o ιδεαλισμος εντος μας

 

Γκλάσνοστ (πολεμικό δελτίο-6)

o ιδεαλισμός εντός μας

547269_557670340954151_543768292_n

Υπάρχει στον άνθρωπο σαν αλάτι στην σκέψη και στο μυαλό μια προτροπή για  υπερβάσεις. Το κακό είναι όταν αυτές οι υπερβάσεις έχουν ως πεδίο δράσης την κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση και εισάγουν τον ιδεαλισμό στην ερμηνεία εννοιών  όπως αυτό της ‘επιλογής’ πέρα από την πράξη. Ιδεαλισμός είναι να ερμηνεύεις την σχέση σου με τον εξωτερικό κόσμο ως αποτέλεσμα μιας επιλογής και επιθυμίας πρωταρχικής δίχως την πράξη που είναι αποτέλεσμα κοινωνικών σχέσεων.  Αυτός ο δεξιός οπορτουνισμός είναι φαινόμενο που συναντιέται παγκόσμια και δεν είναι της ελληνικής αδυναμίας. Στην ελληνική αριστερά αλλά και αναρχία έχει την ρίζα της στην γραφειοκρατία του εργατικού κινήματος.

Δεν είναι τυχαία η αγωνία ρευμάτων της αριστεράς για την νεκρανάσταση του εργατικού συνδικαλισμού, με το πρόσχημα της επιθυμίας, της αρχικής επιλογής. Αυτή η εμμονή είναι αποτέλεσμα της γραφειοκρατικοποίησης των  στελεχών του εργατικού κινήματος που έχουν ξεκόψει από την πραγματικότητα μέσο της μετατόπισης από τα πολλά προνόμια. Με την πάροδο των χρόνων γίνονται οι μόνιμοι υπερασπιστές αυτής της ‘δομής’ , αυτού του τρόπου οργάνωσης και αναπαράγουν τα προβλήματα. Στην ελληνική αριστερά δεν είναι τυχαίο ότι συγκλίνουν τα στελέχη- μέλη του κκε, τμήματος του συριζα (αριστερό ρευμα-πλατφόρμα), αλλά και του εργατικού πασοκ.  Δεν είναι τυχαίο ότι τα τρία τελευταία χρόνια βαθιάς κρίσης και απώλειας του εργατικού κόστους με την σύμπνοια της ΓΣΕΕ ( πασοκ-νδ)  να έχουμε σήμερα ακόμα πασοκ και νδ στην ηγεσία του ανώτατου , μεσαίου και πρωτοβάθμιου εργατικού κινήματος. Λοιπόν αυτός ο δεξιός οπορτουνισμός δεν κάνει τυχαία τις πολιτικές του συμμαχίες , ούτε τυχαία συγγράφει θέσεις και προτάσεις . Οι συμμαχίες είναι αποτέλεσμα της αγωνίας αυτών των διαφορετικών μερίδων να υπάρχουν και στο μέλλον. Είναι ιδεαλισμός να θεωρείς ότι αρκεί η επιλογή και η επιθυμία της καλής διάθεσης στα γραφειοκρατικά σωματεία ως απάντηση για να υπερβείς τα δομικά προβλήματα που είναι αποτέλεσμα της αλλαγής των παραγωγικών σχέσεων και όχι κάποιων παραγόντων του κινήματος που συνδιαλέγονται με τα συμφέροντα.

Επιλέγουν μια εργατική ταυτότητα που δεν έχει όμως συνείδηση της εργατικής σχέσης  στην σημερινή παραγωγή. Μια εργατική -στελεχιακή ταυτότητα δίχως συνείδηση του ενεστώτα της εργασιακής σχέσης που έχουν όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι και εργαζόμενες. Μιλάει στον αόριστο χρόνο και τον γεμίζει με αισθήματα και νοήματα μιας άλλης κατάστασης που έχει ανατραπεί εδω και χρόνια από την πραγματική κίνηση του κεφαλαίου και της εργασίας. Ιδεαλισμός στα στόματα αριστερών είναι η κουβέντα για ανασυγκρότηση και ανασύσταση αυτού του πράγματος και παραδείγματος που λέγεται πρωτοβάθμιος και τριτοβάθμιος συνδικαλισμός με βάση την κλαδική εργασία που έχει χάσει κάθε νόημα χρόνου και σταθερότητας. Είναι ιδεαλισμός γιατί δεν νοείται στην υλική πραγματικότητα με τα υλικά που ισχύουν και είναι μια αρχαιολογία άκαιρη  από της μνήμης τα καμώματα. Το   αίτημα για διάλυση του ευρω και η εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση, είναι άλλο ένα παράδειγμα που προκύπτει από μια αφήγηση που δεν παίρνει υπόψιν ούτε τις νέες παραγωγικές σχέσεις, ούτε την κίνηση του κεφαλαίου, ούτε το νέο προλεταριάτο (που κινείται και πράττει ασυγκρότητα μέσα  στο διάχυτο πλήθος  σπάζοντας όμως έτσι τα σύνορα του ταξικού ενδιαφέροντος) . Αυτό το αίτημα προκύπτει από την αλαζονεία των αρχικών επιλογών που έχουν όμως αρνηθεί την ανάλυση της πραγματικότητας με όρους παραγωγικών σχέσεων και προχωράνε σε αναλύσεις που διευκολύνουν την αναπαραγωγή του προβλήματος.

Με τον ίδιο τρόπο ο ιδεαλισμός διεισδύει και στα κοινωνικά κινήματα μέσο της γραφειοκρατίας τους που δεν είναι τίποτα άλλο από τα συντονιστικά τους που παράγουν μια αφήγηση και ερμηνεία φτιαγμένη με υλικά που δεν ταιριάζουν με την πραγματικότητα και τα αισθήματα που παράγει αυτή.    Μέσα στα κοινωνικά κινήματα ισχύει το ίδιο που ισχύει και στο εργατικό κίνημα.  Συνυπάρχουν οι γραφειοκράτες με τους ακτιβιστές και τις ακτιβίστριες αλλά και με το υποκείμενο της αναφοράς τους. Ταυτότητα δίχως συνείδηση είναι η φλυαρία περι ταυτοτήτων που αποκτούνται κατά επιλογή. Αυτή η ιδεαλιστική προσέγγιση είναι βασικό στοιχείο σε μερίδες του κόσμου που ασχολούνται με την πολιτική αλλά και την γραφειοκρατεία των κινημάτων.

Ένα παράδειγμα είναι ο ιδεαλισμός της δίχως ουσίας  του νοήματος που κουβαλάει τμήμα του κινήματος της μετανάστευσης που θεωρεί όλους τους μετανάστες καλό παράδειγμα ( επιλέγει το αντίθετο από την άποψη των εθνικιστών),την μετανάστευση κάτι καλό και τους ντόπιους ως φορέα προβλήματος. Μετά το πρώτο κύμα μετανάστευσης όμως έχει αποδειχτεί ότι η μετανάστευση δεν είναι καλό πράγμα γιατί επιβάλλεται από τις άσχημες κοινωνικές συνθήκες του καπιταλισμού, της πολιτικής αυταρχικότητας ή κάποιας θεομηνίας  που εξαναγκάζει στην μετακίνηση και δεν είναι αποτέλεσμα της αγάπης και του ενδιαφέροντος για άλλες κοινωνίες και πολιτείες. Έχει αποδειχτεί ότι όταν γίνεται κάτι τέτοιο δημιουργείται μια νέα κατάσταση που φέρνει τον κόσμο μπροστά σε νέα ζητήματα και ανάλογα με το πως είναι οργανωμένη η κοινωνία και με τον  πολιτικό συσχετισμό που ηγείται της χώρας υποδοχής παράγεται μια αλλαγή στις συμπεριφορές. Το αποτέλεσμα είναι στις χώρες του σκληρού ανταγωνισμού να έχουμε την παραγωγή πολλών φαινομένων.  Στην παρανομία όμως και στην φτώχεια άμα ζεις δύσκολα συμπεριφέρεσαι νόμιμα και για να επιβιώσεις δέχεσαι την μετατόπιση αξιών και αισθητικής, την πτώση της ηθικής. Αυτό αρκεί για να καταλάβουμε ότι ο μετανάστης και η μετανάστρια δεν είναι κάτι καλό ή κακό. Όπως και ο ντόπιος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πράττει δίχως αλλαγές στην δική του ζωή. Το διαφορετικό παράγει δισταγμό και φόβο εκτός από έλξη.

Γιαυτό και είναι διαλυτικές οι απόψεις που λένε ότι αν κάτσουμε και το κουβεντιάσουμε στα γραφεία και στις καφετέριες και με τον εαυτό μας τότε μπορούμε να επιλέξουμε και ποια ταυτότητα είναι κατάλληλη για πολιτική.  Είναι διαλυτική η άποψη γιατί δεν συνδέει την καθημερινότητα του πολιτικού υποκειμένου μέσα από τα πεδία δράσης αλλά επιλέγει πεδία δράσης ως αποτέλεσμα της ταυτοτικής επιλογής ‘ ανάποδα δηλαδή. Δεν επιλέγεις ταυτότητα και αυτομάτως γίνεται. Αυτό είναι ιδεαλισμός, δεν έχει σχέση με τον υλισμό και παράγει πρεζόνια της πολιτικής, έναν αυτισμό και βερμπαλισμό που οδηγεί στο περιθώριο την πολιτική . Ταυτότητα δίχως συνείδηση δεν γίνεται και η συνείδηση απαιτεί μια πράξη και την ανάλυση αυτης σε χρόνο που εμπεριέχει τον ενεστώτα της παραγωγής γιαυτό και όταν τρέχεις στην Μανωλάδα, στις άδικες σχέσεις εργασίας και στην δημιουργία συνεργατισμού και συνεργασίας, ή στα βουνά της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού και  στην γειτονιά σου με την μετανάστρια τότε ο φεμινισμός και ο αντιρατσισμός είναι αποτέλεσμα της πράξης του αγώνα και της οργάνωσης της αντίστασης και όχι μια φιλολογική έκσταση. Ο ιδεαλισμός έχει διεισδύσει στις οργανώσεις της αριστεράς και μετατοπίζει το διακύβευμα και την στρατηγική σε οπορτουνισμούς που καταλήγουν σε εξαγγελίες ταυτοτήτων και νεκροαναστάσεων μέσω της δύναμης της επιλογής …και των συμμαχιών.

Ιδεαλισμός είναι να πιστεύεις ότι η απόλαυση της πολιτικής είναι αυτοσκοπός και παράλληλα να μην θεωρείς την πράξη ως την μάνα της παραγωγής των αισθημάτων αυτών που ενεργοποιούν το ενδιαφέρον του κόσμου και κάνει κοινά πράγματα για να επιλύσει ζωτικά ζητήματα των κοινωνικών σχέσεων και έτσι να καταλήγει στην απόλαυση της επιλογής. Ο ιδεαλισμός των πρωταρχικών επιλογών μετακινεί την προτεραιότητα εντός της συγκυρίας και δημιουργεί μια αφήγηση άλλων προτεραιοτήτων δίνοντας εικόνα χαλασμένης πυξίδας.

Ο ιδεαλισμός δεν επιτρέπει την επινόηση και δημιουργία νέων πολιτικών πεδίων γιατί δεν στέκεται στα σημερινά πραγματικά υλικά της κοινωνίας και των παραγωγικών σχέσεων.  Δεν μπορεί ο οπορτουνισμός να φανταστεί και να σχεδιάσει μια αντιπαράθεση με την αδυναμία του κεφαλαίου και γιαυτό επιστρέφει στην δραχμή ή στην διάσπαση των ταυτοτήτων από επιλογή. Ο ιδεαλισμός εντός της αριστεράς είναι αποτέλεσμα της γραφειοκρατικής σχέσης με την πραγματικότητα και των απολαύσεων που προκύπτουν από τα προνόμια του κράτους.

Η επανάσταση ως διαδικασία που δημιουργεί νέες σχέσεις παραγωγικές χρειάζεται μια αληθινή σχέση με την υλική πραγματικότητα και εμπιστοσύνη στον κόσμο της εργασίας μέσα από την δύναμη των μαζών εντός του πλήθους που περιλαμβάνει όλο το περιβάλλον της παραγωγής του πλούτου υλικού και άυλου. Πολιτικά αυτό εκφράζεται από την πολιτική συγκυρία για κυβέρνηση της αριστεράς που ενεργοποιεί την λαϊκή δυνατότητα και το κρατικό μηχανισμό προς όφελος της κοινωνίας καθώς μετασχηματίζει-ακυρώνει το κράτος  προς κάτι κοινό και δημοκρατικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s