω από ένα ανάλογο πανό, δίπλα μας, ήταν η πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων και πιο δίπλα εργαζόμενοι και εργαζόμενες από την ‘βοήθεια στο σπίτι’.

Ένας αθλητικός σύλλογος από τον Ηρακλή, συνδύαζε ευφυέστατα το αθλητικό με το πολιτικό και σε ανάλογο τέμπο αλλά δίχως το αθλητικό αίτιο και με λαϊκό ταμπεραμέντο, απέναντι από εμάς , σε ένα εξίσου περιφραγμένο πεζοδρόμιο, ήταν κόσμος από την συνέλευση του λευκού πύργου, των αγανακτισμένων.

Το σκηνικό άρχισε να με κουράζει γιατί μου θύμισε ανάλογες διαμαρτυρίες που κάναμε τα προηγούμενα χρόνια, που κατέληγε στο τέλος της παρέλασης και καθώς έφευγαν οι επίσημοι, εμείς να μαλώνουμε με την αστυνομία, ο κόσμος να παρακολουθεί το θέαμα και στο τέλος να κάνουμε μια μίνι πορεία. χάλια.

Η συγκυρία όμως μετατρέπει κάθε μαζική εκδήλωση σε διαμαρτυρία αρκεί κάπου εκεί να βρίσκεται κάποιο κυβερνητικό-κρατικό στέλεχος και ας είναι και πανηγύρι η μαζική εκδήλωση.

Αυτό έγινε και στην περίπτωση μας, μόλις έφτασαν οι επίσημοι, αλλά με μια δυναμική πρωτόγνωρη, αυθόρμητη, γρήγορη όπως όταν τα αντανακλαστικά μας χτυπάνε κόκκινο και ακριβώς το ίδιο και στον διπλανό άνθρωπο και στον πιο δίπλα. Σαν να χτύπησε ρεύμα τον κόσμο, ξεχύθηκε στον δρόμο αδιαφορώντας για την απαγόρευση, για τα εμπόδια, τους κανόνες, τις φοβίες του. Προτίμησε να κάνει το κατσίκι που πηδάει εμπόδια παρά να είναι άνθρωπος υποτακτικός, απαθής.

Δίχως συνεννόηση, δίχως σινιάλα και τακτικισμούς, δίχως να είναι στα σχέδια κανενός, ένα κύμα κόσμου βρέθηκε στο δρόμο πριν παρελάσουν σύλλογοι, και στρατός.

Σε λίγη ώρα πλημμύρισε ο τόπος από κόσμο που αδιαφορούσε για τις κλούβες της αστυνομικές και φώναζε και έκανε χειρονομίες και γκριμάτσες. Το έβλεπες στα χαμόγελα του κόσμου, στον ενθουσιασμό του, στα συγκινημένα του μάτια, στο βλέμμα που ήταν ζαλισμένο από μέθη, καμάρωνε το ανάστημά του, με ευγένεια διάχυτη στο χώρο που πύκνωνε συνεχώς από άγνωστο κόσμο.

Ήταν πυκνοκατοικημένος ο χρόνος από οργή και χαρά, η διαμαρτυρία προς τα ξόανα της εξουσίας άρχισε να γίνεται γλέντι και όταν αποχώρησαν οι επίσημοι, ο κόσμος χωρίς οργανωτική αρχή άρχισε να κάνει παρέλαση αστοιχείωτα, καταλαμβάνοντας με σατυρικό τρόπο, σχεδόν σκανδαλώδες την εξέδρα των επισήμων.

Προφανώς μέσα στην έκρηξη αισθημάτων και στην ταχύτητα αλλαγής του σκηνικού από την πράξη του πλήθους που κατέκλυζε άτσαλα τον δρόμο, αψηφώντας τις αρχές, επιδοκιμάζοντας και γιουχαΐζοντας την εξουσία του τόπου, να φώναζα συνθήματα που δεν θα τα φώναζα κάτω από άλλες συνθήκες, να έκανα χειρονομίες που τις θεωρώ άκομψες, να μίλησα με ανθρώπους που πιο πριν τους έκρινα αρνητικά γιατί πάνε στις παρελάσεις, γιατί κάνανε κυτταρίτιδα από το καθισιό και την αδιαφορία, δεν θυμάμαι, δεν προλάβαινα να σκεφτώ, με ξεπέρναγε κάθε στιγμή και εγώ το απολάμβανα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

Αυτό είναι το πλήθος που δεν αντέχει την προσβολή και διαμαρτύρεται μόλις εμφανιστούν τα σύμβολα που εκφράζουν την πολίτικη κυριαρχία. Είδαν τις λιμουζίνες να παρκάρουν μπροστά στο βήμα των επισήμων και η έκρηξη έγινε. Τους ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και αυτό το είδαν όχι μόνο οι αστυνομικοί αλλά και όλοι οι επίσημοι, γιατί αυτό που συνέβαινε ήταν πολιτική.

Η πολιτική του πλήθους που μόλις μπορεί εκφράζεται, διαμαρτυρόμενο, σχεδόν απαξιώνοντας την εξουσία, χωρίς διάλογο αφού δεν είχε αντιπροσωπία, δίχως βία, αλλά με μια κοινή άρνηση προς την κυρίαρχη πολιτική και δημιουργώντας μια κοινή κατάσταση σε έναν χώρο που επαναδιαμορφώνεται από την άτσαλη συμπεριφορά.

Η αστυνομία παρακολουθούσε, δεν ήξερε τι να κάνει γιατί ήταν αυθόρμητο και ήταν γεμάτο από απλό κόσμο που γρύλιζε από την συγκρατημένη οργή, φώναζε ό,τι φωνάζονταν, κοίταγε τον ορίζοντα που διευρύνονταν από τον κόσμο που πύκνωνε. Αυτό το αλαλούμ ήταν τόσο όμορφο μέσα στην ανακατωσούρα του που γινόταν ελκτικό και έδιωχνε κάθε δισταγμό καλώντας τους ανθρώπους σε μια πράξη αξιοπρέπειας.

Οι αρχές του τόπου αιφνιδιάστηκαν γιατί έβλεπαν άλλον κόσμο, δεν ήταν τα γνωστά ιδεολογικά υποκείμενα που ήξερε να τα αντιμετωπίζει, με τον κόσμο θεατή. Τώρα δεν είχε θεατές, ήταν όλος ο κόσμος ένα δρώμενο, μια κατάσταση πολιτική, ένα συμβάν που έθετε νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά σ αυτό που λέμε πολιτική, χωρίς δυνατότητα αντιγραφής, δίχως υπογραφή.

Κάθε προσπάθεια να εκπροσωπηθεί αυτή η πράξη, αυτό το συμβάν , είναι ύβρις, κρύβει διάθεση και ματαιοδοξία για ηγεμονία, χειραγώγηση.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το υπερασπιστούμε, να το διαδώσουμε, να το κουβεντιάσουμε, να το αναλύσουμε.

Κοιτώντας το πλήθος που κατέλαβε το οδόστρωμα και έκανε την δική του παρέλαση, καταλαβαίνω ότι, οι εργασιακές σχέσεις τα τελευταία 20 χρόνια άλλαξαν, η ανα-απο- διάρθρωση και διάλυση του κοινωνικού ιστού συμβαδίζουν με τα προνόμια των συνδικαλιστών και με την ανικανότητα της υπεράσπισης του εργατικού κόστους, η διαφθορά του κρατικού μηχανισμού και η αύξηση της φτώχειας είναι συστατικά της πολιτικής της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου.

Κατάλαβα ότι ο κόσμος αυτός έδρασε έτσι και όχι με τους όρους της αριστεράς ή της οργανωμένης εργατικής τάξης, γιατί δεν εκφράζεται και δεν συναναστρέφεται μ αυτήν, γιατί εμείς ζούμε εντός του κάδρου που αμφισβητούν και ας έχουν άδικο ή δίκιο.

Θα έλεγα ότι αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε είναι να εστιάσουμε στην φτώχεια, την ακρίβεια, την αλληλεγγύη και απλά να ενθαρρύνουμε τον διπλανό μας να εκφραστεί, να οργανώσει της ανάγκες του, να αναζητήσει μαζί με μας τα αίτια. Η απλή ισότιμη κουβέντα με τον κόσμο, η άρνηση προνομίων, ιεραρχίας και το πιο σημαντικό, δίχως διάθεση για ηγεμονία, είναι μια δυνατότητα για να βρεθούμε σε ένα περιβάλλον κοινό που θα αγωνίζεται για το κοινό.

Καρανίκας Νίκος μέλος συνασπισμού

Υγ

οι 17 που στοχοποιήθηκαν είναι από συλλογικότητες που γνώριζε η αστυνομία και αφού δεν μπόρεσε να κατηγορήσει άτομα από τον απλό κόσμο που πρωταγωνιστούσε, έκανε αυτό που ξέρει.

Όπως εμείς στις συλλογικότητες έτσι και η αστυνομία δεν έχει προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s