η αριστερα της μη ηθικης

miro

Με αφορμή της εκλογές αυτού του Μάη και την εκλογική διαδικασία στην Αλεξάνδρεια με υποψήφιο δήμαρχο μας έναν αξιόλογο και ικανό  σύντροφο και φίλο τον Σπυρίδη Γιώργο, θέλω να επισημάνω ότι το ηθικό πλεονέκτημα-του στην πολιτική σκακιέρα των εκλογών, αλλά και γενικότερα, είναι το πιο σκληρό χαρτί και πρέπει να το αξιοποιούμε θετικά και σε αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις. Η ανταρσύα μακρυά από τα δυο αριστερά δημοτικά σχήματα στηρίζει με τις πρωτοβουλίες των στελεχών του ένα σχήμα »μαφία» θα αποκαλούσαμε, αποτελούμενο από εκβιασμούς , ρουσφέτια, και υποψηφιότητες κάτι σαν πασοκ και χρυσαυγίτες. Όλα αυτά με το αζημίωτο φυσικά και την μετατροπή της ιδιόκτητης εφημερίδας τους σε όργανο της διαπλοκής: υπάρχει πουθενά αριστερή ηθική;

Οπότε μια πρώτη επισήμανση είναι το ηθικό πλεονέκτημα στην αριστερά που θεωρούνταν κάποτε δεδομένο. Από το 2012 και μετά όμως ο αμοραλισμός και η λογική της μη ηθικής γίνεται το κοινό γνώρισμα των φιλελεύθερων και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του κκε. Η αδιαφορία που έδειξαν στην δυνατότητα να σταματήσει η νεοφιλελεύθερη επανάσταση, αυτή η  καταιγίδα διάλυσης υπηρεσιών, αγαθών και κάθε τι του κοινού και δημόσιου,  τους φέρνει μπροστά στο υλικό τσαλάκωμα των αισθημάτων του κόσμου που είναι σε απελπιστική θέση και διαμορφώνει μια πολιτική στάση μακρυά από την ηθική, κάτι σαν δίχως ηθική, όχι ανήθικο ακριβώς αλλά κάτι ανάλογο με αυτό που επικαλούνταν οι φιλελευθεροι την δεκαετία του 20 και του 40. Ποια η διαφορά φιλελεύθερων και αριστερών όταν λένε : δεν με νοιάζει τι θα γίνει άμα χαθούν τα κοινά αγαθά και γίνουν ιδιωτικά, δεν με νοιάζει τι θα γίνει ο κόσμος.

Η »υπευθυνότητα» και η αδιαφορία που δεν αγγίζουν το διακύβευμα και την κατάσταση του λαού είναι μικροαστισμός που γεννιέται από την οπορτουνίστικη τακτική που ακολουθεί ένα τμήμα της αριστεράς σ’ αυτήν την δύσκολη εποχή, για τον λαό. Οπορτουνισμός είναι να λες ότι ο δρόμος για την σοσιαλιστική επανάσταση είναι η εξαγγελία της με συνθηματικό την δραχμή και στρατηγική την εθνική εικόνα και ως τέτοια δεν χωράει συνεργασίες. Η γενικευμένη φτώχεια δεν αγγίζει, φαίνεται ,το π.γ του κκε και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και γιαυτό κατεβαίνουν αυτόνομα με προτάγματα που είναι αδιάφορα για την κοινωνία. Από την μία λένε όχι, όταν δίνεται η ευκαιρία να σταματήσει μια καταστροφή πραγματική με θύμα την κοινωνία τους ανθρώπους και τα κοινά αγαθά και από την άλλη διαβάζω και ακούω αριστερούς και αριστερές που επέμεναν να κατέβει το κόμμα τους μόνο και ιδεολογικά καθαρό, να δημαγωγούν για τους νέους αγώνες που πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπιστεί η λαίλαπα και η βαρβαρότητα της πολιτικής των μνημονίων (και του καπιταλισμού) που οδήγησαν τον λαό στην φτωχοποίηση και την ανθρωπιστική κρίση. Δεν πρέπει να αφήσουμε την ιδεοληψία τους, ούτε και τον κομματικό εγωισμό που αδιαφορεί για την δυνατότητα να αλλάξει αυτή η προοπτική της κοινωνικής φρίκης και απαιτείται να την αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει αυτήν την εποχή: πολεμικά.

Να κάνουμε κριτική τον μικροαστικό σεχταρισμό της αριστεράς που θεωρεί την αλήθεια- της, πιο ισχυρή από την δυνατότητα να αλλάξουμε τον πολιτικό συσχετισμό που καθορίζει την κυβέρνηση του τόπου. Του κάθε τόπου που τον σαρώνει η νεο-Φιλελευθερη συνεργασία που επιτίθεται στην κοινωνία και κάθε κοινό αγαθό ιδιωτικοποιώντας τα πάντα και μάλιστα με όρους ανταγωνιστικούς, εμπορικούς χάριν της κυβερνητικής δυνατότητας και μάλιστα με Πράξεις Νομοθετικών Περιεχομένων. Η κριτική μας στην αριστερά που αντιμάχεται τον ΣΥΡΙΖΑ είναι επιβεβλημένη γιατί η προπαγάνδα τους προστίθεται στο οπλοστάσιο των φιλελεύθερων αλλά επηρεάζει και έναν κόσμο που θαμπώνεται από τον βερμπαλισμό ενώ έχει ανιδιοτελή και ευγενή κίνητρα. Εξάλλου η συκοφαντία προς τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται βασική τακτική και καθώς κάνει κύκλους κουτσαίνοντας πολιτικά χάνει και κάθε λογική από την εμπάθεια που αλλοιώνει την σκέψη. Με λίγα λόγια αυτοαναγορεύεται ως επαναστατική πολιτική το επηρμένο που ενώ δεν κάνει πολιτική, τρέχει και ερμηνεύει την αλήθεια της με όρους δόγματος.

Ο Καρλ Μαρξ έλεγε ότι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο και όχι απλά να τον ερμηνεύσουμε, για να μην πω τι έγραφε και τι έπραττε ο Λένιν στο θέμ των συνεργασιών και των διευρύνσεων . Χωρίς να θεωρούμε την κυβέρνηση αυτόνομο θεσμό δίχως σχέσεις, που εγγυάται τον σοσιαλισμό, κινούμαστε στην συγκυρία με όρους κοινωνικούς πολιτικούς και όχι ιδεολογικούς αυτοαναφορικούς, διεκδικώντας την κυβέρνηση του τόπου σ αυτές τις εκλογές, στις εκλογές την εποχή της γενικευμένης φτώχειας για τον λαό. Το επηρμένο αριστερό είναι αδιάφορο προς τις άμεσες κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες και η απάντηση στο ερώτημα, »τι να κάνουμε»,» τι να πούμε» είναι ανάλογη αυτής της αδιαφορίας στο όνομα της ιδεολογίας. Γιαυτό δε μπόρεσε να αναλογιστεί τι είναι συγκυρία και γιαυτό ο εγωισμός της δεν είναι επικουρικός, δεν βοηθάει, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας αλλοτριωμένης σχέσης με το πολιτικό και αλλοιωμένη από το βάρος του συναισθηματισμού των σοβαρών λέξεων όπως επανάσταση, ανατροπή, αριστερά. Αυτή η αριστερά είναι πλέον δομημένη στον φετιχισμό της αντίστασης, στην αλλοτρίωσή της δηλαδή και κάνει προτάσεις για κοινωνικό μέτωπο ενάντια στην κρίση και την φτώχεια προτάσσοντας τα ανιστόρητα και αδόκιμα ιδεολογικά της προτάγματα, ενώ μπορούσε να συν-δημιουργήσει πολιτικά την συνεργασία της αριστεράς στο εκλογικό πεδίο που ήταν πρόταση ουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και αντι αυτού έχουμε 3-4 μνημόνια. Υπάρχει σ αυτήν την αριστερά μια ομοιότητα δομής με την αγωνία του χομπίστα που θα χάσει, στην χειρότερη, την τέρψη. Η κρίση όμως απαιτεί κάτι άλλο και όπως απέδειξαν μέλη και ψηφοφόροι αυτής της αριστεράς, εκτός από την ιδεοληψία των ηγεσιών τους, υπάρχει και η εγρήγορση που γυρνάει την πλάτη συνειδητά σε κάτι τέτοιο, έστω και πρόσκαιρα μετατρέποντας την ενότητα σε πράξη δίνοντάς στον ΣΥΡΙΖΑ το μεγάλο προβάδισμα της δυνατότητας για ανατροπή .

Ρωτάω γιατί πρέπει αυτήν την τόσο σημαντική περίοδο να πάρουμε στα σοβαρά την πρόταση των μικροαστών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και κάθε σέχτα του κκε  για ψήφο και για κοινωνικό μέτωπο ενώ αδιαφορούν στην ιστορική δυνατότητα για ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού;

Στις ευρωεκλογές οπορτουνίζουν προτείνοντας την διάλυση της ευρωπαικήςς ένωσης και επιστροφή στην δραχμή. Η εθνική πολιτική, πέραν του ότι είναι μια παλιά ιστορία και δεν έχει επιστροφή, είναι και αντίθετη από την στρατηγική του κομμουνισμού που κόπτονται αριστεριστές παντός κοπής. Δεν αντιλαμβάνονται τι θα πει πεδίο πάλης και διαμόρφωσης των όρων και γιαυτό δεν έχουν ερμηνεία για την ευρώπη.

Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές χάριν του απομονωτισμού τους κάνανε το τσίρκο το χαλασμένο για να μην ενταχτούν πουθενά και έτσι όλα γυρνάνε στην δραχμοποίηση της ύπαρξης. Στις επόμενες εκλογές για κοινοβούλιο και κυβέρνηση, ο λαός θα είναι ακόμα πιο αυστηρός και δεν θα συγχωρέσει την αδιαφορία και την επηρμένη αριστερά που αρνείται την προοπτική της ανατροπής και θα οδηγήσει τις γραφειοκρατίες τους στο μοναδικό πεδίο που αναγνωρίζουν : τα γραφεία τους.

Δεν λέω ότι υπάρχει μόνο μία αριστερά. Αυτό το αφήνω στο κκε και την ανταρσυα με την υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Αυτό που λέω όμως είναι ότι πρέπει να ψηφίσουμε την αριστερά , τον ΣΥΡΙΖΑ που επιλέγει την ανατροπή και όχι την αφορμή για το τίποτα, το μη ηθικό.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s