η παρακμη της αντιστασης , η αλλοτριωση των πραξεων

ego

Αυτό που κυριαρχεί με τον φετιχισμό της αντίστασης στην σημερινή αναρχία, είναι η μικροαστική μικρογραφία των προσδοκιών. Κακώς σταματάει η απεργία πείνας. Να συνεχίσουν μέχρι την δικαίωση τους,  αφού η κυβέρνηση είναι ίδια με την προηγούμενη και το νομοσχέδιο  είναι δεξιό.
Κακώς σταματάνε… και όσοι είναι αλληλέγγυοι να ξεκινήσουν και αυτοί μαζί τους , αφού είναι τόσο σωστοί και συνεπείς.
Δεν τους νοιάζει η κοινωνία και η ταξικότητα και γιαυτό η νέα εποχή αναρχίας έχει πιο πολλές σχέσεις με τους ποινικούς παρά με τους εργάτες.
Τους νοιάζει μόνο η παρέα τους. Εξάλλου γιαυτό κατηγορούν και βρίζουν ως »εναλλακτική αριστερά» όσες συλλογικότητες του α/α χώρου ασχολούνται και δημιουργούν κοινωνικούς χώρους και δεν προβαίνουν σε πράξεις όπως οι ληστείες ή το ένοπλο.
Έφτασε ο λόγος τους να είναι μια βερμπαλιστική επίθεση προς την λογική, προς την ιστορία και την δημοκρατία του κινήματος. Στην νεοπλασία του α/α χώρου κυριαρχεί αυτή η αλλοτρίωση, αυτή η πράξη και αν δεν το βλέπουμε, τότε απλά οπορτουνίζουμε φιλελεύθερα.
Η κατάληψη στην πρυτανεία αποδείχτηκε ότι ήταν υπόθεση μιας πολύ μικρής παρέας ετερόκλιτης με τις αξίες και τα ιδανικά του χώρου και αδιαφορώντας για το κίνημα, το διέσπασαν το περιθωριοποίησαν και το μόνο που έκαναν ήταν να ενισχύσουν τα συντηρητικά και φοβικά χαρακτηριστικά του λαού δίνοντας τροφή στους εχθρούς, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση πάλευε να καταθέσει ένα νομοσχέδιο για τις καλύτερες συνθήκες κράτησις των φυλακών και όλων των φυλακισμένων.

Το άσχημο είναι ότι δεν βγήκε ούτε μια συλλογικότητα του α/α χώρου, ούτε μια ομάδα αριστερή, μια δικτύωση ανθρώπων,  40 μέρες τώρα να μιλήσει πολιτικά, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να στηρίξει τα δίκαια αιτήματα των δεκαετιών για τις φυλακές και το σωφρονιστικό σύστημα, ζητώντας να σταματήσουν οι απεργοί πείνας, αυτό που τόσο αντιδημοκρατικά και αντικινηματικά ξεκίνησαν από μόνοι τους. Μια απεργία πείνας που έδωσε το έναυσμα για μια σειρά αντικυβερνητικών πράξεων, λες και κυβερνούσε ο Σαμαράς, ενώ όταν κυβερνούσε κάνανε βόλτες ακίνδυνες. Καμιά συλλογικότητα δεν τόλμησε να στηρίξει το νομοσχέδιο και την αλλαγή που πάει να φέρει στο σύστημα φυλακών, από κόμπλεξ και έτσι έγλειψε την  κοινωνία του θεάματος των ομάδων αλληλεγγύης. Ούτε μια ανακοίνωση ακόμα και την στιγμή που οι πιο νηφάλιοι απεργοί πείνας σταμάτησαν. Αντιθέτως στην ίδια πορεία αλλοτρίωσης πρόλαβαν και βγάλαν αμέσως ανακοίνωση για να καταγγείλουν  την κυβέρνηση. Την  κυβέρνηση που στοχοποιεί την λιτότητα, την φτώχεια, την ανθρωπιστική κρίση και αντίπαλος της είναι το κεφάλαιο.

Ο φτωχοποιημένος κόσμος της εργασίας, ο λαός στο σύνολό του επένδυσε σ αυτήν την κυβέρνηση,  την σύγκρουση με την πολιτική της λιτότητας και υπομονετικά στηρίζει την κυβέρνηση, γιαυτό και δεν στήριξε καμιά πρωτοβουλία του α/α χώρου και των αριστεριστών. Οι μικροαστοί αριστεροί και αναρχικοί δεν νοιάζονται προφανώς για την κατάσταση του λαού, των εργαζομένων, των άνεργων και αποκλεισμένων γιατί τους τυφλώνει η ιδεολογία με τις πρόκες του ιδεαλισμού ή γιατί δεν έχουν τόσο μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και επενδύουν σε δευτερεύοντα θέματα που ανήκουν σε άλλες πολιτικές ταχύτητες και χρόνους. Έχουν ιεραρχήσει βάζοντας τα φιλελεύθερα αιτήματα πάνω από τα ταξικά. Έχουν ταμπουρωθεί στα ηθικοπλαστικά σκιρτήματα και όχι στην ηθική που παράγεται από τον συλλογικό αγώνα. Δεν βλέπουν ότι στον πόλεμο μετράνε όλες, μα όλες οι πράξεις και  αυτές δίνουν το δικό τους βάρος σε μια πλευρά, στην πλάστιγγα του πολέμου.

Δεν πολεμάνε με σκοπό να νικήσουν, δεν νοιάζονται για τον κυρίαρχο πόλεμο αλλά για το Εγώ τους και κάνουν τις κινήσεις τους μια πρόζα στον εγωιστικό καθρέφτη τους. Γιαυτό βλέπουν εχθρικά την κυβέρνηση και τις προσδοκίες του λαού για σταμάτημα της φτώχειας, της λιτότητας και δεν νοιάζονται για την νίκη, αλλά για το θέαμα και σ αυτό το θέαμα των σχέσεων με τον χώρο αυτόν εντάσσονται οι καταγγελίες για την κυβέρνηση και από τις ομαδοποιήσεις εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κριτική που έπρεπε να κάνει ο α/α και αριστερός χώρος στην παρακμή και την αλλοτρίωση των πράξεων της ‘ομάδας αλληλεγγύης’ προς τους απεργούς πείνας, που όλες αυτές τις μέρες προβόκαρε  και αδιαφορούσε για τον αγώνα που έδινε η κυβέρνηση για να περάσει το νομοσχέδιο για τις φυλακές, αυτήν την κριτική την αντικατέστησε η υποταγή στην ιδεοληψία και το Θέαμα, των σχέσεων παρακμής, αδιαφορώντας για το επίδικο.

330

Advertisements

6 responses to “η παρακμη της αντιστασης , η αλλοτριωση των πραξεων

  1. Αγαπητέ Νίκο
    δίκιο έχεις σε όσα λες, όμως η ξεφτίλα από την επέμβαση των ΜΑΤ στην Πρυτανεία και τις δηλώσεις του Πανούση είναι αφόρητη.
    Αισθάνομαι ντροπή και οργή.
    Η κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει άμεσα συγγνώμη και να αποπέμψει τον μαλάκα.

  2. Αγαπητέ Νίκο,
    επειδή διάβασα πιο προσεκτικά το κείμενο σου θωρώ ότι η αναφορά σου σε ομαδοποιήσεις εντός ΣΥΡΙΖΑ που κάνουν κριτική στην κυβέρνηση για να συντηρήσουν το θέαμα των σχέσεων με κάποιο τμήμα του αντιεξουσιαστικού χώρου είναι εξαιρετικά άστοχη. Μου φαίνεται αδιανόητο το γεγονός που διαβλέπω από τα γραφόμενα σου πως δεν έχεις σαλτάρει από την αισχρή επέμβαση των των ΜΑΤ.
    Για μας που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως ελευθεριακή Αριστερά αυτή η υπόθεση συνιστά τη μητέρα των μαχών που πρέπει να δώσουμε μέσα στο κόμμα για την διάσωση της προσωπικής μας αξιοπρέπειας, τον αυτοσεβασμό μας και την οφειλή μας απέναντι στην μακρόχρονη διαδρομή μας στο κίνημα.
    Οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε σε όλους (και στον ίδιο) πως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ και ο Πάνούσης μπορεί να είναι διασκεδαστικός γελωτοποιός με τις παραδοξολογούσες ανοησίες στις οποίες αρέσκεται, αλλά συνιστά διαρκή προσβολή στην ιστορία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς η παραμονή του στο αξίωμα που τυχαία βρέθηκε.

    • Μιχάλη μου, επιβεβαιώνεις αυτό που έγραψα. Η ελευθεριακή αριστερά κατεξοχήν φιλελεύθερη και σωστά ΄δικαιωματική΄, ιεραρχεί τα θεματα βάζοντας το ταξικό δε δευτερη θέση, γιαυτό και δεν βλέπει αυτήν την στιγμή, την μάχη που δίνει η κυβέρνηση για να σταματήσει η λιτότητα που τσάκισε και γονάτισε τον λαό.

    • Οι σοσιαλιστικές πατρίδες είναι κατεξοχήν η ταξική μεροληψία. Διάβαζε πιο προσεχτικά και θα καταλάβεις τι γράφω, ώστε η καραμέλα να είναι γλυκιά

  3. Αγαπητέ Νίκο,
    ζω την ταξική διάσταση κάθε μέρα ως εργαζόμενος και συνδικαλιστής, στηρίζω με όλες τις δυνάμεις μου κυβέρνηση και κόμμα σε αυτόν τον αγώνα, αλλά αυτά είναι απολύτως άσχετα με την απαράδεκτη εισβολή στην Πρυτανεία για την οποία δεν λες τίποτα.
    Και στο φινάλε, στις μεταπασχαλινές ημέρες που διανύουμε, θα ήθελα να πω σε αυτόν που δυστυχώς φαίνεται πως συναίνεσε σε αυτή την επιλογή (και στην εξίσου απαράδεκτη προληπτική απαγόρευση της μοτοπορείας που θα ξεκινούσε από τα Προπύλαια την Τετάρτη) πως δεν έχει νόημα αν κερδίσεις όλο τον κόσμο (δηλαδή αλλάξεις τους συσχετισμούς στην Ευρώπη) αν ταυτόχρονα χάσεις την ψυχή σου (τα δικαιώματα και την αντιπαράθεση με την κρατική καταστολή)
    Το τραγικό είναι πως αυτή η θυσία γίνεται χωρίς λόγο, καθώς δεν είναι ικανή να χορτάσει την δίψα για καταστολή των ΜΜΕ, ενώ ταυτόχρονα αναζωπυρώνει μια αντιπαράθεση που σε αυτόν τον κύκλο της θα έληγε με την απομόνωση αυτών που τώρα η ηλιθιότητα της εισβολής τους περιβάλει με το κύρος των θυμάτων του κρατικού αυταρχισμού.
    Τέλος πάντων δεν με ενδιαφέρει ο απολογισμός του κόστους, αλλά το μαύρο στίγμα που αυτή η υπόθεση εναπόθεσε οπάνω μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s