Απέναντι μας η Δεξιά και ως νοοτροπία

edward-hopper-1882-1967

Απέναντι μας η Δεξιά και ως νοοτροπία

Δεν είναι δύσκολο να θυμηθώ ότι όταν πήγαινα σχολείο, στο γυμνάσιο και λύκειο, ως μαθητές ήμασταν πολιτικοποιημένοι και υπήρχαν νεολαίες κομματικές. Με τον σύντροφο φίλο Διονύση ήμασταν στην Κ.Ν.Ε- ‘μαθητική ενότητα’, ο Μήτσος στην ΟΝΝΕΔ-μα.κι, ο ξάδερφος μου ο Νίκος στην ν. Πασοκ-πα.μ.κ, ο Γιάννης ο κολλητός αναρχικός και πάει λέγοντας. Μπορεί να κάναμε όλοι παρέα σε μια επαρχιακή μικρή πόλη, αλλά όταν άναβε η πολιτική κουβέντα, άναβαν και τα αίματα.

Δεν θέλω να ασχοληθώ με την πολιτική αντιπαράθεση αλλά με την καθημερινότητα μας. Όλα περίπου είναι ίδια σ αυτήν την ηλικία και μάλιστα στην επαρχία. Σχολείο ίδιο, γειτονία ίδια, καφετέριες ίδιες και παρόλα αυτά διαφέραμε. Αυτό συνέβαινε σε όλη την Ελλάδα, στην επαρχία , αλλά και στην πόλη, στο κέντρο των εξελίξεων. Αργότερα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπου πλέον ήμασταν ενήλικα παιδιά, οι παρατάξεις είχαν γίνει οι νέες οικογένειες μας.

Οι διαφορές μας ήταν πολύ σημαντικές και ας μην άλλαζε η ύλη, το κοινωνικό φαινόμενο που έπρεπε να το διαχωρίσουμε από την Ουσία που, δίχως να το γνωρίζουμε, μπαίναμε στον κόσμο του Καντ, μέσα από τις κουβέντες και τα διαβάσματα για την ίδια την φαινομενικότητα γιατί καταλαβαίναμε την διαφορά μας από τον κόσμο της Δεξιάς. Ήταν σημαντικές οι διαφορές μας γιατί επηρέαζαν τον τρόπο ερμηνείας του κόσμου, την ίδια τη ζωή, το σήμερα και το αύριο.

Εμείς τα κνιτάκια και γενικά τα αριστερά παιδιά διαβάζαμε Τολστόι, Βάρναλη, Ρίτσο, Λένιν, Μαρξ, Μπακούνιν. Αγαπούσαμε τον Ντοστογιέφσκι για τους πολλούς χαρακτήρες στα έργα του, δεν ακούγαμε την Καθηγήτρια που μας έλεγε για τον Διαφωτισμό και προτιμούσαμε να τον ανιχνεύσουμε από τον Ρουσσώ ή τον υλιστή και άθεο Ντιντερό που μας έδινε απαντήσεις για την δεισιδαιμονία και τη θρησκοληψία. Δυσκολευόμασταν αλλά επιμέναμε με την ευρωπαϊκή διανόηση και τα φιλοσοφικά ρεύματα. Κουβεντιάζαμε τα αναγνώσματα μας, μιλάγαμε για φιλοσόφους και τις απόψεις τους , πηγαίναμε να δούμε Ταρκόφσκι, Βισκόντι και Αγγελόπουλο, ενώ μετά βγαίναμε να αναλύσουμε τι είδαμε και καθώς μιλάγαμε για τον Ιταλικό νεορεαλισμό μαλώναμε για τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και κοροϊδεύαμε το  Hollywood .

Κάναμε κουβέντες τα διαβάσματα μας και βγάζαμε συμπεράσματα από τον Πασκάλ Μπρικνέρ γιατί δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές και φασίστες. Ήμασταν μαζί με τα κορίτσια φεμινιστές γιατί μας άρεσε το κομμάτι της ιστορίας για τις Σουφραζέτες αλλά και την Σιμόν ντε Μποβουάρ  και έτσι καταλαβαίναμε και αγαπούσαμε τα κορίτσια, τις γυναίκες διαφορετικά απ’ ό,τι οι φαλλοκράτες δεξιοί.

Σχολιάζαμε την σεξουαλικότητα μέσα από τον Όσκαρ Γουάιλντ αλλά και από το μάτι του Φουκώ κλίνοντας το δικό μας στους ‘τρελούς’, στο περιθώριο, στον κίνδυνο. Αυτές οι κουβέντες ήταν που μας έκαναν να διαφέρουμε με τους δεξιούς, με τους δαπίτες και τις δαπίτισσες, όταν σπουδάζαμε, γιατί με αυτές τις κουβέντες άλλαζε όλη η προοπτική.

Οι δεξιοί όταν εμείς διαβάζαμε φιλοσοφία αυτοί διαβάζανε ‘’4 τροχοί’’ , ‘’moto’’ και marie claire. Οι δεξιοί ήταν αυτοί που τους κοροϊδεύαμε ως αντιδραστικούς για την καθημερινότητα των ενδιαφερόντων τους και των κουβέντων τους και αυτοί με την σειρά τους μας κορόιδευαν ως γραφικούς και κουλτουριάρηδες. Αυτές οι κουβέντες ήταν για εμάς γεμάτες ιδέες και αυτές μας άλλαζαν τα μυαλά, την οπτική, τον τρόπο που θα συμπεριφερόμασταν στους πιο αδύναμους από εμάς, για τις κοινωνικές αδικίες, για το σεξ, για τον γάμο, τα παιδιά, την εργασία, την τιμιότητα, την σταδιοδρομία. Αυτές οι κουβέντες, αυτά τα διαβάσματα, μας έμαθαν να αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό, μας έμαθαν να ζούμε με αξιοπρέπεια απέναντι στις αδυναμίες μας και να φροντίζουμε να δημιουργούμε περιβάλλοντα που δεν καταστέλουν τις δυνατότητες των άλλων και έτσι μάθαμε τι είναι η ισότητα, η ισοτιμία και η αλληλεγγύη.

Κοροϊδεύαμε τον δεξιό τρόπο ζωής γιατί καθώς έλειπαν τα διαβάσματα και οι κουβέντες με ενδιαφέρον από την καθημερινότητα τους, ήταν λογικό να υπερισχύουν οι συντηρητικές συνήθειες   και να αναπαράγουν την κυρίαρχη κουλτούρα και μάλιστα των γονιών τους, υποτιμώντας τις γυναίκες, βγάζοντας ρατσιστικές κορόνες και συμπεριφορές για τους μετανάστες και ό,τι διαφορετικό από αυτούς το λοιδορούσαν , το φοβόντουσαν. Οι δεξιοί ήταν και είναι όλο δεισιδαιμονίες, θρησκόληπτοι οπαδοί εθνικιστών αντιλήψεων, αναχρονιστικών ιδεών γεμάτοι άγνοια ή δυστοκία για κάτι νέο ή για τα φιλοσοφικά ρεύματα, την ιστορία, τις τέχνες και τους θεωρούσαμε πολιτικά ιδιοτελείς και αντιδραστικούς στις εξελίξεις και την δικαιοσύνη με όρους  ατομικούς, συλλογικούς και  κοινωνικούς. Είχαμε μια εικόνα δυο διαφορετικών κόσμων, με αξίες και ιδανικά διαφορετικά.

Εξακολουθούν ακόμη να εκφράζουν δημόσια ό,τι πιο αναχρονιστικό και ευτελές, θυμίζοντας μια παράταξη που δεν γνώρισε τον διαφωτισμό και στέκονται με βλέμμα επιφανειακό, στρεβλά τυπικό και ανούσιο σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα που έχουν σχέση με την ισότητα. Τις περισσότερες φορές η συντηρητική κοινωνικότητα αντιμετωπίζονταν από τους ίδιους με υποκριτικό τρόπο. Από την οικογενειακή σχέση που όλα καταλήγουν στην Πατριαρχία, στις ερωτικές σχέσεις που είναι φαλλοκρατικές, μέχρι το μέλλον του πλανήτη που καταλήγει σε κάποια επένδυση. Ακόμα και στην κρίση, οι δεξιοί έχουν στο μυαλό τους μια κοινωνία δίχως συλλογικό βίο, εκτός από την  πατριαρχική οικογένεια που αποτελεί όμως για την φιλελεύθερη πολιτική την βασική πηγή έμπνευσης για την αγορά.

Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί μέσα στην ενότητα του κοινωνικού τοπίου που η κριτική τους γίνεται δύσκολη αν δεν έχουμε καθαρή την στρατηγική και την κατεύθυνση αυτών των διαφορών. Η ομοιότητα των δομών, αλλά και το κράτος που μας συμπεριλαμβάνει ως κοινωνία με αντιθέσεις , γίνονται όλα την εποχή της κρίσης ένα εργαστήριο επανασηματοδότησης των επιθυμιών, των αιτημάτων της καθημερινότητας αλλά και του μέλλοντος, για όλους μας, δεξιούς και αριστερούς.

Αποδεικνύεται τώρα στην κρίση και με κυβέρνηση κορμού την αριστερά, ότι η δεξιά νοοτροπία που θέλει λαμογιές, διαπλοκή και κατάχρηση είναι ακόμα εδώ κυρίαρχη και εμποδίζει κάθε αλλαγή και διεκδικεί μαζί με την κομματική της εκπροσώπηση τον Μητσοτάκη, την δεξιά, να επανέλθει και στην βουλή ξανά ως κυβέρνηση και έτσι να συνεχίσει την καταχρηστική πολιτική της δίχως τον κίνδυνο των δικαστηρίων , της εφορίας και των κελιών.

Αυτοί οι δυο κόσμοι σήμερα έχουν ταραχτεί. Ο δεξιός κόσμος ξεβολεύεται και βλέπει να χάνονται πλούτη που θα τα κατείχε με την διευκόλυνση της κυβέρνησης τους με σκανδαλώδες τρόπο και κοινωνικά άνισα, άδικα ενώ για την οικονομία και την κοινωνία ως σύνολο να λειτουργήσουν καταστροφικά, όπως έκαναν όχι μόνο πριν 40 χρόνια, αλλά όλο τον αιώνα που μας πέρασε. Ο συλλογικός και ταυτόχρονα δημοκρατικός τρόπος θεώρησης της κοινωνίας , κάνει τον άνθρωπο πιο δίκαιο, πιο ορθολογιστή, πιο καλό και τίμιο απέναντι σε θεσμούς και άτομα.

Αυτήν την περίοδο έρχεται το δίλημμα πιο δυνατά λόγω κρίσης και γι αυτό η Δεξιά στην χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη προσπαθεί να επικρατήσει θεσμικά ελέγχοντας την ροή της οικονομίας, απαξιώνοντας το εργατικό κόστος και την εργασία, αλλά και το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων επαναφέροντας στοιχεία του σκοταδισμού που την έκαναν δυνατή, όπως η θρησκοληψία, ο εθνικισμός, ο φασισμός, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η ζούγκλα της αγοράς.

Πρώτη φορά στην χώρα μας έρχεται ο κόσμος του πολιτισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης να κυβερνήσει εις βάρος των προηγούμενων ισορροπιών, ενός κόσμου που αδιαφορούσε για τον συλλογικό βίο και την δημοκρατία της καθημερινότητας, επιβαρύνοντας τις ζωές μας με οικονομικά σκάνδαλα, αξίες αριβισμού, ατομικό αμοραλισμό, ανισότητα και κοινωνική αδικία.

Τόσα χρόνια μας κυβερνούσαν οι άνθρωποι της διαπλοκής και της κοινωνικής συντήρησης – αντίδρασης ώστε έτσι ο διαφωτισμός με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό που επικαλούνται, να παραμένει κάτι άγνωστο, μια δημαγωγία των δεξιών. Ενώ ταυτόχρονα αντιφατικά αυτά τα αιτήματα παραμένουν απαίτηση της πλειοψηφίας του κόσμου που βλέπουν με ορθολογικό τρόπο τα ζητήματα της καθημερινότητας να θυσιάζονται στα αναχρονιστικά κεφάλια της δεξιάς, στια ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα, αλλά και στην ατολμία και άγνοια ενός τμήματος της αριστεράς.

Να τολμήσουμε να στηρίξουμε την κυβέρνηση ώστε να κερδηθεί το πεδίο της οικονομίας με όρους δίκαιης ανάπτυξης, με αναδιανομή του πλούτου και της εξουσίας, δίχως την απαξίωση της εργασίας, αλλά παράλληλα να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις κοινωνικού φιλελευθερισμού για ζητήματα που λύθηκαν τον προηγούμενο αιώνα σε όλη την Ευρώπη και οι κυβερνήσεις που πέρασαν δεν τόλμησαν να τις υλοποιήσουν. Όλα αυτά αιτήματα που είναι από την φαρέτρα των φιλελευθέρων προγόνων τους και έχουν να κάνουν με τις φυλακές, την ίση μεταχείριση των ανθρώπων από τους θεσμούς , την σεξουαλικότητα, τα φύλα, τα ναρκωτικά, τις θρησκείες πρέπει να γίνουν υπόθεση αυτής της κυβέρνησης και να επιλυθούν ενεργοποιώντας μια κοινωνία που υποκριτικά αντιμετωπίζει την αλήθεια.

Να στηρίξουμε την κυβέρνηση ώστε να αλλάξει η νοοτροπία χάριν των μεταρρυθμίσεων και τους μετασχηματισμούς που χρειάζεται η χώρα μας αλλά και όλη η Ευρώπη που βρίσκεται στα αδιέξοδα της λιτότητας και στα πρόθυρα της άκρας δεξιάς. Να συμβάλουμε ώστε η δεξιά να περάσει στην ιστορία ως αναχρονιστική δύναμη, ως η άρνηση των ανθρώπινων αναστεναγμών. Να πάρουμε μέρος στην νέα εποχή ως μέρος της λύσης δίπλα στην κυβέρνηση με σκοπό την  ευημερία με κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

whistler-wm

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s