Συγκοινωνουντα δοχεια και ομοιοτητα δομων

 Joan Miró

Συγκοινωνούντα δοχεία και ομοιότητα δομών

     Πριν τέσσερα χρόνια στην γειτονιά μου, αρκετοί κάτοικοι και φίλοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ‘ανοιχτής συνέλευσης κατοίκων’ της γειτονιάς για μια διαμαρτυρία ενάντια στην ασυδοσία μιας εταιρίας κινητής τηλεφωνίας που τοποθετεί κεραίες δίχως να υπολογίζει πόσο επιβλαβείς είναι για την υγεία των κατοίκων. Οι κάτοικοι εκτός από την απόπειρα να ρίξουν την βλαβερή κεραία που αποτράπηκε από τα ματ,αλίμονο, έκαναν οργανωμένα ως συνέλευση, έρευνα και με επιστήμονες που δεν υπηρετούν τις εταιρίες υπέδειξαν τι πρέπει να γίνει. Επειδή η κυβέρνηση αυτή είναι με το συμφέρον των εταιρειών παρέκαμψε τις προτάσεις του κινήματος.

Σ’ αυτήν την διαδικασία, που κράτησε πάνω από ένα χρόνο, συμμετείχαμε εθελοντικά και προσφέραμε ανάλογα των δυνατοτήτων μας. Το κάναμε ανιδιοτελώς ή για να το πω και αλλιώς το κάναμε για την υγεία όλων μας και σ’ αυτήν την αγωνιστική προσπάθεια συμμετείχαν άτομα σχεδόν απ’ όλη την πολιτική γκάμα, μέχρι και πολιτικά αδιάφοροι. Το τι κάνει όμως ,το κάθε άτομο, όταν απαξιώνεται από την κυβέρνηση είναι άλλο θέμα. Ο αγώνας αυτός δεν κέρδισε σ όλα τα σημεία και έχασε στο κεντρικό διακύβευμα, αλλά συνεχίζει υπόγεια, ως επιθυμία.

Κάπως ανάλογα βρεθήκαμε άνθρωποι της γειτονιάς σε κάλεσμα πάλι της συνέλευσης για να διεκδικήσουμε να γίνει νηπιαγωγείο ένα οικόπεδο που αρχικά ανήκε στο κράτος και κατέληξε, με ανταλλαγές(!) στα χέρια της εκκλησίας, για να γίνει εντέλειοκταόροφη πολυτελής πολυκατοικία. Δεν έχει κερδίσει ακόμα η εκκλησία και ας έχει όλη την συνηγορία του κράτους. Και σ’ αυτήν την διαδικασία συμμετείχαμε αριστεροί,αντιεξουσιαστές, πολλαπλάσιοι ανεξάρτητοι, αδιάφοροι και κάποιοι νεοδημοκράτρες-πασόκοι (δεν ξέρω αν είναι ακόμη). Όλος αυτός ο κόσμος συμμετείχε πάλι με ανιδιοτέλεια και με σκοπό να υπερασπιστούν το δημόσιο και κοινό καλό, διαμαρτυρόμενοι τα κυριακάτικα πρωινά με πανό στην είσοδο της αυλής της μητρόπολης Θεσσαλονίκης παρά το τι λέει ο νόμος. Ουδείς αναμάρτητος…

Εδώ και χρόνια με το ίδιο ενδιαφέρον προς το κοινό καλό βρεθήκαμε στα βουνά της Χαλκιδικής άνθρωποι οργανωμένοι σε συλλογικότητες και μη, που όμως δεν τους έπεισε η εξόρυξη χρυσού απ’ όπου και αν προέρχεται και αντιστεκόμαστε υπερασπιζόμενοι το βουνό που δίνει ζωή σ’ όλη την πλάση με τα ζωντανά της. Σ’ αυτόν τον πολύχρονο αγώνα από την δεκαετία του 1990 με πρωταγωνιστές τους κατοίκους των κοινοτήτων-δήμων Αγίας Βαρβάρας και Ολυμπιάδας, μέχρι τις σημερινές Σκουριές με την Ιερισσό και την Παναγιά,εμείς άνθρωποι πάλι, που βάλαμε το κοινό καλό πάνω από το χρήμα και την εξουσία,αγωνιζόμαστε δίχως ιδιοτέλεια και με κίνητρο το μέλλον των επόμενων γενιών να είναι βιώσιμο και πολιτισμένο για όλο τον κόσμο.

Σ’ αυτές τις διαδικασίες ο κόσμος δίνει τον εαυτό του και φτιάχνει μια ταυτότητα διεκδίκησης που έχει στοιχεία κοινά όπως η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η ισότητα, η αγάπη για αυτό που κάνουν. Δημιουργούν νέες σχέσεις και η εμπιστοσύνη τρέχει τους διαλόγουςκαι τις πράξεις. Οι πολιτικές και ιδεολογικές ταυτότητες επηρεάζονται, αλλάζουν και δημιουργούν νέα σύμφωνα, τυπικά και άτυπα, βραχύχρονα ή για μια ζωή. Κάποια πράγματα γίνονται βάση σχεδίου και κάποια προκύπτουν στην δίνη των γεγονότων. Όμως όλα βασίζονται στην αρχική απόφαση να υπερασπιστούμε το κοινό και όχι το ιδιοτελές ή μικροκομματικό συμφέρον. Μέσα σ’ αυτήν την κίνηση συγκοινωνούν ομάδες,συλλογικότητες, κοινότητες και άτομα, άλλοτε σύμφωνα με την συγκυρία και τις ανάγκες των περιστάσεων ή κάποιου ‘σχεδίου’ , με τις δυνατότητές τους. Συμμετέχουν και δημιουργούν αυτό που η νομική λογική δεν μπορεί να ερμηνεύσει καθαρά, ώστε να δει την στιγμή και να καταλάβει ότι κάθε παραβατικότητα που αυτή διακρίνει, επί της ουσίας είναι μια υπεράσπιση της δικαιοσύνης που παραβιάζεται από τον κόσμο της ιδιοτέλειας που έχει κρατική βούλα και νομικό οπλοστάσιο.

    Υπάρχει δηλαδή ένας κόσμος που υπερασπίζεται το κοινό καλό κομψά ή άκομψα,ίσως και παραβατικά αλλά από ανιδιοτέλεια και ένας κόσμος που αρνιέται το κοινό και υπερασπίζεται τον διαχωρισμό σε έχοντες και μη έχοντες, βάση της κοινωνικής ιεραρχίας,της τάξης και της φυλής, με θεό- σκοπό το χρήμα. Στον κόσμο της ιδιοτέλειας τα κίνητρα είναι ποταπά και συσπειρώνουν κόσμο που έχει ως πυρήνα συνοχής την βία, την καταστολή, την εκμετάλλευση, την ελευθερία της κυριαρχίας, το χρήμα, την πλεονεξία. Η ηθική και η αισθητική που κουβαλάει αυτός ο κόσμος είναι αποτέλεσμα των σκοπών και των πράξεων του.

Εξάλλου αφαίρεση αξίας με σκοπό την συσσώρευση,γίνεται μόνο με βία και δημιουργία σχέσεων εξάρτησης και διαχωρισμού. Γι’ αυτό γεμίσαμε με ματ,ρουφιάνους, ασφαλίτες, επιστάτες, τραμπούκους. Γι’ αυτό έχουμε τόσες άχρηστες εφημερίδες και κανάλια, γιατί όλο αυτό το σόι θέλει ενορχήστρωση και χειραγώγηση. Αυτός ο κόσμος των διαχωρισμών συγκοινωνεί μέσα από τις ανιστόρητες αφηγήσεις για τα αίτια, στοχοποιώντας το λαϊκό κίνημα που ενώνει τις διαφορετικότητες. Αυτό το πλέγμα εξουσίας υπηρετούν άτομα που υπηρετούν τον εαυτό τους και τις αδυναμίες τους δίχως να επιδιώκουν το κοινό καλό. Τα κίνητρά τους έχουν την προσωπική ικανοποίηση και έλκουν άτομα με ανάλογη στάση ζωής.

Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας που έχει σκοπό το κοινό καλό δηλαδή την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών ως κοινά αγαθά στα οποία έχουν πρόσβαση όλοι οι άνθρωποι και όχι μόνο όσοι έχουν χρήματα, εξουσία είναι ένας αγώνας που συσπειρώνει ανθρώπους με ευγενή κίνητρα.

Δύο δηλαδή διαφορετικοί κόσμοι και όχι τα δύο άκρα ενός κόσμου. Υπάρχουν ομοιότητες δομών αλλά ξέρουμε από την επιστήμη ότι είναι άλλο πράμα το ‘όμοιο’ και άλλο το ‘ίδιο’. Το περιεχόμενο, η ουσία, είναι κάτι διαφορετικό και η ομοιότητα εμφανίζεται μόνο όταν έχουμε σύγκρουση ή αντίθεση στην οποία εμπλέκονται άτομα και φορείς αυτών των διαφορετικών κόσμων. Το κατασκεύασμα της θεωρίας των δύο άκρων ως ένας κόσμος που πρέπει να ξεδιαλύνει με τις αρνητικές ομοιότητες (βία), είναι μια τακτική που σκοπό έχει την συσκότιση των αιτιών της ‘βίας’ και των γενικότερων προβλημάτων.. Κάθε προσπάθεια να τοποθετηθούμε απέναντι στην ‘βία’ ως μια κοινή κοινότητα επιθυμιών και αναγκών με τις δυνάμεις που ευθύνονται για την βία, είναι πολιτική δημαγωγία.

Δημαγωγεί η κυβέρνηση και τα φερέφωνα της, όταν καταδικάζουν την βία, ενώ συγχρόνως εισάγουν την απελπισία για τον λαό με την φτωχοποίηση του και ταυτοχρόνως διευκολύνουν την ευημερία αυτών που επιτίθενται στο κοινό καλό, στο δημόσιο αγαθό, τον πολιτισμό. Επίτηδες βάζουν στην αριστερά και τα λαϊκά κινήματα το ζήτημα της ‘βίας’. Το κάνουν γιατί ξέρουν ότι από την εποχή που πρωτοθίχτηκε ο συλλογικός βίος έχουμε διαμαρτυρίες και αυτό σημαίνει την δημιουργία του περιβάλλοντος της ‘βίας’. Σ’ αυτό το περιβάλλον, μοιραία, έχουμε το φαινόμενο της αντιπαραθετικής παρουσίας των δυο διαφορετικών κόσμων. Αυτό το φαινόμενο, όμως, έχει μια ουσία που θέλει να την συσκοτίσει η κυβέρνηση και τα φερέφωνα της.

    Ουσία είναι η αιτία της βίας και όχι το φαινόμενο που επικαλείται και μάλιστα στρεβλά η κυβέρνηση. Ονομάζει εγκληματική την δράση μελών μιας φασιστικής οργάνωσης που ανήκουν στον κόσμο των ποταπών κινήτρων, ονομάζει, όμως, εγκληματική οργάνωση και την δράση για την σωτηρία του βουνού και της ζωής για όλο τον κόσμο. Αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε γιατί ήδη τέσσερις άνθρωποι, συναγωνιστές, για την γη και την ελευθερία είναι φυλακή εδώ και μήνες και ετοιμάζονται διώξεις για εκφοβισμό και σε άλλους ανθρώπους. Και αυτό ετοιμάζεται από την κυβέρνηση που υπηρετεί την εταιρεία(el doradο) που τρώει το βουνό, μολύνει τα νερά (ήδη μολύνθηκαν τα νερά σε χωριό που υπερασπίστηκε την εταιρία και είναι με την εξόρυξη).

Η αριστερά μπορεί να στραφεί στον κόσμο και να καλέσει σε συστράτευση γιατί έχει το ηθικό πλεόνασμα και αυτό προέρχεται από τον ανιδιοτελή αγώνα για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών, του κοινού καλού και δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται την δημαγωγία της ομοιότητας και του περιβάλλοντος της βίας. Ο Βασίλης, ο Γιάννης, ο Γιώργος και ο Δημήτρης είναι στην φυλακή γιατί κατοικούν στην Χαλκιδική και αγαπάνε τον τόπο τους. Η ποινικοποίηση της αγάπης για το κοινό καλό μετατρέπει την ζωή σε κάτι που κανιβαλίζει. Δεν μένει παρά να μιλήσει η αλληλεγγύη, η συνεργασία και η ισότητα μέσω των πράξεων μας ώστε να υποχωρήσουν τα ζόμπι, η εταιρία και η κυβέρνηση.

Καρανίκας Νίκος,
ένας από τους χιλιάδες ανθρώπους που αγαπάνε την Χαλκιδική ως κοινό τόπο, δημόσιο αγαθό, ευλογία της φύσης. Έτσι κι εγώ ήμουν στο βουνό μαζί με τους τέσσερις που είναι στην φυλακή.

1377382_240254096131001_2085303634_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s