Μαθαινοντας τον κομμουνισμο

13421092-lg Μαθαίνοντας  τον κομμουνισμό

Μεγάλωσα ακούγοντας για τον κομμουνισμό  από κομμουνιστές που εκθείαζαν τον βίο κάποιας σοβιετίας. Από μανιφέστα και διακηρύξεις  που κάνανε κριτική στους προηγούμενους αλλά υπερασπίζοντας τον  και αυτοί μέσω των επιχειρημάτων του λόγου τους.  Άκουγα όμως και για τον κομμουνισμό από την ‘’κληρονομιά του φόβου’’  που αποτελείται από τον κόσμο των χωροφυλάκων, της αστυνομίας, την στρατιά των παπάδων και της εκκλησίας,  και τους εκπροσώπους των πλουσίων (μμε, κόμματα δεξιάς και κυβερνήσεις). Από αυτούς άκουσα,  διάβασα και έζησα τον φόβο τους, τα συμφέροντα τους. Ακόμα ζω την καθημερινότητα  που δημιούργησαν ως κυρίαρχοι στο πολιτικό και κοινωνικό βίο,  μιλώντας μου για τον κομμουνισμό.

Μια ζωή κουβέντα για την κοινωνική και ατομική χειραφέτηση. Μα πάντα περιορισμένη η πράξη σε συνελεύσεις  συνδικαλιστικών οργάνων της τάξης για την αύξηση του κόστους εργασίας και των συνθηκών τους, μέχρι την απεργία του κλάδου ή όλων. Αυτός ο βίος του συνδικαλισμού της τάξης μου έμαθε να νικάω και να χάνω, μου έμαθε για τα προνόμια των συνδικαλιστών και για το πως οργανώνεται μια εκδήλωση, μια απεργία, αλλά δεν έμαθα ποιο είναι το κοινό καλό. Δεν λέω, είναι χρήσιμο και απαιτεί την συμμετοχή, κάτι που βοηθάει να καταλάβεις πως από τον συλλογικό βίο προκύπτει και …ολιγαρχία. Η κουβέντα φυσικά για τον κομμουνισμό είχε και έχει την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των μελών και κομμάτων που έχουν ως στρατηγική, ως απώτερο σκοπό αυτήν  την άλλη κοινωνία. Έχουν γίνει συνέδρια και έχουν γραφτεί τόμοι με προγράμματα. Όλα όμως κατέληγαν σε μια αναμονή και σε μια ανάθεση στο μέλλον. Το αποτέλεσμα το ζούμε : γραφειοκρατικά κόμματα στελεχωμένα από πρώην αγωνιστές που μετατράπηκαν σε μηχανισμό διαχείρισης της κουβέντας για τον κομμουνισμό’ μια αλλοτρίωση.

Πριν λίγα χρόνια αρχές της κρίσης ο Συνασπισμός κατέθεσε στον σύριζα και σ όλη την κοινωνία ένα πολιτικό έργο για το τι εννοούμε κοινό, ποια είναι η άποψη μας ως ριζοσπαστικό κόμμα για τα δημόσια κοινωνικά αγαθά που σήμερα είναι κρατικά  και  ιδιωτικοποιούνται. Γράψαμε για μια άλλη αντίληψη, πέρα από την κυρίαρχη του αστικού φιλελεύθερου κόσμου αλλά και πέρα από τον εργατικό κρατισμό της αριστεράς.   Δείξαμε μια άλλη δυνατότητα να κυβερνηθεί ο κόσμος, μετατρέποντας τους σημερινούς κρατικούς τομείς σε κοινούς δημόσιους οργανισμούς.

Είναι μια ανάλυση που λέει ότι το ρεύμα η  ΔΕΗ είναι κοινό αγαθό και γιαυτό πρέπει οι εργαζόμενοι (γενοπ) μαζί με τον δήμο, την περιφέρεια, τα επιμελητήρια και τις ενώσεις πολιτών να δημιουργούν τις γιορτές δημοκρατίας όπου οργανώνουν την δημοκρατική διαχείριση του ρεύματος για κοινό καλό. Τα τιμολόγια αποκτούν ρόλο επικοινωνίας και δέσμευσης και η κυβέρνηση έχει τον συντονισμό των γιορτών  δημοκρατίας. Από την κρατική χειραγώγηση περνάμε στην χειραφέτηση. Η αμοιβαιότητα γίνεται πολιτική στάση.  Ανάλογες μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμοί θα γίνουν για όλα τα κοινά και θα ξεκινήσουμε να δοκιμάζουμε μέχρι να πετύχουν. Πέρα από τα δεδομένα και δίχως να φοβόμαστε την αποτυχία γιατί θα είναι δικιά μας και με ευγενή κίνητρα ξεπερνιούνται όλα δίχως δογματισμούς. Όπως λένε και οι Ζαπατίστας : ρωτώντας περπατάμε και δημιουργούμε.

Αυτή η διαπίστωση που κάνω είναι κοινή σε πολύ κόσμο και τα τελευταία χρόνια η κουβέντα άρχισε να παίρνει μορφή. Δημιουργήθηκαν  χώροι κοινοί για την παραγωγή ενός περιβάλλοντος ισότητας και αλληλεγγύης με δημοκρατικό τρόπο οργάνωσης, πιο άμεσο και αποτελεσματικό δίχως την κάθετη ιεραρχία. Μιλάω για νέους συνεταιρισμούς αγροτικών, κτηνοτροφικών προϊόντων και αγαθών, για μικρές ενώσεις βιοτεχνών ένδυσης, οικοτεχνίας αλλά και δυναμικών κολεκτίβων του λογισμικού και ηλεκτρονικού κόσμου. Προσπάθειες να επαναλειτουργήσουν εργοστάσια και επιχειρήσεις που τα παράτησε ο ιδιοκτήτης και το αυτοδιαχειρίζεται ο κόσμος που το δούλευε. Η κρίση και η γενικευμένη φτωχοποίηση του λαού έχει φέρει κόσμο πιο κοντά για την δημιουργία χώρων αλληλεγγύης.

Τα τελευταία πέντε χρόνια μοιράζομαι με ένα ικανό αριθμό ανθρώπων  μια νέα συντροφικότητα, μια ζωντανή πολιτικοποίηση δημιουργώντας κάτι κοινό για το κοινό καλό. Στην γειτονιά μου με την ‘’ανοιχτή συνέλευση κατοίκων (ευζώνων Φαλήρου σχολής τυφλών)΄’ και στο κέντρο της πόλης σε ένα εξαιρετικό urban διαμέρισμα που ομόρφυνε ακόμα πιο πολύ από την προσωπική εργασία που έκανε ένας ικανός αριθμός κοριτσιών και αγοριών της τότε νεολαίας συν και τώρα νεολαίας συριζα  μεταμορφώνοντας το σε χώρο πολιτισμού, πολιτικής και αλληλεγγύης: την Ετεροτοπία. Σ αυτά τα πέντε χρόνια είδα πως υλοποιούνται τα σχέδια, τα οράματα και τα προγράμματα. Κατάλαβα ότι η δημαγωγία θέλει πολιτική γενικολογία και γραφειοκρατία και δεν στεριώνει στον ακτιβισμό, στην πράξη, στην δημιουργία του κοινού.

Δημιουργήσαμε από το τίποτα , κάτι. Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, τα παγκάκια  και τα δέντρα που λείπουν, γίνανε κοινά και οι άνθρωποι σπάσαμε  τον φόβο και τον δισταγμό και οργανώνουμε την καθημερινότητα της γειτονιάς (ενάντια στην υποθαλάσσια, τις κεραίες που βλάπτουν την υγεία, κεφαλικούς φόρους , κομμένα ρεύματα, καλάθια αλληλεγγύης  στα σουπερ μαρκετ της γειτονιάς, αγορά άμεσης διάθεσης προϊόντων και φόρο αλληλεγγύης για οικογένειες που δεν μπορούν να έρθουν να αγοράσουν τα βασικά τρόφιμα, αλλά και μέρα ψυχικής υγείας στο στέκι της συνέλευσης που είναι τα γραφεία της ένωσης τυφλών βορείου Ελλάδος που είναι και μέλη της συνέλευσης γειτονιάς. Ωραία πράγματα. Όταν μαζεύονται με ευγενή κίνητρα ένας ικανός αριθμός ανθρώπων και δίνουν ζωή σε έναν χώρο, τον αγαπάνε και τον φροντίζουν. Μαθαίνουν πως τρίβονται οι τοίχοι, τα πατώματα, τα κουφώματα. Μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε το κοινό  και όλα αυτά με συνεργασία και αμοιβαιότητα.

Στην ετεροτοπία μάθαμε ότι οι πράξεις παράγουν αισθήματα που δημιουργούν τον κόσμο της πολιτικής ερμηνείας  καθώς συναντάνε το πρόβλημα που δεν είναι άλλο από τον τρόπο ζωής που δημιούργησε η ιδιοτέλεια και το κέρδος , η εμπορευματική κοινωνία, η διαχώριση της κοινωνίας σε διευθυντές ,και διευθυνόμενους, σε κατέχοντες και μη κατέχοντες.  Αυτός ο κομμουνισμός ‘μικρής’ κλίμακας έχει επηρεάσει την γειτονιά αλλά και την ετεροτοπία. Είναι η βιωσιμότητα του χώρου, τα μαθήματα χωρίς οικονομικό αντίτιμο, η κουζίνα αλληλεγγύης, τα καλάθια αλληλεγγύης για βασική τροφή σε ανήμπορες οικογένειες.  Αυτή η σχέση που δημιουργείται είναι ικανή να βοηθήσει στο να δοθούν οι απαντήσεις για το πως θα αλλάξει η κοινωνική και πολιτική οργάνωση σ όλο τον κόσμο. Είναι οι πρώτες απαντήσεις ότι ο κομμουνισμός δεν χαράζεται σε συντονιστικά, ούτε στα γραφεία της π.γ. και δεν στεριώνει ποτέ με τις γραφειοκρατίες των επαγγελματιών επαναστατών.  Είναι η συνάντηση της κοινωνικής χειραφέτησης με την πολιτική χειραφέτηση που παράγει το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και η προοπτική της κυβέρνησης από πλευράς του. Είναι όμως και το ξεκάθαρο μήνυμα του Μαρξ με αφορμή την Παρισινή Κομμούνα προς τους συντρόφους του και τους προλετάριους όλου του κόσμου, ότι κανένα από τα σοβαρά προγράμματα των επαναστατικών κομμάτων, εκείνη την περίοδο, δεν υλοποιήθηκε, καθώς η ανατροπή δημιουργεί νέες συνθήκες και συσχετισμούς ανατρέποντας την βεβαιότητα και τις αναλύσεις των προγραμμάτων μετάβασης και διοίκησης.

Είναι μια επανάσταση που προκύπτει από την πολιτική ανατροπή που συναντιέται με την κοινωνική πράξη ως μια χρόνια διαδικασία που γίνεται όμως κυρίαρχη παρασύροντας τις ζωές όλων μας. Εξάλλου όπως ειπώθηκε :μια κοινωνική επανάσταση δεν αποτελεί απλώς κάποιο αντανακλαστικό που ενεργοποιείται απ τις αγριότητες και την καταπίεση  της υπάρχουσας τάξης  πραγμάτων. Τέτοιες αντιδράσεις μπορούν ακόμα και να γονατίσουν μια κοινωνία , συντρίβοντας την.  Δεν εξασφαλίζουν τ’ότι αυτή αντικαθίσταται από μια αντίστοιχη ποιοτικά διαφορετική πράξη. Μια τέτοια έκβαση απαιτεί ενα όραμα που το μοιράζεται ένας ικανός αριθμός ανθρώπων που έχουν έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής. Αυτό κάνουν οι κομμουνισμοί,  οι νησίδες και οι ρήξεις. Δημιουργούν έναν άλλο τρόπο ζωής και σκέψης. Μετατρέπουν τα αισθήματα σε πολιτική και δίνουν το παράδειγμα στην κοινωνία για το τι εννοούμε κομμουνισμό.

Η συγκυρία έχει δώσει σ αυτά τα εγχειρήματα την δυνατότητα ενός φίλου, μιας συμμαχίας και εννοώ τον ΣΥΡΙΖΑ και το διακύβευμα της ανάληψης  ευθύνης για να κυβερνήσει τον τόπο και να στηρίξει αυτές τις συνεργασίες του κόσμου . Αυτή η υπεράσπιση του κοινού καλού, δηλαδή των κοινών αγαθών και υπηρεσιών μαζί με την διεύρυνση της δημοκρατίας είναι το πρόγραμμα της ριζοσπαστικής κυβέρνησης που στοχοποιεί τους πλούσιους και ευνοεί τους φτωχούς. Είναι η πολιτική που συγκινείται από την ανθρώπινη δημιουργία που υπερασπίζεται τα κοινά και αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη να συνταχτεί με αυτήν.

Καρανίκας Νίκο

2014-02-14 16.18.19

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s