δυο όψεις με διαφορετικούς δρόμους

ernst4
Το κεφάλαιο όπως και οι φιλελεύθεροι δεν έχει ηθική.
Απο την αρχή δεν ήθελαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γιατι ήξεραν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκλεγμένος για να σταματήσει την λιτότητα και είναι κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς με ρίζες στο κομμουνιστικό κινημα. Ήξεραν επίσης ότι ο πρωθυπουργός μας είναι ακέραιος και αδέκαστος δίχως ίχνος διαπλοκής και βγαλμένος από τα κινήματα και την νεολαία του ΣΥΝ και δημοκρατικά εκλεγμένος από την βάση του συνεδρίου. Γνώριζαν ότι θα έχουν την άρνηση μας για μέτρα υφεσιακά και λιτότητας. Αλλά ήθελαν να δούνε μέχρι που συζητάμε δίχως να δεσμεύονται . Ήθελαν και θέλουν να εκθέσουν την κυβέρνηση, την διαπραγματευτική ομάδα και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό με τις χρονοβόρες κινήσεις ώστε να οδηγούμαστε σε υποχωρήσεις αλλά δίχως να είναι αμοιβαίο αφου αυτοί δεν κάνουν πίσω.
Τους ενόχλησε το ταξικό πρόσημο στην νέα πρόταση μας και δεν δέχονται φορολόγηση του παραγόμενου πλούτου, ούτε όμως και για τις πολυτέλειες . Αυτό που θέλουν είναι μαζικές απολύσεις, μειώσεις των συντάξεων και των μισθών. Θέλουν δηλαδή συνέχεια της λιτότητας για να παραδειγματισθεί όλη η Ευρώπη που άρχισε να διαδηλώνει και αυτη ενάντια.
   Η κατάσταση με τους θεσμούς της Ε.Ε. και το ΔΝΤ βάζει την κυβέρνηση και τον λαό σε μια πορεία νέων σοβαρών αποφάσεων.
Έχουμε κάποιες επιλογές να δούμε ως λαός που αποφάσισε να αντισταθεί στην λιτότητα δίνοντας την μάχη με τους θεσμούς εντός και εκτός Ευρώπης. Η μάχη με τους θεσμούς της ε.ε. όπως και η μάχη με το ΔΝΤ έχει να κάνει με δυο θέματα. Το ένα είναι το οικονομικό και το άλλο που είναι το πολιτικό. Το οικονομικό έγινε το πεδίο των εκβιασμών για να υποστείλει το πολιτικό.
   Το οικονομικό έχει να κάνει με χρέη ενώ το πολιτικό έχει να κάνει με την κριτική και αμφισβήτηση της πολιτικής που οδηγεί σε χρέη. Το οικονομικό δημιούργησε την τεχνική γλώσσα που λέγεται μνημόνιο. Μας θυμίζουν δηλαδή τι χρωστάμε και μας υποδεικνύουν τον τρόπο που θα εισπραχτούν τα χρέη. Εδω τώρα έχουμε δυο όψεις και κάποιους δρόμους.
Η μια όψη είναι της κυβέρνησης που λέει ότι ναι μεν χρωστάμε ως χώρα αλλά θέλουμε μέσα στα άλλα να ξαναδούμε και την βιωσιμότητα του χρέους και τον τρόπο πληρωμής του. Η άλλη όψη που είναι των νεοφιλελεύθερων και των θεσμών, μέχρι στιγμής λέει ότι είναι βιώσιμο το χρέος.
Οι δρόμοι τωρα στην πρώτη περίπτωση, την δική μας, είναι συγκεκριμένοι. Να δώσουμε ένα πρόγραμμα οικονομικών μέτρων για να αρχίσουμε να πληρώνουμε τα χρέη μας και το ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους να γίνει το επόμενο θέμα συμφωνίας, αφού εμείς θα έχουμε αποδείξει παράλληλα ότι το πρόγραμμα μας μέσα σε όλα μπορεί να ξεχρεώνει. Εδω έχουμε από την πλευρά μας μια κατάσταση που μας εκβιάζει και είναι η ανθρωπιστική κρίση. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ένα πρόσημο με προτεραιότητες. Το αποτέλεσμα είναι το πρόσημο να το καθορίζει η προτεραιότητα της φτώχειας, η ανθρωπιστική κρίση.
Οι θεσμοί σ αυτό το ζήτημα όμως προβάλουν διαφωνίες και έτσι πέρασαν οι μήνες της διαπραγμάτευσης με κατάληξη σήμερα να ζητάνε μέτρα που αμφισβητούν την ανθρωπιστική κρίση και γιαυτό θέλουν περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη και απαιτούν μαζικές απολύσεις. Ο άλλος δρόμος είναι αυτός που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια αδιαφορώντας για την φτώχεια και προκρίνοντας τα συμφέροντα των πλουσίων που τον ακολουθούν πιστά τα κόμματα του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη. .
Εμείς θα σταθούμε στην μία όψη και τον έναν δρόμο. Θα κοιτάξουμε την οικονομία και την πολιτική προς όφελος των πολλών, των εργαζόμενων, συνταξιούχων, των άνεργων, των φτωχών και των αποκλεισμένων, των μη εχόντων, αλλά και των κοινωνικών πολιτικών θεσμών που υπηρετούν την δημοκρατία και το περιβάλλον.
Εδώ η κυβέρνηση έχει ανοίξει το πεδίο της λιτότητας και επιδιώκει μαζί με την ανθρωπιστική κρίση να δώσει λύση εντός της ε.ε. και των θεσμών της. Αυτό σημαίνει όμως ότι πρέπει να πάρουμε υπόψιν μας ότι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες κυβερνάνε νεοφιλελεύθεροι οι οποίοι στηρίζουν την λιτότητα. Λιτότητα για τους εργαζόμενους και υπερσυσσώρευση πλούτου  για τους πλούσιους, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό κλίμα στους εργαζόμενους τους, αυξάνοντας έτσι τον ευρωσκεπτικισμό. Αυτή την κατάσταση θέλουμε να αλλάξουμε και αυτό δεν είναι ουτοπία γιατί το τελευταίο διάστημα οι λαοί της Ευρώπης άρχισαν να εμπνέονται από τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί άρχισαν  να πιέζονται και αυτοί από την λιτότητα.
Το παράδειγμα το έδειξε αρχικά η Ελλάδα, αλλά άρχισαν οι ρωγμές και έτσι είχαμε το επόμενο μήνυμα με την εκλογή του Κάμερον και των συντηρητικών της Μ. Βρετανίας, με μια πολιτική που για πρώτη φορά αποδέχεται ότι υπάρχει λιτότητα και έκανε κακό στην χώρα του, με αποτέλεσμα να προχωρήσει σε ήπια λιτότητα και να δηλώσει δημοψήφισμα, για την σχέση τους με την Ε.Ε. Αυτήν την εξέλιξη να μην την υποτιμούμε, όπως και το ότι για πρώτη φορά γίνονται διαδηλώσεις σ όλη την Ευρώπη ενάντια στην λιτότητα και υπέρ του αγώνα της Ελλάδας.
Η κυβέρνηση τώρα βρίσκεται στο τέλος μιας πορείας διαπραγματεύσεων έχοντας δείξει ότι  έχει κάθε καλή πρόθεση για να υπάρξει συμφωνία με τους θεσμούς. Αυτό το έκανε θίγοντας την καθολικότητα του προγράμματός της με περικοπές των υποσχέσεων της, κρατώντας όμως την προοπτική, τον πυρήνα των εξαγγελιών, τα ελάχιστα που είναι οι μη έχοντες, οι φτωχοί και  το σταμάτημα της ανθρωπιστικής κρίσης και της ύφεσης. Έκανε όμως και προτάσεις για μια ήπια φορολόγηση του παραγόμενου πλούτου και του ίδιου του πλούτου. Δυστυχώς οι θεσμοί δεν δέχονται ούτε και αυτό, οπότε τώρα πρέπει να αποφασίσουμε τι αντέχουμε και μπορούμε αλλά δίχως να κόψουμε την προοπτική.
Εδώ έχουμε να επιλέξουμε αν θα καταλήξουν σε μια ήπια λιτότητα για τον λαό μαζί με την ήπια φορολόγηση του πλούτου, όμως σταματώντας την ανθρωπιστική κρίση. Αυτό θα μας δώσει τον χρόνο να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις και νόμους κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων που εδώ και χρόνια είναι στο επίδικο των κοινωνικών κινημάτων. Το άλλο είναι να σταματήσουμε την διαπραγμάτευση πιέζοντας να αποδεχτούν τις προτάσεις μας για τερματισμό της λιτότητας και έναρξη της διαπραγμάτευσης ξανά όταν θα ζορίσουν και άλλο τα πράματα, με την έλλειψη ρευστού και την αδυναμία μας να πληρώσουμε το οτιδήποτε. Και στις δύο περιπτώσεις η κυβέρνηση έχει τον μονόδρομο της υπεράσπισης του λαού και το σταμάτημα της ανθρωπιστικής κρίσης.
Αν οι θεσμοί αποδεχτούν την ήπια λιτότητα, γνωρίζουν ότι η χρηματοδότηση θα αλλάξει την κατάσταση προς όφελος της κοινωνίας, των φτωχών και αυτό θα ενισχύσει και άλλο την θέση της κυβέρνησης στην Ευρώπη εκπέμποντας τον κίνδυνο και των άλλων κρατών να μπουν σε ανάλογη πορεία. Επίσης ξέρουν ότι όσο θα εγγυόμαστε εμείς την πίστη και την ασφάλεια των οικονομικών πράξεων τόσο και θα αλλάζουν οι συσχετισμοί προς την πολιτική της αναδιανομής. Αυτό δεν θέλουν  όμως οι νεοφιλελεύθεροι και γιαυτό τραβάνε το σχοινί στα άκρα.
Ξέρουν ότι άμα αποδεχτούν μια οποιαδήποτε συμφωνία που θα σταματάει την ανθρωπιστική κρίση και την ύφεση, αυτό θα ανοίξει τον δρόμο για την πολιτική της αναδιανομής του κέρδους, προς όφελος των φτωχών, επηρεάζοντας δυναμικά και τους άλλους λαούς. Αυτό είναι το πολιτικό πεδίο και αυτό δεν το θέλουν γιατί τότε η πολιτική επηρεάζει την οικονομία.
Η ανθρωπιστική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί δίχως την φορολόγηση του πλούτου, αυτό δεν το θέλουν και γιαυτό αυτοί δεν πρόκειται να αποδεχτούν ακόμη και μια ήπια λιτότητα προς μικροαστικά , μεσαία, και πλούσια στρώματα.
Τώρα μένει να δούμε αν οι θεσμοί μπορούν να κάνουν την αυτοκριτική τους και να δεχτούν ότι εκπροσωπούνται από πολιτικές δυνάμεις που έχουν ηττηθεί στην Ευρώπη προκαλώντας ύφεση και φτώχεια στους λαούς τους. Μένει να δούμε αν θα δεχτούν την συμφωνία που προτείνουμε και αυτο δεν είναι εύκολο να το αρνηθούν γιατι  η ελληνική κυβέρνηση έκανε υποχωρήσεις και αυτές είναι πάρα πολλές.
Είναι θέμα χρόνου πλέον.
Υ.Γ
Υπάρχει τώρα και ένας άλλος δρόμος αυτός της εξόδου από την ε.ε. Αυτός ο δρόμος όμως για να είναι δημοκρατικός θα πρέπει να τον αποφασίσει ο λαός με εκλογές. Εκεί φυσικά θα δυσκολευτούμε ακόμα παραπάνω γιατι τα εισαγόμενα αγαθά, από την ηλεκτρική κουζίνα, το πετρέλαιο, ως το αλκοόλ, θα απογειωθούν και έτσι η αγοραστική μου δύναμη ως εργαζόμενος θα πάει ακόμα πιο κάτω παρασύροντας την καθημερινότητα και έτσι θα μπούμε σε μια κουβέντα όπου θα ειπωθούν ξανα τα επιχειρήματα με βάση όμως την στρατηγική.
pieter-bruegel-the-elder-the-tower-of-babel-c-1563
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s