το παθος για ζωη η επανασταση

.

το πάθος για ζωή η επανάσταση

Να βάλουμε το πάθος μας για ζωή στην πρώτη γραμμή, να αρνηθούμε να παγώσουμε το αίμα μας μπροστά στα τιμολόγια της καθημερινότητας, να τεντώσουμε τους αδένες μας και να ανοίξουμε τους πόρους μας στα μαντάτα που μεταφέρουν οι αρτηρίες μας που είναι σαν τα καλώδια που μεταφέρουν την επικοινωνία, τα όνειρα και τις ελπίδες.

Να αντισταθούμε στην κατάσταση που θέλουν να μας φέρουν, γιατί τότε δεν θα μπορούμε να καταλάβουμε που είναι το στομάχι και που το γόνατο από το σκύψιμο. Να βάλουμε μπροστά την ζωή σημαίνει να γίνουμε ενεργητικοί, να πάρουμε την ευθύνη ότι χωρίς εμάς η ζωή είναι άσχημη και αυτό αγγίζει τον άλλον άνθρωπο, τον μοναδικό που έρχεται από την δίπλα πόρτα και είναι γείτονας, ή από το δρόμο και είναι ξένος, στο αστικό και είναι μετανάστρια, στο μαγαζί για κάποια αγορά και είναι απελπισία.

Αυτή την απελπισία θέλει να αξιοποιήσει ο φασίστας και να κάνει την διαφορά εχθρό και αυτή η διαφορά είναι παντού, στη δίπλα πόρτα, στο δρόμο, στην δουλειά, στο αστικό αλλά και στα έντερα μας. Αυτή την απελπισία θέλει να την χώσει μέσα στον φόβο, να προκαλέσει τις συστολές των αδένων μας ώστε να μην μπορούμε να απλώσουμε το χέρι για βοήθεια, να παγώσει τις καρδιές μας να μην μιλάμε σε άνθρωπο, να μην πούμε τα αδιέξοδα από την καθημερινότητα, να μη φανεί ότι μοιάζουμε, να μη μας γοητεύσει η μοναδικότητα του άλλου, της άλλης.

Ο φόβος παίρνει οστά στην κοινωνία μέσα από τους μπάτσους, μέσα από τον απλήρωτο λογαριασμό, και το άδειο ψυγείο. Όταν σε κοιτάει ο εργοδότης σου με τον ίδιο τρόπο που κοίταξε την προηγούμενη απόλυση, ή κλείνει η επιχείρηση που σε εκμεταλλεύονταν, αλλά έτσι κοινωνικοποιούσουν και το πάλευες. Όμως να βάλουμε το πάθος για ζωή μπροστά, σημαίνει να τολμήσουμε να αγγίξουμε τον άνθρωπο στην διπλανή πόρτα, να βάλουμε την μοναδικότητα του καθενός μας και της καθεμιάς μας σε συνεργασία και να πράξουμε αλληλέγγυα, ισότιμα.

Να συνθέσουμε όλες τις αρνήσεις προς την μισαλλοδοξία, όλες τις αντιστάσεις που είναι αξιοπρέπεια, τις μικρές ενεργητικότητες του δημότη, του ανθρώπου που θέλει το στομάχι όχι απλά γεμάτο αλλά στην θέση του. Υπάρχουν καθημερινά τόσες πράξεις αξιοπρέπειας που αν τις δούμε στενά μέσα από το μάτι της ιδεολογίας θα είναι βλέμμα θολό, φοβικό, δασκαλίστικο, χειραγωγικό. Οι μοναδικότητες που λειτουργούν δίπλα μας μπορεί να έχουν τα πάθη τους, τις δυσκολίες τους, τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, που άνθρωποι εκπαιδευμένοι στον συλλογικό βίο με πολιτικό κριτήριο να τα θεωρούν ποταπά.

Όμως αν κοιτάξουμε την διπλανή μας με μάτι καθαρό θα δούμε ότι αυτή η μοναδικότητα έχει να προσφέρει την δική της γνώση και εμπειρία από τον μοναχικό βίο που τα καταφέρνει με το τιμωριτικό και άδικο κράτος, τον εργοδότη, τα μμε, τον φόβο με τα άγνωστα που την πολιορκούν. Ο κόσμος είναι γεμάτος με τέτοιες υπάρξεις και όλες μαζί ποθούν, με διαφορετική ένταση, την ζωή. Ας μιλήσουμε για την ζωή με τον κόσμο, ας βάλουμε την κουβέντα με πράξεις, δημιουργώντας νέες σχέσεις και ας έχουν κάποιες ομοιότητες με αυτές που αντιπαθούμε. Αρκεί οι πράξεις μας να εμπνέονται και να υπηρετούν αξίες όπως η ισότητα, η αλληλεγγύη, η συνεργασία.

Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την φτώχεια με όρους πολιτισμού, αν θέλουμε να δούμε σε κάθε γειτονιά αυτοοργανωμένα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, δηλαδή χώρους που θα φιλοξενούν τον ανθρώπινο φόβο προς το άγνωστο παρέχοντας την ασφάλεια της αλληλέγγυας κοινωνίας τότε με τέτοιες αξίες θα πρέπει να προχωρήσουμε. Αν δεν θέλουμε να δούμε την κοινωνία να  έρπεται και τον φασισμό να έχει πρόσωπο στις γειτονιές και στις δουλειές, τότε αυτοί οι χώροι και αυτές οι αξίες θα πρέπει να είναι ελεύθεροι σ’ όλο τον κόσμο δίχως διαχωρισμούς ρατσιστικούς, σοβινιστικούς, θα πρέπει επίσης να είναι αντιιεραρχικά και αμεσοδημοκρατικά ‘δομημένοι’ και έτσι να λειτουργούν.

Ένας χώρος τέτοιος έχει κόστος που πρέπει να μοιραστεί στους οργανωμένους κοινωνικούς πολιτικούς οργανισμούς και την εθελοντική συμμετοχή του κόσμου. Ένα τσάι, ένας καφές, ένα πιάτο φαΐ, ένα ζεστό μπάνιο και καθαρά ρούχα θα αναδείξουν την ζωή και θα μας κάνει δυνατές και δυνατούς απέναντι στον φόβο που έχει το πρόσωπο της κυβέρνησης, του κράτους, του κεφαλαίου, των πλούσιων, με τις δυνάμεις καταστολής, που πάνε παρέα με τους φασίστες αλλά και τη δικαιοσύνη που αλληθωρίζει στην κυριαρχία.

Αν δεν φτιάξουμε άμεσα μια άλλη πραγματικότητα σε κάθε γειτονιά που μπορούμε, τότε θα μας πνίξει η πραγματικότητα  που φέρνει την απελπισία και τον φόβο. Κάθε τέτοιο εγχείρημα πρέπει να συνεργαστεί με κάθε ανάλογο των αξιών και των πράξεων εγχείρημα. Στέκια, καταλήψεις, συνεταιρισμοί, που υπάρχουν και λειτουργούν με τέτοιο αξιακό φορτίο άσχετα της ιδεολογικής, πολιτικής τους καταγωγής οφείλουν να δικτυωθούν και να κάνουν την αρχή ώστε να έλκουν και κοινωνικούς οργανισμούς που δεν λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά και αντιιεραρχικά αλλά είναι πρόθυμοι να συμβάλουν στην κατεύθυνση που έχει προχωρήσει αυτό το εγχείρημα για κοινωνική αντίσταση στην φτώχεια και τον φασισμό.

Αν δεν δημιουργήσουμε τις συνθήκες αυτές θα χάσουμε την γλύκα της ζωής που τόσα χρόνια μας την στερεί η δουλειά, το ψάξιμο για δουλειά, η εμπορευματοποίησή μας. Η κρίση είναι μια ευκαιρία να αναδείξουμε την δυνατότητα της αλλαγής των συσχετισμών, της ανατροπής της πολιτικής που συγχρονίζει τον φόβο, την εκμετάλλευση, την παγωμάρα μας απέναντι στην καταστολή με λογαριασμούς, φόρους και μπάτσους.

Οι πλούσιοι έχουν κάθε λόγο να λειτουργούν με απόψεις και με ‘αξίες’ ολιγαρχικές, ρατσιστικές, με  μισαλλοδοξία, με λογική και πρακτική διακρίσεων και ανισοτήτων, με την ιεραρχία τους, με την αξιοκρατία τους και την κληρονομιά των προνομίων. Εμείς οι υποτελείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι περίπου φτωχοί και οι αποκλεισμένοι, άνθρωποι κάθε πόρτας πλέον, γιατί να λειτουργούμε, όταν κάνουμε κάτι μόνοι μας και δίχως αυτούς, με τα δικά τους πρότυπα;

Ας φράξουμε εμείς σε ό,τι κάνουμε και όπου μπορούμε, τις ‘αξίες’ τους και ας αναδείξουμε σε κάθε μας πτυχή την δυνατότητα να δημιουργήσουμε άλλες σχέσεις μεταξύ μας. Να αναστενάξουμε  για την ζωή, με την ζωή μας, να ζήσουμε την ζωή μας ανακατεύοντας τα κορμιά μας με τις μοναδικότητες που φοβάται ο φασισμός, που τα τσαλακώνει η εκμετάλλευση, η δουλειά, το ψάξιμο της δουλειάς.

Να αγωνιστούμε χαρούμενα γιατί συμβάλουμε στην αυτοοργάνωση  για χώρους φιλικούς, ισότιμους, αντιιεραχικούς με την ασφάλεια της αλληλέγγυας κοινωνίας για κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη ή θέλει εθελοντικά να συμβάλει. Υπάρχουν ήδη αρκετοί χώροι και εγχειρήματα που λειτουργούν ισότιμα, αλληλέγγυα, δίχως τις αξίες του χρήματος, της συσσώρευσης και της εκμετάλλευσης και αν ανακατεύεται το χρήμα προσωρινά με τα εγχειρήματα αυτά, αυτά τα ίδια δεν έχουν για αξία το χρήμα.

Έτσι πρέπει, αυτήν την δύσκολη εποχή, να δικτυωθούν τέτοια εγχειρήματα, τέτοια παραδείγματα και να συμβάλουν για να ξεκινήσει μια τέτοια εκστρατεία για την δημιουργία σε κάθε γειτονιά χώρων κοινωνικής αλληλεγγύης με αλληλέγγυα οικονομία που θα ικανοποιεί βασικές ανάγκες και θα συντονίζει όλες τις δράσεις αξιοπρέπειας. Ας φερθούμε τολμηρά για να σεβαστούμε τις ζωές μας, ας πράξουμε όμορφα μεταξύ μας και ας κάνουμε τα αισθήματα που παράγει η ευφορία της ενεργητικότητας μας και της δημιουργικότητας μας μια γλώσσα των νέων αγώνων, λαϊκή και γοητευτική.

Να επαναφέρουμε την επιθυμία για επανάσταση και να γίνει κατανοητό ότι αυτή η επιθυμία πρέπει να γίνει καθημερινή διαδικασία που θα ανατρέπει και όχι μια αναμονή στο γεγονός που το ζαλίζει η εκφορά ενός λόγου που εξαγγέλλει έναν άλλο άνθρωπο, μια άλλη κοινωνία, σε μια άλλη ζωή.

www.karanikas.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s