χρεωμενοι

197626_10200903238524505_294761555_n

Η εποχή μας έχει ένα δυναμικό χαρακτηριστικό όσο αφορά τις κοινωνικές σχέσεις. Είναι η σχέση που δημιουργεί τον χρεωμένο πολίτη .

Ο χρεωμένος πολίτης έχει μια διπλή εξάρτηση. Αυτήν της ζωτικής δραστηριότητας για την αναπαραγωγή του και αυτήν του χρέους προς τράπεζες ή προς το κράτος [αποφεύγω να γράψω για ιδιώτες δανειστές τοκογλύφους].
Αυτή η σχέση είναι σχέση σκληρής εξάρτησης και τρομοκρατίας. Ακολουθεί το άτομο συνέχεια μια απειλή για προσωποκράτηση, φυλάκιση, κατάσχεση, απαγόρευση εξόδου, απαγόρευση έκδοσης δημόσιων εγγράφων, παρενοχλήσεις και πιέσεις.
Είναι μια σχέση που φυλακίζει τον χρόνο για όσο κρατάει το χρέος και αυτή η φυλάκιση και δέσμευση του μέλλοντα χρόνου είναι που διαμορφώνει και συνειδήσεις.
Αν η εργασία απελευθέρωνε και χειραφετούσε τον άνθρωπο δίνοντάς του το πεδίο της συνεργασίας για έναν άλλο σχεδιασμό της ζωής, τώρα ο άνθρωπος αυτός στέκεται ηθικά απέναντι στο χρέος του και όχι μόνο. Είναι δεμένος στον χρόνο του χρέους.
Ο χρεωμένος πολίτης είναι μια διάρκής αναστάτωση σε κάθε επισήμανση του χρέους. Έχει μοιράσει την ζωή του σε δόσεις.
Αξίες και αρχές που στέκονταν επικουρικά στην καθημερινότητά του θίγονται και βρίσκονται υπό κρίση.
 Ο αγώνας για το μεροκάματο που διασφαλιζει την δόση, γίνεται κυρίαρχος χάνοντας την αγωνιστική προοπτική για να καλυτερέψει μέσα από την συνθήκη του αγώνα την εργασία του, προτάσσοντας την υπαρξιακή αγωνία υπό τον φόβο της απόλυσης.
Η απόλυση του προλετάριου που έχει χρέος για το σπίτι του, θα σημάνει και την καθυστέρηση της δόσης, κάτι που κάνει την απόλυση διαφορετική από την απώλεια της δουλειάς δίχως χρέος.
Αποτέλεσμα είναι και η πεσμένη αυτοπεποίθηση, η ισχνή αγωνιστικότητα, η επιφυλακτικότητα και η αποφυγή κάθε ρίσκου που απαιτεί μια κατάσταση αντιπαράθεσης με την εργοδοσία.
Ο χρεωμένος πολίτης είναι περιορισμένων δυνατοτήτων και αυτό κάνει το κεφάλαιο να σχεδιάζει την εκμετάλλευση με την άνεση του, αφού ξέρει ότι ο φόβος κρεμάει δεσμευτικά τις πράξεις των εργαζόμενων.
Ο χρεωμένος άνθρωπος αισθάνεται ασφάλεια δίπλα σε πολλούς χρεωμένους ως μια ταυτότητα που συμπαρασύρει σε κοινές πράξεις απελπισίας.
Επιθέσεις για σταμάτημα πλειστηριασμών, εμπόδιση κατάσχεσης με παράδοση του σπιτιού στους συμπαραστάτες [η εικόνα της γειτονιάς μέσα, έξω και πάνω στο σπίτι που απειλείται από την αστυνομία και την τράπεζα είναι εικόνες από κάθε μεριά του κόσμου].
Αυτή η κατάσταση έχει κάνει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να είναι όμηρο στις τράπεζες και γιαυτό δεν είναι λίγες οι φορές που ξεστομίζουν λόγια και επιθυμίες όπως πόλεμος, χρεοκοπία, καταστροφή, επανάσταση. Καταστάσεις καθολικές σκέφτονται .
Όλες αυτές οι σκέψεις έχουν ένα κοινό, την διαγραφή του χρέους τους. Δεν έχουν στο μυαλό τους μια κοινωνία ελεύθερη, δίχως εκμετάλλευση , με δημοκρατία,  αυτοδιαχείριση, αμοιβαιότητα .
Ούτε βλέπουν από μια τέτοια αλλαγή την ισότητα, την  συνεργατικότητα ή την ειρήνη ως αποτέλεσμα ταξικής νίκης του προλεταριάτου.
Είναι τέτοιο το βάρος του χρέους που καθορίζει και την επιθυμία, τον ορίζοντα.
Κάνει τις κινήσεις μετρημένες, υπολογισμένες, δεν δίνει περιθώρια λάθους και όλα αυτά για να υπηρετήσει το χρέος και όχι την κοινωνική αλλαγή.
Αυτός ο τύπος ανθρώπου ξεπερνάει τον απλό προλετάριο και την εκμετάλλευση . Είναι μια άλλη κατάσταση αρκετά νέα και ο κλασικός μαρξισμός δεν τον είχε υπόψιν του, όπως και τα εργατικά συνδικαλιστικά κινήματα που δεν πήραν στα σοβαρά αυτήν την μετατόπιση των συναδέλφων τους, προφανώς για λόγους ιδεολογικούς ή λόγου της ασφάλειας που τους παρείχε η συνδικαλιστική γραφειοκρατεία και ιδιότητα.
Οι άνθρωποι όμως που χρεώθηκαν έχουν και την ηθική τους που τους συνοδεύει καθ όλη την διάρκεια και αλλάζει κάτω από πιέσεις και αυτό σημαίνει ότι η επιθυμία να ξεχρεώσουν είναι καθοριστική, έχοντας την σημασία της.
Οι λόγοι του χρέους είναι κοινωνικοί και δεν έχουμε δικαίωμα ούτε και θα οδηγηθούμε σε σωστές ερμηνείες και αποφάσεις , αν σνομπάρουμε καταλογίζοντας μικροαστική και καταναλωτική συμπεριφορά στους λόγους του χρέους.
Ανέφερα το χρέος για το σπίτι, αλλά θα μπορούσα να πω και για το αυτοκίνητο που παρέχει πρόσβαση στην δουλιά και στην κοινωνικότητα της οικογένειας, των παιδιών, ή για τα δάνεια για φροντιστήρια, γλώσσες, μουσική και διακοπές. Είναι το ίδιο σημαντικό και κοινωνικά »καθορισμένο».
Η αριστερά, οι άνθρωποί της οργανωμένα και συλλογικά, οφείλει να δει τι θα κάνει με αυτήν την κατάσταση, δίχως να συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει κάτι σοβαρό.
Καρανίκας Νίκος
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s